ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 302 ยังมีชีวิตอยู่ก็นับเป็นเรื่องที่ดี

เฮ่อจือหร่านก าลังรอข่าวจากเขาอยู่ เมื่อได้รับเฮ่อจู้แล้ว นางก็จะ
สามารถท ายาแก้พิษให้กับโอสถมนุษย์พวกนั้นได้
[ดีมาก ถ้าคุณสะดวกก็ลงขายเลยนะ!]
ตอนนั้นนักสะสมตัวน้อยก าลังออนไลน์อยู่พอดี เขาไม่พูดอะไร
มาก น าเฮ่อจู้ขึ้นขายทันที่
สมุนไพรชนิดนี้ถูกสั่งห้ามขายไปแล้ว เขาจึงเปลี่ยนชื่อและตั้ง
ราคาเพียงหนึ่งหยวน เท่ากับว่ายกให้เฮ่อจือหร่านไปโดยไม่คิดเงิน
เฮ่อจือหร่านไม่ใช่คนไม่รู้จักบุญคุณ แม้ว่าความสัมพันธ์ของ
นางกับนักสะสมตัวน้อยจะเป็นแบบต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ แต่อีก
ฝ่ายก็ช่วยเหลือนางมาไม่น้อย
ดังนั้น นางจึงถ่ายรูปไข่มุกแดนใต้สีแดงเข้มเม็ดนั้นส่งไปให้เขา
[คุณดูสิ]
นักสะสมตัวน้อยเปิดดูรูปแล้วดวงตาก็พลันเป็นประกาย
นี่มันไข่มุกแดนใต้สีแดงเข้มเชียวนะ หายากกว่าสีด าเป็นร้อยเท่า
พันทวีเลย
[นี่เป็นสมบัติล ้าค่าที่ประเมินค่าไม่ได้เลยล่ะ]

เมื่อเผชิญหน้ากับเฮ่อจือหร่าน ค าพูดของนักสะสมตัวน้อยนั้น
จริงใจมาก ไข่มุกแดนใต้สีแดงเข้มเม็ดนี้หากมาอยู่ในยุคปัจจุบัน มัน
จะเป็นสิ่งที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกแน่นอน
เฮ่อจือหร่านไม่เข้าใจคุณค่าที่แท้จริงของไข่มุกแดนใต้ เมื่อครู่
นางใช้เถาเป่าประเมินราคาของมันดูแล้ว ราคาขั้นต ่ากลับสูงถึงหก
สิบล้าน
นี่เป็นสมบัติที่มีราคาสูงที่สุดนับตั้งแต่นางเริ่มขายของโบราณมา
นางไม่หลงระเริงไปกับค าพูดของนักสะสมตัวน้อยที่บอกว่ามัน
เป็นสมบัติล ้าค่า นางยังคงยึดมั่นในหลักการเดิมของตัวเอง
นั่นคือขายสินค้าทั้งหมดตามราคาประเมินขั้นต ่าสุด โดยเฉพาะ
สิ่งนี้ที่นางตั้งใจจะใช้ตอบแทนนักสะสมตัวน้อย นางยิ่งไม่มีทางที่จะ
ขึ้นราคาโดยไร้เหตุผล
[หกสิบล้าน คุณต้องการไหมคะ?]
[ต้องการ ต้องการ ต้องการ คุณลงขายเดี๋ยวนี้เลย!] นักสะสมตัว
น้อยยังมีเงินเหลือจากการเตรียมซื้อไข่มุกแดนใต้สีด าครั้งก่อน เขา
ต้องการจะได้สมบัติล ้าค่าชิ้นนี้มาครอบครองเร็วที่สุด
เขาเองก็รู้ดีว่าราคาที่อีกฝ่ายขายให้นั้นต ่ามาก
[ถ้าต่อไปมีอะไรที่ผมช่วยได้ ก็บอกได้เลยนะ]
[ดี พวกเราช่วยเหลือกันและกันค่ะ]

หลังจากทั้งสองคนได้พูดคุยกันแล้ว ต่างคนต่างก็แยกย้ายไป
จัดการกับสิ่งของที่ตนเองซื้อมา
ส่วนเฮ่อจือหร่านย่อมต้องเตรียมยาแก้พิษเพื่อรักษาเหล่าโอสถ
มนุษย์
หลังจากทดลองอยู่สามวัน ในที่สุดยาแก้พิษก็ท าส าเร็จ
ยาแก้พิษมีสองชนิด ชนิดแรกเป็นยาเม็ดส าหรับทาน ข้างในมี
สารสกัดจากหนอนกู่ อีกชนิดหนึ่งคือยาส าหรับแช่ตัว เพื่อขจัด
สารพิษทุกชนิดในร่างกายของพวกเขาให้หมดสิ้นไป
แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่สามารถท าได้ในพื้นที่มิติ
โม่จิ่วเยี่ยมองคนราวสามสิบกว่าคนที่นอนอยู่บนพื้น
“หร่านหร่าน ข้าพบถ ้าแห่งหนึ่งบนภูเขา กว้างขวางพอจะรองรับ
คนพวกนี้ได้ วันนี้ค่อนข้างดึกแล้ว พรุ่งนี้เช้าข้าจะพาเจ้าขึ้นเขาและ
ส่งคนพวกนี้เข้าไปในถ ้านั้นทั้งหมด ส่วนเรื่องที่เหลือให้ข้าจัดการ
เอง”
เฮ่อจือหร่านก็คิดเช่นเดียวกับเขา
“ได้ ตกลงตามนี้”
เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองขึ้นไปถึงภูเขาตามตกลงกันไว้ โม่จิ่วเยี่ยต้อง
ดูแลร่างกายของเฮ่อจือหร่านจึงเดินช้าราวกับเต่า แม้แต่ก้อนหินเล็ก
ๆ บนทาง เขาก็ต้องเตะออกไปก่อนที่จะให้ภรรยาเดินผ่าน

นับตั้งแต่ซื้อภูเขาลูกนี้มา เฮ่อจือหร่านก็เพิ่งจะขึ้นมาเป็นครั้งแรก
ที่นี่ดีกว่าที่นางคิดเอาไว้มาก แม้ว่าต้นไม้จ านวนมากจะถูก
ชาวบ้านจากหมู่บ้านซีหลิ่งโค่นไปแล้ว แต่สิ่งที่เป็นธรรมชาติดั้งเดิม
ส่วนใหญ่ก็ยังคงอยู่
แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว วันหน้านางจะพัฒนาที่นี่ให้กลายเป็นสวน
ผลไม้อันยิ่งใหญ่
สองสามีภรรยาเดินมาประมาณครึ่งชั่วยาม ก็มาถึงถ ้าที่โม่จิ่วเยี่ย
พูดถึง
ปากถ ้าไม่ได้ใหญ่มากนัก แต่ด้านในกลับกว้างขวางจนน่า
อัศจรรย์
ที่นี่น่าจะเป็นสถานที่ที่ชาวบ้านจากหมู่บ้านที่ขึ้นเขามาได้
พักผ่อนเป็นประจ า ด้านในมีม้านั่งเล็ก ๆ วางอยู่หลายตัว ทั้งยังมีเตียง
หินขนาดใหญ่อีกสองสามเตียง
ตอนนี้พวกเขาซื้อภูเขาลูกนี้แล้ว คนในหมู่บ้านก็รู้กันดีว่าไม่ควร
เข้ามาในบริเวณนี้อีก ท าให้การช่วยโอสถมนุษย์อยู่ที่นี่ปลอดภัยมาก
ขึ้น
เฮ่อจือหร่านเริ่มจากการซื้อถังไม้ขนาดใหญ่หลายใบจากเถา
เป่า แล้วเทยาส าหรับแช่อาบที่เตรียมไว้ในพื้นที่มิติลงไป สุดท้ายก็น า
คนทั้งสามสิบกว่าคนมาไว้ในถ ้า ส่วนที่เหลือก็เป็นเรื่องที่โม่จิ่วเยี่ย
ต้องจัดการเองแล้ว

เพราะการที่ผู้ชายตัวโตเหล่านี้จะแช่น ้ายา นางอยู่ที่นั่นไปก็คงไม่
สะดวก
โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้รีบร้อนช่วยคนเหล่านี้ถอนพิษ แต่ส่งเฮ่อจือหร่าน
กลับบ้านไปก่อน พร้อมกับพาพี่น้องในบ้านและพวกเหลียงห่าวขึ้น
เขาไปด้วยกัน
ส่วนเรื่องการหาข้ออ้างในการพบเจอโอสถมนุษย์เหล่านี้ไม่ใช่
เรื่องที่เฮ่อจือหร่านควรกังวล นางจึงกลับบ้านไปเล่นกับข้าวปั้นน้อย
แทน
โม่จิ่วเยี่ยกลับมาที่บ้านและพบพี่สามกับพี่ห้า
พี่ห้าเห็นท่าทางจริงจังของเขาจึงถามว่า “น้องเก้า เกิดขึ้นอะไร
หรือ?”
“พี่สาม พี่ห้า การเดินทางไปหนานเจียงครั้งนี้ ข้าไม่เพียงพบพี่
หกกับพี่เจ็ดเท่านั้น แต่ยังพบพี่น้องที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกับพวกเรา
สกุลโม่ด้วย”
พี่ห้าตกใจมาก “น้องเก้า เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
“ท่านยังจ าเรื่องที่ข้าพบพี่หกได้หรือไม่? ตอนนั้นพี่หกถูกกู่หุ่น
เชิดและอยู่ภายใต้การควบคุมของปรมาจารย์ซือเหมิง พิษกู่ในตัวเขา
นั้นพิเศษมาก มันถูกเลี้ยงมาด้วยยาพิษต่าง ๆ จุดประสงค์ก็เพื่อ
ควบคุมคนที่เป็นโอสถมนุษย์ และโอสถมนุษย์เหล่านั้นก็คือพี่น้องที่

เคยร่วมเป็นร่วมตายในสนามรบกับพวกเราสกุลโม่” โม่จิ่วเยี่ยหวังว่า
เขาพูดเช่นนี้ไปแล้ว พี่ชายทั้งสองจะเข้าใจ
และพี่ชายทั้งสองก็เข้าใจจริง ๆ พวกเขาต่างโกรธเกรี้ยวมาก
“พวกหนานเจียงต้องการท าอะไรกันแน่? กล้าดูถูกทหารต้าซุ่น
ของเราถึงเพียงนี้เชียวหรือ?” พี่สามพูดออกมาด้วยความไม่พอใจ
แต่เดิมการได้ยินว่าพี่น้องเหล่านั้นยังมีชีวิตอยู่ก็นับเป็นเรื่องที่ดี
แต่การถูกคนหนานเจียงท าร้ายเช่นนี้ กลับพาให้จิตใจของพวกเขา
แตกสลาย
โดยเฉพาะพวกโอสถมนุษย์ ถึงแม้พี่สามและพี่ห้าจะไม่เคยเห็น
กับตา แต่ก็เคยได้ยินมาบ้าง พวกเขาเป็นเหมือนหุ่นเชิดที่มีไว้เพื่อฆ่า
คน
พี่สามต่อยประตูอย่างแรง
“คนพวกนี้จะโหดร้ายเกินไปแล้ว!”
แม้เขาจะโมโห แต่เรื่องที่อยากถามก็ต้องถามก่อน
“น้องเก้า ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน เจ้าช่วยพวกเขาออกมาได้
หรือไม่?”
“ข้าพาพวกเขาให้ไปพักในถ ้าแห่งหนึ่งชั่วคราว ตอนนี้หร่านห
ร่านปรุงยาแก้พิษส าเร็จแล้ว ข้ามาหาพวกท่านก็เพื่อจะให้ไปช่วยกัน
ถอนพิษให้พวกเขา” โม่จิ่วเยี่ยพูดอย่างใจเย็น

ยามนี้เขาย่อมต้องบอกเหตุผลบางอย่างกับพี่ชายทั้งสองก่อน จึง
ต้องท าท่าทางให้ดูสงบเยือกเย็น
แน่นอนว่าปัญหาที่ควรจะมาก็ได้มาถึงแล้ว
“น้องเก้า เจ้ากับภรรยาช่วยพวกเขากลับมาได้อย่างไร?” พี่สาม
ถาม
“พี่สาม ข้าใช้วิธีพิเศษบางอย่างจึงไม่สะดวกจะบอกท่าน ตอนนี้
พวกเราแค่เรียกพวกเหลียงห่าวให้ขึ้นเขาไปด้วยกัน ช่วยคนเหล่านั้น
ได้ถอนพิษ”
เขารู้นิสัยของพี่ชายดีว่าอีกฝ่ายไม่ชอบยุ่งวุ่นวายนัก ไม่อย่างนั้น
การพูดแค่ไม่กี่ประโยคแบบนี้คงไม่สามารถหลบเลี่ยงได้
แน่นอนว่าพี่สามกับพี่ห้าไม่มีท่าทีจะถามต่อ พวกเขาเองก็สังเกต
มานานแล้วว่าน้องเก้ากับภรรยาดูท่าจะมีความลับอยู่ไม่น้อย
เมื่อรู้ว่าพี่น้องเหล่านั้นอยู่ในถ ้า พี่สามพี่ห้าก็ไม่คิดให้เสียเวลา
อีก ทั้งสองแยกย้ายกันไปตามเหลียงห่าวและคนอื่น ๆ ให้ขึ้นเขาไป
ด้วยกันทันที่
เฮ่อจือหร่านเตรียมถังไม้ไว้ไม่มากนัก หลังจากโอสถมนุษย์กิน
ยาถอนพิษแล้ว พวกเขาจะต้องผลัดกันแช่อาบยา ดังนั้นความเร็วใน
การถอนพิษจึงไม่เร็วนัก
นางรอจนดึกดื่น ถึงได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากด้านนอก

โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่านางก าลังกังวล สิ่งแรกที่ท าเมื่อกลับถึงบ้านคือ
อธิบายขั้นตอนการถอนพิษให้คนเหล่านั้นในวันนี้
“หร่านหร่าน การถอนพิษเป็นไปได้ด้วยดี พวกเขาทั้งหมดฟื้น
แล้ว แต่ตอนนี้ร่างกายยังอ่อนแอมาก ข้าท าตามที่เจ้าบอก ต้มโจ๊กให้
พวกเขากินแล้ว”
“เหลียงห่าวกับพวกเข้าเมืองไปซื้อผ้าห่มและเครื่องนอนมาบ้าง
ให้พวกเขาพักอยู่ในถ ้าเพื่อฟื้นฟูร่างกายไปก่อน เจ้าไม่ต้องกังวล
พวกเหลียงห่าวจะคอยเฝ้าอยู่ที่นั่น หากมีปัญหาอะไร พวกเขาจะแจ้ง
ให้ข้ารู้ทันที”