ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 45 การซื้อของ

โชคดีที่เฮ่อจือหร่านได้รับความทรงจำทั้งหมดจากเจ้ำของร่ำง
เดิม ทำให้นางสามารถอ่านป้ำยร้ำนที่เขียนด้วยอักษรตัวเต็มเหล่านี้
ได้
เมื่อเดินมาถึงร้ำนขำยเนื้อแห่งหนึ่ง หลังจากสอบถำมราคำ
เรียบร้อยแล้ว นางก็พบว่ากระดูกซี่โครงหมูของที่นี่ราคำถูกกว่าเนื้อ
หมูเสียอีก
เนื้อหมูราคำชั่งละสิบแปดเหวิน ในขณะที่กระดูกซี่โครงหมูราคำ
เพียงแปดเหวินเท่านั้น
เฮ่อจือหร่านไม่ลังเลจะซื้อกระดูกซี่โครงหมูทั้งหมด ไม่เพียงราคำ
ถูก แต่ยังเป็นของที่นางชอบกินเป็นที่สุดอีกด้วย
ผู้คนที่เห็นคงคิดว่านางไม่กล้ำจ่ำยเงินเพื่อซื้อเนื้อหมูราคำแพง
จึงซื้อได้เพียงกระดูกซี่โครงหมูราคำถูก
หลังจากซื้อเสร็จ นางก็ให้เจ้ำของร้ำนสับมันเป็นชิ้นเล็ก ๆ และ
วางไว้บนรถเข็นไม้
เฮ่อจือหร่านเดินเข้าไปยังร้ำนขำยของอีกแห่ง
เจ้ำของร้ำนเหมือนกำลังอับจนหนทำง จึงก้มหน้ำนั่งอยู่หลังโต๊ะ
กระทั่งลูกค้ำเข้ามาแล้วก็ไม่เงยหน้ำมองเลย

หากเป็นยุคสมัยในชำติก่อน เมื่อเจอพ่อค้ำเช่นนี้นางคงเลือกที่
จะเดินจากไป
แต่ที่นี่ไม่เหมือนกัน นางไม่อยากเสียเวลามองหาร้ำนขำยของอีก
จึงได้แต่เดินวนไปมาในร้ำน
สินค้ำถูกจัดวางอย่ำงยุ่งเหยิง นางเดินดูรอบ ๆ แต่ไม่เจอสิ่งที่ตน
อยากซื้อ
“เถ้ำแก่ ที่นี่มีกระดำษน้ำมันหรือไม่”
เจ้ำของร้ำนได้ยินลูกค้ำเอ่ยถำม จึงเงยหน้ำขึ้นมาอย่ำงเซื่องซึม
“มีกระดำษน้ำมันอยู่ แม่นางต้องการเท่ำไหร่”
เฮ่อจือหร่านคิดว่าในอนาคตนางอาจต้องหยิบของจากพื้นที่มิติ
บ่อย ๆ ไม่สามารถใช้มือหยิบได้ทุกครั้งเหมือนอย่ำงเนื้อวัวตุ๋นซอสได้
ดังนั้น การมีกระดำษน้ำมันมาก ๆ สาหรับนางแล้วเป็นเรื่องดี
“กระดำษที่นี่มีเท่ำไหร่ ข้าต้องการทั้งหมด”
เจ้ำของร้ำนไม่ค่อยเชื่อคำพูดของนาง
“แม่นาง ท่านคงไม่ได้มาเพื่อล้อเล่นใช่หรือไม่ ที่นี่มีกระดำษ
น้ำมันอยู่มาก”
“ข้าไม่ได้ล้อเล่น หากราคำยุติธรรม รับรองว่าข้าต้องการ
ทั้งหมด”

เจ้ำของร้ำนรีบลุกขึ้นเข้าไปหลังม่าน แล้วอุ้มกระดำษน้ำมันกอง
ใหญ่กลับมาอย่ำงรวดเร็ว
เฮ่อจือหร่านประเมินของจำนวนนั้น อย่ำงน้อยคงมีมากกว่าหนึ่ง
พันแผ่น มีไม่น้อยเลยจริง ๆ
เจ้ำของร้ำนวางกระดำษน้ำมันไว้บนโต๊ะ
“แม่นาง กระดำษน้ำมันมีหนึ่งพันหนึ่งร้อยแผ่น สิบแผ่นหนึ่งเหวิน
ราคำนี้รับรองว่าท่านหาซื้อที่อื่นไม่ได้”
แม้เฮ่อจือหร่านจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราคำของยุคนี้ แต่
สัญชำตญำณบอกว่าเจ้ำของร้ำนไม่ได้หลอกนาง
“ตกลง ข้าต้องการกระดำษน้ำมันทั้งหมดเลย”
นางใช้แขนเสื้อบดบังสายตำ หยิบเงินทองแดงสองพวงออกมา
จากพื้นที่มิติ
เงินทองแดงพวกนี้นามาจากท้องพระคลังทั้งนั้น พวกมันมีอยู่
หลายหีบ นางจึงใช้ไปโดยไม่รู้สึกปวดใจแม้แต่น้อย
เฮ่อจือหร่านนับเงินหนึ่งร้อยสิบเหวินส่งให้เจ้ำของร้ำน นางกำลัง
จะอุ้มกระดำษน้ำมันก้ำวออกจากประตู แต่กลับเห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง
วิ่งเข้ามาอย่ำงร้อนรน
“ท่านพ่อ ข้าไปสอบถำมโรงเตี๊ยมแล้ว พ่อค้ำที่สั่งซื้อผ้ำน้ำมันกับ
เราหนีไปแล้วจริง ๆ”

เจ้ำของร้ำนทรุดนั่งอย่ำงหมดแรง เอามือปิดหน้ำ ไม่รู้ว่ากำลัง
ร้องไห้หรือไม่
ชายหนุ่มเดินผ่านเฮ่อจือหร่านเข้าไป
“ท่านพ่อ ตอนนี้พวกเราจะทำอย่ำงไรดี”
เจ้ำของร้ำนส่ำยหน้ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“เฮ้อ… พวกเรานาเงินทั้งหมดสั่งซื้อผ้ำน้ำมันพวกนั้น ตอนนี้
พ่อค้ำกลับหนีไป พวกเราคงต้องหาทำงขำยผ้ำน้ำมันในราคำถูก
แทน”
เฮ่อจือหร่านได้ยินแบบนี้ จึงหันกลับมาทันที่
นางสนใจผ้ำน้ำมันที่พวกเขำพูดถึงมาก
“เถ้ำแก่ ผ้ำน้ำมันที่พวกท่านพูดถึง ขอข้าดูหน่อยได้หรือไม่”
เจ้ำของร้ำนมองเฮ่อจือหร่าน เขำยังคงทำสีหน้ำสิ้นหวัง
“แม่นาง ท่านอย่ำมายุ่งเกี่ยวเลย ผ้ำน้ำมันพวกนั้นใช้ทำร่ม ถึง
ท่านซื้อไปก็ใช้การอะไรไม่ได้”
เฮ่อจือหร่านคำดว่าผ้ำน้ำมันที่พวกเขำพูดถึงมีคุณสมบัติกันน้ำ
หรือไม่ เมื่อได้ยินเจ้ำของร้ำนพูดเช่นนี้ นางก็มั่นใจว่ามันคือสิ่งที่
ต้องการ
“เถ้ำแก่ร้ำน ถึงอย่ำงไรผ้ำน้ำมันของท่านก็ต้องขำยไปอยู่แล้ว ให้
ข้าดูสักหน่อยเถอะ หากถูกใจข้าอาจจะซื้อไปบ้ำง”

“แม่นาง รอสักครู่ ข้าจะไปนามาให้” ชายหนุ่มผู้เป็นลูกชาย
จัดการว่องไวมากกว่าเจ้ำของร้ำน เขำไม่รู้สึกยุ่งยากใจและรีบลุกขึ้น
ไปหยิบผ้ำน้ำมัน
ไม่นานนัก เขำก็กอดผ้ำน้ำมันสีเขียวและสีดำม้วนหนึ่งมา
“แม่นาง ดูสิ ผ้ำน้ำมันของร้ำนเราบำงมาก หากทำเป็นร่มใช้จะมี
น้ำหนักเบำและทนทำน”
เฮ่อจือหร่านยกมือขึ้นลูบผ้ำน้ำมัน และเป็นอย่ำงที่ชายหนุ่มบอก
จริง ผ้ำพวกนี้บำงมากจริง ๆ
มันถูกทออย่ำงแน่นหนาปราณีต
“พี่ชาย ไม่ทราบว่าผ้ำน้ำมันนี้ราคำเท่ำไหร่”
หนุ่มน้อยคงตัดสินใจเองไม่ได้ จึงหันไปปรึกษำกับเถ้ำแก่
“ท่านพ่อ ข้าว่าผ้ำน้ำมันของเราขอแค่ขำยได้ทุนคืนก็พอ ขำย
ในราคำต้นทุนเลยดีหรือไม่”
เจ้ำของร้ำนพยักหน้ำอย่ำงลาบำกใจ
“ถ้ำแม่นางซื้อทั้งหมด พวกเราจะขำยในราคำต้นทุน ม้วนละห้ำ
ร้อยเหวิน”
เฮ่อจือหร่านไม่เข้าใจราคำตลาด แต่เมื่อได้ยินราคำ นางก็รู้สึก
ว่าทุกอย่ำงดูถูกไปหมด

นางถำมความยาวและความกว้ำงของผ้ำน้ำมันแต่ละม้วนอีกครั้ง
สุดท้ำยก็คำนวณว่าถ้ำใช้ผ้ำน้ำมันทำเป็นกระโจมอย่ำงง่ำย ผ้ำน้ำมัน
หนึ่งม้วนจะสามารถทำได้สองหลัง
“เถ้ำแก่ ท่านมีผ้ำน้ำมันกี่ม้วน”
เถ้ำแก่ตำโตอีกครั้ง “ท่านต้องการกี่ม้วนเล่ำ”
เฮ่อจือหร่านคำนวณอีกครั้ง นางต้องการทำกระโจมง่ำย ๆ ที่คน
อยู่ได้สองคน ตระกูลเหอมีสิบสองคน ตระกูลเซี่ยและตระกูลฟำงก็มี
สมาชิกอีกยี่สิบคน
ยังมีเจ้ำหน้ำที่ที่คิดจะปอกลอกเหล่านักโทษทุกวันซึ่งนางไม่ควร
ปล่อยทิ้งไว้อีก
เมื่อมีคนมากขนาดนี้ อย่ำงน้อยก็ต้องใช้กระโจมถึงยี่สิบห้ำหลัง
“เถ้ำแก่ ข้าต้องการผ้ำน้ำมันสิบสามม้วน”
เถ้ำแก่ได้ยินตัวเลขนี้แล้ว ก็รู้สึกว่าหูเขำต้องมีปัญหาแน่ ๆ จึงไม่
สนใจภำพลักษณ์ภายนอก แคะหูของตัวเองอย่ำงแรง
ชายหนุ่มยังคงตอบสนองรวดเร็วกว่า
“แม่นางรอสักครู่ ข้าจะไปนาผ้ำน้ำมันมาให้ท่านเดี๋ยวนี้”
เฮ่อจือหร่านยกมือห้ำมเขำ
“ไม่ต้องรีบหรอก ข้าซื้อของมากขนาดนี้ ไม่ทราบว่าร้ำนของ
ท่านสามารถส่งของถึงที่ได้หรือไม่”

“ได้ ตราบใดที่อยู่ในเขตอาเภออวิ๋นหลาย ก็สามารถส่งของได้
ทั้งหมด” ชายหนุ่มรีบรับปำก
หลังจากยืนยันว่าพวกเขำสามารถส่งของได้ เฮ่อจือหร่านก็ซื้อ
ไม้ไผ่และเชือกป่านในปริมาณที่มากหน่อย
ขณะจ่ำยเงิน นางยังไม่ลืมกำชับ
“พี่ชาย ข้าต้องการผ้ำน้ำมันสีดำแปดม้วน สีเขียวห้ำม้วน พร้อม
กับไม้ไผ่เหล่านั้น ส่งไปที่โรงเตี๊ยมทำงตะวันตกของตัวอาเภอ”
“ได้เลย ไม่มีปัญหา” ชายหนุ่มตอบรับ วิ่งไปเตรียมของในลาน
หลังร้ำน
เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งที่ต้องการอีก เฮ่อจือหร่านจึงผลักรถเข็นไม้
ออกไป
ระหว่างทำง นางตั้งใจมองหาตรอกที่ไร้ผู้คนสองสามแห่ง เพื่อ
ค่อย ๆ นาอาหารออกมาจากพื้นที่มิติ วางไว้บนรถเข็นไม้
นอกจากนี้ ผักต่ำง ๆ ที่ชำวนานามาขำย นางก็ซื้อมาบ้ำง เพื่อ
ใช้ปกปิดการหยิบสิ่งของออกมาจากพื้นที่มิติ
เฮ่อจือหร่านเดินตำมถนนพร้อมซื้อของไปด้วย นางลอบหยิบ
เครื่องปรุงและของอย่ำงอื่นออกมาจากพื้นที่มิติเงียบ ๆ

เมื่อผ่านร้ำนขำยอาหาร นางซื้อน้ำมันงำหนึ่งไห และซื้อไหเปล่ำ
อีกสองใบที่เหมือนกัน จากนั้นนางก็ค่อย ๆ เติมน้ำมันถั่วลิสงจาก
พื้นที่มิติลงไปจนเต็ม
สุดท้ำยคือร้ำนตีเหล็ก นางซื้อหม้อเหล็กใหญ่สามใบ ตะหลิว
เหล็กสามอัน กำต้มน้ำสามใบ และของใช้ทั่วไป
รถเข็นไม้หนักขึ้นเรื่อย ๆ เฮ่อจือหร่าน เข็นจนรู้สึกลาบำก
เมื่อไม่มีทำงเลือก สิ่งของพวกนี้ต้องนาออกมาให้ถูกแสงสว่าง
นางไม่กล้ำเก็บใส่พื้นที่มิติ จึงได้แต่เข็นรถต่อไป
เฮ่อจือหร่านรู้ดีว่าด้วยพละกำลังของร่ำงนี้ กลัวว่าคงเดินต่อไป
ไกลกว่านี้ไม่ไหวแล้ว
นางจำใจต้องเลือกเดินย้อนกลับไปตำมเส้นทำงเดิม