ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 245 จีใหญ่

เฮ่อจือหร่านไม่ได้รบกวนมัน นางยืนดูอยู่เงียบ ๆ ตรงนั้น
เห็นได้ชัดว่าฝูงแกะฟังค าสั่งของข้าวปั้นน้อยแล้ว แถวแรกเริ่มวิ่ง
ไปทางซ้าย ส่วนแถวหลังวิ่งไปอีกทาง
ไม่นาน ฝูงแกะก็ล้อมเป็นวงกลมใหญ่
พอมองข้าวปั้นน้อยอีกครั้ง ร่างกลมป้อมของมันก็ยืนตรงขึ้นมา
โบกอุ้งเท้าเล็ก ๆ อีกรอบ ส่งเสียงคล้ายเสียงแกะร้อง
หลังจากได้ยินเสียงร้องของข้าวปั้นน้อย ฝูงแกะค่อย ๆ เดินเข้า
หากันตรงกลาง แล้วมารวมกันจนแน่นขนัด
ข้าวปั้นน้อยจึงหยุดการเคลื่อนไหว ก้าวขาสั้น ๆ วิ่งมาหาเจ้าของ
อย่างภาคภูมิใจ พร้อมกับส่งเสียงร้องสดใสร่าเริง
เมื่อเจ้าตัวน้อยวิ่งเข้ามาใกล้ เฮ่อจือหร่านก็อุ้มมันขึ้นมากอด
แล้วช่วยปัดเศษหญ้าและคราบสกปรกบนตัวมันออก
“ข้าวปั้นน้อย ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะมีความสามารถยิ่งกว่าสุนัขเลี้ยง
แกะ ฝึกพวกแกะเหล่านั้นให้เชื่อฟังได้”
“อือ”
ข้าวปั้นน้อยเหมือนจะเข้าใจค าพูดของเจ้าของได้อย่างสมบูรณ์
หลังจากเรียกหนึ่งครั้ง มันก็พยายามซุกหัวน้อย ๆ ที่ปกคลุมด้วยขน
ฟูเข้าไปในอ้อมอกของนาง

เมื่อเห็นเจ้าตัวกลมน้อยน่ารักเช่นนี้ หัวใจของเฮ่อจือหร่านก็แทบ
จะละลาย
นางรีบใช้จิตส านึกปรุงนมชามใหญ่เพื่อให้รางวัลกับข้าวปั้นน้อย
ขณะเดียวกันนางก็ก าลังคิดถึงปัญหาเรื่องการดูแลข้าวปั้นน้อย
หลังนางเดินทางไปหนานเจียง
มันติดนางมากที่สุด และยังชอบชีวิตในพื้นที่มิติมากด้วย
โดยเฉพาะอาหารต่าง ๆ ของมัน ปัจจุบันอาหารทั้งหมดมาจาก
พื้นที่มิติ หากทิ้งเจ้าตัวน้อยไว้ที่บ้าน นอกจากมันจะไม่คุ้นเคยแล้ว ยัง
แก้ปัญหาเรื่องอาหารการกินได้ยากด้วย
คิดไปคิดมา เฮ่อจือหร่านจึงตัดสินใจพาข้าวปั้นน้อยไปหนาน
เจียงด้วยกันเสียเลย
อย่างไรมันก็ชอบอยู่ในพื้นที่มิติของนางอยู่แล้ว เมื่อคนอื่นถาม
หา นางก็มักจะบอกว่าข้าวปั้นน้อยขึ้นไปบนภูเขา
ไป ๆ มา ๆ เพียงแค่ทุกคนไม่เห็นข้าวปั้นน้อยก็จะคิดว่ามันขึ้นไป
บนภูเขา ถึงอย่างไรมันก็เป็นสัตว์ป่าตัวเล็ก ๆ การไปอยู่บนภูเขาก็
ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
เมื่อถึงเวลานั้น นางก็จะใช้ข้ออ้างแบบนี้ปิดบังไปได้…
ทางฝั่งของพี่สะใภ้สาม ในที่สุดสามีของนางก็กลับมาพบกันอีก
ครั้ง คนทั้งคนดูมีชีวิตชีวากว่าแต่ก่อนมาก

นางจัดห้องซ ้าแล้วซ ้าเล่าเพราะสามีนางเป็นคนรักความสะอาด
เมื่อก่อนมักจะให้บ่าวรับใช้ในจวนจัดการเรื่องพวกนี้ ตอนนี้เป็นนางที่
ลงมือท าเองเพราะกลัวว่าสามีจะไม่พอใจ หลังจากท าความสะอาด
แล้วนางยังตรวจสอบอย่างละเอียดอีกรอบ
เมื่อเห็นว่าไม่มีมุมไหนตกหล่นแล้ว นางจึงกลับไปที่เรือนหลัก
พอไปถึงที่นั่น ทุกคนยังปรึกษาเรื่องการเดินทางไปหนานเจียง
นางไม่อาจเข้าไปร่วมสนทนาได้ จึงได้แต่นั่งเงียบ ๆ มองอยู่ตรงนั้น
ในที่สุดก็ถึงยามจื่อ หลังจากทุกคนกินเกี๊ยวกันแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่า
ก็ให้แยกย้ายกันไปพักผ่อน
โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านเข้าไปในพื้นที่มิติด้วยกัน ตอนนี้ทั้งสอง
ยังไม่ง่วง จึงวางแผนเรื่องการเดินทางไปหนานเจียง
การเดินทางครั้งนี้มีแค่พวกเขาสองคน เฮ่อจือหร่านจึงวางแผนที่
จะใช้ยานพาหนะจากยุคปัจจุบัน
การเดินทางจากที่นี่ไปหนานเจียง แม้จะใช้ม้าเร็วก็ต้องใช้เวลา
ถึงสิบวัน
นางไม่อยากเสียเวลาไปกับการเดินทาง หากใช้ยานพาหนะ
สมัยใหม่ก็จะดีมาก พวกเขาแค่เดินทางในยามดึกตอนที่ผู้คน
หลับใหล และพักผ่อนเอาแรงในตอนกลางวัน คาดว่าวิธีนี้จะช่วย
ประหยัดเวลาได้มาก

คิดถึงตรงนี้ เฮ่อจือหร่านจึงเปิดโทรศัพท์ ส่งข้อความไปหานัก
สะสมตัวน้อย
[สวัสดี ร้านขอบคุณเปิดเรียบร้อยแล้วหรือยังคะ]
นักสะสมตัวน้อยตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
[ร้านเปิดเรียบร้อยแล้ว น ้ามันเชื้อเพลิงก็เตรียมพร้อมแล้ว รอแค่
คุณต้องการมัน ที่นี่ผมยังมีรถยนต์ออฟโรดให้บริการได้ด้วย ถ้า
จ าเป็นจริง ๆ จะใช้เฮลิคอปเตอร์ก็ได้]
เห็นได้ชัดว่านักสะสมตัวน้อยเป็นคนจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้จริง
เฮ่อจือหร่านรีบตอบกลับด้วยการขอบคุณ
[ไม่ต้องใช้รถหรอกค่ะ ขอแค่มีน ้ามันเชื้อเพลิงก็พอ]
ในชาติก่อน มีรถยนต์ส่วนตัวหลายคันที่มักจะติดสติกเกอร์ว่า
‘ไม่ให้ยืมทั้งเมียทั้งรถ’
นี่เป็นเหตุผลที่ถูกต้อง รถก็เปรียบเสมือนภรรยา คนที่มีรถล้วน
ไม่ชอบให้ผู้อื่นยืมรถของตนไป แม้นางจะไม่รู้ว่านักสะสมตัวน้อยจะมี
ความคิดเช่นนี้หรือไม่ แต่อย่างไรนางก็ไม่อยากท าลายกฎเกณฑ์
เหล่านี้
อีกอย่างนางขายของโบราณจนได้เงินมากมาย เดิมทีก็กังวลว่า
ไม่รู้จะเอาไปใช้ที่ไหน ตอนนี้ในที่สุดก็มีที่ให้ใช้แล้ว นางต้องซื้อรถที่
ตัวเองชอบสักคันแน่นอน

แม้ว่าในยุคโบราณมันจะไม่ได้ใช้งานบ่อย ๆ ก็ไม่เป็นไร นางเก็บ
เอาไว้ชื่นชมในพื้นที่มิติก็ได้
ก่อนหน้านี้เฮ่อจือหร่านดูรถยนต์ที่ขายอยู่บนเถาเป่าแล้ว แม้ว่า
จะเป็นการซื้อขายออนไลน์ สินค้าอาจไม่ครบ แต่หลังจากดูแล้ว นาง
ตัดสินใจซื้อรถยนต์รุ่นจีคลาสที่แพงที่สุดบนเถาเป่า
รถคันนี้มีสมรรถนะที่ไม่เลว สิ่งส าคัญคือมีก าลังเหลือเฟือ การ
ขับบนถนนที่ไม่ราบเรียบในสมัยโบราณก็ไม่มีปัญหาอะไร ดังนั้นรถจี
จึงกลายเป็นตัวเลือกแรกของนาง
นักสะสมตัวน้อย [คุณต้องการน ้ามันแบบไหน ผมสามารถ
วางขายได้ทุกเมื่อ]
เฮ่อจือหร่าน [น ้ามันเบนซินเก้าห้าก็พอแล้ว]
ไม่นาน กล่องข้อความก็แสดงข้อความใหม่ขึ้นมา
‘ร้านของนักสะสมตัวน้อยมีสินค้าใหม่ ยินดีต้อนรับลูกค้าเข้าชม’
เฮ่อจือหร่านกดลิงก์เข้าไป นางรู้ว่านี่คือน ้ามันที่นักสะสมตัวน้อย
เตรียมไว้ให้นางโดยเฉพาะ
เมื่อดูราคา ปรากฏว่าเขาตั้งราคาไว้เพียงหนึ่งหยวนเท่านั้น เพื่อ
หลีกเลี่ยงไม่ให้คนอื่นได้ประโยชน์ตรงนี้ เฮ่อจือหร่านจึงสั่งซื้อทันที่
หลังจากด าเนินการเสร็จ ก็มีถังเหล็กขนาดใหญ่สิบถังปรากฏ
ขึ้นบนพื้นที่ว่างเปล่าตรงหน้าทันที่

บนถังเหล็กทุกใบมีการระบุชนิดและน ้าหนักของน ้ามันเบนซิน
เมื่อนับดูแล้ว มีน ้ามันเบนซินทั้งหมดสองพันลิตร ซึ่งเพียงพอ
ส าหรับการเดินทางไปกลับหนานเจียงของนาง ไม่เพียงเท่านั้นยังมี
เหลือเฟืออีกด้วย
[ขอบคุณคุณมาก ๆ เรื่องของคุณ ฉันจะพยายามช่วยเต็มที่
แม้ว่ามันจะท าไม่ส าเร็จ แต่ฉันก็จะหาวิธีหาของมีค่าอย่างอื่นมา
ชดเชยให้คุณ]
เฮ่อจือหร่านไม่กล้ารับรอง เพราะไม่รู้ว่าไข่มุกสีด าเม็ดนั้นอยู่ที่
ไหนกันแน่ หากหาไม่เจอ นางก็ต้องหาของมีค่าเทียบเท่ามันมาให้นัก
สะสมตัวน้อย
[น ้ามันเชื้อเพลิงพวกนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย ขอบคุณที่ล าบาก]
นางปิดหน้าต่างข้อความของนักสะสมตัวน้อย เฮ่อจือหร่าน
ค้นหาลิงก์รถยนต์จีคลาส
โม่จิ่วเยี่ยเห็นถังเหล็กขนาดใหญ่มากมายตรงหน้า ขณะที่เขา
ก าลังแปลกใจ ก็มีเจ้ากล่องเหล็กสี่ล้อปรากฏขึ้นอีกคัน
คราวนี้เขาถึงกับตกตะลึงไปเลยทีเดียว
“หร่านหร่าน นี่มันอะไรกัน”
เรื่องนี้ท าให้เฮ่อจือหร่านรู้สึกแปลกใจ หลังจากนางมีความคิดนี้
นางก็ลืมบอกกับโม่จิ่วเยี่ย ท าให้เขาไม่รู้จักรถยนต์

เห็นโม่จิ่วเยี่ยยืนสับสนอยู่ตรงนั้น เฮ่อจือหร่านก็รีบคว้าแขนเขา
ไว้แล้วอธิบายว่า “สิ่งนี้เรียกว่ารถยนต์ ข้าเห็นตอนที่ก าลังเลือกดูของ
ในเถาเป่า”
“รถยนต์?” โม่จิ่วเยี่ยมองออกว่าสิ่งใหญ่โตตรงหน้านี้คือรถ แต่
ค าว่ารถยนต์นั้นเป็นค าแปลกใหม่ส าหรับเขามาก
เฮ่อจือหร่านได้แต่อธิบายอย่างใจเย็น “ข้าอ่านค าอธิบายมาแล้ว
รถคันนี้ไม่ต้องใช้สัตว์ลากจูง แค่คนขึ้นไปควบคุม มันก็วิ่งได้เร็วมาก
ซ ้ายังนั่งสบายด้วย”
นางไม่อาจพูดอะไรไปมากกว่านี้ได้ ถ้าพูดมากเกินไปก็จะมี
หลายเรื่องที่อธิบายไม่ได้อีก
อย่างเช่นความลับที่นางทะลุมิติมา…