ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 200 ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว

นอกจากกระจกแล้ว ยังมีสิ่งของอีกอย่างหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจ
ของเฮ่อจือหร่าน
สิ่งนั้นดูคล้ายกับพลาสติกในชาติก่อน แต่ดูหนากว่าพลาสติก
เล็กน้อย และความโปร่งใสก็น้อยกว่ามาก
เฮ่อจือหร่านสามารถบอกได้ว่าสิ่งนี้คือแผ่นพลาสติกรูปแบบ
ดั้งเดิมที่สุด
เมื่อนึกถึงฤดูกาลของซีเป่ยที่แม้ว่าฤดูหนาวจะไม่หนาวเย็น
เท่ากับดินแดนทางเหนือ แต่ก็มีหิมะตกหนัก เมื่อถึงเวลานั้น พื้นดินก็
จะถูกแช่แข็งไปช่วงหนึ่ง ท าให้ไม่สามารถปลูกพืชได้สองฤดู
พูดง่าย ๆ ก็คือสภาพอากาศที่นี่คล้ายกับทางเหนือของประเทศ
ในชาติก่อน จึงเหมาะส าหรับการสร้างโรงเรือนในฤดูหนาวมาก
ด้วยโรงเรือนนี้ ไม่เพียงจะมีผักใบเขียวที่หาไม่ได้ในฤดูหนาวกิน
แต่ยังสามารถใช้เป็นข้ออ้างส าหรับการน าเสบียงออกมาจากพื้นที่มิติ
หากขยายขนาดโรงเรือนไปก็ยังสามารถสร้างรายได้ให้กับครอบครัว
อีกด้วย
นับว่าเป็นยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว
นอกจากนี้ยังมีผ้าที่ดูประณีตกว่าผ้าฝ้ายของราชวงศ์ต้าซุ่นมาก
โดยเฉพาะสีสันและลวดลายอันพิเศษ

ส่วนธัญพืชเหล่านั้น เฮ่อจือหร่านไม่สนใจเท่าไหร่
ในเมื่อพื้นที่มิติของนางมีเมล็ดพันธุ์ทุกชนิดที่ต้องการอยู่แล้ว
ดูท่าว่านางจ าเป็นต้องซื้อของบางอย่างจากเฮนรี่เพื่อใช้เป็น
ข้ออ้างในการน าเสบียงออกมา ซึ่งมันเป็นวิธีที่ดีที่สุด
เนื่องจากเคยเข้าไปในพื้นที่มิติของเฮ่อจือหร่านมาแล้ว โม่จิ่ว
เยี่ยจึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับสินค้าเหล่านี้มากนัก
ปฏิกิริยาสงบนิ่งของทั้งสองเกินความคาดหมายของเฮนรี่ไปมาก
ตามหลักแล้วสินค้าเหล่านี้ในราชวงศ์ต้าซุ่นไม่น่าจะมี แล้วท าไม
พวกเขาถึงไม่รู้สึกตื่นตาตื่นใจเลยสักนิดเล่า
หากพวกเขาสนใจ เขาก็สามารถมอบให้เป็นรางวัลได้อยู่แล้ว
ในขณะที่เฮนรี่ก าลังงุนงง เฮ่อจือหร่านก็เอ่ยขึ้นมา
“เฮนรี่ ท่านน าสินค้าเหล่านี้มายังต้าซุ่นเท่านั้นหรือ”
ตอนนี้เฮนรี่ยิ่งแน่ใจว่าสินค้าของเขาไม่ได้ดึงดูดความสนใจของ
ทั้งสองคนเลย
เพื่อแสดงให้เห็นถึงความเหนือกว่าของประเทศตน เฮนรี่จึงเดิน
ไปยังมุมคลังสินค้าและหยิบกล่องใบใหญ่มา
“ของดี ๆ ทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว ข้าจะให้พวกท่านดูตอนนี้เลย”

เฮนรี่พูดพลางวางหีบใบใหญ่ลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง ท่าทางที่
เขาจับมันอย่างเบามือนั้น บ่งบอกว่าเขาหวงแหนสิ่งของในหีบใบนี้
มาก
เฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยต่างชะโงกหน้าไปดูสิ่งของในหีบพร้อม
กัน
ในหีบนั้น สินค้าของทุกชิ้นถูกห่อหุ้มด้วยกล่องบรรจุภัณฑ์อย่าง
ประณีต
เฮนรี่หยิบกล่องด้านบนสุดขึ้นมา จัดการเปิดกล่อง ข้างในบรรจุ
กล้องส่องทางไกลทองแดงโบราณ
สิ่งนี้ไม่ใช่ของแปลกใหม่ส าหรับทั้งสองคน
โม่จิ่วเยี่ยมักจะหยิบมันมาเล่นบ่อย ๆ เวลารู้สึกเบื่อตอนอยู่ใน
พื้นที่มิติ
เฮนรี่หยิบกล้องส่องทางไกลออกมาจากกล่อง พูดด้วยสีหน้า
ภาคภูมิใจว่า
“สิ่งนี้เป็นสมบัติล ้าค่าของประเทศเรา ข้าต้องใช้ความพยายาม
มากกว่าจะได้มันมา”
เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยเพียงแค่พยักหน้ารับ เห็นได้ชัดว่าพวก
เขาไม่สนใจกล้องส่องทางไกล
เฮนรี่เห็นอย่างนั้นจึงคิดว่าทั้งสองคนไม่รู้จักของดีเสียแล้ว

แต่ตามความเข้าใจของเขา ทั้งคู่ไม่มีทางซื้อของระดับสูงอย่างนี้
ได้ ถ้าไม่อยากดูก็ช่างเถอะ
เขาเก็บกล้องส่องทางไกลกลับเข้ากล่องอย่างดี แล้วแสดงสมบัติ
ในกล่องถัดไป
สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าทั้งสองคนคือกระจกขนาดเท่าฝ่ามือหลาย
บาน
กระจกไม่ใช่กระจกทองแดงอย่างที่ผู้คนในราชวงศ์ต้าซุ่นใช้ แต่
เป็นกระจกแก้วที่พบเห็นได้ทั่วไปในยุคปัจจุบัน
เมื่อดูฝีมือการท าที่ด้านหลังกระจก ทุกอย่างก็ท าด้วยมือทั้งหมด
ลวดลายที่แกะสลักก็ยังเป็นเอกลักษณ์ของตะวันตก
เห็นเฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยยังไม่มีท่าทีประหลาดใจ เฮนรี่จึงคิด
ว่าพวกเขาต่างตกตะลึงไปแล้ว จึงโอ้อวดสิ่งของชิ้นอื่นต่อ
คราวนี้สิ่งที่เขาหยิบออกมาท าให้เฮ่อจือหร่านสนใจขึ้นมาได้ใน
ที่สุด
มันคือเพชร
เพชรที่มีขนาดใหญ่กว่าไข่นกพิราบหลายเท่า
ดวงตาของเฮ่อจือหร่านพลันเปล่งประกายในทันที่
เพชรขนาดใหญ่ขนาดนี้ ถ้าน าไปประมูลในยุคปัจจุบัน ราคาคง
สูงลิ่วแน่นอน

สิ่งที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่านั้น คือในกล่องนั้นมีเพชรขนาดเท่านี้อยู่
หลายสิบเม็ด
ความจริงแล้วเฮ่อจือหร่านไม่รู้ว่าเพชรในยุคโบราณนั้นแทบจะ
ไม่มีมูลค่าอะไรเลย
เพราะเพชรมีความแข็งเกินไป ขั้นตอนการหลอมในยุคสมัยนี้
ยากที่จะแยกส่วนของมันได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการตัดให้มีรูปทรงที่
สม ่าเสมอเพื่อท าเป็นเครื่องประดับ
เฮนรี่น าเพชรมามากมายขนาดนี้ ก็เพราะคิดว่ามันเป็นของ
สวยงามเปล่งประกาย จึงหวังจะใช้ความงามของมันแลกเปลี่ยนกับ
ผลประโยชน์บางอย่าง
เขาเห็นเฮ่อจือหร่านสนใจ จึงใจกว้างหยิบเพชรเม็ดหนึ่งวางลง
ในมือนาง
“ข้าเห็นแม่นางชอบเพชรนี้มาก เช่นนั้นก็ขอมอบให้นางสักเม็ด”
เฮ่อจือหร่านพอจะเข้าใจเรื่องราคาของเพชรในยุคโบราณอยู่
บ้าง
มันมีต้นก าเนิดมาจากตะวันตก เนื่องจากแข็งเกินไปจึงไม่มีค่า
อะไรมากนัก
ด้วยพฤติกรรมของเฮนรี่ก็สามารถบอกได้ว่าหากสิ่งนี้มีค่า
มหาศาล เขาคงไม่ใจกว้างมอบให้นางเช่นนี้

เมื่อเป็นเช่นนั้น เฮ่อจือหร่านจึงรับมันมาโดยไม่ลังเล
หลังจากกล่าวขอบคุณแล้ว เฮ่อจือหร่านก็ชี้ไปที่กล่องเพชรแล้ว
ถามว่า “เฮนรี่ ท่านตั้งใจจะขายเพชรพวกนี้ราคาเท่าไหร่”
ก่อนเฮนรี่จะมาที่ต้าซุ่น เขาได้สอบถามจากผู้อาวุโสมาก่อนแล้ว
จึงคุ้นเคยกับสกุลเงินของที่นี่เป็นอย่างดี
ดังนั้น พอเฮ่อจือหร่านสอบถามถึงราคา เขาจึงบอกราคาที่ตน
วางแผนไว้ตามตรง
เขายื่นมือไปทางเฮ่อจือหร่าน “ห้าสิบต าลึง เพชรพวกนี้ขายแค่
ห้าสิบต าลึงก็พอแล้ว”
“ดี เช่นนั้นข้าจะซื้อเพชรพวกนี้ทั้งหมด” เมื่อได้ยินราคานี้ เฮ่อจื
อหร่านถึงกับไม่ต้องต่อราคาอะไรเลย
มันถูกเกินไปแล้ว…
เฮนรี่เห็นนางพูดแบบนั้น เขาก็แสดงท่าทีประหลาดใจอย่างเห็น
ได้ชัด
ในความรู้สึกของเขา เงินห้าสิบต าลึงส าหรับชาวบ้านธรรมดา
ของต้าซุ่นแล้ว ถือเป็นเงินก้อนใหญ่มากทีเดียว
อีกทั้งไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร เฮ่อจือหร่านก็ดูไม่เหมือนคนที่มี
เงินเลย

แต่คิดถึงอีกฝ่ายที่ช่วยเหลือเขามามากขนาดนี้ เฮนรี่จึงไม่อยาก
ให้นางต้องมาเสียเงินจนหมดตัวเพราะเพชรพวกนี้
“แม่นางเฮ่อจือหร่าน ถ้าท่านชอบของพวกนี้จริง ๆ ข้าจะมอบให้
ท่านอีกเม็ดก็ได้นะ”
เฮ่อจือหร่านไม่รู้ว่าเฮนรี่ก าลังคิดอะไร
“ท าไมเล่า ท่านยังเลือกคนที่จะซื้อสินค้าของตัวเองด้วยหรือ”
เฮนรี่ดูเขินอายอย่างเห็นได้ชัด เขาโบกมือปฏิเสธรัว ๆ “ไม่ ๆ ๆ
ไม่ใช่อย่างนั้น ข้าแค่คิดว่าของพวกนี้แพงเกินไปสักหน่อย…”
ในที่สุดเฮ่อจือหร่านก็เข้าใจความหมายของเฮนรี่แล้ว
นางหัวเราะพรืดออกมา
“เฮนรี่ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก ข้าไม่ขัดสนเงินทอง”
เฮนรี่มองออกว่าเฮ่อจือหร่านไม่ได้พูดเกินจริงหรือโอ้อวด
“ถ้าอย่างนั้น เพชรพวกนี้ก็เป็นของท่านแล้ว”
ขณะเอ่ยเขาก็วางกล่องลงในมือของเฮ่อจือหร่าน
เฮ่อจือหร่านไม่ได้จ่ายเงินในทันที่ นางเดาว่าเฮนรี่คงไม่อยากรับ
ตั๋วเงิน อีกทั้งเงินห้าสิบต าลึงก็เป็นเงินก้อนใหญ่ ในสภาพที่นางไม่มี
อะไรใช้ปิดบังเลย การหยิบเงินออกมาให้เขาอย่างกะทันหันคงจะต้อง
ถูกสงสัยแน่

“เงินอยู่บนเกวียนของพวกเรา ไว้ขึ้นฝั่งแล้วข้าจะน ามาให้ท่าน”
เฮนรี่ตอบรับคล่องแคล่ว จากนั้นก็แสดงสินค้าชิ้นอื่นต่อไป
ของที่หยิบออกมาเป็นอย่างหลังยังคงดึงดูดความสนใจของเฮ่อจื
อหร่านมาก
ทั้งทับทิม มรกต ไพลิน และอัญมณีสีม่วงใสแวววาว กล่าวคือ
อัญมณีแต่ละชนิดมีจ านวนที่มากทีเดียว
ยุคสมัยนี้ในสายตาของชาวต่างชาติ อัญมณีสีสันต่าง ๆ มีค่า
มากกว่าเพชรหลายเท่า