ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 304 การรักษา

มีเพียงพี่สะใภ้สี่ที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ยอมจากไปไหน
โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าพี่สะใภ้สี่เป็นห่วงสามีนาง จึงไม่กล้าไล่นางออกไป
ตรง ๆ แต่กลับแบกพี่สี่เดินไปยังห้องของตนเอง
“พี่สะใภ้สี่ ข้าอยู่ช่วยรักษาพี่สี่ก็พอแล้ว หร่านหร่านต้องใช้สมาธิ
ในการรักษาเขา ก่อนที่ข้าจะเปิดประตู ห้ามผู้ใดมารบกวนเด็ดขาด”
พี่สะใภ้สี่มองน้องเก้าแบกสามีของนางจากไป นางยืนอยู่ที่เดิม
พลางพยักหน้างุนงง “ได้”
……
หลังกลับมาถึงห้อง โม่จิ่วเยี่ยลงกลอนประตูให้เรียบร้อย แล้ว
เฮ่อจือหร่านก็พาทั้งสองคนเข้าไปในพื้นที่มิติทันที่
ข้าวปั้นน้อยที่ก าลังกินหน่อไม้อยู่ในพื้นที่มิติเห็นเจ้าของมา ก็รีบ
โยนหน่อไม้ในมือทิ้งแล้ววิ่งเข้าไปออดอ้อนทันที่
ตอนนี้เฮ่อจือหร่านก าลังจะรักษาพี่สี่ จึงไม่มีเวลามาสนใจเจ้าตัว
น้อย
แต่เมื่อเห็นสีหน้าน่าสงสารของมัน นางก็ไม่อาจท าให้มันผิดหวัง
ได้ เฮ่อจือหร่านจึงต้องอุ้มมันไว้ครู่หนึ่ง แล้วหยิบขนมอร่อย ๆ
มากมายมาล่อให้เจ้าตัวน้อยออกไปเล่นเอง

ในยามนั้น โม่จิ่วเยี่ยเปลี่ยนเป็นชุดผู้ช่วยผ่าตัดด้วยความ
คล่องแคล่ว ท าความสะอาดฆ่าเชื้อห้องผ่าตัดอย่างทั่วถึง
เฮ่อจือหร่านก็เช่นกัน หลังจากฆ่าเชื้อเรียบร้อยแล้ว นางก็เข้าไป
ในห้องผ่าตัด
อาการของพี่สี่นั้นพิเศษมาก ตามหลักแล้วกระดูกขาที่หักไปและ
กล้ามเนื้อที่ตายควรผ่าตัดสองครั้งจึงจะเหมาะสม
แต่ในตอนนี้มีหลายสถานการณ์ที่ไม่อ านวยให้เฮ่อจือหร่านท า
เช่นนั้นได้ นางจึงต้องพยายามรักษาให้เสร็จในการผ่าตัดเพียงครั้ง
เดียว
กระดูกขาทั้งสองข้างของพี่สี่แตกละเอียด แต่แค่การต่อกระดูกก็
ใช้เวลานานถึงห้าชั่วโมง
โม่จิ่วเยี่ยเห็นนางเหนื่อยล้าก็รู้สึกสงสารเหลือเกิน แต่น่าเสียดาย
ที่เรื่องเช่นนี้เขากลับช่วยอะไรไม่ได้
ในที่สุดการต่อกระดูกก็เสร็จสิ้น เหลือเพียงจัดการกับกล้ามเนื้อ
ที่ตายแล้ว
โม่จิ่วเยี่ยจ้องมองการเคลื่อนไหวของภรรยาอย่างตั้งใจ เมื่อรู้สึก
ว่าใกล้เสร็จแล้วก็รีบเข้าไปรับช่วงต่อทันที่
แม้การตัดกล้ามเนื้อที่ตายแล้วออกนั้นจะไม่ยากนัก แต่ก็มี
รายละเอียดเล็กน้อยมากมายที่ต้องระวัง

ตอนนี้นางเหนื่อยมากและเพื่อลูกในท้องของตนเอง นางจึงไม่
กล้าฝืน
ทว่าถึงแม้จะให้โม่จิ่วเยี่ยเป็นคนลงมือเอง แต่เฮ่อจือหร่านก็ไม่
กล้าประมาท นางนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยดูอย่างใกล้ชิด หากจ าเป็นก็จะ
คอยเตือนเขา
สามีภรรยาคู่นี้ท างานร่วมกันตลอดทั้งวัน ในที่สุดก็ผ่าตัดกระดูก
ขาที่แตกละเอียด กล้ามเนื้อที่ตาย และเส้นเอ็นของมือเท้าที่ตัดขาด
ของพี่สี่ได้
อาการหลังผ่าตัดของพี่สี่ค่อนข้างคงที่ แต่เฮ่อจือหร่านก็ยังไม่
กล้าประมาท นางตั้งใจจะอยู่ในพื้นที่มิติคอยสังเกตอาการของเขา
ต่อไปอีกสักพักจึงจะวางใจได้
ยิ่งกว่านั้น ยังต้องให้น ้าเกลือพี่สี่หลังผ่าตัด ซึ่งต้องใช้เวลาอีก
พอสมควร
เพื่อไม่ให้คนในครอบครัวที่รออยู่ด้านนอกเป็นห่วง เฮ่อจือหร่าน
กับโม่จิ่วเยี่ยจึงออกจากพื้นที่มิติไปพร้อมกัน
เพียงเปิดประตูห้อง เห็นคนในบ้านรออยู่ด้วยความกังวลตามที่
คาดไว้
เห็นคนทั้งคู่ออกมา พี่สะใภ้สี่รีบเข้ามาจับแขนของเฮ่อจือหร่าน
และถามว่า “น้องสะใภ้เก้า พี่สี่เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

เฮ่อจือหร่านตบมือพี่สะใภ้สี่เบา ๆ “พี่สะใภ้สี่วางใจเถอะ พี่สี่รักษา
ส าเร็จแล้ว เพียงแต่ข้าตั้งใจจะสังเกตอาการเขาต่ออีกสักพักถึงจะส่ง
ตัวเขากลับไปได้”
พี่สะใภ้สี่รู้สึกงุนงงมาก ปกติแล้วเมื่อหมอรักษาเสร็จก็มักจะให้
ญาติเข้าไปดูแลต่อไม่ใช่หรือ
แต่น้องสะใภ้เก้ากลับบอกว่านางจะสังเกตอาการของเขาต่ออีก
สักพัก ท าให้นางอดสงสัยไม่ได้ว่าอาการของสามีนางจะมีปัญหาอะไร
หรือไม่
“น้องสะใภ้เก้า หรือว่าอาการบาดเจ็บของพี่สี่รักษาไม่หาย หาก
รักษาไม่หายก็ไม่เป็นไรหรอก ข้าเลี้ยงดูเขาเหมือนตุ๊กตาก็ได้ ข้า
สามารถดูแลเขาไปได้ตลอดชีวิต”
เฮ่อจือหร่านเห็นว่าพี่สะใภ้สี่เป็นห่วงจนสับสนและเข้าใจผิด จึง
รีบอธิบายว่า “พี่สะใภ้สี่วางใจเถอะ อาการของพี่สี่ไม่ได้เลวร้าย ที่ข้า
ต้องสังเกตอาการเขาต่อก็เพราะกังวลว่าเมื่อเขาตื่นขึ้นมาอาจจะรู้สึก
เจ็บปวดตรงไหน ข้าจะได้รักษาเขาได้ทันท่วงที”
เฮ่อจือหร่านไม่สามารถอธิบายได้มากกว่านี้ จึงได้แต่ใช้ข้ออ้าง
เหล่านี้แก้ตัวไป
ฮูหยินผู้เฒ่าเชื่อมั่นในวิชาแพทย์ของสะใภ้เก้ามาก แม้นางจะ
รู้สึกสงสัยที่เฮ่อจือหร่านไม่ให้พวกนางดูอาการของโม่ซิวเหยียน
เช่นกัน แต่ก็ยังคงเลือกที่จะยืนอยู่ข้างเฮ่อจือหร่าน

“สะใภ้สี่ เจ้าฟังน้องสะใภ้เก้าของเจ้าเถอะ สิ่งที่นางพูดต้องมี
เหตุผลแน่นอน” นางพูดพลางมองไปยังคนอื่น ๆ “ทุกคนกลับไป
พักผ่อนเถอะ อย่ามายืนล้อมวงอยู่ที่นี่เลย”
เมื่อหัวหน้าครอบครัวสั่งการ ทุกคนก็ต้องเชื่อฟัง พวกพี่สะใภ้
มอบอาหารเย็นที่พวกนางเก็บไว้โดยเฉพาะให้กับโม่จิ่วเยี่ย ก่อนจะ
หันหลังจากไป
เฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยปิดประตูห้องอีกครั้งแล้วกลับเข้าไปใน
พื้นที่มิติ หญิงสาวท างานหนักมาทั้งวัน ยามนี้จึงรู้สึกว่าร่างกายทนไม่
ไหวจริง ๆ
โม่จิ่วเยี่ยอุ่นอาหารให้ร้อนอีกครั้ง แล้วยังลงมือท าอาหารที่เฮ่อจื
อหร่านชอบทานอีกเล็กน้อยให้นางด้วยตัวเอง
แม้ว่าฝีมือการท าอาหารของเขาจะธรรมดามาก แต่ก็ท าอย่าง
ตั้งใจ พอกินแล้วก็ถือว่าอร่อยทีเดียว
เฮ่อจือหร่านนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง ส่วนโม่จิ่วเยี่ยคอยจับตาดู
อาการของโม่ซิวเหยียนตลอดเวลา
จนกระทั่งก่อนฟ้าสาง เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกว่าโม่ซิวเหยียนก าลังจะ
ตื่นและอาการของเขาก็คงที่มาก จึงพาทุกคนออกจากพื้นที่มิติ
ต่อไปนางไม่อาจพาโม่ซิวเหยียนเข้าไปรักษาในพื้นที่มิติได้อีก
แล้ว และไม่สามารถใช้การรักษาด้วยเข็มฉีดยาได้ด้วย เฮ่อจือหร่าน

จึงต้องหันไปซื้อยาระดับสูงสุดจ านวนมากจากเถาเป่าเพื่อรักษา
อาการของเขาแทน
แม้ว่ายาเหล่านี้จะไม่ฟื้นฟูร่างกายเร็วเท่ากับการให้น ้าเกลือหลัง
ผ่าตัด แต่ก็ดีกว่ายาทั่วไปมาก
หลังจากออกจากพื้นที่มิติได้ไม่นาน โม่ซิวเหยียนก็ค่อย ๆ ตื่น
ขึ้นมา
สภาพแวดล้อมตรงหน้าดูแปลกตาส าหรับเขา นับตั้งแต่กลับมาที่
หมู่บ้านซีหลิ่ง เขานอนอยู่แต่ในห้องของตนกับภรรยาเพราะสภาพ
ร่างกายของตนเอง
เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย โม่ซิวเหยียนจึงมองไปรอบ
ๆ ก่อน สุดท้ายสายตาก็จับจ้องไปที่โม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่าน
“พี่สี่ พวกเรารักษาของท่านได้แล้ว หร่านหร่านบอกว่าอีกครึ่งปี
ท่านก็จะสามารถลองเดินได้แล้ว”
โม่จิ่วเยี่ยเห็นโม่ซิวเหยียนตื่นขึ้นมาจึงรีบบอกข่าวดีนี้กับเขา
ทันที่
แม้ว่าสภาพแวดล้อมจะไม่คุ้นเคย แต่เมื่อมีน้องเก้าอยู่ด้วย โม่ซิว
เหยียนก็รู้สึกปลอดภัย “น้องเก้า ที่นี่คือที่ไหน?”
“นี่คือห้องของข้า รักษาท่านได้อย่างสะดวก เมื่อวานข้าจึงน า
ท่านมาที่นี่” โม่จิ่วเยี่ยอธิบาย

พี่สี่รู้สึกตกใจเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่าข้าหมดสติไปทั้งวัน
เชียวหรือ?”
“ใช่แล้ว หร่านหร่านกังวลว่าการรักษาอาจท าให้ท่านเจ็บปวดจึง
ใช้ยากับท่าน ท่านจึงหลับไปนานเช่นนี้”
พี่สี่ได้ยินดังนั้นจึงลองขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกว่านอกจากความ
เจ็บปวดแล้ว ร่างกายยังถูกบางสิ่งห่อหุ้มไว้ ทั้งแข็งที่อทั้งรู้สึกไม่สบาย
ตัวมาก
โม่จิ่วเยี่ยรีบเข้าไปหา “พี่สี่ ท่านอย่าขยับนะ ขาของท่านหร่านห
ร่านต้องพยายามมากถึงจะต่อกระดูกได้ส าเร็จ”
ผลงานที่ภรรยาเขาทุ่มเทท า ไม่อาจปล่อยให้สูญเปล่าได้
“ได้ ข้าจะไม่ขยับแล้ว” พี่สี่เชื่อฟังมาก ขอเพียงสามารถยืนได้
อีกครั้ง จะให้เขาท าอะไรก็ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเคยทนทุกข์ทรมานในห้องใต้ดินมามาก ความ
เจ็บปวดตรงหน้านี้ไม่นับเป็นอะไรได้เลย
เฮ่อจือหรานมองท้องฟ้าด้านนอก ตอนนี้เริ่มสว่างแล้ว นางรู้ว่า
พี่สะใภ้สี่คงกังวลจนหลับไม่ลงทั้งคืนแน่
“ข้าจะไปเรียกพี่สะใภ้สี่มา” เฮ่อจือหรานคิดว่าหากให้พี่สะใภ้สี่ได้
เห็นพี่สี่เร็ว ๆ นางคงจะสบายใจได้สักที่

เป็นไปตามที่คิด พี่สะใภ้สี่ก าลังเดินวนไปมาอยู่ในห้อง ดวงตาที่
แดงก ่าเป็นหลักฐานว่านางคงไม่ได้นอนมาทั้งคืน
พอเห็นเฮ่อจือหรานมา พี่สะใภ้สี่ก็ตื่นเต้นมาก
“น้องสะใภ้เก้า ข้าไปดูพี่สี่ของเจ้าได้แล้วใช่หรือไม่?”
เฮ่อจือหรานจูงมือนางเดินออกไปด้วยกัน “พี่สี่ตื่นแล้ว อีกสักพัก
ค่อยให้คนมาหามเขากลับมาก็พอ”