ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 238 คนที่มีของดีจริง ๆ ก็คือจักรพรรดิซุ่นอู่

โม่จงหยวนเล่าเรื่องราวที่ตนเองประสบมาจนจบ รู้สึกว่าทั้ง
ร่างกายและจิตใจเบาสบายขึ้นมาก สีหน้าของเขาไม่เจ็บปวดอีก
ต่อไป
ฮูหยินผู้เฒ่าเช็ดน ้าตาแล้วพูดว่า “เมื่อรอดพ้นวิกฤตจะท าให้
คนเราแข็งแกร่งขึ้น ชีวิตก่อนจงหยวนได้รับเคราะห์กรรมมามาก
พอแล้ว ต่อไปชีวิตเขาจะดีขึ้นเรื่อย ๆ แม่เองก็แก่แล้ว ตอนนี้หวังเพียง
ให้ครอบครัวของเราอยู่กันอย่างสงบสุขเท่านั้น”
“ท่านแม่ พวกเราจะเป็นเช่นนั้น ข้ากับน้องแปดน้องเก้าจะดูแล
ท่านเอง”
ขณะเอ่ย โม่จงหยวนก็ลุกขึ้นจากเตียง คุกเข่าลงต่อหน้ามารดา
ผู้สูงวัยของเขาอย่างส านึกผิด
“ก่อนหน้านี้ข้าช่างอกตัญญูนัก ท าให้ท่านต้องเป็นห่วง” เขา
กล่าว
เมื่อเห็นบุตรชายเป็นเช่นนี้ น ้าตาของฮูหยินผู้เฒ่าก็ไหลออกมา
อีกครั้ง พาให้บรรดาสตรีทั้งหลายต่างพากันเช็ดน ้าตา
เฮ่อจือหร่านก็เป็นสตรีเช่นกัน แม้ว่านางจะมีจิตใจเข้มแข็งกว่า
พี่สะใภ้และโม่หานเยี่ยบ้าง แต่ก็ต้องยอมรับว่าตัวเองก็น ้าตาซึม
เช่นกัน

นางทนดูภาพเช่นนี้ไม่ได้ และเมื่อเห็นทุกคนร้องไห้สะอึกสะอื้น
มันคงไม่จบลงง่าย ๆ อีกทั้งยังอาจกระตุ้นให้นึกถึงเรื่องเศร้าอย่างอื่น
อีกด้วย
ดังนั้นนางจึงซับตาที่แดงก ่าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ท่านแม่ พี่สะใภ้
ทั้งหลาย การที่พี่ห้าฟื้นคืนความทรงจ าเป็นเรื่องดี ไม่ใช่ว่าท่านแม่
อยากให้พี่ห้าวาดภาพเทพเจ้าเตาไฟหรอกหรือ ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว
พวกเรายังรออะไรกันอยู่เล่า”
ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ถึงเจตนาของลูกสะใภ้เช่นกัน จึงเป็นคนแรกที่เช็ด
น ้าตาแล้วเรียกโม่จงหยวนไปวาดภาพเทพเจ้าเตาไฟ
แน่นอนว่าโม่จงหยวนมีพรสวรรค์ด้านศาสตร์ศิลป์ ภาพเทพเจ้า
เตาไฟที่วาดออกมาจึงงดงามยิ่งนัก
เฮ่อจือหร่านถึงกับคิดอยากให้เขาวาดภาพอื่น ๆ เพื่อน าไปขาย
ในร้านค้าบนเถาเป่าบ้าง
พูดถึงร้านค้าในเถาเป่า นางก็ไม่ได้ดูแลมันมานานแล้ว แค่เข้า
ไปดูบ้างเป็นครั้งคราวว่ามีรายได้เพิ่มขึ้นหรือไม่
อีกอย่าง ช่วงนี้นักสะสมตัวน้อยก็ไม่ได้มาซื้อสินค้าอะไร ราวกับ
ว่าอีกฝ่ายหายตัวไป
เฮ่อจือหร่านไม่ค่อยรู้เรื่องประเพณีเทศกาลส่งท้ายปีเก่านัก เมื่อ
วานนี้นางกับโม่จิ่วเยี่ยก็ได้ซื้อของกินของใช้ที่จ าเป็นมาหมดแล้ว

ตอนนี้เนื้อสัตว์มาจากพื้นที่มิติทั้งหมด พวกเขายังไปซื้ออาหาร
ทะเลจ านวนมากจากหมู่บ้านชาวประมง และเตรียมผักสดหลายชนิด
ที่ดูเข้าท่า
ตอนนี้วัตถุดิบในบ้านเตรียมพร้อมแล้ว พวกพี่สะใภ้ไม่
จ าเป็นต้องให้เฮ่อจือหร่านลงมือจัดการ มีเพียงอาหารที่พิเศษเท่านั้น
ถึงจะให้นางต้องลงมือท าเอง
บังเอิญว่ามีเวลาว่าง เฮ่อจือหร่านจึงกลับห้องของตัวเองแล้วเข้า
ไปในพื้นที่มิติ
ในคลังสินค้ายังมีของอีกมากมายที่ขโมยมาจากเรือนของรอง
นายอ าเภอชุย แม้จะไม่ล ้าค่าเท่าสิ่งของในท้องพระคลัง แต่ก็เป็นของ
โบราณที่สามารถน าไปขายในร้านได้
เพื่อไม่ให้ของพวกนี้กองอยู่ในคลังสินค้าจนรกตา เฮ่อจือหร่าน
จึงถ่ายรูปพวกมันทั้งหมดแล้วอัปโหลดลงบนร้านค้าของนาง
เพิ่งจัดการเสร็จเรียบร้อย ก็มีรูปคนกะพริบที่ด้านล่างของ
โทรศัพท์
รูปคนนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้าส าหรับเฮ่อจือหร่าน เป็นนักสะสมตัว
น้อยที่หายหน้าไปนาน
นักสะสมตัวน้อย [เถ้าแก่เก่งจังเลย ในร้านมีของใหม่อีกแล้ว]
เฮ่อจือหร่าน [ก็แค่ของที่ไม่ค่อยมีราคาอะไร]

นักสะสมตัวน้อย [เถ้าแก่ถ่อมตัวเกินไปแล้ว พวกมันเป็นของ
โบราณทั้งนั้น จะบอกว่าไม่มีราคาได้ยังไง]
เฮ่อจือหร่าน [มันก็ขึ้นอยู่กับมุมมอง]
ค าพูดนี้ไม่ได้โกหกแต่อย่างใด ตอนที่นางถ่ายรูปอัปโหลดเมื่อ
ครู่ เครื่องประดับหยกเหล่านั้นราคาถูกกว่าสิ่งของจากท้องพระคลัง
ไม่ถึงครึ่งหนึ่ง
นี่แสดงว่ารองนายอ าเภอชุยเป็นแค่ขุนนางบ้านนอก ส่วนคนที่มี
ของดีจริง ๆ ก็คือจักรพรรดิซุ่นอู่
นักสะสมตัวน้อย [เถ้าแก่ ของโบราณที่ร้านคุณขายเป็นของแท้
และคุ้มค่ามาก ถ้าตอนนี้ผมมีเงินทุนหมุน ผมจะซื้อสินค้าในร้านคุณ
ทั้งหมดแน่นอน]
เฮ่อจือหร่าน [เกิดอะไรขึ้นหรือ]
นางเพียงแค่ถามไถ่ลูกค้าประจ าไปตามมารยาท แต่ใครจะรู้ว่า
นักสะสมตัวน้อยจะตอบอย่างจริงจังว่า
[ครอบครัวของผมท าธุรกิจด้านของโบราณมาตลอด ไม่เคยมี
ปัญหาเรื่องเงินทุนมาก่อน แต่ไม่นานมานี้ ผมร่วมหุ้นกับเพื่อนซื้อ
ไข่มุกแดนใต้ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสิบเซนติเมตร แต่มันถูกขโมย
ไปตอนที่ผมก าลังเตรียมน ามันไปจัดแสดง]

[ไข่มุกเม็ดนั้นมีค่ามาก เกือบจะเป็นทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของผม
เลย มันหายไปจากมือผม ผมจ าเป็นต้องชดใช้เงินอีกส่วนหนึ่งให้กับ
เพื่อน]
เฮ่อจือหร่านรู้จักไข่มุกแดนใต้ดี และมูลค่าของมันก็แตกต่างกัน
ไป
ตอนนี้นางรู้สึกสงสัยมากว่า ไข่มุกแดนใต้ที่นักสะสมตัวน้อยท า
หายไปนั้นมีคุณภาพอย่างไร
[ไข่มุกแดนใต้ที่คุณพูดถึงมีลักษณะอย่างไรบ้าง]
นักสะสมตัวน้อย [ไข่มุกแดนใต้เม็ดนั้นพิเศษมาก มีเส้นผ่าน
ศูนย์กลางสิบเซนติเมตร และมีสีด า ไม่มีต าหนิแม้แต่นิดเดียว ผ่าน
การตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญหลายท่าน ไข่มุกแดนใต้นี้มาจาก
ราชวงศ์ต้าซุ่น เป็นของโบราณที่หายากมาก]
เฮ่อจือหร่านเคยเห็นไข่มุกแดนใต้มาก่อน แต่ไม่เคยเห็นไข่มุกสี
ด าและมีขนาดถึงสิบเซนติเมตรด้วย
หอยมุกที่สร้างไข่มุกแดนใต้นี้คงจะกลายเป็นวิญญาณไปแล้ว…
เนื่องจากนักสะสมตัวน้อยพูดถึงที่มาของไข่มุกแดนใต้ว่ามันมา
จากราชวงศ์ต้าซุ่น จึงท าให้เฮ่อจือหร่านสนใจนัก
[คุณบอกว่าไข่มุกแดนใต้นี้มาจากราชวงศ์ต้าซุ่นหรือ]

นักสะสมตัวน้อย [ใช่แล้ว หลังจากผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบ ก็
ยืนยันว่าไข่มุกแดนใต้เม็ดนี้มาจากราชวงศ์ต้าซุ่น ว่ากันว่าไข่มุก
แดนใต้นี้ยังมีต านานด้วย]
เฮ่อจือหร่านยิ่งสนใจมากขึ้น [ต านานอะไร]
นักสะสมตัวน้อย [ได้ยินว่าไข่มุกแดนใต้เม็ดนี้มาจากหนานเจียง
ตอนนั้นจักรพรรดิหนานเจียงพ่ายแพ้สงคราม จักรพรรดิซุ่นอู่เสนอ
ให้เขาใช้ไข่มุกแดนใต้เม็ดนั้นเป็นส่วนหนึ่งของค่าชดเชยสงคราม
แต่จักรพรรดิหนานเจียงไม่ยินยอม]
[เพราะไข่มุกแดนใต้เม็ดนั้นเป็นสิ่งที่จักรพรรดินีอวิ๋นหลี่โปรด
ปรานที่สุด จักรพรรดิหนานเจียงรักและตามใจจักรพรรดินีมาก
ดังนั้น เขาจึงยอมยกเมืองหนึ่งเป็นค่าชดเชยสงครามแทนที่จะยอม
สละไข่มุกแดนใต้นี้ไป”
พูดถึงประวัติศาสตร์ช่วงนั้น เฮ่อจือหร่านก็ไม่ค่อยรู้จริง ๆ
เพราะชนรุ่นหลังศึกษาแต่วัฒนธรรมจงหยวน ส าหรับแคว้นเล็ก
ๆ ตามชายแดนโบราณ มีแต่นักประวัติศาสตร์ผู้เชี่ยวชาญเท่านั้นที่จะ
ศึกษาอย่างละเอียด
ดังนั้นในหนังสือประวัติศาสตร์ที่นางซื้อมาจึงไม่มีบันทึกเกี่ยวกับ
เหตุการณ์นี้
พอพูดถึงอวิ๋นหลี่ ก็คงเป็นไปได้ว่าประวัติศาสตร์ช่วงนี้อาจถูก
นางเปลี่ยนแปลงไปแล้ว

หากนางไม่ได้ย้อนเวลามาที่นี่ โอกาสที่โม่จิ่วเยี่ยจะมีชีวิตรอดก็
คงมีไม่มาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจับตัวอวิ๋นหลี่กับหนานเหิงที่
ทะเลสาบเกลือและสังหารพวกเขา
อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงไข่มุกแดนใต้ที่นักสะสมตัวน้อยเล่าถึง มี
ความเป็นไปได้สูงมากที่มันจะถูกเก็บไว้ในท้องพระคลังหรือในวัง
หลวงของหนานเจียง
สิ่งที่เฮ่อจือหร่านก าลังคิดอยู่ตอนนี้คือ ถ้านางไปหนานเจียงแล้ว
ถือโอกาสช่วยนักสะสมตัวน้อยหาไข่มุกสีด าจากแดนใต้ที่มีอยู่ในยุค
นี้ จากนั้นน าไปวางในร้านเพื่อขายให้เขา จะเป็นการท าประโยชน์ต่อ
ทั้งสองฝ่ายหรือไม่
นางคิดเช่นนั้น จึงถามลองเชิงว่า [ถ้าฉันมีโอกาสหาไข่มุกแดน
ใต้นั้นเจอ คุณจะต้องการมันไหม]
รอไปประมาณหนึ่งนาทีก็ยังไม่เห็นนักสะสมตัวน้อยตอบกลับมา
เฮ่อจือหร่านคิดว่าเขาคงออฟไลน์ไปแล้วหรือตอนนี้อีกฝ่ายก็อาจ
ไม่ได้ดูโทรศัพท์
อย่างไรเสียมันก็เป็นแค่การเอ่ยถามลอย ๆ นางจึงคิดจะวาง
โทรศัพท์ไว้แล้วไปท าอย่างอื่น
ใครจะรู้ว่าปลายนิ้วของนางยังไม่ทันสัมผัสหน้าจอโทรศัพท์ นัก
สะสมตัวน้อยก็ตอบกลับมาแล้ว

[ไข่มุกแดนใต้ที่มีค่ามากขนาดนั้น ผมใช้ความพยายามทุก
วิถีทาง กระทั่งให้ต ารวจเข้ามาช่วยก็ยังหาไม่เจอ ไข่มุกแดนใต้ที่ถูก
ขโมยไปนี่คุณมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยหรือเปล่า]
เขาถามตรงไปตรงมา เพราะนอกจากผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการ
ขโมยแล้ว ก็คงไม่มีใครรู้ที่อยู่ของไข่มุกเม็ดนั้นอีก