ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 467 ลูกชายและลูกสาว

หมอต าแยจ้าวรีบไปตรวจสอบอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็พูดอย่าง
เร่งรีบว่า “พวกท่านทั้งสองอุ้มเด็กออกไปก่อน เด็กคนที่สองก าลังจะ
คลอดแล้ว”
เฮ่อฮูหยินและฮูหยินผู้เฒ่า มองไปที่เฮ่อจือหร่านแวบหนึ่ง ส่ง
สายตาให้ก าลังใจนาง ก่อนจะอุ้มเด็กออกไป
การคลอดลูกคนที่สองราบรื่นกว่าคนแรกเสียอีก เฮ่อจือหร่านมี
ประสบการณ์แล้ว อีกทั้งนางก็ยังพอมีเรี่ยวแรงอยู่
ทันทีที่หมอต าแยบอกให้ออกแรง นางก็ออกแรงอย่างสุดก าลัง
เพียงแค่ครั้งเดียว ลูกคนที่สองก็คลอดออกมา
หมอต าแยกล่าวอย่างตื่นเต้น “ยินดีด้วย เด็กคนที่สองเป็น
เด็กผู้หญิง ยินดีกับพวกเจ้าด้วยที่มีทั้งลูกชายและลูกสาว”
ในราชวงศ์ต้าซุ่น ค าว่ามังกรและหงส์นั้นมีเพียงราชวงศ์เท่านั้นที่
สามารถใช้ได้ สามัญชนไม่กล้าที่จะกล่าวถึงสองค านี้ หากไม่ระวังก็
อาจน าภัยมาถึงตัวได้
เฮ่อจือหร่านนอนนิ่งอยู่ที่นั่นหลับตาพักผ่อน เมื่อได้ยินหมอ
ต าแยบอกว่านางคลอดลูกสาวอีกคน ในใจของนางก็รู้สึกยินดี
นางมีความคิดแบบคนสมัยใหม่ ไม่มีแนวคิดพิเศษใด ๆเกี่ยวกับ
การคลอดลูกชายหรือลูกสาว

ในใจของนาง ขอเพียงลูกแข็งแรงสมบูรณ์ ไม่ว่าจะเป็นชายหรือ
หญิงก็ไม่ส าคัญ
ด้วยเหตุนี้ นางจึงไม่เคยตั้งใจตรวจสอบเพศของเด็กเมื่อท าการ
ตรวจครรภ์ด้วยตนเองในห้องพยาบาล
แม้จะเป็นเช่นนั้น เมื่อได้ยินว่าตนเองคลอดลูกแฝดชายหญิง
นางก็รู้สึกประหลาดใจและยินดี
การคลอดลูกสองคนในคราวเดียวนั้นถือเป็นพรจากสวรรค์อยู่
แล้ว อีกทั้งยังได้ทั้งลูกชายและลูกสาว ใครเล่าจะไม่ดีใจ?
เพียงแต่ว่า ตอนที่นางคลอดลูกคนที่สอง พละก าลังของนางก็
หมดสิ้นไปแล้ว ตอนนี้แม้แต่แรงที่จะลืมตาขึ้นมาดูลูกสาวก็ยังไม่มี
ในความพร่ามัว นางสามารถรู้สึกได้ว่าหมอต าแยก าลังช่วยท า
ความสะอาดร่างกายของนาง โม่จิ่วเยี่ยก็อยู่ข้าง ๆ ใช้ผ้าเช็ดตัวให้
นาง นางถึงกับรู้สึกได้ว่ามีหยดน ้าตาอุ่น ๆ หยดลงบนแก้มของนาง
ในที่สุดโม่จิ่วเยี่ยก็ไม่อาจกลั้นน ้าตาไว้ได้
เขาเป็นผู้ที่ได้เห็นกระบวนการคลอดบุตรของภรรยาทั้งหมด
ความยากล าบากและความเจ็บปวดนี้ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขา
เขารู้สึกสงสารภรรยา เพื่อช่วยเขาให้ก าเนิดบุตร นางต้องทนรับ
ความเจ็บปวดมากมายเพียงล าพัง

โม่จิ่วเยี่ยได้สาบานในใจว่าเพื่อไม่ให้ภรรยาต้องตั้งครรภ์อีก เขา
จะบวชพระไปตลอดชีวิต…
จริง ๆ แล้ว โม่จิ่วเยี่ยยังเป็นมือใหม่ในเรื่องนี้
เขาไม่ได้คิดเลยว่าพี่สะใภ้ในบ้านถูกจักรพรรดินีส่งคนมาลอบ
วางยาที่ท าให้ไม่สามารถมีบุตรได้ แม้แต่หมอที่ร้านขายยาก็สามารถ
สั่งยาคุมก าเนิดได้ การไม่อยากมีลูกนั่นก็ไม่ใช่เรื่องยาก
อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่ภรรยาไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีก เขาก็
ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
เมื่อครู่นี้หมอต าแยจ้าวก็สังเกตเห็นแล้วว่า โม่จิ่วเยี่ยผู้เป็นพ่อคน
นี้ไม่รู้วิธีอุ้มเด็กเลย นางจึงห่อตัวลูกคนที่สองให้เรียบร้อยแล้ววางไว้
ข้างกายเฮ่อจือหร่าน
เนื่องจากหมอต าแยจ้าวมีความคิดที่ฝังรากลึก นางเองก็เป็นคน
ที่ให้ความส าคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว ดังนั้น เมื่อนางเห็นเฮ่อจื
อหร่านคลอดลูกสาว จึงคิดว่าคนสกุลโม่คงไม่ให้ความส าคัญเท่าไหร่
จึงไม่ได้แสดงความตื่นเต้นเหมือนตอนที่ลูกคนโตเกิด
ในสมัยโบราณก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เมื่อนางไปท าคลอดให้บ้าน
อื่น ค่าตอบแทนที่ได้รับเมื่อคลอดลูกชายกับลูกสาวก็ต่างกัน
ครอบครัวที่มีบุตรชาย แม้จะยากจนเพียงใด ก็จะพยายามให้
ค่าจ้างเพิ่มขึ้น

ส่วนครอบครัวที่มีบุตรสาวนั้นแตกต่างกัน แม้บ้านจะไม่ขัดสน
เงินทอง บางคนก็ไม่เต็มใจจะให้มาก หรือแม้กระทั่งอยากจะให้น้อยลง
เสียด้วยซ ้า
ใครจะรู้ว่า ผู้คนที่รออยู่ข้างนอกเมื่อได้ยินว่า เฮ่อจือหร่านคลอด
ลูกสาวก็พากันหลั่งไหลเข้ามา
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่สงบเสงี่ยมอีกต่อไป
“หลานสาวที่น่ารักของข้าอยู่ที่ไหน หร่านหร่านคลอดหลานสาว
ที่น่ารักของข้าอยู่ที่ไหน?”
ขณะที่นางกล่าวเช่นนั้น หลานชายตัวอ้วนที่ก าลังหลับสนิทใน
อ้อมอกของนางก็ดูเหมือนจะไม่น่ารักอีกต่อไป นางส่งเด็กน้อยไปยัง
อ้อมอกของเฮ่อฮูหยินทันที่
แม้ว่าสตรีคนอื่น ๆ ในสกุลโม่จะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาอัน
กระตือรือร้นของพวกนางก็บ่งบอกได้ว่า พวกนางอยากเห็น
หลานสาวตัวน้อยมากเพียงใด
การกระท าของเหล่าสตรีในสกุลโม่ท าให้หมอต าแยจ้าวถึงกับ
ตะลึง
คนพวกนี้จะท าอะไร?
ท าไมดูเหมือนจะแย่งเด็กกันล่ะ?

นางเผลอมองเด็กน้อยที่นอนหลับอยู่ข้างกายเฮ่อจือหร่านโดยไม่
รู้ตัว หลังจากตกตะลึงไปครู่หนึ่ง นางก็อุ้มเด็กขึ้นมา
ก่อนจะน าเด็กไปส่งให้ฮูหยินผู้เฒ่า
“หลานสาวของท่านอยู่ที่นี่ ผิวขาวสะอาด งดงามเหมือนมารดา
ของนาง ยินดีกับพวกท่านด้วยทั้งแม่และลูกปลอดภัย”
ฮูหยินผู้เฒ่ารับเด็กจากอ้อมแขนของหมอต าแยจ้าว นั่งลงข้าง
เตียงของเฮ่อจือหร่าน แล้วกล่าวเสียงเบาว่า
“หร่านหร่านคือดาวน าโชคของสกุลโม่พวกเรา ไม่เพียงแต่
น าพาโชคลาภมาสู่สกุลโม่ ตัวนางเองก็มีโชคด้วย ทนทุกข์ทรมาน
เพียงครั้งเดียวก็ได้ทั้งบุตรชายและบุตรสาว นี่เป็นเรื่องที่คนอื่นนึกไม่
ถึงเลย”
สะใภ้รองก็เข้ามาร่วมวงพูดเสริมว่า “ท่านแม่พูดถูกแล้ว ข้าเห็น
มานานแล้วว่าน้องสะใภ้เก้ามีวาสนาไม่ธรรมดาเลยทีเดียว”
ขณะที่ก าลังพูดอยู่นั้น นางก็อยากจะเข้าไปดูหลานสาวตัวน้อย
แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ ก็ถูกพวกสะใภ้คนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังดึงตัวไว้
เสียก่อน
“พี่สะใภ้รอง หลานสาวตัวน้อยเป็นของพวกเราทุกคน ถ้าจะดูก็
ต้องดูด้วยกัน ท่านต้องเว้นที่ให้พวกข้าด้วยสิ”

“ใช่แล้ว ท่านบังน้องสะใภ้เก้าไว้หมดแล้ว ข้าก็อยากดูน้องสะใภ้
เก้าเหมือนกันนะ!”
“…”
เสียงพูดคุยของเหล่าสตรีแม้จะไม่ดังนัก แต่ฮูหยินผู้เฒ่ายังคง
กลัวว่าพวกนางจะรบกวนการพักผ่อนของเฮ่อจือหร่าน
นางรีบอุ้มหลานสาวตัวน้อยลุกขึ้นยืนทันที่
“พวกเจ้าออกไปกันให้หมด อย่ามารบกวนการพักผ่อนของ
น้องสะใภ้เก้าของพวกเจ้าที่นี่ หากอยากดูหลานสาวตัวน้อยก็ออกไป
ดูข้างนอก”
บรรดาลูกสะใภ้ก็เหมือนกับนาง ล้วนชื่นชอบเด็กผู้หญิง หาก
ไม่ให้พวกนางได้เห็นในทันที่ พวกนางคงจะวุ่นวายไปเรื่อย ๆ แน่
เฮ่อฮูหยินอุ้มหลานชายคนโตไว้ในอ้อมแขน มองดูกลุ่มคนที่
ห้อมล้อมหลานสาวคนเล็กออกไปอย่างไม่กะพริบตา แล้วก็มองดู
หลานชายคนโตในอ้อมแขนอีกครั้ง ท าไมถึงไม่น่ารักเสียแล้วเล่า?
คงไม่ใช่กระมัง หลานชายคนโตก็น่ารักเช่นกัน เพียงแต่ฮูหยินผู้
เฒ่าคลอดลูกชายมามากมาย มีเพียงโม่หานเยี่ยเท่านั้นที่เป็นลูกสาว
แน่นอนว่าเด็กผู้หญิงในครอบครัวของพวกเขาจะต้องเป็นที่โปรด
ปรานอย่างแน่นอน

เมื่อนึกถึงหลานชายแสนน่ารักในอ้อมแขนที่เพิ่งเกิดมาก็ต้อง
เผชิญกับความเป็นไปได้ที่จะไม่เป็นที่โปรดปราน เฮ่อฮูหยินอดรู้สึก
เป็นห่วงเด็กน้อยไม่ได้
นางอุ้มหลานชายคนโตแน่นขึ้นอีก แล้วกระซิบเบา ๆ
“หลานชายคนโตของยายเป็นเด็กดีและน่ารักที่สุด ยายรักเจ้า
นะ”
หลานชายยังไม่รู้ว่า ตั้งแต่วันแรกที่เกิดมา ตนเองก็ถูกยายแท้ ๆ
คิดไปเองว่าเป็นเด็กที่ไม่ได้รับความรักเสียแล้ว…
โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกยินดีที่มีทั้งลูกชายและลูกสาว
แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นสภาพอิดโรยของภรรยา เขาก็ไม่มีอารมณ์จะ
ไปสนใจลูกทั้งสองคนเลย
เขาเพียงแค่อยู่เคียงข้างนางเงียบ ๆ แม้จะไม่สามารถแบ่งเบา
ความเจ็บปวดของนางได้ แต่ก็ท าให้ตัวเขาเองรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง
หมอต าแยจ้าวช่วยท าความสะอาดให้เฮ่อจือหร่านอย่าง
คล่องแคล่ว สั่งก าชับโม่จิ่วเยี่ยถึงข้อควรระวังบางอย่าง ก่อนจะยิ้ม
กว้างเดินออกจากห้องไป
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของนางที่ท าคลอดลูกแฝดส าเร็จ และทั้ง
แม่และลูกปลอดภัยดี

เพียงแค่เรื่องนี้ก็เพียงพอที่จะท าให้ชื่อเสียงของนางโด่งดังไปทั่ว
หมู่บ้านแล้ว ท าให้พวกหมอต าแยที่มักจะแย่งลูกค้ากับนางอิจฉาจน
ตายเลยทีเดียว
แม้ว่าอากาศภายนอกจะอบอุ่น แต่ก็ยังเป็นเด็กที่เพิ่งคลอด
ออกมา
ฮูหยินผู้เฒ่าอุ้มหลานสาวคนเล็กไปยังห้องอื่นแล้ว บรรดาสตรี
ก าลังล้อม ดูหลานสาวคนเล็กอยู่
“ท่านแม่ หลานสาวน้อยช่างงดงามจริง ๆ คิ้วและดวงตาเหมือน
น้องสะใภ้เก้าไม่มีผิดเลย”
“หลานสาวของข้า เมื่อโตขึ้นจะต้องเป็นสาวงามอย่างแน่นอน”
“ท่านแม่ ข้าขออุ้มหลานสาวคนเล็กบ้างได้หรือไม่”
“ท่านแม่ ท่านดูสิ หลานสาวตัวน้อยก าลังยิ้มอยู่ใช่หรือไม่”
“…”