ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 499 วันนี้ที่ว่าการไม่ยุ่งหรือ

เฮ่อจือหร่านเข้าใจดีว่าแม่สามีของนางเข้าอกเข้าใจผู้อื่นจริง ๆ
และไม่เคยเป็นเหมือนพวกฮูหยินตระกูลขุนนางในเมืองหลวงที่มักจะ
เชิดหน้าชูคอดูถูกผู้อื่น
นึกถึงมารดาของตนเอง แม้จะดูคิดเล็กคิดน้อยกว่าแม่สามีอยู่
บ้าง แต่ก็เป็นคนใจดีและเปิดกว้าง
เมื่อมองในแง่มุมนี้ หากหลานเอ๋อร์ยินยอม นางกับพี่ชายก็แค่
อธิบายเหตุผลและสถานการณ์ให้มารดาเข้าใจ การแต่งงานครั้งนี้ก็
คงไม่ยากอย่างที่คิด
แน่นอนว่ายังไม่รู้ว่านายท่านเฮ่อที่เมืองหลวงจะมีความเห็น
อย่างไร แต่ถ้ามารดาไม่ได้คัดค้าน เรื่องนี้ก็คงจัดการได้ไม่ยากแล้ว
สิ่งส าคัญคือต้องแก้ไขปัญหาที่เผชิญอยู่ตรงหน้าก่อน
ขณะที่เฮ่อจือหร่านก าลังครุ่นคิดเรื่องของเฮ่อซื่อหมิงกับหลาน
เอ๋อร์ ร่างกายของโม่จิ่วเยี่ยก็เกิดปฏิกิริยาบางอย่างแล้ว
อุณหภูมิร่างกายที่เดิมปกติค่อย ๆ ร้อนระอุขึ้นหลังจากได้สัมผัส
ใกล้ชิดภรรยา ความปรารถนาดั้งเดิมที่เกิดขึ้นจากส่วนลึกของจิตใจ
ท าให้ข้าจูบริมฝีปากอันอ่อนหวานของนาง
นี่เป็นครั้งแรกที่สองสามีภรรยาได้ใกล้ชิดกันเช่นนี้หลังจากเฮ่อจื
อหร่านตั้งครรภ์

ก่อนหน้านี้เฮ่อจือหร่านก็ไม่ได้ไม่เต็มใจ กระทั่งเคยส่งสัญญาณ
ให้โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าหลังจากสตรีตั้งครรภ์ได้สามเดือน อาการก็จะ
ค่อนข้างมั่นคงแล้ว แม้จะเกิดอะไรขึ้น ตราบใดที่ระมัดระวังก็ไม่มี
ปัญหาอะไร
แต่โม่จิ่วเยี่ยกลับกลัวว่าจะท าร้ายภรรยาและลูก ไม่ว่าตนเองจะ
ทนล าบากแค่ไหนก็ยังคงยึดมั่นในความตั้งใจ กระทั่งลูกแฝดอายุครบ
เดือนผ่านไปหลายวัน ความปรารถนาในใจของโม่จิ่วเยี่ยก็ปะทุขึ้นมา
อีกครั้ง ถึงขั้นที่ไม่สามารถควบคุมได้
เขายังกังวลว่าภรรยาจะตั้งครรภ์อีก ความทรมานที่เฮ่อจือหร่าน
ต้องเผชิญตอนคลอดยังคงชัดเจนในความทรงจ า เขาสาบานเอาไว้
แล้วว่าจะไม่ให้ภรรยาต้องคลอดบุตรอีกในชาตินี้
ดังนั้นนับตั้งแต่เฮ่อจือหร่านอยู่ไฟเสร็จ เขาก็พยายามอดกลั้น
อารมณ์ด้วยความมุ่งมั่น
สุภาษิตกล่าวไว้ว่าเมื่อไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไปก็ไม่
จ าเป็นต้องทนอีก นั่นคือสภาวะจิตใจของโม่จิ่วเยี่ยในวันนี้
มือใหญ่ของเขาลูบไล้แผ่นหลังของเฮ่อจือหร่าน และจูบอันเร่า
ร้อนก็ไม่เคยหยุดลง…
คืนนั้นโม่จิ่วเยี่ยไม่อาจควบคุมความปรารถนาของร่างกายได้อีก
แม้จะเป็นเช่นนั้นเขาก็ยังทะนุถนอมร่างกายของเฮ่อจือหร่าน ไม่ว่า

ความปรารถนาจะลุกโชนมากเพียงใด ชายหนุ่มก็ยังคงถามถึง
ความรู้สึกของอีกฝ่ายอยู่เสมอ
โดยเฉพาะเมื่อใกล้จะถึงจุดสุดท้าย เขากลัวว่าจะหว่านเมล็ด
พันธุ์ลงในท้องของภรรยา จึงรวบรวมความมุ่งมั่นทั้งหมดถอนตัว
ออกมาอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็กอดเฮ่อจือหร่านอย่างแนบแน่น สัมผัสถึงลมหายใจ
ของนาง
แม้เฮ่อจือหร่านจะไม่มีประสบการณ์ในเรื่องนี้ แต่ในฐานะ
วิญญาณที่มาจากยุคสมัยใหม่ นางก็เข้าใจเหตุผลที่โม่จิ่วเยี่ยท า
เช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้น นางก็ชอบการร่วมรักกับโม่จิ่วเยี่ยมาก หาก
สถานการณ์เช่นนี้ด าเนินต่อไปเรื่อย ๆ ย่อมส่งผลกระทบต่อ
ปฏิสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาอย่างแน่นอน
นางใช้จิตส านึกเข้าไปในพื้นที่มิติ แล้วซื้อกล่องถุงยางอนามัย
เล็ก ๆ จากเถาเป่า รู้สึกเขินอายเล็กน้อยขณะอธิบายวิธีใช้ให้โม่จิ่ว
เยี่ยฟัง
โม่จิ่วเยี่ยพอจะรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง ในโรงหมอก็มียาห้ามครรภ์ขาย
แต่เขากังวลว่าหากภรรยาดื่มบ่อย ๆ จะเป็นอันตรายต่อร่างกาย จึงไม่
เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน

สิ่งที่ท าให้เขาประหลาดใจคือในร้านค้าเถาเป่าของภรรยามีของ
ดี ๆ แบบนี้ขายด้วย นี่หมายความว่าต่อไปเขาไม่ต้องกังวลอะไรอีก
แล้ว อยากท าเมื่อไหร่ก็ท าได้เลยใช่หรือไม่
โม่จิ่วเยี่ยแกะห่อถุงยางอนามัยอันหนึ่งออกมาพลางยิ้มซุกซน
“หร่านหร่าน ข้าอยากลองเจ้าของสิ่งนี้เดี๋ยวนี้เลย…”
เฮ่อจือหร่าน “…”
เมื่อครู่นางถูกรังแกจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง แต่เดิมนางนึกถึงโม่
จิ่วเยี่ยจึงบอกเขาว่ามีสิ่งที่เรียกว่าลูกโป่งเล็กอยู่
ใครจะรู้ว่าหมาป่าหิวโซตัวนี้จะรอไม่ไหวถึงเพียงนี้…
คืนนั้นผ่านไปด้วยความหวานชื่น สองสามีภรรยาหลับสบายยิ่ง
กว่าวันไหน ๆ
เด็กน้อยทั้งสองก็ช่างรู้ความเหลือเกิน รู้ว่าบิดามารดาไม่ได้เล่น
ด้วยกันมานาน จึงไม่ร้องไห้งอแงตลอดทั้งคืน หลับยาวจนฟ้าสว่าง
ในลานบ้าน เฮ่อฮูหยินและเหล่าสตรีสกุลโม่ต่างรออยู่ที่นั่น
ทุกวันในเวลานี้ พวกนางจะมาที่นี่เพื่อดูพวกเด็ก ๆ ปกติโม่จิ่ว
เยี่ยกับเฮ่อจือหร่านจะตื่นแล้ว แต่วันนี้กลับผิดแปลกไป ไม่เพียงไม่ได้
ยินเสียงของผู้ใหญ่ทั้งสอง แม้แต่เสียงร้องไห้ของเด็ก ๆ ก็ไม่มีเช่นกัน

นับตั้งแต่พวกเขาเกิดมา ผู้คนเหล่านี้ก็เคยชินกับสิ่งแรกที่ท า
หลังตื่นนอนคือการมาที่บ้านของโม่จิ่วเยี่ย เพื่อเยี่ยมทารกพี่น้องตัว
น้อยทั้งสอง
ดูเหมือนว่ามีเพียงการท าเช่นนี้เท่านั้นที่จะท าให้ชีวิตในแต่ละวัน
ของพวกนางเต็มไปด้วยพลังชีวิต
ความจริงแล้วโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านตื่นแล้ว เพียงแต่เมื่อคืน
เหนื่อยมากเกินไป ทั้งสองจึงไม่อยากขยับตัว ปล่อยตัวไปครั้งหนึ่ง
กระทั่งได้ยินเสียงร้องไห้ของหมิงจูที่ตื่นขึ้นเพราะหิว สองสามีภรรยา
จึงจ าใจลุกขึ้น
โม่จิ่วเยี่ยเคยชินกับคนในครอบครัวที่ตื่นแต่เช้าเพื่อมาดูแลพวก
เด็ก ๆ แล้ว เขาจึงเปิดประตูห้องแล้วเดินออกไปอย่างจ าใจ ปล่อย
พื้นที่ให้ส าหรับบรรดาสตรี
เฮ่อจือหร่านไม่ต้องจัดการอะไรทั้งสิ้น เมื่อพวกนางเข้ามา นางก็
ไม่จ าเป็นต้องลงมือป้อนอาหาบุตรด้วยตัวเอง ฮูหยินผู้เฒ่าทั้งสองและ
เหล่าพี่สะใภ้จะแย่งกันท า กระทั่งมีบางคนไม่พอใจเพราะไม่ได้ช่วย
ดูแลเด็กน้อยสองคน…
เมื่อมอบลูก ๆ ให้กับบรรดาสตรีในบ้านแล้ว เฮ่อจือหร่านก็
กลายเป็นคนว่างงาน หลังจากล้างหน้าเสร็จ นางก็ท าสิ่งที่เคยท า
ต่อไป

อย่างตรวจดูพื้นที่เลี้ยงสัตว์ ดูพืชผลในไร่ ช่วงนี้โม่จิ่วเยี่ยก าลัง
พาคนสร้างโรงเรือนพอดี นางจึงจะไปช่วยแนะน าในจุดส าคัญ ๆ ตาม
สมควร
กระทั่งถึงช่วงบ่าย เฮ่อจือหร่านจึงเดินมุ่งหน้าไปยังลานบ้านของ
ตน เมื่อมาถึงทางแยกนางก็เห็นเมิ่งไห่หนิงขี่ม้ากลับมา
พอเห็นเฮ่อจือหร่าน เมิ่งไห่หนิงก็กระโดดลงจากหลังม้า
“น้องเขย วันนี้ที่ว่าการไม่ยุ่งหรือ? เหตุใดเจ้าจึงกลับมาเร็ว
เช่นนี้?”
เฮ่อจือหร่านรู้ดีว่าการที่เมิ่งไห่หนิงกลับมาในเวลานี้ย่อมต้องมี
เรื่องอะไรแน่ อีกทั้งทุกวันเขามักจะอยู่กับพี่แปด แต่วันนี้กลับไม่เห็น
เงาของพี่แปดเลย
เมิ่งไห่หนิงรู้ดีว่าพี่สะใภ้เก้านับเป็นคนดูแลสกุลโม่ทั้งหมด อีกทั้ง
เรื่องที่พวกผู้ชายถกเถียงกัน นางก็มีสิทธิ์แสดงความคิดเห็น
“พี่สะใภ้เก้า ข้าจะไปหาท่านผู้อาวุโสก่อน มีจดหมายจากเมือง
หลวงส่งมาแล้ว”
พูดถึงจดหมายจากเมืองหลวง นี่เป็นเรื่องที่เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่ว
เยี่ยสนใจมากที่สุด เสี่ยวไป๋กลับมาก็พักรักษาตัวอยู่ในพื้นที่มิติตลอด
ถึงแม้พวกเขาจะเป็นห่วงสถานการณ์ในเมืองหลวงแต่ก็ไม่อาจให้
เสี่ยวไป๋ที่ก าลังบาดเจ็บไปส่งจดหมายให้ได้

ในที่สุดก็ได้รับจดหมายจากเมืองหลวง แต่ดูจากสีหน้าของเมิ่ง
ไห่หนิงก็พอจะเห็นได้ว่าเนื้อหาด้านในคงไม่ค่อยดีนัก
“ข้าจะไปเรียกพี่เก้าของเจ้าก่อน”
ตอนนี้พี่น้องสกุลโม่ส่วนใหญ่อยู่บนภูเขา การเรียกพวกเขามา
คงต้องใช้เวลาสักหน่อย เฮ่อจือหร่านร้อนใจอยากรู้เนื้อหาใน
จดหมาย จึงตัดสินใจเรียกโม่จิ่วเยี่ยไปที่เรือนของสองผู้อาวุโสก่อน
เฮ่อจือหร่านเดินไปที่แปลกผักซึ่งสร้างในโรงเรือน แล้วลากโม่จิ่
วเยี่ยออกมาทันที่
โม่ฉิงและพี่สี่ไม่ต้องไปตาม พวกเขาที่เคลื่อนไหวล าบากจะอยู่ที่
เรือนหลักและท ากระบอกไม้ไผ่ส าหรับระเบิด
ในห้องตอนนี้จึงมีเพียงโม่ฉิง พี่สี่ โม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจือหร่าน และเมิ่ง
ไห่หนิงเท่านั้น
เมิ่งไห่หนิงมองไปทางประตูด้วยความระมัดระวัง แล้วหยิบ
จดหมายที่ส่งมาจากเมืองหลวงออกมาจากอกเสื้อส่งให้โม่ฉิง
“ท่านพ่อตา นี่คือจดหมายจากเมืองหลวงที่ข้าเพิ่งได้รับ
สถานการณ์ไม่ค่อยสู้ดีนัก ท่านอ่านดูก่อนเถอะขอรับ”