ท่านอ๋องผู้โหดร้ายกับหมอปีศาจ - ตอนที่ 2793 แผนสำรองของเผ่าอสรพิษ
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “ผู้นำเผ่าโลหิต เผ่าอสรพิษกล้ามาขโมยสิ่งของของเจ้าถึงที่นี่อย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ เจ้าสนใจที่จะไปหาพวกเขาเพื่อคิดบัญชีหรือไม่”
“ท่านหมายความว่าอย่างไร”
“บุกไปหาเขาถึงที่เลยอย่างไรล่ะ” มู่เฉียนซีกล่าว
เผ่าภูตหลักต่าง ๆ ล้วนไม่ได้อยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขเท่าไรนัก แม้ว่าความขัดแย้งระหว่างเผ่าอสรพิษกับเผ่าโลหิตจะไม่ได้ถือว่าใหญ่มากนัก แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาเล็ก ๆ เช่นกัน เพียงแต่หากเผชิญหน้ากันความสูญเสียก็จะมากเกินไป ฉะนั้นจึงลงมือได้ไม่ง่ายเท่าไรนัก
“ข้าขอคิดดูก่อน” ในเมื่อเผ่าอสรพิษกล้ามายั่วยุเผ่าโลหิตของพวกเขาเช่นนี้ ผู้นำเผ่าโลหิตไม่มีทางเพิกเฉยได้อย่างแน่นอน
“ตกลง อย่างไรเสียทางเผ่าโลหิตก็ยังมีบางเรื่องที่ยังไม่ได้จัดการ” มู่เฉียนซีกล่าว
และเรื่องที่ทางเผ่าโลหิตยังไม่ได้จัดการ ก็คือเรื่องการสร้างหอหมอปีศาจในเผ่าโลหิตนั่นเอง
ด้วยความช่วยเหลือของผู้นำเผ่าโลหิต หรือแม้กระทั่งนายน้อยของเผ่าโลหิตต่างก็ลงมือช่วยเหลือด้วยเช่นกัน
เนื่องจากท่านหมอปีศาจรักษานายน้อยของเผ่าโลหิตจนหายดีได้ จึงทำให้ทุกคนต่างเชื่อมั่นในความสามารถของหมอปีศาจมากเป็นพิเศษ
ด้วยเหตุนี้จึงไม่ต้องกลัวเลยว่าหอหมอปีศาจทั้งหมดบนเกาะของเผ่าโลหิต จะไม่สามารถดำเนินธุรกิจได้
ตอนนี้สถานการณ์ของเฉี่ยชิวดีขึ้นมากแล้ว เขาจึงมาหามู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “ท่านหมอปีศาจ ข้ารู้ว่าท่านพ่อของข้าได้ให้ค่ารักษาข้าไปแล้ว แต่นั่นเป็นในส่วนของท่านพ่อ! เพราะข้าเองก็อยากจะตอบแทนท่านหมอปีศาจด้วยเช่นกัน”
“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าจะตอบแทนอย่างไรล่ะ” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“ข้าอยากจะไปช่วยงานที่หอหมอปีศาจ เพราะร่างกายของข้า จึงทำให้ตั้งแต่เล็กจนโตข้าไม่สามารถทำอะไรได้เลย และยังต้องให้คนคอยตามดูแลอยู่ทั่วทุกที่ ข้าอยากที่จะลงมือทำเรื่องบางเรื่องด้วยตนเองบ้าง แม้ว่าเรื่องเหล่านั้นมันจะเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยก็ตาม” เฉี่ยชิวกล่าว
“หากให้นายน้อยของเผ่าโลหิตอย่างเจ้าไปเป็นเด็กในหอหมอปีศาจ เจ้าไม่กลัวผู้นำเผ่าโลหิตจะโกรธหรือ” มู่เฉียนซีกล่าว
“ไม่มีทางหรอก! ท่านพ่อไม่มีทางปฏิเสธคำขอของข้าอยู่แล้ว” เฉี่ยชิวกล่าว
“อย่างนั้นหรือ” ความจริงผู้นำเผ่าโลหิตได้ยินทั้งหมดแล้ว
“ท่านพ่อ…” เฉี่ยชิวมองไปยังบิดาของตนเอง เพียงแค่ถูกเขามอง ในฐานะผู้นำเผ่าโลหิตที่ถูกควบคุมโดยลูกชายหัวแก้วหัวแหวนย่อมต้องยอมรับความพ่ายแพ้ไปทันที
“แล้วแต่เจ้า แล้วแต่เจ้า แล้วแต่เจ้าทั้งหมดเลย แค่นี้ก็พอแล้วสินะ!” ผู้นำเผ่าโลหิตกล่าว
“ท่านหมอปีศาจ ท่านยอมรับแล้วอย่างนั้นหรือ” ผู้นำเผ่าโลหิตกล่าวถาม
“หากมีคนงานอย่างเฉี่ยชิวเพิ่มมาอีกคน ข้าเชื่อว่ากิจการหอหมอปีศาจของข้าจะต้องดียิ่งขึ้นแน่นอน ดังนั้นข้าย่อมต้องยอมรับอยู่แล้ว” มู่เฉียนซีกล่าว
หากมีเฉี่ยชิวอยู่ด้วย ผู้นำเผ่าโลหิตจะต้องดูแลกิจการของหอหมอปีศาจเป็นอย่างดีแน่นอน
“ข้าเพิ่งค้นพบว่าท่านหมอปีศาจก็เป็นพ่อค้าหน้าเลือดคนหนึ่งเช่นกัน!”
“ผู้นำเผ่าโลหิตเพิ่งจะมารู้ตัวเอาตอนนี้ ดูเหมือนว่ามันจะสายเกินไปแล้วล่ะ” นั่นก็เป็นเพราะตอนนี้เฉี่ยชิวได้ขึ้นเรือโจรสลัดมาแล้วนั่นเอง
เดิมทีผู้นำเผ่าโลหิตกำลังคิดอยู่ว่าจะต้องบุกไปที่เผ่าอสรพิษหรือไม่ แต่ใครจะคิดว่าหลังจากที่เผ่าอสรพิษล้มเหลวในการส่งคนมาขโมยแผนที่ในครั้งแรกแล้ว เผ่าอสรพิษจะทนรอไม่ไหวจนส่งคนมาแทรกซึมในเผ่าโลหิตของพวกเขาอย่างไม่คาดคิดเช่นนี้อีก
แต่ไม่เพียงเท่านั้น เพราะครั้งนี้พวกเขายังปล่อยพิษของอสรพิษออกไปเป็นวงกว้าง หรือแม้กระทั่งใส่พิษของอสรพิษลงไปในอาหารของผู้แข็งแกร่งที่สำคัญของเผ่าโลหิตบางคน เพื่อลดพลังในการต่อสู้ของเผ่าโลหิตให้ต่ำลงอีกด้วย
คราวนี้พวกเขาตัดสินใจว่าจะรุกรานเผ่าโลหิตเพื่อชิงเอาแผนที่มาให้ได้ แต่พวกเขาไม่รู้ว่า แผนที่นั้นได้ถูกผู้นำเผ่าโลหิตมอบให้คนอื่นไปตั้งนานแล้ว
“แค่ก แค่ก แค่ก!” เนื่องจากว่าร่างกายของเฉี่ยชิวยังไม่แข็งแรงนัก เป็นผลให้พิษของอสรพิษที่ปนเปื้อนไปทั่วทุกที่แทรกซึมเข้าไปในร่างของเขา ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำเล็กน้อย
“นายน้อย!” สีหน้าของเหล่าองครักษ์ของเฉี่ยชิวเปลี่ยนไปอย่างมากทันที พวกเขาคิดอยากจะไปปกป้องนายน้อยของพวกเขา แต่กลับถูกหางของอสรพิษที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันโจมตีจนลอยกระเด็นออกไปแทน
ปัง ปัง ปัง!
“พวกเจ้าเป็นใครกัน” ถึงจะเผชิญหน้ากับอันตราย แต่เฉี่ยชิวก็ยังคงกล่าวออกมาอย่างใจเย็น
“โอ้! เจ้าหนูนี่คือลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของผู้นำเผ่าโลหิตสินะ ได้ยินมาว่ากำลังจะอดตายเพราะร่างกายไม่ดีมิใช่หรือ แต่ตอนนี้สามารถยืนได้แล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่ได้แย่ขนาดนั้นนี่!” น้ำเสียงที่เย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ…ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ขอเพียงเจ้าเป็นนายน้อยที่แท้จริงของเผ่าโลหิต ข้าไม่เชื่อว่าหากจับเจ้าเป็นตัวประกันแล้วผู้นำเผ่าโลหิตจะไม่มอบแผนที่ให้ข้า”
“อื้ม! หากไม่สามารถเอามาได้ ก็ใช้เขามาข่มขู่ หากเอามาได้สำเร็จก็สามารถใช้เขาทำให้ออกไปได้อย่างปลอดภัย ไม่ว่าอย่างไรเจ้าหนูนี่ก็ค่อนข้างมีประโยชน์เลยทีเดียว”
ภายในเผ่าโลหิตทั้งหมด เต็มไปด้วยพิษของอสรพิษจนทำให้หายใจได้อย่างยากลำบาก และพิษนี้ยังเต็มไปด้วยพลังแห่งความตาย ซื่งนี่ก็ทำให้คนของเผ่าโลหิตมากมายต่างล้มลงไปกันจนเกือบจะหมดแล้ว
“ไปหาหมอปีศาจ ไปหานาง”
การต่อสู้กับพิษ ถึงพวกเขาจะเป็นกังวลอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์อย่างสิ้นเชิง ดังนั้นพวกเขาจึงนึกถึงหมอปีศาจ เพราะสำหรับนางแล้วมันเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
“ไม่ต้องไปหาข้า ข้ามาแล้ว นี่คือยาแก้พิษ” หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็หยิบยาน้ำออกมาสองสามขวด
นางปิดจมูกของตนเองพลางกล่าว “นี่ช่างเป็นพิษที่มีกลิ่นเหม็นมากจริง ๆ”
หลังจากที่มียาของมู่เฉียนซี พิษของอสรพิษเหล่านั้นก็ไม่มีผลกับพวกเขาอีกต่อไป ผู้นำเผ่าโลหิตกล่าวว่า “โจมตี ฆ่ามันซะ! เผ่าอสรพิษคนใดก็ตามที่กล้าบุกเข้ามาในเผ่าโลหิตของพวกเรา จงจัดการพวกมันให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว”
หลังจากที่พิษของเผ่าอสรพิษไม่มีประโยชน์อีก คนของเผ่าอสรพิษเหล่านั้นก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนจากเผ่าโลหิตเลยแม้แต่น้อย และพวกเขาก็ถูกจัดการไปทีละคนทันที
เสียงการต่อสู้อันดุเดือดดังขึ้นมาจากทั่วทุกหนทุกแห่ง และอสรพิษที่คิดจะลักพาตัวเฉี่ยชิวเหล่านั้นก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นแล้ว สีหน้าของพวกเขามืดมนลงทันที “ดูเหมือนว่าพวกเขาจะล้มเหลวสินะ ไม่ดีแน่!”
“โชคดีที่พวกเรายังเหลือกลอุบายอยู่ อย่าไปกลัว! พาเขาไปซะ!”
หลังจากนั้นงูยักษ์ตัวหนึ่ง ก็ได้ขังเฉี่ยชิวเอาไว้ และลากเฉี่ยชิวหายไปจากสถานที่แห่งนั้นทันที
ผู้นำเผ่าโลหิตในเวลานี้กำลังสังหารคนของเผ่าอสรพิษอย่างเลือดเย็น และกลิ่นคาวเลือดของคนจากเผ่าเดียวกันทำให้พวกเขาขมวดคิ้วมุ่น หลังจากนั้นน้ำเสียงที่มืดมนเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา “ผู้นำเผ่าโลหิต หากเจ้ายังกล้าสังหารคนของเผ่าข้าอีกแม้แต่คนเดียว ข้าจะหักคอลูกชายของเจ้าแน่”
“ชิวเอ๋อร์!” เมื่อเห็นว่าเฉี่ยชิวถูกงูยักษ์ขังเอาไว้ กลิ่นอายของผู้นำเผ่าโลหิตก็ระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำราวกับโคมไฟสีแดงจนน่ากลัว
“พวกเจ้าบังอาจนัก กล้าลงมือแม้แต่กับลูกชายของข้า” ผู้นำเผ่าโลหิตกล่าวอย่างเดือดดาล
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะใส่ใจลูกชายของเจ้ามากจริง ๆ สินะ! วางใจเถอะ พวกเรายังไม่ต้องการให้เกิดการต่อสู้นองเลือดของทั้งสองเผ่า ฉะนั้นจึงไม่มีทางสังหารลูกชายของเจ้าอยู่แล้ว! ขอเพียงเจ้ามอบแผนที่สุสานของจักรพรรดิภูตให้กับพวกเราและปล่อยให้พวกเราหนีไป ข้าก็จะปล่อยลูกชายของเจ้าเช่นกัน” คนผู้นั้นกล่าว
“พวกเจ้า…” ผู้นำเผ่าโลหิตกำหมัดแน่น
เขาไม่ต้องการให้ลูกชายของตนเองต้องทุกข์ทรมานเลยแม้แต่น้อย หากแผนที่อยู่ในมือของเขา เขาจะต้องมอบให้โดยไม่พูดอะไรสักคำเป็นแน่ แต่มันไม่อยู่แล้ว…
ผู้นำเผ่าโลหิตมองไปที่มู่เฉียนซี เพื่อลูกชายหัวแก้วหัวแหวนแล้วเขาสามารถทำได้ทุกอย่าง แม้ว่าเขาจะต้องเนรคุณก็ตาม
“ท่านพ่อ!” เฉี่ยชิวกล่าวด้วยเสียงอันแหบแห้ง
แน่นอนว่าเขาย่อมต้องรู้ความคิดของบิดาตนเองอยู่แล้ว และเขาก็ไม่อยากให้บิดาทำเรื่องผิดพลาดด้วยเช่นกัน
และในเวลานี้ มู่เฉียนซีก็เอ่ยปากกล่าวว่า “แผนที่ของเผ่าโลหิตส่วนนั้น ไม่ได้อยู่ในมือของผู้นำเผ่าโลหิตอีกแล้ว เพราะผู้นำเผ่าได้มอบแผนที่นั้นให้กับข้าแล้ว”
“เป็นไปไม่ได้! ของสิ่งนั้น ผู้นำเผ่าโลหิตจะเป็นบ้ามอบมันให้กับมนุษย์อย่างเจ้าได้อย่างไร” เผ่าอสรพิษเหล่านั้นกล่าวอย่างไม่อยากเชื่อ
“หากพวกเจ้าไม่เชื่อ ข้าสามารถมอบมันให้กับพวกเจ้าได้! ขอเพียงหลังจากพวกเจ้ารับแผนที่ไปแล้วก็จงปล่อยเฉี่ยชิวไปเสีย” และมู่เฉียนซีค่อย ๆ เดินเข้าไปหาคนของเผ่าอสรพิษเหล่านั้น
มนุษย์ผู้นี้ เป็นมนุษย์ที่อ่อนแอเป็นอย่างมาก ซึ่งนางก็ไม่มีแม้กระทั่งพลังวิญญาณเลยด้วยซ้ำ
หากเป็นเผ่าโลหิตคนอื่น ๆ เข้ามาใกล้ พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้เข้ามาใกล้โดยไม่พูดอะไรสักคำเป็นแน่ แต่ทว่าสาวน้อยมนุษย์ผู้นี้ไม่ได้ทำให้พวกมันรู้สึกเหมือนถูกคุกคามใด ๆ เลยแม้แต่น้อย
พวกเขากล่าวว่า “เจ้ามนุษย์ ทางที่ดีเจ้าอย่าโกหกพวกข้าเลยจะดีกว่า หากเจ้าโกหกพวกข้าละก็ พวกข้าจะต้องเอาชีวิตของเจ้าแน่นอน”
.
.