ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 430 น าตัวผู้ต้องหาเข้ามา

แม้ว่าเมิ่งไห่หนิงจะไม่ได้เข้าใจนิสัยของถังหมิงรุ่ยเหมือนอย่างโม่
จิ่วเยี่ย แต่เขาก็รู้สึกว่าถังหมิงรุ่ยคงไม่กล้าเสี่ยงจ้างวานฆ่าคนเพียง
เพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้
เมิ่งไห่หนิงรู้ว่าพี่แปดจับตัวคนมาแล้ว จึงถือโอกาสนี้สอบสวน
ก่อน
“หากพี่เก้าสะดวก ก็มาฟังการไต่สวนได้นะขอรับ”
โม่จิ่วเยี่ยเข้าเมืองมาเพื่อตามหาถังหมิงรุ่ย คิดว่าในเมื่ออีกฝ่าย
เกิดเรื่องก็จ าเป็นต้องรู้ด้วยสักหน่อย
“หากเจ้าสะดวก ข้าก็อยากจะฟังเหมือนกัน”
กล่าวจบ ทั้งคู่ก็เดินไปที่ศาล
คดีแบบนี้ยังไม่ได้ข้อสรุป การสอบปากค าเบื้องต้นจะไม่มีการ
เปิดพิจารณาคดีต่อหน้าคนทั่วไป
ดังนั้น ประตูศาลจึงปิดสนิท
เมิ่งไห่หนิงนั่งตัวตรงอย่างสง่าผ่าเผยบนบัลลังก์พิจารณาคดี
“เด็ก ๆ น าตัวผู้ต้องหาเข้ามา”
เสียงของเขาเพิ่งจบลง ไม่นานเจ้าหน้าที่ก็คุมตัวชายร่างใหญ่เข้า
มา

ชายร่างใหญ่เข้ามาในศาลได้ก็คุกเข่าลงตรงกลางห้องทันที่
“ใต้เท้าขอรับ ข้าน้อยสารภาพทุกอย่างแล้ว เป็นเพราะเถ้าแก่ถัง
ให้เงินพวกข้า พวกข้าถึงได้ไปฆ่าเถ้าแก่จินจริง ๆ”
เมิ่งไห่หนิงเคาะไม้อย่างแรง “ข้าไม่ได้ถาม ใครอนุญาตให้เจ้า
พูด?”
การกระท าเช่นนี้อาจท าให้เกิดความสงสัยว่าเขาก าลังปกป้อง
ถังหมิงรุ่ย
เพราะเขารู้ว่าถังหมิงรุ่ยเป็นหุ้นส่วนทางการค้าของสกุลโม่ แม้ว่า
อีกฝ่ายจะเคยชอบคู่หมั้นของเขา แต่ในที่สุดเขาก็เป็นฝ่ายชนะ
เพื่อการค้าของครอบครัวว่าที่ภรรยา เขาจึงต้องท าทุกอย่างเพื่อ
ค้นหาความจริงและช่วยถังหมิงรุ่ยให้พ้นผิด
ขณะที่ก าลังพูด สายตาของเมิ่งไห่หนิงก็มองร่างของชายร่าง
ใหญ่ที่เพิ่งถูกพวกโม่ชูหานจับกลับมา
“เจ้าคือเฉินอู่ใช่หรือไม่?”
ชายร่างใหญ่ที่หลบหนีไม่ส าเร็จก็รู้ว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
เขาเป็นคนมองสถานการณ์ออก เมื่อถูกเมิ่งไห่หนิงสอบถาม จึง
ค านับอย่างนอบน้อม
“ข้าน้อยเฉินอู่ขอรับ”
เมิ่งไห่หนิงเคาะไม้อีกครั้ง

“หวังหลินสารภาพว่า เถ้าแก่ถังจ้างวานคนไปฆ่าเถ้าแก่จิน และ
เขามอบเงินให้เจ้าด้วยตัวเอง เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่?”
เมื่อถูกถามแบบนี้ ดวงตาของเฉินอู่ก็เริ่มหลบเลี่ยง
เมิ่งไห่หนิงสังเกตเห็นว่าเขาเหลือบมองหวังหลินที่อยู่ข้าง ๆ
จากนั้นจึงพูดอย่างคลุมเครือว่า “ข้าน้อยไม่รู้ว่าใต้เท้าก าลังพูดถึง
อะไร”
เมิ่งไห่หนิงท าหน้าที่เป็นนายอ าเภอมานานแล้ว เขาเคยเจอ
นักโทษดื้อรั้นมามากมาย จึงไม่จ าเป็นต้องเสียเวลาพูดมากกับเขา
“เด็ก ๆ เฉินอู่ไม่ยอมรับ โบยยี่สิบไม้”
พวกเจ้าหน้าที่ที่อยู่กับเมิ่งไห่หนิงมานานก็เข้าใจนิสัยของเขา
เป็นอย่างดี ไม่รอให้เฉินอู่ได้อ้อนวอนขอร้อง ก็รีบเข้าไปปิดปากเขา
และลากตัวออกไปนอกศาลแล้ว
ไม่นานหลังการโบยยี่สิบไม้เสร็จสิ้น เฉินอู่ก็ถูกลากตัวกลับเข้า
มา
เมิ่งไห่หนิงไม่ได้ถามทันที่ แต่สั่งให้เจ้าหน้าที่น าน ้าเกลือมาวางไว้
ข้างกายเขา
“เฉินอู่ บาดแผลเมื่อสัมผัสกับน ้าเกลือ จะเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูก
โบยยี่สิบไม้หลายเท่า ข้าจะถามค าถามต่อไป หวังว่าเจ้าจะคิดให้ดี
ก่อนตอบ”

เฉินอู่กัดฟันมองน ้าเกลือที่อยู่ข้าง ๆ จากนั้นก็หายใจเข้าลึก ๆ
“ใต้เท้าขอรับ มีคนให้เงินข้าน้อย แต่ไม่ได้บอกว่าให้ฆ่าเถ้าแก่
จิน บอกแค่ว่าให้สั่งสอนเขาเท่านั้น”
“ใครเป็นคนให้เงินเจ้า?” เมิ่งไห่หนิงถามต่อ
“เป็นเถ้าแก่ถังที่มอบเงินให้ข้าขอรับ”
“เช่นนั้นเจ้าจงบอกมา เถ้าแก่ถังมอบเงินให้เจ้าที่ใด? มอบให้
เมื่อไหร่?”
“เมื่อสามวันก่อน เถ้าแก่ถังมาที่บ้านของข้าในเมืองอวิ่นเพียง
ล าพัง มอบเงินห้าร้อยต าลึงให้ข้าด้วยตนเอง บอกสั่งให้ข้าไปสั่งสอน
เถ้าแก่ถังจิน”
ตอนนั้นเอง เสียงของถังหมิงรุ่ยก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังศาล
“พูดเหลวไหล! สามวันก่อนข้ายังอยู่ที่เมืองมณฑล กระทั่งเมื่อ
วานข้าถึงได้กลับมาเมืองอวิ่น แล้วข้าจะมอบเงินให้เจ้าได้อย่างไร?”
ถังหมิงรุ่ยถูกเมิ่งไห่หนิงสั่งให้ไปรอฟังการสอบปากค าที่ห้อง
ด้านหลัง ตามหลักการแล้วเขาไม่ควรจะพูด แต่เพราะเฉินอู่พูดจา
เหลวไหล เขาจึงอดไม่ได้ที่จะพูดออกไป
ในใจเขารู้ดีว่า การเอ่ยปากขึ้นมาในห้องด้านหลังนี้เป็นการ
ไม่ให้เกียรติท่านนายอ าเภอ แต่เขาเพียงทนฟังต่อไปไม่ได้

ดังนั้น แม้ถังหมิงรุ่ยจะโต้แย้งไปประโยคหนึ่งเพราะความโมโห
แต่ก็ไม่ได้ปรากฏตัว
เมิ่งไห่หนิงไม่ได้ต าหนิถังหมิงรุ่ยที่พูดแทรกขึ้นมากะทันหัน
เพราะเขาตั้งใจจะช่วยถังหมิงรุ่ยอยู่แล้ว
เขาเคาะไม้อีกครั้ง “เฉินอู่ หากเจ้าไม่เห็นโลงศพก็ไม่หลั่งน ้าตา
สินะ ในเมื่อเจ้าไม่อยากพูดความจริง…”
เขาพูดจบ สายตาของเขาก็ตกไปอยู่ที่น ้าเกลือ
ยังไม่ทันที่เมิ่งไห่หนิงจะสั่งการ เฉินอู่ก็ร้องขอความเมตตาแล้ว
“ใต้เท้าขอรับ ข้าน้อยไม่ได้โกหกจริง ๆ เมื่อสามวันก่อน เถ้าแก่
ถังได้น าเงินห้าร้อยต าลึงมามอบให้ข้าด้วยตนเอง และสั่งให้ข้าท า
เช่นนี้ หากท่านไม่เชื่อ ท่านสามารถเรียกเถ้าแก่ถังมาเผชิญหน้ากับ
ข้าน้อยได้”
เมิ่งไห่หนิงขมวดคิ้ว “คนที่พูดในห้องด้านหลังเมื่อครู่ เจ้ารู้
หรือไม่ว่าเป็นเสียงของใคร?”
เฉินอู่ส่ายหัวอย่างแรง “เขาควรจะพูดกับข้าด้วยน ้าเสียงของเถ้า
แก่ถัง แต่เสียงนี้ข้าไม่คุ้นเลยขอรับ”
เมื่อเมิ่งไห่หนิงได้ยินเช่นนั้น ก็หันไปมองหวังหลินที่หน้าซีด
“เจ้าบอกมา ใครสั่งให้เจ้าฆ่าเถ้าแก่จิน?”
“ใต้เท้า เป็นเฉินอู่ที่ให้ข้าไปฆ่าเถ้าแก่จิน”

“ไร้สาระ ข้าบอกเจ้าให้ไปสั่งสอนเขา ข้าบอกให้เจ้าฆ่าเขา
เมื่อไหร่กัน?” เฉินอู่ร้อนใจ คดีฆ่าคนเป็นเรื่องร้ายแรง เขาไม่อาจถูก
กล่าวหาเช่นนี้ได้
หวังหลินก็ไม่ยอม “เป็นเจ้าที่บอกให้ข้าฆ่าเถ้าแก่จินเอง เจ้ายัง
บอกอีกว่า ถ้าท าส าเร็จแล้วจะให้เงินข้าสองร้อยต าลึงเพื่อใช้หนี ไม่
คิดว่าเจ้าจะเก็บเงินสามต าลึงเอาไว้เอง”
ยิ่งหวังหลินพูดก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจ เขาคุกเข่ากราบกรานเมิ่งไห่หนิง
หลายครั้ง
“ขอใต้เท้าโปรดตัดสินด้วยความเที่ยงธรรม ข้าไม่มีความแค้น
กับเถ้าแก่จิน ถ้าไม่ใช่เฉินอู่ที่บอกว่าถ้าท าส าเร็จจะให้เงินข้าสองร้อย
ต าลึง ข้าคงไม่กล้าท าเรื่องเลวร้ายแบบนี้”
หวังหลินยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม
ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ เขาถึงกับร้องไห้น ้าตาไหล
ตรงกันข้าม เฉินอู่กลับโกรธจัด
“หวังหลิน เจ้าอย่ามากล่าวหาข้า ข้าสัญญาว่าจะให้เงินเจ้าสอง
ร้อยต าลึงหลังจากท างานส าเร็จก็จริง แต่ไม่เคยบอกให้เจ้าฆ่าเถ้า
แก่จินสักค า”
“เจ้านั่นแหละที่บอกให้ข้าฆ่าเถ้าแก่จิน…”

ในทันใดนั้น ศาลที่เงียบสงบก็เหลือเพียงเสียงของทั้งสองคนที่
ทะเลาะกัน
เมิ่งไห่หนิงไม่ได้ห้ามพวกเขา แต่สังเกตสีหน้าของทั้งคู่ขณะ
โต้เถียง
จากการสังเกต เขาพบว่าสายตาของหวังหลินมักจะหลบเลี่ยง
เป็นครั้งคราว แต่เป็นเพียงแค่เวลาที่มองเฉินอู่เท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ เมิ่งไห่หนิงจึงเริ่มเดาได้แล้ว
“เงียบซะ! เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะลงโทษพวกเจ้าข้อหาดูหมิ่นศาล”
เขาพูดจบ เสียงในศาลก็เงียบลงทันที่
“เชิญเถ้าแก่ถังขึ้นศาล”
เมิ่งไห่หนิงสั่ง ถังหมิงรุ่ยที่อยู่ในห้องด้านหลังก็รีบเดินตรงมาที่
ศาล
ไม่รอให้เขาค านับ เมิ่งไห่หนิงก็ถามเฉินอู่ว่า “เจ้ารู้จักคน
ตรงหน้านี้หรือไม่?”
เฉินอู่มองถังหมิงรุ่ยก่อนจะส่ายหัว
“เรียนใต้เท้า ข้าน้อยไม่รู้จักคนผู้นี้”
ปัง!
เมิ่งไห่หนิงเคาะไม้อย่างแรง

“ไม่รู้จัก? แล้วเจ้ากล้าพูดว่าเถ้าแก่ถังมอบเงินห้าร้อยต าลึงให้เจ้า
ด้วยตัวเองอีกหรือ?”
ถังหมิงรุ่ยก็รู้สึกโกรธเช่นกัน เขาเดินเข้าไปหาเฉินอู่
“เจ้าดูให้ดี ข้าคือถังหมิงรุ่ย ข้าเคยให้เงินห้าร้อยต าลึงกับเจ้า
ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
……………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
…………….