ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 249 นางต้องสนับสนุนอย่างเต็มที่

ถังหมิงรุ่ยตั้งใจจะอยู่ที่บ้านสกุลโม่หนึ่งวัน ตอนนี้ทุกคนอยู่บ้าน
เพื่อฉลองปีใหม่ เขาไม่มีไม่มีธุระอะไรให้ท า ช่วงเวลาว่างที่หาได้ยาก
นี้ เหมาะส าหรับการเยี่ยมเยียนญาติพี่น้องและเพื่อนฝูง
แต่หลังจากเขาตรวจนับกระต่ายผัดเปรี้ยวหวานเสร็จแล้ว ก็รู้สึก
นั่งไม่ติด อยากรีบขนเนื้อกระต่ายผัดเปรี้ยวหวานเหล่านั้นเข้าเมือง
ก่อนเที่ยงวัน เพื่อฉวยโอกาสตอนช่วงปีใหม่หาเงินได้มากขึ้น
เขาเรียกถังหมิงซินให้ออกไปด้วยกัน ใครจะรู้ว่าตอนถังหมิงซินอ
อกมาจากห้องของโม่หานเยี่ย นางกลับอุ้มตุ๊กตาขนฟูตัวใหญ่กว่า
สุนัขมาด้วย
ขนของตุ๊กตานั้นยาว หูก็ยาวจนห้อยลงมาทั้งสองข้าง
ถ้าไม่ใช่เพราะกระต่ายตัวนั้นยังเคลื่อนไหวอยู่ ถังหมิงรุ่ยคงคิดว่า
คนสกุลโม่ท าตุ๊กตาแบบใหม่ออกมาอีกแล้ว
ถังหมิงซินอุ้มกระต่ายหูยาวไว้ในอ้อมแขนพลางยิ้มจนตาหยี
“พี่ชาย ท่านดูเร็วเข้า พี่สาวหานเยี่ยมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้
ข้า”
สายตาของถังหมิงรุ่ยถูกดึงดูดด้วยเจ้าตัวขนฟูในอ้อมแขนของ
น้องสาวตั้งแต่แรกเห็น เขาเข้าไปดูใกล้ ๆ แล้วถาม “นี่คือกระต่าย
หรือ?”

ถังหมิงซินพยักหน้า “อืม เป็นสัตว์เลี้ยงของพี่สาวหานเยี่ย นาง
ใจดีมาก ให้ข้ามาตัวหนึ่ง”
บ้านสกุลโม่เลี้ยงกระต่าย ถังหมิงรุ่ยรู้เรื่องนี้ดี เขาเคยตามไปดูที่
กรงกระต่ายหลังบ้านด้วย แต่สัตว์พวกนั้นก็แค่ดูดีกว่ากระต่ายป่า
ทั่วไปเล็กน้อย ไม่อาจเทียบกับเจ้าตัวที่อยู่ตรงหน้าเขาได้เลย
หากบอกว่ากระต่ายตัวนี้ก็เลี้ยงไว้เพื่อกินเนื้อ ถังหมิงรุ่ยย่อมไม่
เชื่อแน่นอน
เขารู้ว่ากระต่ายที่บ้านสกุลโม่เลี้ยงไว้นั้นเป็นฝีมือของพี่สะใภ้เก้า
ทั้งหมด ดังนั้นเขาจึงถามเฮ่อจือหร่านว่า
“พี่สะใภ้เก้า กระต่ายตัวนี้ท่านก็เลี้ยงเหมือนกันหรือ?”
เฮ่อจือหร่านตั้งใจจะพูดเรื่องท าการค้ากระต่ายหลังปีใหม่ เพราะ
ลูกกระต่ายที่เพิ่งเกิดยังเล็กมาก อย่างน้อยก็ต้องรอให้พวกมันโตขึ้น
อีกสักพัก
สิ่งที่นางไม่คาดคิดคือโม่หานเยี่ยที่หวงกระต่ายมาตลอด วันนี้
กลับใจกว้างมอบให้คนอื่นหนึ่งตัว
เมื่อถังหมิงรุ่ยเห็นแล้ว นางจึงอธิบายกับเขา
“นี่เรียกว่ากระต่ายหูยาว พวกเราใช้กระต่ายพันธุ์นี้เป็นแบบใน
การท าจี้กระต่าย กระต่ายชนิดนี้มีรูปร่างน่ารัก นิสัยก็เป็นมิตรกับคน
มาก เหมาะส าหรับเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงมากกว่า”

หลังจากฟังค าอธิบายของเฮ่อจือหร่าน ถังหมิงรุ่ยก็รับกระต่ายหู
ยาวมาจากมือน้องสาวอย่างระมัดระวัง แล้วพิจารณามันอย่างละเอียด
ไม่ต้องพูดถึงรูปร่างที่เป็นเอกลักษณ์ของกระต่ายหูยาว แค่
รูปลักษณ์ภายนอกที่น่ารักแบบนี้ ต่อให้เขาจะเป็นผู้ชายตัวโตก็ยัง
เอ็นดูมันเลย
หากน ากระต่ายชนิดนี้ออกไปขายในตลาด คงจะท าก าไรได้มาก
ทีเดียว
“พี่สะใภ้ ท่านขายกระต่ายนี้หรือไม่?”
“ขายสิ แน่นอนว่าต้องขาย” เฮ่อจือหร่านตอบตรงไปตรงมา
เมื่อได้ยินค าตอบแบบนั้น ดวงตาของถังหมิงรุ่ยก็เหมือนจะเห็น
ตั๋วเงินมากมายลอยเข้ามาหาตัวเองแล้ว
เขาจ าได้ว่าตอนเด็ก ๆ ที่ไปค้าขายแถบเจียงหนานกับบิดา มีคน
ตระกูลร ่ารวยคนหนึ่งเลี้ยงแมวขนยาวสีขาวที่มีดวงตาสองข้างต่างสี
กันอยู่ตัวหนึ่ง ว่ากันว่าเพราะแมวตัวนั้นมีหน้าตาที่พิเศษและหายาก
มาก เจ้าของบ้านจึงจ่ายเงินซื้อมาถึงหนึ่งพันต าลึงทอง
ตอนนี้แม้จะเป็นแค่กระต่าย แต่รูปร่างหน้าตาก็ไม่แพ้แมวตัวนั้น
เลย
ถ้าเจอลูกค้าที่สนใจอย่างจริงจัง เขาก็ไม่กล้ารับรองว่าจะขายได้
ถึงหนึ่งพันต าลึงทอง แต่พันต าลึงเงินน่าจะไม่มีปัญหา

แน่นอนว่าการค้าเช่นนี้ต้องหาลูกค้าที่ร ่ารวยมาก ๆ เท่านั้น
“พี่สะใภ้เก้า ข้าขอน ากระต่ายตัวนี้ไปสักหนึ่งหรือสองตัวได้
หรือไม่ หลังวันที่ห้าของเดือน ข้าตั้งใจจะไปเมืองมณฑลสักรอบเพื่อ
หาลูกค้าที่มีเงินทองมาก ๆ”
เมื่อถังหมิงรุ่ยพูดถึงลูกค้าที่มีฐานะร ่ารวย เฮ่อจือหร่านก็เดาได้
ทันทีว่าเขาตั้งใจจะขายกระต่ายตัวนี้ในราคาแสนแพง
เรื่องนี้นางต้องสนับสนุนอย่างเต็มที่อยู่แล้ว
อย่างไรก็ตาม เฮ่อจือหร่านเห็นด้วยกับหลักการที่ว่ากระต่ายหู
ยาวควรจะถูกขายเป็นสัตว์เลี้ยง
การเลี้ยงสัตว์เลี้ยงนั้นแตกต่างจากการซื้อสินค้าอื่น ๆ คนส่วน
ใหญ่ชอบเลี้ยงตั้งแต่มันยังตัวเล็ก ๆ เพราะจะท าให้ความผูกพัน
ระหว่างคนกับสัตว์เลี้ยงลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น กระต่ายหูยาวพวกนี้ โม่หานเยี่ยก็เลี้ยงดูทะนุถนอม
มาตลอด แน่นอนว่าต้องมีความผูกพันลึกซึ้งกับนาง หากเอากระต่าย
โตเต็มวัยที่เลี้ยงมาหลายเดือนไปขายแลกเงิน คงจะท าให้น้องสาวตัว
น้อยรู้สึกไม่สบายใจ
คิดได้ดังนั้น เฮ่อจือหร่านจึงอธิบายว่า “ตอนนี้บ้านเราก็มี
กระต่ายแบบนี้อยู่ไม่มาก อีกทั้งมีหลายตัวที่ออกลูกแล้ว คาดว่าอีก
ประมาณยี่สิบวัน ลูกกระต่ายพวกนั้นก็จะโตพออยู่ได้ด้วยตัวเอง

คุณชายถังลองคิดดูว่าจะรอไปถึงตอนนั้นแล้วค่อยขายลูกกระต่ายดี
หรือไม่ ข้ารู้สึกว่าแบบนี้น่าจะได้รับการนิยมจากคนอื่นมากกว่า”
เมื่อถังหมิงซินได้ยินนางพูดถึงลูกกระต่ายก็ยิ้มแย้มขึ้นมาทันที่
นางเพิ่งได้เห็นมากับตาว่าบ้านพี่สาวหานเยี่ยมีลูกกระต่ายที่น่ารัก
มาก
ดังนั้นนางจึงเล่าถึงความน่ารักของลูกกระต่ายให้พี่ชายฟังอย่าง
มีชีวิตชีวา
“พี่ใหญ่คงไม่เคยเห็น ลูกกระต่ายพวกนั้นตัวขาวมาก แต่ละตัว
เหมือนเจ้าก้อนน้อย ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่หานเยี่ยกลัวว่ากระต่ายพวก
นั้นยังตัวเล็กเกินไป หากข้าเอากลับไปเลี้ยงแล้วจะเลี้ยงไม่รอด นางก็
คงจะให้ลูกกระต่ายข้ามาตัวหนึ่งแล้ว”
เมื่อได้ฟังค าบรรยายของน้องสาว ถังหมิงรุ่ยก็ยิ่งรู้สึกสนใจมาก
ขึ้น
“พี่สะใภ้เก้า ข้าขอดูกระต่ายน้อยพวกนั้นได้หรือไม่ขอรับ”
ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องดูให้ชัดว่ากระต่ายน้อยพวกนี้หน้าตาเป็น
อย่างไร แม้จะยังท าการค้านี้ไม่ได้ในทันที่ แต่อย่างน้อยเมื่อเจอลูกค้า
ผู้ร ่ารวยก็จะสามารถเล่าถึงพวกมันได้
โม่หานเยี่ยคงได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านนอก พอถังห
มิงรุ่ยพูดจบ นางก็อุ้มกระต่ายน้อยตัวหนึ่งออกมา

“พี่ถังดูสิเจ้าคะ นี่คือลูกกระต่ายหูยาว”
เจ้าตัวน้อยสีขาวน่ารักนี้ ถังหมิงรุ่ยเห็นแล้วก็รู้สึกว่าหัวใจก าลัง
จะละลาย
“เจ้าตัวน้อยนี้น่ารักจริง ๆ”
พอพูดถึงว่ากระต่ายที่ตนเองเลี้ยงน่ารัก โม่หานเยี่ยก็ดีใจจนตัว
แทบจะลอย
“แน่นอนสิเจ้าคะ นี่เป็นกระต่ายที่ข้าดูแลอย่างดีเลยนะ”
ถังหมิงรุ่ยเห็นท่าทางซุกซนของหญิงสาว
หลังเห็นท่าทางของนางแล้ว จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่านางน่ารักยิ่งกว่า
กระต่ายน้อยเสียอีก
เขาถึงกับเผลอมองนางอย่างเหม่อลอยโดยไม่รู้ตัวเลย
เฮ่อจือหร่านสังเกตเห็นความผิดปกติของถังหมิงรุ่ย จึงกระแอม
เบา ๆ สองครั้งแล้วเตือนว่า “คุณชายถัง อีกประมาณยี่สิบวันก็
สามารถน ากระต่ายพวกนี้ออกไปขายได้แล้ว”
ถังหมิงรุ่ยรีบดึงสติกลับมา แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ได้ขอรับ
เช่นนั้นอีกยี่สิบวันข้าจะมารับกระต่ายหูยาวที่นี่”
ที่บ้านก็มีกระต่ายอีกพันธุ์ที่เพิ่งขยายพันธุ์ออกมา เพียงแต่ยัง
เล็กอยู่ ลูกกระต่ายยังไม่ควรถูกลม นางจึงให้โม่หานเยี่ยอุ้มตัวโตเต็ม
วัยมาให้ถังหมิงรุ่ยดู

รูปลักษณ์ภายนอกที่น่ารักของกระต่ายสองสายพันธุ์นี้ได้ทลาย
ความเข้าใจของถังหมิงรุ่ยไปทั้งหมด
ตัวหนึ่งใหญ่เท่าสุนัข ตัวหนึ่งใหญ่กว่าฝ่ามือนิดเดียว ช่างน่ารัก
เหลือเกิน
“พี่สะใภ้เก้า ข้าจะขายกระต่ายพวกนี้ในราคาที่ท่านพอใจ
แน่นอน”
แม้ถังหมิงรุ่ยจะไม่พูด เฮ่อจือหร่านก็รู้ดีอยู่แล้ว เพราะไม่ใช่ครั้ง
แรกที่ทั้งสองร่วมมือท าการค้ากัน
โดยเฉพาะเฮ่อจือหร่านที่ไม่รู้เรื่องการค้า นางเชื่อมั่นใน
พรสวรรค์ด้านการค้าขายของถังหมิงรุ่ยมาก
“ตกลง ถึงเวลานั้นก็ค้าขายตามแผนของท่านเลย ข้าจะ
รับผิดชอบเรื่องกระต่ายเอง”
แน่นอนว่านางตัดสินใจจะขายเฉพาะกระต่ายตัวผู้เท่านั้น
ส่วนตัวเมียไม่เพียงจะไม่ขาย แต่ยังต้องระวังไม่ให้มันหลุดออกไปข้าง
นอกด้วย
ด้วยวิธีการนี้ถึงจะสามารถป้องกันไม่ให้คนอื่นน ามันไป
เพาะพันธุ์ เพื่อมาแย่งการค้าของนาง