ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 23 การถอนพิษยังขำดขั้นตอนสุดท้ำย

เฮ่อจือหร่านเช็ดและเค้นเลือดที่มีพิษออกมา เมื่อเลือดพิษ
ออกมาเกือบหมดแล้ว ก็ทำความสะอาดบาดแผลให้เรียบร้อย
หลังจากจัดการทุกอย่ำงเสร็จ เฮ่อจือหร่านจึงหันไปมองหลี่โหรว
เอ๋อร์
“เอายาที่เจ้ำเคี้ยวละเอียดแล้วเมื่อครู่ทำที่แผลเขำ”
หลี่โหรวเอ๋อร์ยังคงยืนเหม่ออยู่ตรงนั้น ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของ
เฮ่อจือหร่าน
นางทำให้จำงชิงโกรธอีกครั้ง
“ยังมัวยืนงงอยู่ทำไม นางบอกให้เจ้ำทำยา!”
หลี่โหรวเอ๋อร์ถูกเสียงตวาดนี้ดึงสติกลับมา นางมองเฮ่อจือหร่าน
ก่อนมองแผลของเผิงวั่ง
“ท่าน…ท่านเจ้ำหน้ำที่ ข้าไม่กล้ำ”
จำงชิงร้อนใจนัก หากไม่ใช่เพราะเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของหลี่โหรว
เอ๋อร์แล้วรู้สึกขยะแขยง เขำคงอยากลงมือเองแล้ว
แต่เขำจนใจ จึงได้แต่เร่งเร้ำนางต่อไป
“เจ้ำอย่ำลืมสถำนะของตนเอง ผู้อื่นบอกให้ทำอะไรก็ไปทำเสีย”

สตรีที่วิ่งมาปกป้องหลี่โหรวเอ๋อร์เมื่อครู่ก้ำวขึ้นมาด้วยท่ำทำงตัว
สั่น
“ท่านเจ้ำหน้ำที่ ลูกสาวของข้าขี้กลัวนัก ให้ข้าทำแทนนาง
เถอะ!”
อนุจูกล่าวจบก็รับยาสมุนไพรที่เคี้ยวแล้วมาจากมือของหลี่โหรว
เอ๋อร์ แล้วทำลงบนแผลของเผิงวั่งทีละน้อย
“แม่เล็ก”
เดิมทีความตั้งใจของหลี่โหรวเอ๋อร์คือ หากนางบอกว่าตนเอง
กลัวแล้วบรรดำเจ้ำหน้ำที่จะให้เฮ่อจือหร่านเป็นคนลงมือแทน
ไม่คิดว่า อนุจูจะเป็นฝ่ำยออกหน้ำรับ หลังคิดว่าไม่สามารถทำให้
เฮ่อจือหร่านเสียหน้ำ นางก็ยิ่งโกรธ
แต่เพราะมีเจ้ำหน้ำที่อยู่ตรงนี้ด้วย นางจึงไม่กล้ำทำอะไรเกินเลย
ได้แต่ข่มกลั้นความโกรธเอาไว้ในใจ รอโอกำสหาเรื่องเฮ่อจือหร่าน
ต่อไป
แม้ตอนนั้นโจวเหล่ำปำกำลังกังวลเรื่องอาการของเผิงวั่งอยู่ แต่
เมื่อหันกลับมาก็เห็นดวงตาเย็นชำของหลี่โหรวเอ๋อร์พอดี
สีหน้ำแบบนี้ยิ่งมองแล้วเขำก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจ
“พวกเจ้ำสองคน อย่ำยืนเกะกะตรงนี้ ไสหัวกลับไปที่ของตัวเอง
เสีย”

อนุจูเป็นคนขี้ขลาด หลังเห็นสีหน้ำขมวดคิ้วของเจ้ำหน้ำที่ก็
ตกใจจนขำอ่อนแรงทันที่
นางไม่กล้ำชักช้ำ รีบลากหลี่โหรวเอ๋อร์วิ่งกลับไป
เฮ่อจือหร่านช่วยรักษำบาดแผลให้เผิงวั่งแค่เพียงภายนอก
เท่านั้น
หากจะถอนพิษงูออกจากตัวเขำ สิ่งสาคัญก็คือเซรุ่มในพื้นที่มิติ
ของนาง
แต่ตอนนี้มีเจ้ำหน้ำที่เดินไปมาไม่หยุด นางจึงยังหาโอกำสที่
เหมาะสมจะหยิบมันออกมาไม่ได้
ขณะเฮ่อจือหร่านกำลังคิดหาวิธีอยู่นั้น จำงชิงก็เริ่มหงุดหงิดอีก
ครั้ง
“เจ้ำถอนพิษงูได้หรือไม่กันแน่? ทำยาไปตั้งนานแล้ว เหตุใด
อาการของหัวหน้ำยังไม่ดีขึ้นอีก”
จำงชิงเอ่ยถำม ชวนให้เจ้ำหน้ำที่คนอื่นก็เริ่มสงสัยตำม
เฮ่อจือหร่านเงียบไป
หรือว่าสิ่งที่หลี่โหรวเอ๋อร์พูดจะเป็นความจริง ร่ำงเดิมของนางจะ
ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการแพทย์เลยจริง ๆ?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ทุกคนก็รู้สึกไม่สบำยใจ

“เฮ่อจือหร่าน หัวหน้ำทำยาเจ้ำไปแล้ว แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร
เจ้ำจะอธิบำยเรื่องนี้อย่ำงไร”
“หากเจ้ำกล้ำหลอกลวง ระวังจะถูกแส้เล่นงำน”
เฮ่อจือหร่านเองก็รู้สึกร้อนใจ ตอนนี้เผิงวั่งหายใจลาบำกมากขึ้น
หากรอช้ำไปกว่านี้ ต่อให้เทพเซียนลงมาจากสวรรค์ก็ไม่สามารถ
ช่วยชีวิตเขำได้
หลังจากครุ่นคิดไปมา เฮ่อจือหร่านจึงจำต้องใช้วิธีการที่โง่งม
ที่สุด
“การถอนพิษยังขำดขั้นตอนสุดท้ำย แต่ว่า…”
“แต่อะไร?” จำงชิงถำมอย่ำงใจร้อน ไม่รอให้นางพูดจบ
“ข้าต้องใช้วิชำลับเฉพำะของอาจำรย์ข้าเท่านั้น”
“แล้วเจ้ำยังรออะไรอยู่ รีบรักษำเร็วเข้า” จำงชิงเอ่ยเร่งอีก
“ท่านเจ้ำหน้ำที่ ข้าบอกไปแล้วว่าเป็นวิชำลับเฉพำะ” เฮ่อจือห
ร่านด่ำเขำในใจว่าคนโง่ ขนาดฟังคำพูดผู้อื่นก็ยังไม่เข้าใจ
ยังดีที่มีเจ้ำหน้ำที่คนหนึ่งฉลาด เขำดึงแขนเสื้อจำงชิง
“พี่จำง นางหมายความว่าตอนที่กำลังจะรักษำหัวหน้ำ คนนอกดู
ไม่ได้”
จำงชิงจึงเพิ่งเข้าใจ แต่ก็ยังรู้สึกลังเล

เขำมองเจ้ำหน้ำที่อีกสองสามคน แต่ไม่รู้ว่าควรทำอย่ำงไร
เพราะพวกเขำทุกคนย่อมไม่สบำยใจหากจะปล่อยให้หัวหน้ำที่
นอนหมดสติอยู่ห่ำงจากสายตำของพวกเขำ เกิดเฮ่อจือหร่านคิดร้ำย
ทำเรื่องอะไรขึ้นมา พวกเขำจะต้องรับผิดชอบเรื่องนั้นอย่ำงหนัก
เฮ่อจือหร่านมองกลุ่มบุรุษที่กำลังลังเลใจ นางเริ่มหงุดหงิด
เล็กน้อย
“ข้าจะให้เวลาพวกท่านปรึกษำกันหนึ่งก้ำนธูป หากเลยเวลานี้ไป
แล้ว ข้าก็ช่วยอะไรเขำไม่ได้”
จากนั้นนางก็หันหลังเดินออกไป
เมื่อเห็นว่าเฮ่อจือหร่านกำลังจะจากไป โจวเหล่ำปำจึงตะโกน
เรียกไว้
“เจ้ำกลับมารักษำหัวหน้ำต่อเถอะ ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่ำงไร
ข้าจะรับผิดชอบเอง”
เจ้ำหน้ำที่คนอื่นมองโจวเหล่ำปำพร้อมกัน สีหน้ำของพวกเขำ
ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
พวกเขำรู้ดีว่าอาการของเผิงวั่งนั้นไม่สู้ดี หากไม่ให้เฮ่อจือหร่าน
รักษำ อีกฝ่ำยก็คงต้องรอความตำยเท่านั้น
เพียงแต่ไม่มีใครอยากจะออกหน้ำเพื่อตัดสินใจ

ในเมื่อมีคนยินดีออกหน้ำให้แล้ว พวกเขำทุกคนจึงเห็นพ้อง
ต้องกันโดยไม่มีใครคัดค้ำน
เฮ่อจือหร่านมองสภำพแวดล้อมโดยรอบ นอกจากต้นไม้ใหญ่
สองสามต้น ก็แทบไม่มีอะไรกำบังได้เลย
โชคดีที่ตอนนี้ท้องฟ้ำเริ่มมืดแล้ว ตราบใดที่นางระมัดระวังขณะ
ทำการรักษำ ก็จะไม่มีใครจับได้
“พวกท่านยกตัวเขำไปอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ที่สุดต้นนั้น”
เจ้ำหน้ำที่ซึ่งร้อนใจเพราะอยากช่วยชีวิตคนไม่พูดอะไร ยกเผิงวั่ง
ไปยังตำแหน่งที่เฮ่อจือหร่านบอก
“เอาละ คราวนี้พวกท่านทุกคนหันหลัง เดินออกไปให้ไกล
สามสิบก้ำว”
เฮ่อจือหร่านสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขำดโดยไม่หันไปมอง
นางเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้ำที่ถอยห่ำงออกไป จนกระทั่งสุ้มเสียงหยุด
ลง จึงเริ่มมองไปรอบ ๆ
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครสามารถมองเห็นตนเองได้ นางจึงหยิบเซรุ่ม
และเข็มฉีดยาออกมาจากพื้นที่มิติอย่ำงรวดเร็ว
เฮ่อจือหร่านมองเซรุ่มในมือ อดรู้สึกเสียดำยอยู่บ้ำง

นี่เป็นเซรุ่มที่มีความเข้มข้นสูงรุ่นล่ำสุดที่ผลิตออกมาในจำนวน
จากัด เนื่องจากสารที่สกัดนั้นหาได้ยากมาก จนทำให้มันกลายเป็น
สิ่งที่มีราคำแต่ไม่มีสินค้ำ
เฮ่อจือหร่านได้รับเซรุ่มที่มีความเข้มข้นสูงเหล่านี้มาโดยบังเอิญ
และเก็บไว้ในตู้เย็นของห้องพยาบำลและไม่ยอมขำยพวกมันไป
เผิงวั่งโชคดีมาก เพราะหากไม่เจอนาง ชีวิตของเขำต้องจบสิ้น
แล้วแน่ ๆ
และถ้ำไม่ใช่เพราะพื้นที่มิติมีระบบฟื้นฟู เฮ่อจือหร่านคงไม่ยอม
ให้เผิงวั่งได้ใช้เซรุ่มนี้ด้วยเช่นกัน
การฉีดเซรุ่มเข้าเส้นเลือดดำจะได้ผลดีกว่า แต่สถำนการณ์
ตอนนี้ไม่อนุญำตให้เฮ่อจือหร่านทำแบบนั้นได้ จึงต้องเลือกฉีดเข้าที่
กล้ำมเนื้อ
นางใช้ต้นไม้ใหญ่เป็นที่บดบังสายตำ ผสมเซรุ่มกับน้ำเกลือตำม
สัดส่วน จากนั้นก็เลิกแขนเสื้อของเผิงวั่งขึ้น เช็ดฆ่ำเชื้อ แทงเข็มฉีด
ยาและดึงเข็มออก ทำทุกอย่ำงต่อเนื่องราวกับเป็นจังหวะเดียวกัน
เฮ่อจือหร่านเก็บสิ่งของที่เหลือกับเข็มฉีดยากลับเข้าไปในพื้นที่
มิติ เฝ้ำสังเกตลมหายใจของเผิงวั่งอย่ำงละเอียด
ผ่านไปไม่นาน อาการของเผิงวั่งก็ดีขึ้น

สีหน้ำของเขำที่เคยหมองคล้ำเพราะหายใจลาบำกค่อย ๆ ผ่อน
คลายลง จังหวะการหายใจก็ราบรื่นขึ้นมาก
คำดว่าในอีกเกือบหนึ่งชั่วยามนี้ เขำก็น่ำจะฟื้นคืนสติได้
หลังจากได้ฉีดเซรุ่มให้กับเผิงวั่งแล้ว เฮ่อจือหร่านไม่ได้รีบร้อน
จากไป ตั้งใจจะสังเกตการณ์อีกสักครู่ จนกว่าสถำนการณ์จะคงที่
อย่ำงสมบูรณ์
นางไม่ได้รีบร้อน แต่เหล่ำเจ้ำหน้ำที่ที่กำลังรออยู่กลับกระวน
กระวายไปมา
สุดท้ำยแล้วจำงชิงก็ไม่อาจทนได้ เขำถำมเสียงดังว่า “เฮ่อจือห
ร่าน หัวหน้ำของพวกเราเป็นอย่ำงไรบ้ำง”
ในชำติก่อน ด้วยฐำนะแพทย์เฮ่อจือหร่านเกลียดญำติของคนไข้
อยู่สองประเภท
ประเภทแรกคือพวกที่สงสัยในตัวนาง ส่วนอีกประเภทก็คือพวกที่
เร่งรัดให้รีบลงมือ
ซึ่งจำงชิงมีครบทั้งสองอย่ำง
“ท่านโวยวายอะไรกัน หากไม่ไว้ใจข้าก็ไปหาหมอคนอื่นได้เลย!”
และนี่คือบุคลิกของนาง ถึงแม้ว่าคนพวกนั้นจะเป็นถึงเจ้ำหน้ำที่ก็
ตำม