ท่านอ๋องผู้โหดร้ายกับหมอปีศาจ - ตอนที่ 2862 เจ้าลอบสังหารข้าหรือ?
เอ้ากล่าวถามว่า “พวกเจ้าจะเข้าข้างนางหรือเข้าข้างข้า”
“เจ้าเมือง…”
นี่มันทำให้พวกเขารู้สึกลำบากใจจริง ๆ!
มู่เฉียนซีในตอนนี้ถูกกดดันให้กลายเป็นเจ้าเมือง แน่นอนว่าต้องเป็นเพราะเจ้าเอ้านั่นว่างมากเกินไปอยู่แล้ว
แม้ว่าเขาจะยังมีความหยิ่งผยองมากกว่าปกติอยู่ แต่ทว่ามีบางเวลาที่เขาเข้าใกล้ความอ่อนน้อมมากเกินไปเนื่องจากตั้งใจควบคุมเอาไว้มากกว่าปกติ
“เจ้าคือเจ้าเมือง ข้าไม่ใช่เจ้าเมืองของเมืองแห่งความเย่อหยิ่งอีกแล้ว เช่นนั้นจะมีความสุขหรือใช้ชีวิตอย่างไรก็ได้” เอ้ากล่าว
หลังจากที่ปลดชื่อเจ้าเมืองนี้ออกไปแล้ว สถานการณ์ดูเหมือนจะดีขึ้นมาก ทั้งสองคนสามารถพูดคุยกันได้ตามปกติ
“เจ้าคนขี้อิจฉานั่นยังอยากจะมาแย่งคนไปอีก บอกแล้วว่าตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกำลังเป็นเจ้าเมืองของเมืองแห่งความเย่อหยิ่ง มีเรื่องต้องทำมากมาย ไม่มีเวลาไปเจอเขาหรอก” ทันทีที่เอ้าได้เห็นข้อความจากคนขี้อิจฉา ก็รู้สึกต่อต้านเป็นอย่างมาก
“หากว่าข้าถูกลักพาตัวไป ท่านจะโมโหหรือไม่” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างหยอกล้อ
“ไม่สนใจคนไข้ของตนเองแล้วออกไปหาความสุข เจ้ายังจะมีชีวิตอยู่ในฐานะหมอปีศาจได้อยู่อีกหรือ” เอ้ากล่าวอย่างท้าทาย
“ก็จริง! ถ้าอย่างนั้นก่อนจะไปข้าต้องรักษาร่างกายของท่านให้หายก่อน เช่นนี้ถึงจะสามารถถอนตัวได้สำเร็จ อย่างไรเสียก็ต้องไปเมืองแห่งความริษยา ข้าต้องการที่จะเปิดกิจการหอหมอปีศาจไปให้ทั่วทั้งหกเมือง” มู่เฉียนซีกล่าวกับเขา
“เจ้าสามารถรักษาให้หายได้หรือ เจ้าบอกว่าทำไม่ได้มิใช่หรืออย่างไร” ดวงตาของเอ้าเบิกกว้าง
“ก่อนหน้านี้ไม่ได้ เพราะข้ามีวัตถุดิบไม่เพียงพอ ดังนั้นจึงบอกว่าไม่มี นอกจากนี้ยังสามารถทำให้ท่านประหลาดใจได้ด้วย” มู่เฉียนซีกล่าว
“ข้าว่าเจ้าจงใจมากกว่า จงใจที่จะทำให้ข้าทุกข์ทรมาน!”
มู่เฉียนซีคลี่ยิ้มอย่างชั่วร้ายพลางกล่าวว่า “เฮ้อ! คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกท่านมองออกเสียแล้ว เช่นนั้นก็ไม่มีทางเลือก! ท่านว่าท่านอยากจะรักษา หรือว่าไม่อยากรักษาแล้วล่ะ”
“รักษาสิ! นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ข้าเป็นถึงหนึ่งในเจ็ดเจ้าเมืองของแดนปีศาจเชียวนะ นอกจากนี้เผ่าเทพยังคอยจ้องตาเป็นมัน ข้าไม่สามารถปล่อยให้พลังในการต่อสู้ของแดนปีศาจลดน้อยลงไปได้หรอก” แม้ว่าเขาจะโกรธมู่เฉียนซี แต่ก็ยังต้องการที่จะรักษาให้หายอยู่ดี
พลังปีศาจที่มหาศาลอย่างหาที่เปรียบมิได้ปะทุไปทั่วห้องโถงใหญ่ ซึ่งมันก็ทำให้เอ้าเบิกตากว้าง
“เจ้าไปเก็บรวบรวมพลังปีศาจมากมายเช่นนี้มาจากที่ใดกัน”
“ท่านไม่ต้องสนใจเรื่องนี้หรอก”
“มันจะเจ็บมาก ท่านทนหน่อยแล้วกัน!”
“อ๊ากกกก!” ครั้งนี้เอ้าทนไม่ไหวจนต้องร้องตะโกนออกมา
ซึ่งนั่นก็เป็นเพราะมู่เฉียนซีกำลังใช้พลังปีศาจจำนวนมหาศาลเช่นนี้ ยัดเข้าไปในร่างกายของเขาด้วยวิธีการที่ป่าเถื่อนเป็นอย่างยิ่ง
พลังปีศาจที่แข็งแกร่งขนาดนี้ มันแข็งแกร่งยิ่งกว่าพลังปีศาจช่วงสมบูรณ์ที่สุดในร่างกายของเขาเสียอีก ซึ่งมันก็เกือบที่จะระเบิดเขาออกเป็นเสี่ยง ๆ อยู่แล้ว
“มู่เฉียนซี เจ้าแน่ใจว่ากำลังรักษาข้า และไม่ได้จะลอบสังหารข้าใช่หรือไม่”
“หากจะลอบสังหารท่าน จำเป็นต้องทำให้มันยุ่งยากขนาดนี้ด้วยหรืออย่างไร ฝังเข็มให้ท่านเข็มเดียวก็ตายแล้ว” มู่เฉียนซีเลิกคิ้วกล่าว
เหล่าลูกน้องที่อยู่ในจวนเจ้าเมืองต่างก็ตื่นตกใจเล็กน้อย “ท่านมู่กำลังทำอะไรอยู่กันแน่”
“ท่านเจ้าเมืองเป็นคนที่หยิ่งผยองมากคนหนึ่ง ต่อให้เจ็บปวดเพียงใดก็ไม่มีทางแสดงด้านที่อ่อนแอออกมาแน่นอน แต่ครั้งนี้กลับร้องตะโกนออกมาได้น่าสังเวชขนาดนี้เชียวหรือ”
“ใช่แล้ว! ช่างเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ยากจริง ๆ!”
เมื่อพลังปีศาจปะทะกับพลังศักดิ์สิทธิ์ มู่เฉียนซีจึงใช้พลังจิตวิญญาณวาดอักขระคำสาปออกมาเพื่อดึงพลังปีศาจ หลังจากนั้นพลังปีศาจก็ได้ขจัดพลังศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในร่างกายของเอ้าออกไป
เนื่องจากพลังปีศาจเปลี่ยนเป็นอ่อนแอลง มันจึงทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย แต่ก็ยังคงทรมานมากอยู่ดี!
“เจ้า…นี่เจ้ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่ จะเอาชีวิตข้าหรืออย่างไร!”
“ทักษะคำสาป!” มู่เฉียนซีเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง
ก่อนหน้านี้นางไม่มีหนทางจริง ๆ แม้ว่าจะถูกเผ่าเทพโจมตีหลายครั้ง เพื่อแย่งชิงมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ แต่นางก็ยังคงไม่คุ้นเคยกับวิธีการที่พิเศษของพวกเขาเหล่านั้นอยู่ดี ซึ่งนี่ก็คือวิธีการที่คัมภีร์หมื่นคำสาปให้คำแนะนำแก่นาง
หนามหยอกต้องเอาหนามบ่ง!
ตราบใดที่พลังปีศาจแข็งแกร่ง มันก็เพียงพอที่จะใช้พลังปีศาจอันทรงพลังทะลวงผ่านผนึกของพลังศักดิ์สิทธิ์ออกมาได้
ซึ่งกระบวนการของมันนั้นน่าจะทรมานมาก แต่เนื่องจากว่าเจ้านี่คือเผ่าปีศาจ จึงน่าจะสามารถทนความเจ็บปวดได้
ดูเหมือนว่าคัมภีร์หมื่นคำสาปจะมีความเข้าใจผิดต่อเผ่าปีศาจ ดังนั้นเอ้าจึงมีชะตากรรมที่ต้องเริ่มด้วยความทุกข์ทรมาน
ปัง ปัง ปัง!
ภายใต้การร่ายทักษะคำสาป พลังปีศาจนั้นยิ่งมืดมนและอันตรายมากขึ้นไปอีก ซึ่งมันก็ตรงกันข้ามกับพลังศักดิ์สิทธิ์อย่างสิ้นเชิง
พลังปีศาจนั้นทะลวงออกมาจากผนึกของเผ่าเทพครั้งแล้วครั้งเล่า ซึ่งก็ทำให้มันหายไป
กระบวนการนี้ช่างเจ็บปวดทรมานเหลือเกิน และทั่วทั้งร่างของเอ้าก็เต็มไปด้วยเหงื่อจนชุ่มโชกไปหมด
เขากล่าวด้วยเสียงที่แหบแห้งว่า “ยังไม่เสร็จอีกหรือ มันเสร็จสิ้นแล้วหรือยัง ข้าจะตายแล้ว”
“เพิ่งจะทะลวงไปได้หนึ่งในสามเท่านั้นเอง ท่านต้องทนต่อไปอีกหน่อย”
“ยังต้องทนอีกหรือ” สีหน้าของเอ้าเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดมากขึ้นไปอีก
เอ้ารู้สึกว่าในชีวิตนี้เขาไม่เคยต้องทุกข์ทรมานที่นานขนาดนี้มาก่อนเลย
มู่เฉียนซีมีความอดทนเป็นอย่างยิ่ง นางควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ และหากผิดพลาด คาดว่าร่างกายของเอ้าได้ระเบิดตายเป็นแน่ อย่างไรเสียนี่ก็เป็นงานที่ยากมากงานหนึ่งจริง ๆ
หลังจากที่ร่องรอยของพลังศักดิ์สิทธิ์สุดท้ายถูกลบล้างไป ในที่สุดเอ้าก็ถูกปลดปล่อยเสียที
พลังปีศาจที่อยู่ในร่างกายมากเกินไป นอกจากนี้เขายังค้นพบว่าหลังจากผ่านประสบการณ์ที่ทรมานนี้มาได้ คิดไม่ถึงเลยว่าขอบเขตของเขาจะยกระดับขึ้นเล็กน้อย
“เอาล่ะ ฝึกเข้าสมาธิให้ดี และทำให้พลังปีศาจหายไปเถอะ! ส่วนตำแหน่งเจ้าเมืองก็คืนให้ท่าน เท่านี้ข้าก็สามารถถอนตัวได้แล้ว!” มู่เฉียนซีกล่าว
“หากต้องฝึกเข้าสมาธิก็ไม่สามารถฝึกตอนนี้ได้ เด็ก ๆ! ข้าอยากจะไปอาบน้ำ” ทั่วทั้งร่างของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ ซึ่งมันก็ทำให้รู้สึกไม่สบายเป็นอย่างยิ่ง
พวกที่อยู่ตรงประตูต่างจ้องมองไปที่เอ้าอย่างพร้อมเพรียงกัน และดูเหมือนจะสงสัยมากว่าท่านมู่ทำอะไรกับท่านเจ้าเมืองของพวกเขากันแน่
“มองอะไรกัน ยังไม่รีบไปเตรียมตัวอีก!”
มู่เฉียนซีเองก็กลับไปพักผ่อนที่หอหมอปีศาจเช่นกัน แม้ว่าสีหน้าของนางจะไม่แสดงอาการใด ๆ แต่การรักษาครั้งนี้กลับทำให้พลังจิตวิญญาณถูกใช้ไปจนหมดเช่นกัน
หลังจากที่พักผ่อนไปได้ครู่หนึ่ง ก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามาในหอหมอปีศาจอีกครั้ง แต่ทว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญผู้นี้ไม่ได้โง่เง่าเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว
“ท่านหมอปีศาจ เจ้าเมืองของพวกเราให้มาเชิญท่านขอรับ” อีกฝ่ายกล่าวด้วยความเคารพ
“นี่เป็นวิธีการมาเชิญคนอื่นของพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ” มู่เฉียนซีเลิกคิ้วกล่าว
“เป็นเพราะท่านเจ้าเมืองแห่งความเย่อหยิ่งไม่ยอมปล่อยท่านมา มันจึงทำให้เจ้าเมืองของพวกเราร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงได้ส่งข้าน้อยมาเชิญท่านเป็นพิเศษขอรับ”
“เจ้าเมืองของเจ้า ก็คือเจ้าเมืองของเมืองแห่งความริษยาอย่างนั้นหรือ” คาดว่าคนผู้นี้กำลังคิดถึงนางจริง ๆ
“ท่านหมอปีศาจฉลาดหลักแหลมมากจริง ๆ ที่สามารถคาดเดาได้ทันที ท่านจะไปกับข้าหรือไม่?”
“แม้ว่าเจ้าจะประจบข้ามากเพียงใด แต่ข้าก็ไม่อาจไปตอนนี้ได้ รอให้ข้านอนให้พอก่อนค่อยว่ากัน” และมู่เฉียนซีก็ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขาอีกแล้ว
“เห็นทีคงจะมิได้หรอกขอรับ! เจ้าเมืองของพวกข้าให้คำสั่งถึงตายมาแล้ว หากวันนี้ไม่สามารถพาท่านกลับไปได้ เขาก็จะยัดเยียดหญิงสาวที่ขี้เหร่ที่สุดทั้งสิบแปดคนให้ข้า ท่านหมอปีศาจ ล่วงเกินแล้ว!”
ตึง!
ทันทีที่กล่าวจบ เขาก็ล้มลงไปทันที
“การวางยาพิษของเจ้าค่อยข้างดีเลยทีเดียว ทั้งยังระมัดระวังมากอีกด้วย เพียงแต่เจ้าดูถูกพิษของหอหมอปีศาจมากเกินไปแล้ว!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเรียบเฉย
“จับเขาโยนออกไปนอกหน้าต่างเสีย!”
“ขอรับ!”
ยังไม่ทันที่เขาจะมองเห็นร่างคนได้อย่างชัดเจน ก็ถูกจับโยนออกมาจากหน้าต่าง โดยยอดฝีมือคนหนึ่ง
หลังจากที่มู่เฉียนซีนอนหลับไปตื่นหนึ่งแล้ว แน่นอนว่าเจ้าหมอนี่ยังคงนอนอยู่บนพื้นตลอดทั้งคืน
เขาบ่นพึมพำอย่างน่าเวทนาว่า “ท่านเจ้าเมืองอาา~! แม่นางที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ทำไมท่านถึงไม่มาเองเล่าขอรับ ให้ข้ามา เพื่อจะให้ข้าทรมานอย่างนั้นหรือ”
วันรุ่งขึ้น เขายังโชคร้ายถูกเจ้าเมืองแห่งความเย่อหยิ่งพบเข้าอีก
เอ้ากล่าวว่า “นี่มันผู้ติดตามตัวน้อยของอาตู้ไม่ใช่หรือ วิ่งแจ้นมาถึงที่นี่ได้อย่างไร มีมารยาทกับข้ามากขนาดนี้เชียวหรือ ไม่ต้องเกรงใจหรอก”
“นายท่าน ได้โปรดช่วยขอยาถอนพิษจากท่านหมอปีศาจให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ขอรับ” เขากล่าวอย่างอ้อนวอน
แม้ว่าจะเป็นปีศาจ แต่ก็ไม่สามารถทนทรมานนอนอยู่บนพื้นตลอดทั้งคืนได้หรอกนะ!
.
.
YOU MAY ALSO LIKE
