ทุกคนได้ยินเสียงในใจข้า ครอบครัวตัวร้ายพลิกชะตาฝืนฟ้า - บทที่ 10: เจ้าชายฉีคนนี้แท้จริงแล้วคือพระเอก

บทที่ 10: เจ้าชายฉีคนนี้แท้จริงแล้วคือพระเอก

  ! นิยายเรื่องนี้ชัดเจนมาก:
  เจ้าของร่างเดิมของนางเอกก่อนที่เธอจะย้ายร่างคือคู่หมั้นของพี่ชายของเธอ หยุนว่านเฉิน แต่เธอไม่ชอบหยุนว่านเฉินเพราะขาพิการของเขา

  เธอจึงหมายตาคู่หมั้นของนางเอก หยุนว่านเหยา เจ้าชายฉีแห่งอาณาจักรต้าอู๋ โมหยวนห่าว เธอพยายามอย่างสุดกำลังที่จะยกเลิกการหมั้นกับหยุนว่านเฉิน ในขณะเดียวกันก็วางแผนใส่ร้ายหยุนว่านเหยาและล่อลวงโมหยวนห่าว สุดท้ายเธอก็ทำให้โมหยวนห่าวโกรธ เขาจึงวางแผนทำลายชื่อเสียงและทำลายตระกูลที่ทรงอำนาจของเธอ

  เจ้าของร่างเดิมเสียชีวิตอย่างน่าเศร้า

  หลังจากนางเอกย้ายร่างแล้ว ทุกอย่างก็ยังเป็นไปได้

  เธอตั้งใจที่จะอยู่ห่างจากพระเอกและนางเอก หาโอกาสอื่นที่จะยกเลิกการหมั้นกับหยุนว่านเฉิน และใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบและไม่มีอะไรเกิดขึ้น

  อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่ที่เธอย้ายร่างมา เธอก็ขโมยโชคและพลังทั้งหมดของหยุนว่านเหยา กลายเป็นนางเอกของโลกนี้ มีชีวิตที่เหนือธรรมดา ด้วยความที่

  ใจร้อน เธอจึงไปที่ซ่องโสเภณีเพื่อพบกับหญิงขายบริการ แต่กลับถูกคนชั่วหลอกและวางยาด้วยยาปลุกอารมณ์ ขณะ

  ที่เธอกำลังจะหมดสติจากฤทธิ์ยา เธอก็ได้พบกับโมหยวนฮ่าว พระเอกที่บาดเจ็บและหมดสติอยู่ จึงฉวยโอกาสนั้นทันที ก่อนจากไป เธอทำจี้หยกตกโดยไม่ตั้งใจ

  เมื่อโมหยวนฮ่าวฟื้นขึ้นมา เขาก็พบว่าตัวเองถูกหลอก ในเวลานั้น เขารักหยุนว่านเหยามาก เหตุการณ์นี้จึงทำให้เขารู้สึกรังเกียจ เขาจึง

  แอบส่งคนไปสืบหาจี้หยก และในที่สุดก็พบว่ามันมาจากนางเอก

  เดิมทีเขาตั้งใจจะฆ่าเธอ แต่คนของเขากลับเหมือนถูกผีสิง เพราะเธอหนีรอดไปได้หลายครั้งอย่างชาญฉลาด

  เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเข้าไปจัดการด้วยตัวเอง และได้พบกับคุณสมบัติที่น่าทึ่งและเหนือธรรมดาของนางเอก

  เมื่อเวลาผ่านไป เขายิ่งหลงใหลในความงาม ความสามารถ และนิสัยของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ลังเลระหว่างเธอกับหยุนว่านเหยา

  เพราะความไม่แน่ใจของเขานี่เองที่ทำให้หยุนว่านเหยาไม่สามารถตัดใจจากเขาได้ จึงโทษทุกอย่างไปที่นางเอก และหันไปสู่ด้านมืดอย่างสิ้นเชิง เริ่มต้นเส้นทางแห่งการทำลายตนเอง

  อย่างน่าขันคือ หลังจากที่หยุนว่านเหยาเปลี่ยนไป โมหยวนฮ่าวกลับไม่เคยไตร่ตรองถึงการกระทำของตนเอง คิดแต่เพียงว่าหยุนว่านเหยาเปลี่ยนไปเป็นคนไม่ดี ไม่ใช่หญิงสาวที่ใจดีและสวยงามอย่างที่เขาจำได้อีกต่อไป

  เขาเริ่มเพิกเฉยต่อทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นภัยพิบัติที่เกิดขึ้นกับตระกูลหยุน ความอับอายและการถูกกลั่นแกล้งที่หยุนว่านเหยาได้รับจากบรรดาผู้ที่มาจีบนางเอก แผนการที่ซูชิงชิงวางแผนไว้ การถูกข่มขืนโดยผู้ลี้ภัย และการใช้สิ่งเหล่านี้เป็นข้ออ้างในการยกเลิกการหมั้นหมาย

  ขณะที่อ่านเรื่องราว หยุนว่านหนิงคงเสียสติไปแล้ว เพราะจริงๆ แล้วเธอชอบพระเอกมาก เขาแข็งแกร่ง หล่อเหลา ไม่ใช่คนดีเลิศอะไร และทุ่มเทให้กับนางเอกมาก เธอเชียร์คู่นี้สุดๆ

  อย่างไรก็ตาม หลังจากได้พูดคุยกับสมาชิกหลายคนในตระกูลหยุน ความคิดของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

  หยุนว่านเหยาเป็นน้องสาวของเธอ มันเป็นเรื่องของการเลือกข้างครอบครัว ไม่ว่าถูกหรือผิด ดังนั้นแน่นอนว่าเธอจะต้องยืนหยัดอยู่ข้างหยุนว่านเหยา

  “พี่สาว เขาเป็นพระเอก แต่พี่ไม่ใช่นางเอก! พระเอกเป็นคนที่ผู้เขียนเลือกให้ลูกสาวของเขาเอง การเข้าใกล้เขามากเกินไปจะไม่จบลงด้วยดี เขาจะทำลายพี่!”

  “มีผู้ชายมากมายในโลกนี้ พี่สาว พี่สวยและรวย อย่าไปยึดติดกับคนเดียว!” หยุ

  นว่านหนิงร้องออกมาอย่างกระวนกระวายในใจ ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตกตะลึงอีกครั้ง

  เจ้าชายแห่งฉีเป็นพระเอกงั้นหรือ?

  ทุกคนต่างจำเรื่องการหมั้นหมายของหยุนว่านเหยากับโมหยวนฮ่าวได้ และสีหน้าของพวกเขาก็มืดมนลง คนที่เสียใจที่สุดคือหยุนว่านเหยาเอง

  พ่อของเธอได้รับความโปรดปรานจากจักรพรรดิองค์ก่อน ดังนั้นเธอจึงเติบโตมากับองค์ชายฉีตั้งแต่เด็ก พวกเขารักกันอย่างลึกซึ้งและผูกพันกันด้วยข้อตกลงการแต่งงาน ทำไมเขาถึงได้เป็นพระเอก?

  เป็นไปได้อย่างไร?
  หรือว่าน้องสาวของเธอทำผิดพลาด?

  เมื่อโมหยวนฮ่าวเข้ามาเกี่ยวข้อง เป็นครั้งแรกที่หยุนว่านเหยาไม่สามารถเชื่อใจความรู้สึกของหยุนว่านอิงได้อย่างสนิทใจ เธอเริ่มสงสัยขึ้นมา

  ทันที ทันใดนั้นก็
  มีสายตาหลายคู่จ้องมองมาที่เธอ หยุนว่านเหยาจึงรีบดึงสติกลับมาด้วยความกลัวว่าจะถูกจับได้ และรีบก้มหน้าลง แสร้งทำเป็นเขินอายและดีใจ

  “พ่อ แม่ องค์ชายฉีมาพบหนู! หนูจะไปพบเขา!”

  [อ้อ พี่สาว หนูเพิ่งนึกขึ้นได้ องค์ชายฉีมาพบพี่วันนี้] เขาจะใช้พิธีบรรลุนิติภาวะที่กำลังจะมาถึงของคุณเป็นข้ออ้างในการหยิบยกเรื่องการหมั้นหมายขึ้นมา คุณห้ามตกลงเด็ดขาด!

  [ถ้าคุณตกลงหมั้นหมายในวันนี้ เมื่อนางเอกปรากฏตัวขึ้น นี่จะกลายเป็นปัญหาใหญ่สำหรับเขา ถ้าเขาแก้ปัญหานี้ไม่ได้ เขาจะกำจัดตระกูลหยุนทิ้งไปเลย]   

  “อ่าาา พี่สาว ถ้าพี่ได้ยินเสียงหนูตะโกนล่ะก็! หนูจะบ่นพี่อย่างน้อยวันละแปดร้อยครั้งเลย!”

  ทันทีที่เธอหันหลังกลับ เธอก็ได้ยินเสียงตะโกนอย่างเร่งรีบของเด็กชาย สีหน้าของหยุนว่านเหยาแข็งทื่อทันที รอยยิ้มหายไป ใบหน้าของเธอดูหนักอึ้งและซับซ้อน โชค

  ดีที่เธอก้มหน้าลง จึงไม่มีใครสังเกตเห็นอะไรผิดปกติ

  เธอจึงกำมือแน่นในแขนเสื้อ และรีบเดินไปที่ประตู

  เมื่อเสียงฝีเท้าของเธอจางหายไป หยุนว่านอิงก็ถอนหายใจในใจอีกครั้ง สงสัยว่าทำไมเธอถึงพูดไม่ได้

  น้องสาวของเธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป จึงเต็มไปด้วยจินตนาการแบบเด็กสาว เต็มไปด้วยภาพฝันที่สวยงามเกี่ยวกับเจ้าชายแห่งฉีและอนาคต

  แต่เธอก็รู้ว่ามันเจ็บปวดเหลือเกินที่ต้องเห็นน้องสาวของเธอต้องเผชิญกับเรื่องราวอันเลวร้ายนั้นโดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้

  เลย [ถ้าฉันย้อนเวลากลับไปได้!]

  [ถ้าฉันย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะเอามีดไปลักพาตัวนักเขียนสารเลวคนนั้น ขู่ให้เธอเขียนเรื่องนี้ใหม่ ให้พี่สาวฉันเป็นนางเอก และถ้าเป็นไปได้ก็เปลี่ยนพระเอกเป็นคนอื่นด้วย]

  ใช่ เปลี่ยนพระเอก—โมหยวนฮ่าวช่างน่ารำคาญเหลือเกิน น่าเสียดาย

  ที่มันเป็นแค่ความคิด ใน

  เมื่อเธอเกิดใหม่ที่นี่แล้ว ร่างกายเดิมของเธอก็ถูกทำลายด้วยพิษมานานแล้ว การกลับไปจึงเป็นไปไม่ได้แน่นอน หยุ

  นว่านหนิงนอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของท่านหญิงหยุนราวกับมะเขือม่วงเหี่ยวเฉา ดูไร้เรี่ยวแรงอย่างสิ้นเชิง

  “ท่านหญิง ข้ามีธุระสำคัญต้องไปจัดการสักครู่ ท่านพาเสี่ยวซื่อไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะ ใกล้เที่ยงแล้ว เสี่ยวซื่อยังไม่ได้นอนเลย”

  “ได้ค่ะ สามี ไปก่อนเถอะ”

  ท่านหญิงหยุนตอบอย่างเหม่อลอย

  ไม่นาน หยุนเจิ้งก็หันหลังและจากไป หยุนว่านเย่ลูบคางพลางมองแผ่นหลังที่แข็งแรงและน่าเกรงขามของเขา ดวงตาสวยของเธอเป็นประกาย

  เมื่อพ่อกับแม่คุยกัน สายตาของพวกเขามีพิรุธ เห็นได้ชัดว่ามีเจตนาแอบแฝง เธอสงสัยว่าพวกเขากำลังวางแผนอะไรอยู่

  เขาควรจะตามไปดูไหม?
  ไม่ หยุนว่านเย่ถอนหายใจ ล้มเลิกความคิดนั้นไป

  ถ้าพ่อจับได้ เธอคงโดนตีอีกรอบ กอดน้องสาวดีกว่าไปหาเรื่องใส่ตัว

  “แม่ครับ ให้ผมได้กอดน้องสาวหน่อย ผมไม่เคยได้กอดเธอมาก่อนเลย”

  เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องระหว่างหยุนว่านเหยากับองค์ชายฉี

  อย่างไรก็ตาม แม่ก็ได้ยินสิ่งที่น้องสาวคิดอยู่ และแม่ก็คงไม่นิ่งเฉยแน่ เขาแค่ต้องแอบดู

  ถ้าแม่ไม่จัดการให้ดี ก็ยังไม่สายเกินไปที่เขาจะเข้าไปช่วย

  หยุนว่านเย่โน้มตัวลงเล็กน้อย มองเด็กน้อยในอ้อมแขนของท่านหญิงหยุนด้วยความรัก หัวใจของเขาก็ละลายในทันที

  ว้าว น้องสาวของเธอน่ารักจัง! ฉันอยากลูบหัวเธอจัง!
  พอได้ยินเสียงนั้น หยุนว่านอิงก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเขา ดวงตาที่ง่วงงุนของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

  【โอ้ นี่น้องชายคนที่สองของฉันนี่เอง! หล่อจัง!】

  【ฉันไม่ทันสังเกตเลย น้องชายกับน้องสาวคนที่สองของฉันหน้าตาเหมือนกันมาก อืม ฝาแฝดนี่สุดยอดจริงๆ!】

  (จบตอน)