ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 211 รับผิดชอบเลี้ยงดูกระต่าย

สตรีในบ้านมักจะเชื่อค าพูดของเฮ่อจือหร่านอย่างสนิทใจ
เมื่อทุกคนเห็นว่าน้องสะใภ้เก้าพูดเช่นนี้ ต่างก็ปิดปากที่ก าลังจะ
ต าหนิโม่ชูหาน
เฮ่อจือหร่านปลอบโม่หานเยี่ยต่อไป “วันนี้ข้ากลับมายังไม่ทันได้
บอกทุกคนว่า นอกจากซื้อของแปลกมาจากชาวต่างชาติแล้ว ข้ายัง
ซื้อกระต่ายที่ยังมีชีวิตมาอีกมาก กระต่ายพวกนี้ต่างจากกระต่ายป่า
พวกมันถูกเลี้ยงในกรงมาตั้งแต่เล็ก จะไม่มีเหตุการณ์กัดกรงแล้วหนี
ไปเด็ดขาด”
นางพูดพลางจับมือโม่หานเยี่ย “ไว้รอถึงพรุ่งนี้ หานเยี่ยก็จะมี
กระต่ายมากมายหลายตัว อีกทั้งกระต่ายพวกนั้นยังมีสีขาวเหมือน
หิมะ สวยกว่ากระต่ายป่ามาก”
โม่หานเยี่ยมีจิตใจราวกับเด็กน้อย พอได้ยินพี่สะใภ้เก้าพูดเช่นนี้
ก็ยิ้มสดใสขึ้นมาทันที่
“พี่สะใภ้เก้า ท่านไม่ได้หลอกข้าใช่หรือไม่”
“พี่สะใภ้เคยหลอกเจ้าเมื่อไหร่กัน” เฮ่อจือหร่านแกล้งท าเป็นไม่
พอใจ
คราวนี้โม่หานเยี่ยไม่คิดถึงกระต่ายป่าพวกนั้นอีก

“พี่สะใภ้เก้าไม่เคยโกหกข้าจริง ๆ ต่อไปนี้ข้าจะรับผิดชอบเลี้ยงดู
กระต่ายที่บ้านเองเจ้าค่ะ”
การเลี้ยงกระต่ายที่บ้านก็เพื่อน าไปแลกเงินในอนาคต หรืออาจ
ต้องฆ่ามันด้วยตัวเอง
เมื่อถึงเวลานั้น เฮ่อจือหร่านไม่อยากให้โม่หานเยี่ยออกมา
ขัดขวางเหมือนอย่างวันนี้
ดังนั้น นางจึงวางแผนจะซื้อกระต่ายบางชนิดมาให้นางเลี้ยง
โดยเฉพาะจากเถาเป่า
อย่างกระต่ายขนปุยตัวใหญ่และกระต่ายหูยาวตัวเล็ก
ในชาติก่อนกระต่ายสองชนิดนี้นางชอบมาก เป็นกระต่ายที่ท า
ให้คนมองไม่อาจละสายตาได้
การซื้อกระต่ายสองชนิดนี้มา ส่วนหนึ่งเพราะโม่หานเยี่ยต้อง
ชอบ แน่นอนว่าถ้ากระต่ายเหล่านี้สามารถขยายพันธุ์ได้ ก็สามารถ
ขายเป็นสัตว์เลี้ยงให้กับเหล่าคนรวย หารายได้ได้อีกทาง นับเป็นการ
ได้ประโยชน์สองต่อ
หลังจากวางแผนทั้งหมดเสร็จ เฮ่อจือหร่านเห็นโม่หานเยี่ยยอม
เชื่อฟังและหลีกไปจากประตูแล้ว
เนื่องจากในห้องยังมีข้าวปั้นน้อยอยู่ เฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจเปิด
ประตูด้วยตัวเอง

ในชั่วขณะที่ประตูถูกเปิดออก ทุกคนกลับต่างตกตะลึง
เห็นเพียงกระต่ายป่าเจ็ดตัวเรียงแถวติดก าแพงกันอย่างเป็น
ระเบียบ ก าลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
ส่วนข้าวปั้นน้อยนั่งอย่างเย่อหยิ่งอยู่ตรงหน้าพวกมัน ราวกับเป็น
อาจารย์ผู้เข้มงวด อุ้งเท้าหน้าตบพื้นแรง ๆ อยู่หลายครั้ง
แม้จะมีคนเข้ามา พวกกระต่ายป่าก็ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย
ภาพนี้ท าเอาทุกคนตะลึงไป
โม่หานเยี่ยหัวเราะพลางยกมือปิดปาก
“พี่สะใภ้เก้า ข้าวปั้นน้อยคงไม่ได้ก าลังตั้งกฎให้พวกกระต่ายป่า
พวกนี้หรอกนะเจ้าคะ”
“เอ่อ… ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ”
ตามความเข้าใจของเฮ่อจือหร่าน แพนด้าเป็นสัตว์ที่ดูไร้เดียงสา
จึงไม่น่าจะมีความสามารถขนาดนี้
แต่ภาพตรงหน้ากลับท าให้นางต้องเชื่อว่ามันคือเรื่องจริง
“ข้าวปั้นน้อย เจ้าเป็นคนจัดแถวให้พวกมันหรือ?”
“อือ!” ข้าวปั้นน้อยส่งเสียงตอบรับอย่างหนักแน่นและฉับไว
การกระท านี้ท าให้ทุกคนต่างอุทานด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง

ข้าวปั้นน้อยมองคนเหล่านั้นอย่างร าคาญเล็กน้อย แล้วหันไปตบ
อุ้งเท้าใส่กระต่ายป่า ก่อนจะส่ายก้นกลม ๆ มาทางนี้เพื่อกอดขา
เจ้าของ
พร้อมกันนั้นมันก็ส่งเสียงร้อง “หงิง ๆ ๆ” ดูก็รู้ว่ามันก าลังออด
อ้อนอยู่
บรรดาสตรีต่างมองไปทางเฮ่อจือหร่าน อยากให้ข้าวปั้นน้อยมา
ออดอ้อนพวกนางบ้าง
แต่น่าเสียดายที่ข้าวปั้นน้อยสนิทสนมกับน้องสะใภ้เก้าเท่านั้น
ส่วนความกระตือรือร้นของคนอื่น ๆ มันไม่เคยสนใจเลย
โม่ชูหานฉวยโอกาสเข้าไปในห้อง เรียกพี่สะใภ้หลายคนมาช่วย
น ากระต่ายป่าเหล่านั้นไปที่ลานหลังบ้าน
เมื่อพี่สะใภ้กลับมาจากลานหลังบ้าน เฮ่อจือหร่านคิดว่าได้เวลา
พอดี มันเทศและมันฝรั่งที่เผาในเตาก็น่าจะสุกแล้ว จึงชวนพวกนาง
ไปชิมด้วยกัน
คืนนี้ฮูหยินผู้เฒ่ากินอิ่มมาก แต่ไม่รู้ท าไม เมื่อเห็นบรรยากาศที่
คึกคักของลูกสะใภ้ จึงอยากไปร่วมวงด้วย
นางคิดได้ดังนั้นจึงตามพวกลูกสะใภ้ไปเช่นกัน

เฮ่อจือหร่านวางข้าวปั้นน้อยที่พัวพันอยู่รอบตัวนางไว้ด้านข้าง
แล้วจึงหยิบตะขอเหล็กขึ้นมาเขี่ยมันเทศและมันฝรั่งออกมาจากเตา
ไฟ
ตอนนี้มันเทศกับมันฝรั่งสภาพดูไม่ได้เลยสักนิด
นอกจากจะด ามืดแล้ว ยังมีฝุ่นเถาติดอยู่ ดูแล้วไม่น่ากินเท่าไหร่
กระทั่งเฮ่อจือหร่านบิมันเทศออกเป็นสองซีก ทุกคนถึงเห็นเนื้อสี
ส้มเหลืองที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่นออกมา แม้ว่าพวกนางจะไม่หิว แต่ก็
อดกลืนน ้าลายไม่ได้
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าทุกคนยังไม่เข้าใจวิธีการกินมันเทศและมันฝรั่ง
เผานี้ นางจึงค่อย ๆ ปอกเปลือกที่ไหม้ออกต่อหน้าพวกนาง
นางส่งมันเทศที่ปอกเปลือกแล้วให้ฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านแม่ ลองชิม
มันเทศเผานี่สิเจ้าคะ มันอร่อยมาก”
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่เกรงใจ รับมันเทศเผามาเป่าเบา ๆ แล้วกัดค าหนึ่ง
“อืม หวาน นุ่ม อร่อยกว่าตอนต้มในหม้อไฟเสียอีก”
คนอื่น ๆ เห็นแม่สามีที่ปกติเคร่งขรึมเอ่ยชมแบบนี้ ก็เชื่อว่าของ
กินนี้ต้องอร่อยมากแน่ พวกนางจึงเข้ามาและลองชิมตามที่เฮ่อจือห
ร่านท า
ชั่วพริบตานั้น เสียงชื่นชมในห้องครัวก็ดังไม่ขาดสาย
มันฝรั่งเผาก็เช่นกัน พวกมันมีรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์

ถึงจะบอกว่าชิม แต่ทุกคนก็กินไปไม่น้อย คราวนี้พวกนางรู้สึก
อิ่มจนท้องแทบระเบิด…
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นท่าทางน่าอายของพวกนาง จึงต าหนิเบา ๆ ว่า
“เสียดายที่พวกเจ้าทุกคนมาจากตระกูลใหญ่ ดูท าเข้าสิ ดูไม่งามเอา
เสียเลย นี่ก็ดึกมากแล้ว รีบกลับไปท าตัวน่าอายในห้องของตัวเอง
เถอะ”
พวกพี่สะใภ้กับโม่หานเยี่ยหัวเราะรับค า แล้วต่างคนต่างวิ่งกลับ
ห้องไป
เฮ่อจือหร่านเป็นคนสุดท้ายที่ออกมาจากในครัว นางเพิ่งก้าวเท้า
ออกจากธรณีประตู โม่จิ่วเยี่ยก็พาเหลียงห่าวกับคนอื่น ๆ กลับมา
พอดี
พวกเขาเห็นว่าเรื่องในบ้านจัดการเรียบร้อยแล้ว จึงแยกย้ายกัน
กลับห้อง
ข้าวปั้นน้อยย่อมต้องติดตามเจ้าของ นางอยู่ที่ไหน มันก็ต้องอยู่
ที่นั่น
เฮ่อจือหร่านก็ตามใจเจ้าตัวน้อย พามันเข้าไปในพื้นที่มิติพร้อม
กับโม่จิ่วเยี่ย
ในเมื่อพูดเรื่องเลี้ยงกระต่ายแล้ว นางต้องเตรียมทุกอย่างให้
พร้อมก่อนไปที่คลังสินค้าวันพรุ่งนี้

ตอนนี้กระต่ายตัวน้อยที่เลี้ยงอยู่ในพื้นที่มิติโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
คาดว่าพอถึงเช้าพรุ่งนี้ก็คงจะโตขึ้นอีกมาก
แม้จะเป็นเช่นนั้น หากน ากระต่ายพวกนี้ออกไปนอกพื้นที่มิติ ก็
คงต้องใช้เวลาอีกหลายเดือนกว่าจะโตเต็มวัย
เพื่อให้ครอบครัวได้เห็นผลตอบแทนเร็วขึ้น เฮ่อจือหร่านจึง
ตัดสินใจซื้อกระต่ายโตเต็มวัยอีกหนึ่งร้อยตัวจากร้านค้าในแผง
ควบคุม
แม้ราคาจะสูงกว่าการซื้อในเถาเป่าอยู่บ้าง แต่กระต่ายที่นี่มี
ร่างกายพิเศษ เลี้ยงง่าย และไม่ค่อยเสี่ยงต่อโรคต่าง ๆ
กระต่ายแบบนี้สามารถขยายพันธุ์ได้ในเวลาอันสั้น เมื่อถึงตอน
นั้น พวกพี่สะใภ้และน้องสามีก็จะไม่รู้สึกเบื่อหน่ายอีกต่อไป
นอกจากนี้ นางยังซื้อกระต่ายขนปุยยักษ์โตเต็มวัยสองคู่ และ
กระต่ายหูตกโตเต็มวัยอีกสองคู่ตามแผนที่วางไว้
รูปร่างหน้าตาของกระต่ายที่เป็นสัตว์เลี้ยงนั้นดึงดูดใจจริง ๆ พา
ให้คนเห็นแล้วนึกอยากจะอุ้ม
โดยเฉพาะกระต่ายขนปุยยักษ์ ดูแล้วมันน่าจะหนักอย่างน้อย
ยี่สิบชั่ง
ซื้อกระต่ายที่ต้องการเสร็จแล้วก็เหลือแค่กรงเท่านั้น

การปล่อยกระต่ายจ านวนมากไว้ในคลังสินค้าคงเป็นไปไม่ได้
ชาวต่างชาติที่น ามันมาก็คงไม่ท าแบบนั้น
ดังนั้นจึงต้องจัดเตรียมกรงกระต่ายไว้ด้วย
การท าเช่นนี้ยังสามารถแก้ปัญหาความยุ่งยากในการขน
กระต่ายกลับมาแล้วค่อยหาวิธีสร้างกรง ไม่สู้จัดการให้เสร็จไปใน
คราวเดียวเลยจะดีกว่า
เฮ่อจือหร่านเลือกซื้อกรงเลี้ยงมืออาชีพที่สามารถเลี้ยงกระต่าย
ได้ถึงหนึ่งพันตัวในเถาเป่า
กระต่ายขยายพันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว จึงต้องเตรียมเผื่อไว้ล่วงหน้า
ด้วย
อย่างไรก็ตาม กรงกระต่ายเหล่านี้ล้วนเป็นแบบพับได้ จึงสะดวก
ในการเก็บรักษาเป็นอย่างมาก