ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 301 ต่อไปข้าจะฟังเจ้าทั้งหมด

“เจ้าได้รวบรวมข่าวเกี่ยวกับสกุลโม่ของข้าแล้วหรือไม่?”
ชายชาวหนานเจียงส่ายหน้าสุดก าลัง “ไม่เลย”
โม่จิ่วเยี่ยไม่เชื่อเลยสักนิด
“เมื่อครู่พวกนักเลงบอกว่าเจ้าอยู่ในเมืองอวิ่นมาเดือนกว่าแล้ว
เป็นไปได้อย่างไรที่เจ้าจะไม่ได้ท าอะไรเลยตลอดหนึ่งเดือนนี้?”
ชายชาวหนานเจียงพยักหน้าอย่างแรง
“ข้าไม่ได้ท าอะไรเลยจริง ๆ”
คนผู้นี้รักตัวกลัวตาย โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกว่าเขาไม่น่าจะก าลังโกหก
“เพราะอะไร?”
“ตอนที่ข้าออกเดินทางมาที่เมืองอวิ่น อาจารย์ปู่ได้มอบนกพิราบ
ส่งสารพิเศษให้ข้าตัวหนึ่ง นกพิราบตัวนั้นฉลาดมาก ไม่ว่าอาจารย์ปู่
จะอยู่ที่ใด มันก็สามารถตามหาได้”
“แต่ข้าเพราะลุ่มหลงในเสน่ห์หญิงงาม จึงไปดื่มสุราที่หอนางโลม
ในเมืองมณฑล และไม่ระวังตัวจึงจนถูกคนขโมยนกพิราบสื่อสารไป”
“อาจารย์ปู่เป็นคนโหดเหี้ยมมาก หากเขารู้ว่าข้าท านกพิราบ
หาย เขาคงจะเอาชีวิตข้าแน่ ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่กล้ากลับไปหนาน
เจียง และตัดสินใจซ่อนตัวในต้าซุ่นชั่วคราว”

โม่จิ่วเยี่ยหัวเราะเยาะ “แล้วเจ้าก็เป็นนายใหญ่อู่เดินเรือแทนใช่
หรือไม่?”
ชายชาวหนานเจียงพยักหน้า “ข้าเดินเตร่อยู่ในเมืองมณฑล
เกือบหนึ่งเดือน พบว่าที่นั่นไม่มีกิจการใดที่จะท าเงินได้มากนัก จึง
ตัดสินใจมาที่เมืองอวิ่น ได้ยินชาวบ้านพูดกันว่ากิจการเดินเรือเป็น
กิจการที่ไม่ต้องลงทุนแต่ท าเงินได้ดี จึงมุ่งหมายไปที่นั่น”
ตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ชายชาวหนานเจียงผู้
นี้ก็แค่ไม่ต้องการติดตามปรมาจารย์ซือเหมิงอีกต่อไป และต้องการ
อยู่ในเมืองอวิ่นเพื่อเป็นเศรษฐีในท้องที่
ไม่คิดว่านายใหญ่อู่เดินเรือคนก่อนจะถูกจับได้ว่าท าความผิด
เขาจึงพลอยโดนลูกหลงไปด้วย
ค าถามสุดท้ายเป็นค าถามที่ส าคัญที่สุด
แน่นอนว่าโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้คาดหวังค าตอบมากนัก
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าปรมาจารย์ซือเหมิงอยู่ที่ไหน?”
“ข้าไม่รู้ อาจารย์ปู่ของข้าเป็นผู้อาวุโสที่ไปมาลึกลับ ข้าก็แค่เคย
พบเขาเพียงครั้งเดียว แม้แต่ใบหน้าแท้จริงของเขา ข้าก็ยังไม่เคย
เห็น”
“แล้วเขาสั่งให้เจ้าท างานอย่างไร?” โม่จิ่วเยี่ยยังไม่ยอมเลิกถาม

“เขามักจะให้อาจารย์ของข้าส่งข่าวมาถึงข้า ส่วนอาจารย์ของข้า
จะติดต่อกับเขาอย่างไร ข้าก็ไม่รู้แล้ว”
หลังหยุดไปครู่หนึ่ง ชายชาวหนานเจียงก็พูดต่อ “อาจารย์ของ
ข้าก็คือศิษย์เอกของอาจารย์ปู่”
ในตอนนี้ โม่จิ่วเยี่ยค่อนข้างพอใจกับท่าทีของอีกฝ่าย อย่างน้อย
ก็เห็นว่าโม่จิ่วเยี่ยอยากจะถามว่าอาจารย์ของเขาคือใคร อีกฝ่ายก็รีบ
ตอบทันที่
ส่วนศิษย์เอกของปรมาจารย์ซือเหมิง ได้ตายไปด้วยน ้ามือของ
โม่จิ่วเยี่ยแล้วเมื่อไม่นานมานี้ สิ่งที่ควรถามโม่จิ่วเยี่ยก็ได้ถามไป
หมดแล้ว ส่วนคนตรงหน้านี้ เขารู้ดีว่าคงไม่สามารถถามอะไรที่เป็น
ประโยชน์ได้อีก
โม่จิ่วเยี่ยมองเฮ่อจือหร่านก่อน “หร่านหร่าน เจ้าไปรอข้าที่ร้าน
น ้าชาเถอะ ข้าจะพาคนผู้นี้ไปส่งที่ว่าการอ าเภอ”
“ได้ ท่านระวังตัวด้วย”
ไม่รู้ตอนนี้เฮ่อจือหร่านเป็นอะไร พอได้กลิ่นคาวเลือดเพียง
เล็กน้อยจากร่างของชายชาวหนานเจียงนางก็รู้สึกคลื่นไส้
นางจะได้กลับไปดื่มน ้าที่ร้านน ้าชากลั้นอาการเอาไว้สักหน่อย
โม่จิ่วเยี่ยไม่รู้ว่านางไม่สบาย จึงไปส่งชายชาวหนานเจียงที่ที่ว่า
การโดยตรง

เจ้าหน้าที่บนเรือพบตัวนายใหญ่คนเดิม พร้อมกับลูกน้องคน
ส าคัญอีกหลายคน และจับกุมกลับมาที่ว่าการอ าเภอด้วย
คดีนี้ไม่เกี่ยวกับโม่จิ่วเยี่ย ผู้ที่ต้องจัดการคือเมิ่งไห่หนิง เขา
ทักทายแล้วพาหูชงกลับไปรับเฮ่อจือหร่านที่ร้านน ้าชาพร้อมกัน
ตอนนี้พี่แปดก็ได้สติแล้ว ก าลังเตรียมตัวไปที่ว่าการอ าเภอเพื่อดู
หน้าคนที่วางยาพิษเขา
เฮ่อจือหร่านพยายามห้ามอยู่ข้าง ๆ บอกว่าเขาจะเพิ่งถอนพิษ
เสร็จ อาจมีอาการวิงเวียน ให้เขาอยู่ดูอาการก่อน
ตอนนั้นเองโม่จิ่วเยี่ยก็กลับมา เขาเห็นพี่แปดไม่ยอมฟังภรรยา
จึงเข้าไปกดตัวอีกฝ่ายให้นั่งลงดังเดิม
“พี่แปด ข้าส่งคนที่วางยาพิษท่านไปยังที่ว่าการแล้ว และคนของ
อู่เรือก็ถูกเจ้าหน้าที่น าตัวกลับไปด้วย ที่นั่นมีใต้เท้าเมิ่งดูแลอยู่ก็พอ
ท่านแค่พักรักษาตัวให้สบายเถอะ”
เมื่อพี่แปดรู้ว่าเรื่องของที่ว่าการจัดการเรียบร้อยแล้ว จึงวางใจ
และสอบถามรายละเอียดตอนจับกุมคนกับโม่จิ่วเยี่ย
โม่จิ่วเยี่ยเล่าเรื่องทั้งหมดที่สืบได้จากชาวหนานเจียงให้พี่ชายฟัง
พี่แปดกล่าวด้วยความโกรธแค้นว่า “น้องเก้า หากไม่ก าจัด
ปรมาจารย์ซือเหมิง นอกจากจะหาตัวท่าพ่อกับพวกพี่ชายที่หายตัว
ไปไม่พบแล้ว เกรงว่าครอบครัวเราก็คงไม่มีวันอยู่อย่างสงบสุขได้”

นี่เป็นความจริงที่ไม่อาจโต้แย้ง ปรมาจารย์ซือเหมิงนั้นเป็นยอด
ฝีมือในการใช้พิษและวิชาหนอนกู่ โม่จิ่วเยี่ยไม่กล้าปล่อยให้พี่น้อง
ของเขาออกไปตามหาคนโดยไม่ระวัง
แม้ว่าจะใจร้อนอยากช่วยบิดาและพี่ชายกลับมา แม้ว่าจะอยาก
ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่ก็ต้องวางแผนให้ดีเสียก่อน
“พี่แปด เรื่องนี้พวกเรากลับไปหารือกันให้ดีก่อนแล้วค่อย
ตัดสินใจเถอะ”
แม้ว่าโม่ชูหานจะเป็นคนหุนหันพลันแล่นไปบ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่
มีสมอง สิ่งที่น้องเก้าคิดได้ เขาก็ย่อมคิดได้เช่นกัน
เพียงแต่เขาอารมณ์ร้อนขึ้นมาชั่วขณะเท่านั้น
“ข้ารู้แล้ว ต่อไปข้าจะฟังเจ้าทั้งหมด”
การสนทนาของสองพี่น้องไม่ได้มีเจตนาปิดบังต่อหูชง ใน
อนาคตหูชงก็จะไปใช้ชีวิตที่หมู่บ้านซีหลิ่ง เขาย่อมต้องรู้สถานการณ์
ของครอบครัวพวกเขาบ้าง
ยิ่งกว่านั้น ในบ้านยังจะมีพวกพี่ชายกลับมาอีกมากมาย หูชงก็
ต้องได้พบหน้าไม่ช้าก็เร็ว
โม่จิ่วเยี่ยไม่คิดจะให้เรื่องนี้เป็นความลับ บุรุษสกุลโม่ของเขาไม่
อาจใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปตลอดชีวิต สักวันก็ต้องออกมาเผชิญ
โลก ไม่สู้ใช้ชีวิตอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมาเสียเลยดีกว่า

ฝั่งหูชงก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ของสกุลโม่อยู่บ้าง เมื่อครู่เขา
เห็นโม่ชูหานที่ที่ว่าการอ าเภอก็ตกใจมากแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าท าไม
คนที่ตายไปแล้วจึงยังมาปรากฏตัวได้
หลังได้ยินการสนทนาของพวกเขา หูชงจึงพอจะเดาได้คร่าว ๆ
แล้ว
เขารับราชการในราชส านักมาหลายปี จึงเข้าใจดีถึงหลักการที่
ไม่ควรอยากรู้อยากเห็นมากเกินไป
ดังนั้นหูชงจึงรักษาท่าทีสงบนิ่งไว้ตลอดเวลา
หลังพี่แปกวางใจได้แล้ว โม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านก็ออกมาพอดี
เมื่อทุกคนเห็นว่าไม่มีธุระส าคัญอะไรในเมืองอวิ่น จึงกลับหมู่บ้าน
ซีหลิ่งพร้อมกัน
สตรีสกุลโม่ไม่คุ้นเคยกับหูชง เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยออกไป
ครั้งหนึ่งแต่พากลับมาพร้อมคนแปลกหน้าอีกคน ความสนใจของทุก
คนจึงมุ่งไปทางหูชง
โม่จิ่วเยี่ยแนะน าหูชงให้ครอบครัวรู้จัก พี่สะใภ้ทั้งหลายถึงได้รู้ว่า
แท้จริงแล้วเขาก็เป็นคนที่มีชะตากรรมเช่นเดียวกันกับพวกเขา
กระทั่งยังน่าสงสารกว่าคนสกุลโม่ อย่างน้อยสกุลโม่ก็ยังมี
ครอบครัวใหญ่ที่อยู่ด้วยกัน คอยดูแลซึ่งกันและกัน แต่ตอนที่หูชงถูก

เนรเทศมามีเพียงเขากับภรรยาสองคน บัดนี้ยิ่งน่าเวทนาเมื่อเขาต้อง
อยู่เพียงล าพัง
คนสกุลโม่รู้สึกเห็นอกเห็นใจหูชงมาก ดังนั้นท่าทีที่มีต่อเขาจึง
อบอุ่น
อย่างไรเสียก็หูชงเป็นคนนอก อีกทั้งในบ้านก็มีสตรีอยู่มาก จึงไม่
เหมาะที่จะให้เขาพักค้างคืน โม่จิ่วเยี่ยจึงพาเขาไปหาหัวหน้าตระกูล
เจียง เพื่อขอความช่วยเหลือเช่าเรือนเล็ก ๆ ให้เขาพักอยู่ชั่วคราว
แน่นอนว่าเงินทองและของใช้ประจ าวันบางอย่างล้วนเป็นสกุลโม่
ที่ช่วยเหลือ
หูชงซาบซึ้งใจยิ่งนัก และบอกว่าจะคืนเงินทั้งหมดโดยเร็วที่สุด
หลังจากออกไปข้างนอกครั้งหนึ่ง ยาถอนพิษที่เฮ่อจือหร่านช่วย
ปรุงให้พวกพี่สะใภ้ก็มีข้ออ้างที่เหมาะสมเสียที่ วันรุ่งขึ้นนางจึง
แจกจ่ายยาถอนพิษให้พี่สะใภ้คนละเม็ดตื่นแต่เช้า
นอกจากนี้นางยังจัดเตรียมยาบ ารุงให้พี่สะใภ้เป็นพิเศษ หวังว่า
พวกนางจะสมปรารถนา มีบุตรของตนเองในเร็ววัน
ไม่นานก็มีข่าวดีมาใหม่
นักสะสมน้อยท างานได้ดีมาก เฮ่อจือหร่านเพิ่งเข้าไปในพื้นที่มิติ
ก็เห็นข้อความที่เขาส่งมา
[ผมได้เฮ่อจู้ที่คุณต้องการแล้ว สามารถวางขายได้ทุกเมื่อ]