ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 111 เจ้าท าเช่นนี้มีจุดประสงค์อะไร

สูตรยารักษากาฬโรคนั้น เฮ่อจือหร่านเป็นผู้มอบให้เมิ่งไห่หนิง
ไม่มีใครรู้จักชนิดของสมุนไพรดีไปกว่านางอีก
“ไม่ทราบว่าคุณชายเฟ่ย ก าลังตามหาสมุนไพรชนิดใดอยู่หรือ”
“ตอนนี้ขาดเพียงหวงเหลียน*[1]อย่างเดียว ข้าเดินทางมาสอง
เมืองแล้วก็ยังหาไม่พบ”
“เดิมทีข้าตั้งใจจะใช้ป้ายหยกของท่านอ๋องฉี เพื่อขอความ
ช่วยเหลือจากนายอ าเภอของที่นี่ แต่ได้ยินมาว่า เมื่อคืนจวนของท่าน
นายอ าเภอถูกโจรปล้น ข้าจึงเปลี่ยนใจคิดจะไปดูที่อ าเภอข้าง ๆ”
ในความคิดของเฮ่อจือหร่าน หวงเหลียนไม่ใช่สมุนไพรหายาก
เพียงแต่นางไม่รู้ว่าท าไมแถวนี้ถึงหาซื้อไม่ได้
ดวงตางดงามของนางครุ่นคิดแผนการอย่างรวดเร็ว
เฮ่อจือหร่านไม่แน่ใจว่า บ่าวรับใช้ข้างกายเฟ่ยหนานอวี่ไว้วางใจ
ได้หรือไม่ นางจึงส่งสายตาไปให้เขา “คุณชายเฟ่ย รบกวนขอพูดคุย
เป็นการส่วนตัวสักครู่ได้หรือไม่”
เฟ่ยหนานอวี่รู้ถึงความต้องการของนางเป็นอย่างดี
“ไม่เป็นไร คนพวกเดียวกัน” เฟ่ยหนานอวี่กล่าว
เมื่อเฟ่ยหนานอวี่พูดเช่นนั้น เฮ่อจือหร่านก็ไม่จ าเป็นต้องหลบ
เลี่ยงอีกต่อไป

“คุณชายเฟ่ย ข้ารู้ว่าท าไมแถวนี้ถึงขาดแคลนหวงเหลียน”
เฟ่ยหนานอวี่ขมวดคิ้ว “เพราะอะไร?”
เฮ่อจือหร่านมีท่าทางลึกลับ
“บอกคุณชายเฟ่ยตามตรง ชาวบ้านพูดกันว่าคนที่ท าร้าย
ร่างกายบุตรชายท่านนายอ าเภอจนบาดเจ็บสาหัสก็คือข้า”
เรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วท้องถนน เฟ่ยหนานอวี่ย่อมรู้อยู่แล้ว
เขาชื่นชมเฮ่อจือหร่านที่กล้าหาญและยึดมั่นในความถูกต้อง แม้
จะเป็นเพียงสตรี แต่เขาก็ไม่เข้าใจว่าการขาดแคลนหวงเหลียน
เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร
ขณะเขาก าลังสงสัย เฮ่อจือหร่านก็พูดต่อ “ข้าโมโหมาก จึงบุก
เข้าไปในจวนท่านนายอ าเภอตอนกลางคืน เพื่อสั่งสอนพวกเขาเสีย
หน่อย ผู้ใดจะรู้ว่าตอนที่ข้าแอบฟังพวกเขาคุยกันอยู่บนหลังคา กลับ
บังเอิญได้ยินเรื่องหนึ่งเข้า”
เฟ่ยหนานอวี่ถามขึ้นว่า “เรื่องอะไรหรือ”
เฮ่อจือหร่านรีบกุเรื่องขึ้นมาทันที่
“ท่านนายอ าเภอบอกว่า โรงเก็บของเล็ก ๆ ทางทิศตะวันออก
ของอ าเภอเต็มไปด้วยหวงเหลียน เงินที่ได้จากค่าผ่านทางหลายวัน
มานี้จึงไม่มีที่เก็บ เพื่อพิสูจน์ว่าเป็นเรื่องจริง ข้าจึงลอบไปยังสถานที่ที่
ท่านนายอ าเภอพูดถึงในยามค ่าคืน ที่นั่นมีโรงเก็บของเล็ก ๆ อย่างที่

เขาพูดจริง ๆ และหลังจากตรวจสอบดูแล้ว ภายในนั้นไม่เพียงแต่มี
หวงเหลียนจ านวนมาก แต่ยังมีหีบใส่เงินอยู่หลายใบทั้งเหรียญเงิน
และทองแดง”
เฟ่ยหนานอวี่พอได้ยินว่ามีหวงเหลียนมากมาย ดวงตาก็เป็น
ประกายทันที่
เขาไม่ได้ไตร่ตรองในทันทีว่าท าไมนายอ าเภอถึงมีหวงเหลียน
เก็บไว้มากมาย แต่กลับเร่งเร้าให้นางพาตนไป “รบกวนฮูหยินโม่พา
ข้าไปสักหน่อยเถอะ ถ้าหากน าหวงเหลียนเหล่านั้นไปยังอ าเภอตง
เฟิงได้ ชาวบ้านตงเฟิงคงจะรอดพ้นแล้ว”
ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่เฮ่อจือหร่านกุขึ้นมาทั้งนั้น นางจะพาเฟ่ย
หนานอวี่ไปที่โรงเก็บของของนายอ าเภอได้อย่างไรกัน
“คุณชายเฟ่ย สามีของข้าบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้ข้าต้องรีบซื้อยา
กลับไปรักษาเขา คุณชายคิดว่าอย่างนี้ดีหรือไม่ พวกเรานัดแนะเวลา
กันอีกที่ ข้าจะพาพวกท่านไปทีหลัง”
พอได้ยินว่าโม่จิ่วเยี่ยบาดเจ็บสาหัส เฟ่ยหนานอวี่จึงนึกขึ้นได้ว่า
เขาลืมเรื่องที่อีกฝ่ายมาปรากฏตัวในอ าเภอผิงหยางไปเสียสนิท
อย่างไรก็ตาม เขาเป็นคนรู้จักกาลเทศะ เรื่องแบบนี้ไม่สมควรจะ
ถามออกมา จึงประสานมือค านับเฮ่อจือหร่าน
“อาการบาดเจ็บของคุณชายโม่ส าคัญกว่า ไว้ยามบ่าย ข้าจะรอ
ท่านที่ประตูเมืองทางทิศตะวันออก”

“ได้ ข้าจะไปให้ตรงเวลาแน่นอน” เฮ่อจือหร่านพูดจบก็หมุนตัว
เดินจากไป
เพื่อประหยัดเวลา นางตัดสินใจไปยังโรงรถม้าก่อน
เดิมทีคิดว่าจะเช่ารถม้าสักคัน แต่ปรากฏว่าในโรงรถม้านอกจาก
มีรถสัตว์ให้เช่าแล้ว ยังมีสัตว์ลากรถขายด้วย
ราชวงศ์ต้าซุ่นควบคุมม้าอย่างเข้มงวด ยกเว้นบ้านของเหล่าขุน
นางที่ได้รับอนุญาตพิเศษ คนอื่น ๆ ที่ต้องการเป็นเจ้าของรถม้า
จะต้องไปขอใบอนุญาตที่ว่าการอ าเภอก่อน
ไม่เพียงเท่านั้น ม้ายังมีราคาแพงมาก ม้าในโรงรถม้าแม้เดือน
หนึ่งก็ขายไม่ออกสักตัว นานวันเข้าเจ้าของก็ไม่อยากดูแลม้าพวก
นั้น จึงเลิกท ากิจการขายม้า
ดังนั้น ในโรงรถม้าจึงมีเพียงวัว ลา และล่อขายอยู่
เฮ่อจือหร่านครุ่นคิดสักครู่ การเช่ารถม้าคงไม่สะดวกเท่ากับการ
เดินทางตามล าพังกับโม่จิ่วเยี่ย
ท้ายที่สุดนางก็มีความลับ อีกทั้งสถานะของพวกนางก็พิเศษ
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจซื้อล่อตัวหนึ่ง แล้ว
ขอร้องเถ้าแก่ให้ช่วยเอาไปเทียมรถ ลักษณะนี้ นางจะได้ขับรถล่อไล่
ตามกองทัพใหญ่ไปได้
ถ้าเผิงวั่งอนุญาต ต่อไปข้างหน้าพวกเขาก็จะมีพาหนะไว้ใช้สอย

ในทางกลับกัน ถ้าตามกองทัพใหญ่ทัน นางก็จะขายรถล่อคันนี้
ออกไป
เฮ่อจือหร่านไม่เคยรีรอ เมื่อคิดอะไรได้ก็จะลงมือท าทันที่
นางเลือกล่อที่ดูแข็งแรงตัวหนึ่ง แล้วซื้อรถม้ามีหลังคาอีกคัน
รวมทั้งหมดแล้ว ใช้เงินไปสิบต าลึง
เถ้าแก่ช่วยเอาล่อเทียมรถให้ จากนั้นเฮ่อจือหร่านก็ขับรถล่อมุ่ง
หน้าไปทางทิศตะวันออก
โชคดีที่ชาติก่อนนางเคยตามกองทัพไปช่วยงานชาวบ้านใน
ชนบท จึงเคยเรียนรู้การขับรถม้ากับชาวบ้านมาก่อน
ถึงแม้ตอนเริ่มต้นใหม่ ๆ การขับรถล่อของนางจะยังไม่
คล่องแคล่ว แต่หลังจากลองผิดลองถูกอยู่พักหนึ่ง เฮ่อจือหร่านก็เริ่ม
ช านาญมากขึ้น
เนื่องจากมีเรื่องนายอ าเภอประสบเหตุร้าย ประตูเมืองในวันนี้จึงมี
การตรวจตราชาวบ้านที่เข้าออกอย่างเข้มงวดเป็นพิเศษ
แม้ว่าเฮ่อจือหร่านจะต้องต่อแถวอยู่พักหนึ่ง แต่นางก็สามารถ
ออกจากอ าเภอไปได้อย่างราบรื่น
เฮ่อจือหร่านมุ่งหน้าตรงไปยังชานเมืองทางทิศตะวันออก หาก
นางจ าไม่ผิด ระหว่างทางที่ผ่านมา นางเห็นว่ามีบ้านร้างอยู่แห่งหนึ่ง
จึงตั้งใจจะเข้าไปดู

ไม่นาน นางก็มาถึงยังบ้านหลังนั้นโดยอาศัยความทรงจ า
ตัวบ้านไม่ได้ใหญ่โตมากนัก สภาพโดยรวมก็ยังดูดี อาจเป็น
เพราะไม่มีคนอยู่อาศัยเป็นเวลานานแล้ว บริเวณรอบบ้านจึงเต็มไป
ด้วยหญ้ารก
เฮ่อจือหร่านจอดเทียบรถล่อเอาไว้ จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปใน
บ้าน
เมื่อเปิดประตูห้องโถงและมองไป เฮ่อจือหร่านก็อดรู้สึกขอบคุณ
สวรรค์ไม่ได้
ภายในห้องว่างเปล่า เหมาะจะท าเป็นโรงเก็บของอย่างที่นาง
ต้องการ…
เฮ่อจือหร่านเหลือบมองนาฬิกาแขวนในพื้นที่มิติของนาง พบว่า
ยังมีเวลาเหลืออีกพอสมควรก่อนจะถึงเวลานัดกับเฟ่ยหนานอวี่ นาง
จึงตัดสินใจเข้าไปในพื้นที่มิติก่อน
โม่จิ่วเยี่ยก าลังเตรียมอาหารกลางวันอยู่ในครัว เมื่อเห็นเฮ่อจือห
ร่านกลับมา เขาก็วางทัพพีในมือลงแล้วเดินเข้ามาหานาง
“ข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง”
เฮ่อจือหร่านเล่าเรื่องที่ชาวบ้านในอ าเภอผิงหยางพูดคุยกันอย่าง
คร่าว ๆ และบอกว่านางได้พบกับเฟ่ยหนานอวี่ รวมถึงสาเหตุที่เฟ่ย
หนานอวี่มาปรากฏตัวที่อ าเภอผิงหยาง

“ข้าหาบ้านร้างหลังหนึ่งทางชานเมืองด้านทิศตะวันออกได้แล้ว
คิดว่าจะซื้อหวงเหลียนจ านวนหนึ่งไปไว้ที่นั่น แล้วก็จะเอาเงินที่ยึดมา
จากจวนนายอ าเภอให้เขาด้วย”
โม่จิ่วเยี่ยไม่เข้าใจว่าท าไมเฮ่อจือหร่านถึงท าแบบนั้น
“การที่เจ้าท าเช่นนี้ มีจุดประสงค์อะไรหรือเปล่า”
เฮ่อจือหร่านอธิบายความคิดในใจให้เขาฟังช้า ๆ
“ข้าบอกกับเฟ่ยหนานอวี่ว่าหวงเหลียนพวกนี้ นายอ าเภอใจสุนัข
เป็นคนกักตุนเอาไว้ ท่านลองคิดดูสิ ด้วยความเฉลียวฉลาดของเฟ่ย
หนานอวี่ เขาต้องสงสัยแน่ว่านายอ าเภอเก็บหวงเหลียนไว้มากมาย
ขนาดนี้เพื่ออะไร
ตอนนี้องค์จักรพรรดิทรงส่งหนานฉีไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยที่
อ าเภอตงเฟิง หากเขาท าผลงานได้ดี ย่อมได้รับความโปรดปรานจาก
องค์จักรพรรดิแน่นอน
ดูจากสถานการณ์ในราชส านักตอนนี้ คนที่ไม่อยากให้หนานฉี
ช่วยเหลือผู้ประสบภัยส าเร็จมากที่สุดก็คือหนานเหิง เขาย่อมต้อง
คอยขัดขวางการกระท าของหนานฉีอย่างลับ ๆ
ถ้าเฟ่ยหนานอวี่กลับไปเล่าเรื่องที่นายอ าเภอใจสุนัข กักตุนหวง
เหลียนจ านวนมากให้หนานฉีฟัง สิ่งแรกที่หนานฉีจะคิดก็คือ
นายอ าเภอก าลังช่วยหนานเหิงอยู่ เพื่อขัดขวางไม่ให้เขาช่วยเหลือ
ผู้ประสบภัย”

ยิ่งไปกว่านั้น หนานฉียังนึกไปถึงเรื่องโรคระบาดในอ าเภอตงเฟิง
ว่าอาจเป็นฝีมือมนุษย์ ซึ่งผู้ต้องสงสัยรายใหญ่ที่สุดก็คงหนีไม่พ้น
หนานเหิงอย่างไม่ต้องสงสัย
[1] หวงเหลียน : เรียกอีกชื่อคืออึ่งโน้ย มีรสขมและฤทธิ์เย็น ใช้
ส าหรับการรักษาหัวใจ ล าไส้ใหญ่ ตับ กระเพาะอาหาร