ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 423 ช่างตีเหล็ก

ข้อเสนอแนะของพี่สี่ ท าให้ความคิดของโม่จิ่วเยี่ยถูกเปิดกว้าง
เพียงแต่ตอนนี้การท าระเบิดไม่ได้มอบหมายให้คนอื่นท า พวก
เขาพี่น้องต่างท าด้วยมือของตัวเอง
พวกเขาเชี่ยวชาญการใช้อาวุธ พี่ห้าฉลาดและรอบคอบพอที่จะ
จัดการกับสูตรและการท าดินปืน ทุกคนสามารถร่วมกันเรียนรู้การท า
ระเบิดกระบอกไม้ไผ่ได้ แต่เรื่องการตีเหล็กนี้ ท าให้เขาล าบากใจจริง
ๆ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า หากต้องการหุ้มแผ่นเหล็กด้านนอกกระบอก
ไม้ไผ่ จ าเป็นต้องมีช่างตีเหล็กเข้ามาช่วย
เห็นโม่จิ่วเยี่ยไม่ตอบเสียที่ โม่ฉิงจึงถาม “จิ่วเยี่ย เจ้าคิดว่าสิ่งที่พี่
สี่ของเจ้าพูดไม่ถูกหรือ?”
“ไม่เลยท่านพ่อ ข้อเสนอของพี่สี่นั้นดีมาก เพียงแต่การเพิ่มแผ่น
เหล็กหุ้มกระเบิดนั้น จ าเป็นต้องมีช่างตีเหล็กที่ช านาญ แต่ตอนนี้
พวกเรามีคนที่รู้เรื่องการท าระเบิดน้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น”
ส าหรับโม่จิ่วเยี่ยแล้ว เรื่องการท าระเบิดไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย สกุล
โม่ก าลังอยู่ในจุดที่อันตราย หากมีคนเปิดเผยเรื่องนี้ออกไป แน่นอน
ว่าจะน าปัญหาใหญ่มาแน่

เขายอมให้ระเบิดมีระยะการขว้างสั้นและพลังท าลายล้างน้อยลง
บ้าง ดีกว่าการมีความเสี่ยงอะไรอยู่
ในเรื่องนี้ โม่ฉิงกลับคิดได้มากกว่าเขา
“แม้ว่าตอนนี้การท าระเบิดจะเป็นพวกเจ้าพี่น้องที่ลงมือท า แต่
ต่อไประเบิดเหล่านี้จะต้องถูกแจกจ่ายไปให้ทหารเหล่านั้น เจ้าคิดว่า
ไม่ช้าระเบิดจะยังเป็นความลับอยู่หรือ?”
เรื่องนี้โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้กังวลแน่นอน สกุลโม่ย่อมต้องเลี้ยงดูคนที่
จงรักภักดีอยู่แล้ว การมอบระเบิดที่ท าเสร็จแล้วให้พวกเขาได้อย่าง
วางใจ
เหตุผลที่เขาระมัดระวัง ก็เพียงเพราะไม่ต้องการให้วิธีการท า
ระเบิดรั่วไหล
ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าในอนาคตจะมีคนทรยศในหมู่ทหาร พวกเขาจะ
สามารถขโมยระเบิดที่เสร็จสมบูรณ์ไปได้เพียงไม่กี่ลูกเท่านั้น ซึ่งจะ
เป็นภัยคุกคามต่อสกุลโม่น้อยกว่าการที่สูตรรั่วไหลออกไปมาก
อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงการที่จะสามารถท าระเบิดที่ขว้างได้ไกล
มากขึ้น และความตั้งใจของบิดาที่ต้องการหาคนที่ไว้ใจได้และมีฝีมือ
ในการตีเหล็ก มาท าแผ่นเหล็กหุ้มกระบอกไม้ไผ่ก็ชัดเจนมาก
“ท่านพ่อ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับวิธีการท าระเบิด หากมีใครในกลุ่ม
ของเถาหรานที่สามารถท างานนี้ได้ก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะความ
จงรักภักดีของพวกเขาต่อสกุลโม่ของพวกเรานั้นไม่ต้องสงสัย แต่

หากเปลี่ยนเป็นคนนอก ข้ายอมให้ระเบิดของพวกเราขว้างได้สั้นลง
ดีกว่า”
ในใจของโม่จิ่วเยี่ย แม้แต่หูชงก็ยังไม่อาจไว้วางใจได้อย่าง
สมบูรณ์
หลังจากโม่ฉิงกลับมาสกุลโม่แล้ว ก็พบว่าบุตรชายคนที่เก้าของ
ตนนั้นไม่ธรรมดา เขาไม่เพียงมีวรยุทธ์สูงส่ง แต่ยังมีความคิดที่
ละเอียดรอบคอบอีกด้วย
“สิ่งที่เจ้ากังวลนั้นมีเหตุผล เถาหรานและพวกเขาเหล่าล้วนเป็น
คนที่ข้าฝึกมาด้วยตนเอง ข้ารู้จักนิสัยของพวกเขาดี ยามนี้สกุลโม่
ถูกเนรเทศมาถึงที่นี่แล้ว พวกเขาก็ยังติดตามมาโดยไม่ลังเล ความ
จงรักภักดีของพวกเขาไม่จ าเป็นต้องกังวลแต่อย่างใด”
“ท่านพ่อ ท่านหมายความว่าในหมู่พวกเขามีคนที่รู้วิชาตีเหล็ก
หรือ?” โม่จิ่วเยี่ยเข้าใจความหมายของบิดาทันที่
“หากข้าจ าไม่ผิด หลินหงคือคนที่ข้าช่วยมาจากเมืองเล็ก ๆ แห่ง
หนึ่งที่ไม่ไกลจาก ชายแดนตะวันตก ตอนนั้นเขาเป็นลูกมือในโรงตี
เหล็ก เพราะแอบขโมยซาลาเปาของเจ้านายไปกินลูกหนึ่ง จึงถูกทุบ
ตีจนเกือบตายอยู่กลางถนน ตอนนั้นข้าเห็นเขาน่าสงสาร จึงยื่นมือ
ช่วยเขาไว้ ดังนั้น ข้าคิดว่าคงไม่เป็นไรถ้าเรียกเขามาถาม”

แม้โม่ฉิงจะไม่เข้าใจเรื่องการตีเหล็ก แต่ก็พอรู้บ้างเล็กน้อย การตี
แผ่นเหล็กไม่ใช่งานที่ต้องใช้ทักษะอะไรมาก และเขาเชื่อว่าหลินหง
น่าจะท าได้
ส่วนกลุ่มอดีตผู้ติดตามของเถาหราน โม่จิ่วเยี่ยยังคงเชื่อใจพวก
เขาอยู่มาก
“ท่านพ่อ ข้าจะไปตามหลินหงมาเดี๋ยวนี้”
โม่จิ่วเยี่ยออกไปไม่นานก็พาหลินหงกลับมาด้วย ระหว่างทางเขา
ได้สอบถามจนเข้าใจแล้วว่าหลินหงเคยเป็นลูกมือมานาน และเพราะ
เขาถูกส่งไปยังร้านช่างตีเหล็กตั้งแต่เด็ก จึงได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ
มากมายจากที่นั่น
แต่อาจารย์ของเขาเป็นคนตระหนี่ และรังแกเขาเพราะเห็นว่าอายุ
น้อย จึงปฏิบัติต่อเขาในฐานะลูกมือมาตลอด แม้ว่าเขาจะท าผลงานที่
ช่างฝีมือเท่านั้นที่ท าได้
ในเมื่อพูดเช่นนี้ การตีแผ่นเหล็กของเขาก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย
แต่ในยุคนี้ เหล็กถูกราชส านักควบคุมอย่างเข้มงวด ช่างตี
เหล็กในเมืองต้องยื่นค าขออนุญาตต่อทางการ เมื่อได้รับการอนุมัติ
แล้วจึงจะเปิดร้านได้
ไม่เพียงเท่านั้น วัตถุดิบเหล็กที่ร้านช่างตีเหล็กใช้ในแต่ละเดือนก็
มีปริมาณจ ากัด เมื่อใช้หมดแล้วก็จะไม่มีอีก

หากเป็นช่วงที่ร้านค้าท ากิจการได้ดี โดยทั่วไปแล้วจะเปิดครึ่ง
เดือนและหยุดพักไป
ด้วยเหตุนี้ ส าหรับสกุลโม่ แหล่งที่มาของเหล็กจึงเป็นปัญหา
ส าคัญ
ทว่าประเด็นนี้ก็ไม่ได้ท าให้โม่จิ่วเยี่ยล าบากใจ เพราะร้านค้าเถา
เป่าในพื้นที่มิติของภรรยาก็มีเหล็กขายอยู่
เขาเพียงแค่หาข้ออ้างเพื่อน ามันออกมาก็พอ
เมื่อตัดสินใจจะใช้แผ่นเหล็กห่อหุ้มกระบอกไม้ไผ่แล้ว โม่จิ่วเยี่ยก็
คิดจะใส่ลูกเหล็กขนาดเล็กเข้าไปด้วย
เขาไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือไม่ แต่ชายหนุ่มก็ไม่อยากยอมแพ้โดย
ไม่ลองดู
หากประสบความส าเร็จ พลังของระเบิดจะเพิ่มขึ้นไม่ใช่น้อย ๆ
หลังตกลงกันเรียบร้อย โม่จิ่วเยี่ยก็ใช้เวลาสามวันติดต่อกันเพื่อ
รับผิดชอบการจัดเตรียมเหล็กและเครื่องมือ รวมถึงสถานที่ส าหรับ
การตีเหล็ก
ส่วนทางเฮ่อจือหร่านก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ ตอนนี้เข้าสู่ต้นเดือนหก
แล้ว ใกล้จะถึงวันที่สิบสองเดือนหกที่โม่หานเยี่ยกับเมิ่งไห่หนิงจะ
แต่งงานกันเข้าไปทุกที่

เฮ่อฮูหยินในฐานะคนที่มีประสบการณ์ นางเข้าใจดีว่าการ
ตั้งครรภ์แฝดมักจะคลอดก่อนก าหนดได้ง่าย
นางให้จางซานกลับไปยังเมืองหลวงเพื่อเชิญหมอต าแยชื่อดังมา
แต่ยังไม่รู้ว่าจะส าเร็จหรือไม่ ต่อให้จะเชิญมาส าเร็จ แต่ด้วยระยะทาง
จากเมืองหลวงมาถึงซีเป่ย ก็คงไม่สามารถมาถึงได้เร็วนัก
แม้ว่าลูกเขยจะยืนยันกับนางซ ้าแล้วซ ้าเล่าว่าเฮ่อจือหร่านจะ
ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก แต่นางในฐานะมารดาก็ยังไม่วางใจ
หากมีหมอต าแยอยู่ที่นี่สถานการณ์ก็จะต่างออกไป นางกับ
ลูกเขยต่างแสดงความสามารถของตน ด้วยเหตุนี้ ความปลอดภัย
ของเฮ่อจือหร่านและทารกในครรภ์ก็จะปลอดภัยเพิ่มขึ้นอีกขั้น
ดังนั้นเพื่อให้บุตรสาวสามารถบ ารุงครรภ์ได้อย่างดี เฮ่อฮูหยินจึง
ไม่ท าอะไรเลยทั้งวัน นอกจากอยู่เคียงข้างเฮ่อจือหร่านตอนโม่จิ่วเยี่ย
ไม่อยู่
เพราะเฮ่อฮูหยินคอยเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา ท าให้เฮ่อจือหร่านไม่
สะดวกเตรียมของแต่งงานให้โม่หานเยี่ย
ทว่าก็ไม่มีทางเลือกอื่น มารดาก็คือมารดา และทุกสิ่งที่นางท าก็
เพื่อบุตรสาว เฮ่อจือหร่านจึงไม่อาจผลักนางออกไปด้วยความไม่
พอใจได้
นางพูดคุยกับสามีและเตรียมสินสอดส าหรับโม่หานเยี่ย

บ้านที่สร้างขึ้นถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของสินสอด เดิมทีเฮ่อจือห
ร่านตั้งใจจะจ่ายเงินทุกอย่างเอง แต่ต่อมาแม่สามีและน้องสะใภ้ของ
นางก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสม
หลังจากค านวณต้นทุนของบ้านที่สร้างแล้ว มันก็ถูกแบ่ง
ออกเป็นสิบส่วน พี่น้องชายทั้งเก้าคนของสกุลโม่มอบเงินให้หนึ่งส่วน
และฮูหยินผู้เฒ่าก็ให้หนึ่งส่วนเช่นกัน
กล่าวอีกนัยหนึ่ง บ้านหลังนี้คือสินสอดที่เตรียมไว้ให้โม่หานเยี่ย
จากคนทั้งครอบครัว
เฮ่อจือหร่านได้ประกาศต่อหน้าทุกคนแล้ว ว่าเป็นหน้าที่ของนาง
ที่จะจัดการเรื่องสินสอดของโม่หานเยี่ย
นางมีของมีค่ามากมายในพื้นที่มิติ แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนมาจาก
ท้องพระคลังของต้าซุ่นและหนานเจียง นางสามารถขายมันบนเถา
เป่าได้ แต่ถ้าเอามันออกมาเป็นสินสอดของโม่หานเยี่ย ก็เสี่ยงที่คน
คิดไม่ซื่อจะสังเกตเห็นความผิดปกติ และทุกอย่างที่ท ามาก็จะไม่
คุ้มค่า
ดังนั้นเฮ่อจือหร่านจึงวางแผนตั้งแต่แรก ว่าจะซื้อสินสอดของโม่
หานเยี่ยจากร้านค้าในเถาเป่า
……………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………