ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 307 แน่นอนว่าสามีคนนี้เป็นคนท าให้เจ้าทาน

เมื่อเอ่ยถึงปรมาจารย์ถอนพิษ คงไม่มีใครรู้จักตัวตนของบุคคล
นั้นดีไปกว่าฮูหยินผู้เฒ่าอีกแล้ว
เพราะคนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คือเฮ่อจือหร่าน ลูกสะใภ้เก้าของ
นาง พิษที่เกาะกินบุตรชายทุกคนในบ้านล้วนได้รับการรักษาจาก
ฝีมือของนางทั้งสิ้น
เพียงแต่ฮูหยินผู้เฒ่าโม่ยังไม่แน่ใจว่าเฮ่อจือหร่านจะปรากฏตัว
ต่อหน้าหนานรุ่ยในฐานะใด แน่นอนว่าในสถานการณ์เช่นนี้ นาง
ย่อมรู้ดีว่าไม่ใช่เวลาที่ควรเอ่ยถามเรื่องนี้
สิ่งเดียวที่ท าให้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกไม่วางใจก็คือสภาพร่างกายของ
เฮ่อจือหร่าน
สะใภ้ทั้งเก้าคนที่แต่งเข้าสกุลโม่มาหลายปี ไม่มีวี่แววทายาทให้
สืบทอด บัดนี้ในที่สุดก็มีสะใภ้ที่ตั้งครรภ์ นางจึงอดกังวลไม่ได้ว่าการ
ท าเรื่องเช่นนี้จะส่งผลร้ายต่อร่างกายของเฮ่อจือหร่าน
ฮูหยินผู้เฒ่าส่งสายตาให้โม่จิ่วเยี่ย เป็นการเตือนเขาให้ดูแล
ภรรยาให้ดี
โม่จิ่วเยี่ยเข้าใจความหมายของมารดาจึงเอ่ย “ท่านแม่วางใจ
เถอะ”

ฝ่ายหนานรุ่ยไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของสองแม่ลูกสกุลโม่ เขา
เพียงคาดเดาไปเองว่าโม่จิ่วเยี่ยคงจะต้องพบเจอกับความยากล าบาก
ในการตามหาปรมาจารย์ จึงกล่าวขอบคุณโม่จิ่วเยี่ยด้วยความ
ซาบซึ้งใจ
“ขอเพียงแค่สามารถช่วยถอนพิษให้เสด็จแม่ของข้าได้ แม้ต้อง
แลกด้วยชีวิตข้าก็ยอม”
โม่จิ่วเยี่ยโค้งค านับตอบ “ข้าเพียงพยายามสุดความสามารถ แต่
ไม่กล้ารับรองว่าจะส าเร็จหรือไม่”
ในตอนนี้เขาไม่อาจให้ค ามั่นใด ๆ เพราะอาจท าให้หนานรุ่ยเกิด
ความสงสัยได้ง่าย
……
หลังจากนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็ออกมาจากบ้าน ตรงไปยังเชิงเขา
เฮ่อจือหร่านเห็นว่าเขายังมาไม่ถึง จึงเข้าไปกินผลไม้แก้เบื่ออยู่
ในพื้นที่มิติ ตอนนี้นางออกมาได้ไม่นานก็เห็นโม่จิ่วเยี่ยก าลังเดินตรง
มาทางนี้
ทั้งสองกลับเข้าไปในพื้นที่มิติอีกครั้ง โม่จิ่วเยี่ยเล่าเรื่อง
เกี่ยวกับเต๋อเฟยเหนียงเหนียงที่เพิ่งได้รับรู้มาให้นางฟังอีกครั้ง
เฮ่อจือหร่านพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้างแล้ว

“จากอาการของเต๋อเฟยเหนียงเหนียงในตอนนี้ ดูเหมือนว่านาง
จะถูกกู่ลูกกัดกินแล้ว”
กู่ลูกกัดกิน หมายถึง ผู้ที่วางยาพิษจะใช้กู่แม่ท าร้ายคนที่ถูก
วางยา หากปล่อยไว้นานเกินไป ร่างกายของกู่ลูกย่อมทนไม่ไหวและ
ยอมแพ้ ท าให้กู่ลูกในร่างกายแพร่กระจายไปยังหัวใจ
ขั้นตอนนี้เกิดขึ้นรวดเร็ว โดยทั่วไปแล้วจะไม่เกินห้าวัน ร่างกาย
ของกู่ลูกก็จะตาย
ด้วยค าพูดที่หนานรุ่ยบอก เต๋อเฟยเหนียงเหนียงหมดสติไปแล้ว
สองวัน นั่นหมายความว่าจะต้องน าพิษออกจากร่างกายของนาง
ภายในสามวัน มิฉะนั้นชีวิตของนางจะตกอยู่ในอันตราย
เวลาสามวันส าหรับเฮ่อจือหร่านนั้นเพียงพอแล้ว แม้แต่การ
เตรียมการผ่าตัดใหญ่ก็ไม่ต้องใช้เวลานานขนาดนั้น ดังนั้นโม่จิ่ว
เยี่ยจึงไม่รีบร้อนน าข่าวของปรมาจารย์ถอนพิษกลับไป
พวกเขาสามารถอยู่ข้างนอกได้อีกหนึ่งวัน แล้วค่อยน าข่าว
กลับไปบอก ด้วยวิธีนี้ก็จะไม่ท าให้หนานรุ่ยสงสัย
สองสามีภรรยาหาโอกาสพักผ่อนได้ยากนัก โดยเฉพาะการได้
ออกมาอยู่นอกบ้านแบบนี้ พวกเขาจึงไม่ต้องกังวลว่าจะเข้าไปใน
พื้นที่มิติแล้วคนในบ้านจะตามหาไม่เจอ

เฮ่อจือหร่านไม่ได้เพลิดเพลินกับชีวิตไร้ขีดจ ากัดในพื้นที่มิติมา
นานแล้ว นางเล่นกับข้าวปั้นน้อยสักพัก แล้วไปที่คลังพร้อมกับโม่จิ่ว
เยี่ย
ภายในคลังสินค้าตอนนี้ สิ่งของที่มีมากที่สุดคือเมล็ดพันธุ์นานา
ชนิด รวมถึงต้นกล้าไม้ผลที่นางเก็บสะสมไว้
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่นางวางแผนจะปลูกในหมู่บ้านซีหลิ่ง
หลังจากฤดูใบไม้ผลิมาถึง
นอกจากเมล็ดพันธุ์เหล่านี้แล้ว อาหารที่เฮ่อจือหร่านเก็บไว้ก็มี
มากมาย และยังหลากหลายยิ่งกว่าตลาดสดในชาติก่อนเสียอีก
มีทั้งปลาในบ่อซึ่งนางไม่ได้น าออกไปให้ครอบครัวกินมานาน
แล้ว หญิงสาวจึงตัดสินใจจับปลาทั้งหมดขึ้นมา แล้วท าความสะอาด
ก่อนส่งเข้าไปเก็บในคลังสินค้า
อย่างไรเสีย พื้นที่มิติก็มีระบบรักษาความสดใหม่อยู่แล้ว ไม่ว่าจะ
กินเมื่อไหร่ก็ยังคงความสดใหม่อยู่เสมอ
ยังมีวัวและแกะพวกนั้นอีก เฮ่อจือหร่านใช้แผงควบคุมจัดการ
พวกมันไปบางส่วน จากนั้นก็ซื้อลูกสัตว์มาเลี้ยงใหม่
ถึงตอนนั้นยังนางต้องเตรียมสัตว์บางส่วนเอาไว้เลี้ยงอยู่ข้างนอก
ด้วย หากมีสัตว์ที่ตัวโตเต็มวัยมากขึ้นก็จะเป็นเรื่องดี

โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกสงสารภรรยาที่ต้องล าบากตามเขามาตลอด แม้แต่
ตอนตั้งครรภ์ก็ไม่สามารถดูแลครรภ์ได้อย่างสุขสบายเหมือนสตรีคน
อื่น
ในที่สุดก็มีเวลาอยู่กันตามล าพังแล้ว เขาจึงตั้งใจจะแสดงฝีมือให้
เต็มที่
เฮ่อจือหร่านไม่รู้เลยว่าก่อนหน้านี้โม่จิ่วเยี่ยแอบเอาโทรศัพท์ของ
นางไปสั่งซื้อต าราอาหารจากยุคปัจจุบันมาจากเถาเป่า พอมีเวลาว่าง
เขาก็มักจะมุ่งมั่นศึกษาอย่างจริงจัง
เขาเรียนรู้มานานขนาดนี้ ในที่สุดก็ได้เวลาใช้ประโยชน์เสียที่
เขาพาเฮ่อจือหร่านกลับเข้าไปในห้อง ส่วนตนเองก็ตรงดิ่งเข้า
ห้องครัวไป
อย่างไรเสีย ในคลังสินค้าก็มีวัตถุดิบพร้อมสรรพ เขาแค่ต้อง
แสดงฝีมือให้เต็มที่เท่านั้น
เฮ่อจือหร่านตื่นมาก็ถูกโม่จิ่วเยี่ยจูงมือพามาที่โต๊ะอาหาร ภาพ
ตรงหน้าท าให้นางถึงกับตกตะลึง
“อาหารพวกนี้มาจากไหนกัน”
โม่จิ่วเยี่ยยิ้มกว้างพลางประคองนางให้นั่งลง
“แน่นอนว่าสามีคนนี้เป็นคนท าให้เจ้าทานอย่างไรเล่า”

“ท่านท าเองจริง ๆ หรือ?” เฮ่อจือหร่านเอ่ยถามอย่างเหลือเชื่อ ไม่
นานมานี้เขายังท าอาหารเละเทะอยู่เลย แล้วจะท าอาหารที่ดูน่าทาน
ขนาดนี้ได้อย่างไร
โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่านางไม่เชื่อ แบบนี้ยิ่งดี เขาจะได้ท าให้ภรรยารัก
ประหลาดใจสักหน่อย
“แน่นอนสิ ข้าท าเองกับมือเชียวนะ”
เพื่อเป็นการยืนยัน เขาจึงวางต าราอาหารเล่มหนาลงตรงหน้า
เฮ่อจือหร่าน
“ข้าเรียนรู้ตามวิธีท าในนี้ทั้งหมด”
เฮ่อจือหร่านไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาแอบไปฝึกท าอาหารตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่นางก็รู้สึกซึ้งใจอยู่บ้าง “ท่านพี่ ขอบคุณส าหรับทุกสิ่งที่ท่านท าให้
ข้า”
โม่จิ่วเยี่ยลูบศีรษะนางด้วยความทะนุถนอม
“ไม่เลย เมื่อเทียบกับสิ่งที่เจ้าท าให้ข้า สิ่งนี้มันเทียบไม่ได้สักนิด”
ขณะที่พูด เขาคีบซี่โครงหมูตุ๋นที่ภรรยาโปรดปรานใส่ชามของ
นาง
“เจ้าลองชิมดูสิ”
เฮ่อจือหร่านแตกต่างจากหญิงตั้งครรภ์คนอื่น อาการแพ้ท้อง
ของนางไม่รุนแรงนัก และมีอาการเพียงไม่กี่วันเท่านั้น

ตอนนี้ความอยากอาหารของนางเพิ่มขึ้นมาก โดยเฉพาะอาหาร
ประเภทเนื้อ
โม่จิ่วเยี่ยเอาใจนางเป็นพิเศษ อาหารหลายจานที่เขาท าส่วน
ใหญ่เป็นเนื้อสัตว์ จึงท าให้เฮ่อจือหร่านรู้สึกรู้สึกอยากกินขึ้นมาทันที่
เฮ่อจือหร่านกินซี่โครงไปค าหนึ่งแล้วพยักหน้าไม่หยุด “อร่อย
มาก!”
เห็นคนที่ตนรักเอ่ยชมฝีมือการท าอาหาร มุมปากของโม่จิ่วเยี่ยก็
ยกขึ้นทันที่
“หากเจ้าชอบ ข้าก็จะท าให้เจ้ากินทุกวัน”
เฮ่อจือหร่านไม่สงสัยในค าพูดของเขาเลยสักนิด ด้วยความรักที่
โม่จิ่วเยี่ยมีต่อนาง เขาสามารถท าอย่างที่พูดได้แน่นอน
แต่ที่นี่เป็นยุคโบราณ หลักการที่บุรุษไม่ควรเข้าครัวท าอาหาร
ยังคงได้รับความส าคัญ หากปล่อยให้โม่จิ่วเยี่ยเข้าครัวท าอาหารให้
นางกินที่บ้าน คนในบ้านคงรู้สึกไม่สบายใจ
แม้นางจะมีจิตวิญญาณของคนยุคใหม่ แต่ก็ไม่เคยลืมการ
ปรับตัวให้เข้ากับสังคม
การที่โม่จิ่วเยี่ยชอบท าอาหารให้นาง แค่ท าในพื้นที่มิติที่มีเพียง
พวกเขาสองคนก็พอแล้ว

ยิ่งกว่านั้น อาหารในบ้านก็มีพวกพี่สะใภ้กับพวกหลานเอ๋อร์คอย
ดูแล จึงไม่จ าเป็นต้องให้โม่จิ่วเยี่ยที่เป็นบุรุษลงมือท า
หลังจากเพลิดเพลินกับอาหารแสนอร่อยที่สามีน ามาให้ เฮ่อจือห
ร่านก็รู้สึกว่าตัวเองกินจนอิ่มเกินไป
ดังนั้นนางจึงเดินเล่นไปทั่วพื้นที่มิติกับโม่จิ่วเยี่ย
ภายในพื้นที่มิติ นางสวมชุดนอนผ้าฝ้ายตัวสบาย
นี่เป็นเสื้อผ้าที่นางมักสวมใส่ในพื้นที่มิติ แต่วันนี้นางกลับรู้สึกคับ
ตัวไปหน่อย โดยเฉพาะบริเวณหน้าท้อง
นางก้มหน้ามอง ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเพิ่งกินมากเกินไป หรือ
เพราะเด็กน้อยในท้องโตเร็วเกินไป ท้องของนางถึงใหญ่กว่าสตรีที่
ตั้งครรภ์สามเดือนเล็กน้อย
เมื่อเห็นหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยของตน เฮ่อจือหร่านจึง
ตระหนักว่านานมากแล้วที่นางยังไม่ได้ตรวจสุขภาพของตนเองอย่าง
ละเอียด