ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 16 ความรุ่งเรืองของเมืองหลวงไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขำอีก

ต่อไป
ไม่ว่าอย่ำงไรก็ตำม ด้วยเฮ่อจือหร่านปกป้องสกุลโม่ และไม่ลังเล
ที่จะลงมือกับเฉำเหริน ทำให้เขำสามารถสรุปได้อย่ำงหนึ่ง
นั่นคือ ตอนนี้นางไม่ได้คิดร้ำยต่อสกุลโม่
เมื่อได้ยินเสียงดังปัง เจ้ำหน้ำที่ทั้งหมดต่ำงวิ่งไปยังต้นไม้ใหญ่
ตำมทิศทำงของเสียง และเมื่อเห็นว่าเหล่ำสตรีในจวนไม่มีอันตราย
แล้ว โม่จิ่วเยี่ยจึงกระโดดหายตัวไปจากจุดนั้น
ไม่ว่าด้านนอกจะวุ่นวายแค่ไหน เมื่อเฮ่อจือหร่านเข้าไปยังมิติลับ
แล้ว นางก็ได้พบเรื่องน่ำประหลาดใจครั้งใหญ่
ทั้งมีดสั้น ปืนพกขนาดเล็ก และสไนเปอร์ที่นางหยิบออกมาเมื่อ
ครู่ ต่ำงเพิ่มจำนวนขึ้นอีกอย่ำงละหนึ่ง
สาหรับเฮ่อจือหร่านแล้ว สิ่งเหล่านี้ย่อมเป็นของดี ยิ่งมีมาก
เท่ำไหร่ก็ยิ่งดี เพราะสามารถช่วยป้องกันตัวระหว่างเดินทำงได้
หลังจากรออยู่ในพื้นที่มิติสักพัก เฮ่อจือหร่านจึงออกมา บรรดำ
เจ้ำหน้ำที่ทั้งหมดหายไปแล้ว เหล่ำพี่สะใภ้ก็กลับไปแล้วเช่นกัน
นางรีบกระโดดลงจากต้นไม้ กลับไปยังเรือนหอ
เห็นพี่สะใภ้ทั้งหลายกำลังประคองร่ำงโม่จิ่วเยี่ยก้ำวผ่านประตู
ภายใต้การควบคุมของเจ้ำหน้ำที่

เจ้ำหน้ำที่ยังคอยเร่งรัดอยู่เรื่อย ๆ
“เร็วหน่อย อย่ำเชื่องช้ำ”
โม่จิ่วเยี่ยถูกพี่สะใภ้หลายคนประคองไปยิ่งรู้สึกละอายใจ
เป็นเพราะเขำไร้ความสามารถ ทำให้พวกพี่สะใภ้ต้องเผชิญกับ
ความยากลาบำก ซ้ำยังต้องดูแลเขำอีก
เมื่อเห็นพี่สะใภ้ทั้งหลายคงจะเดินทำงลาบำก เฮ่อจือหร่านจึงนึก
ถึงเกวียนที่เพิ่งถูกเจ้ำหน้ำที่พบ
“ช้ำก่อน”
หัวหน้ำเจ้ำหน้ำที่คนนั้นหันกลับมา เอ่ยถำมอย่ำงไม่พอใจ “มี
อะไร”
“ไม่ใช่ว่าพวกท่านกำลังรีบร้อนจะไปส่งพวกเราที่ชำนเมืองหรอก
หรือ” เฮ่อจือหร่านถำมกลับเสียงราบเรียบ
“แล้วอย่ำงไร” ปฏิกิริยาแรกของเจ้ำหน้ำที่คือสตรีนางนี้จะต้อง
วางแผนเล่นกลบำงอย่ำง เพราะเห็นกับตำตอนที่นางสบทนาตอบโต้
แม่ทัพเฉำเหริน
เฮ่อจือหร่านชี้ไปยังพี่สะใภ้ทั้งสี่ที่คอยประคองชายหนุ่ม “ท่านก็
เห็นแล้ว คนที่ถูกเนรเทศออกจากจวนสกุลโม่ นอกจากสามีข้าแล้ว
ล้วนเป็นสตรี คงเดินทำงเร็วไม่ได้”
“แล้วจะให้ข้าทำอย่ำงไร” เจ้ำหน้ำที่ถำม

“เมื่อครู่ตอนที่พวกท่านตรวจค้นข้าวของ มีเกวียนไม้เล่มหนึ่ง
มันไม่ได้มีค่ำอะไร หากให้สามีข้าขึ้นนั่งไปจะได้เดินทำงเร็วขึ้น”
เจ้ำหน้ำที่กลอกตำไปมา
“ได้ เกวียนไม้นั้นเจ้ำเอาไปใช้เถอะ”
พวกเขำนาเกวียนไม้มายกตัวโม่จิ่วเยี่ยขึ้นไปนั่ง เฮ่อจือหร่าน
ลากเข็นสามีออกไปด้วยตัวเอง
พี่สะใภ้ทั้งหลายต่ำงมองเฮ่อจือหร่านด้วยสายตำชื่นชม
เมื่อมีเกวียนไม้ ทั้งประหยัดเวลาและแรง ในไม่ช้ำ เจ้ำหน้ำที่ก็คุม
ตัวทุกคนมาถึงหน้ำจวน
ตอนนี้ด้านหน้ำจวนฮู่กั๋วกงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน
มีคนที่ตั้งใจจะมาชมดูความวุ่นวาย และยังมีอีกสองสามคนที่เป็น
ครอบครัวของพี่สะใภ้ เมื่อได้ยินว่าองค์จักรพรรดิทรงมีพระราช
โองการตรวจค้นสกุลโม่ก็รีบมาหาบุตรสาวของตัวเอง
ผลคือ พวกเขำยังไม่ทันได้เห็นคนจากจวนเดินออกมา ก็ต้อง
ตกใจกับเสียงหนึ่งที่ดังขึ้น
จากนั้นก็ได้เห็นกับตำว่าหลังศีรษะของเฉำเหริน มีแผลเปิด
ขนาดใหญ่ และเลือดไหลออกมา ร่ำงของเขำตกจากหลังม้ำกระแทก
พื้น
มีคนไปเชิญผู้ตรวจการเมืองหลวงมาแล้ว

ผู้ตรวจการเมืองหลวงไม่กล่าวอะไรมาก สั่งให้คนตรวจบาดแผล
เห็นได้ชัดว่าบาดแผลที่ทำให้เฉำเหรินเสียชีวิตคือแผลเปิดใหญ่
ที่มีเลือดไหลด้านหลังศีรษะของเขำ
อย่ำงไรก็ตำม พวกเขำกลับไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นอาวุธลับ
ชนิดใดกันแน่
เฉำเหรินถือเป็นขุนนางที่ได้รับพระบัญชำมาจากองค์จักรพรรดิ
การเสียชีวิตในขณะปฏิบัติหน้ำที่ถือเป็นเรื่องใหญ่ไม่น้อย
ถึงแม้เหตุการณ์จะเกิดขึ้นด้านนอกจวนฮู่กั๋วกง แต่เรื่องที่โม่จิ่ว
เยี่ยถูกองค์จักรพรรดิลงโทษโบยห้ำสิบไม้เมื่อคืนก็รู้โดยทั่วกันแล้ว
พวกเขำได้ยินว่าชายหนุ่มถูกคนหามกลับมา ย่อมไม่มีทำงลงมือกับ
เฉำเหรินได้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้คนในสกุลโม่เคลื่อนไหวลาบำก มีเพียงสตรี
อ่อนแอ ยิ่งไม่สามารถเป็นผู้ต้องสงสัยได้
หลังคิดไปมา ผู้ตรวจการเมืองหลวงรู้สึกว่าตัวเองไขคดีนี้ไม่ได้
จึงรีบสั่งให้คนนาศพของเฉำเหรินไปยังศำลต้ำหลี่
เมื่อคนสกุลโม่ออกมา ศพของเฉำเหรินก็ไม่อยู่แล้ว
คนส่วนใหญ่ที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่ำงวิ่งไปตำมดูต่อที่ศำลต้ำหลี่
ส่วนคนที่เหลืออยู่มีเพียงไม่กี่คน ซึ่งล้วนเป็นญำติครอบครัวของ
พวกพี่สะใภ้

คนแรกที่วิ่งเข้ามาคือครอบครัวของเฝิงฉุยเหลี่ยน พี่สะใภ้สาม
ตระกูลเฝิงมีตำแหน่งและฐำนะไม่สูงมาก ย่อมไม่มีสิทธิ์ขอเข้าเฝ้ำ
องค์จักรพรรดิ
พวกเขำเห็นเฉำเหรินนาคนเดินมายังจวนฮู่กั๋วกง จึงส่งคน
ออกไปสืบข่ำวและได้ยินเรื่องนี้
มารดำของพี่สะใภ้สามร้องไห้อ้อนวอนให้บุตรชายพำนางมา
ด้วยกัน
“ฉุยเหลี่ยน ลูกสาวของแม่ แม่ไร้ความสามารถ ช่วยอะไรเจ้ำ
ไม่ได้เลย… ฮือ ๆ ๆ …”
ฮูหยินผู้เฒ่ำเฝิงกุมมือบุตรสาวร้องไห้น้ำตำนอง
เฝิงฉุยเหลี่ยนเห็นมารดำก็โผเข้ากอดร้องไห้โฮเช่นกัน
ภำพนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่ำงน้ำตำคลอ
ฮูหยินผู้เฒ่ำเฝิงร่างกายสั่นเทิ้ม แอบหยิบถุงเงินออกจากอกเสื้อ
ยัดใส่มือเฝิงฉุยเหลี่ยน
“แม่ออกมาอย่ำงรีบร้อน ไม่ได้เตรียมอะไรไว้มาก เงินพวกนี้เป็น
เงินส่วนตัวของแม่ทั้งหมด เจ้ำเก็บไว้ให้ดี หากถึงยามฉุกเฉินระหว่าง
ทำง”
หากไม่ใช่เพราะเงินที่ซ่อนอยู่ในเสื้อตัวในถูกค้นเก็บไป เฝิงฉุยเห
ลี่ยนคงไม่อยากรับเงินมาจากมารดำ

แต่นางคิดว่า คนสกุลโม่ไม่ได้นาของอะไรติดตัวไปด้วย หากไม่
รับเงินถุงนี้ไว้ เกรงว่ายากที่จะมีชีวิตรอดจนถึงซีเป่ย
นางถือถุงเงินที่มารดำให้ไว้แน่น สะอื้นเอ่ยว่า “ท่านแม่ ท่านไม่
ต้องเป็นห่วงข้า มีแม่สามี สะใภ้คนอื่น และน้องเก้ำอยู่ด้วย พวกเรา
จะต้องเดินทำงไปถึงซีเป่ยได้อย่ำงปลอดภัยแน่นอน”
ขณะนั้น มารดำของสะใภ้สี่จากตระกูลเซียวก็มาถึง พวกเขำ
แอบยัดถุงเงินให้เซียวฉิงเอ๋อร์เช่นกัน
พวกเขำนาสัมภำระที่จัดเตรียมมาส่งให้ แต่เจ้ำหน้ำที่กลับปฏิเสธ
ไป
เหตุผลคือ นักโทษไม่มีสิทธิ์ใช้สิ่งของเหล่านี้
คนอื่น ๆ ที่ไม่มีครอบครัวมาส่ง ต่ำงมองพี่สะใภ้ทั้งสองตำละห้อย
เฮ่อจือหร่านกำลังคิดว่า คนจากตระกูลเฮ่อจะมาส่งนางด้วย
หรือไม่
สุดท้ำย ตระกูลเฮ่อก็ไม่ได้ส่งใครมา
เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว เจ้ำหน้ำที่จึงเร่งให้คนสกุลโม่ออก
เดินทำง และไล่คนจากตระกูลเซียวและตระกูลเฝิงที่มาส่งกลับไป
พวกเขำเหม่อมองประตูใหญ่อันโอ่อ่ำของจวนฮู่กั๋วกงอีกครั้ง ฮู
หยินผู้เฒ่ำก้ำวเท้ำเดินนาไปก่อน

โม่หานเยี่ยยังตกใจกลัวอยู่บ้ำง เดินติดตำมหลังมารดำอย่ำง
ใกล้ชิด
เฮ่อจือหร่านใช้เกวียนไม้ลากโม่จิ่วเยี่ยตำมมา ต่อด้วยพี่สะใภ้ทั้ง
แปด
ระหว่างทำง ท้องถนนคึกคัก เสียงร้องเรียกขำยของจากพ่อค้ำ
แม่ค้ำดังมาเป็นระยะ
ในตอนนี้คนสกุลโม่รู้กระจ่ำงแจ้งในใจว่า นับจากนี้ ความรุ่งเรือง
ของเมืองหลวงไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขำอีกต่อไป…
ภายใต้สายตำจับจ้องของชำวบ้ำน พวกเขำถูกเจ้ำหน้ำที่ควบคุม
ตัวเดินทำงออกนอกประตูเมือง
นอกจากสะใภ้สามและสะใภ้สี่ที่ได้พบครอบครัวแล้ว เฮ่อจือห
ร่านกับพี่สะใภ้อีกเจ็ดคนล้วนไม่ได้เห็นครอบครัวตนเองมาส่ง
เหล่ำพี่สะใภ้ซึ่งเดิมทียังมีความหวังอยู่บ้ำง ตอนที่ก้ำวออกนอก
ประตูเมืองไปแล้ว ความหวังทั้งหมดก็หายไปโดยสิ้นเชิง
เริ่มเข้าใจถึงความผันแปรไปของโลก คนในครอบครัวที่สนิท
สนมกันดี มาตอนนี้กลับไม่กล้ำแม้แต่จะโผล่หน้ำมาสักครั้ง
เฮ่อจือหร่านไม่ได้คิดมากกับเรื่องนี้นัก ในเมื่อตอนนี้นางก็ถือว่า
ตัวเองเป็นคนนอกแล้ว จึงไม่ได้คำดหวังอะไรกับบิดำมารดำเจ้ำของ
ร่ำงเดิม

คนทั้งกลุ่มต่ำงครุ่นคิดเรื่องของตนเอง รู้ตัวอีกทีก็มาถึงชำนเมือง
แล้ว
สิ่งที่พวกเขำไม่คำดคิดคือนอกจากเจ้ำหน้ำที่ที่ควบคุมพวกเขำ
แล้ว ยังมีนักโทษที่ถูกเนรเทศเหมือนกันอีกมากมาย
และเมื่อดูจากกลุ่มนักโทษเหล่านั้น ก็สามารถบอกได้ว่า พวก
เขำถูกเนรเทศทั้งครอบครัวเช่นกัน