ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 9 หากข้ายังไม่ตำย จะรับผิดชอบเจ้ำอย่ำงแน่นอน

นางนึกภำพออกว่า บุรุษผู้นี้มีจิตใจเข้มแข็งเพียงใด บาดแผล
รุนแรงเช่นนี้ หากเป็นคนอื่นคงไม่กล้ำขยับตัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการ
ขนย้ำยสิ่งของจากท้องพระคลัง
ผิวหนังบริเวณนั้นของโม่จิ่วเยี่ยเป็นสีคล้ำเขียว บาดแผลบำงแห่ง
ฉีกขำด หยาดเลือดสดไหลออกมา
อีกทั้งบาดแผลยังมีขนาดใหญ่ บริเวณก้นกบและต้นขำแทบดู
ไม่ได้
แสดงให้เห็นว่าคนลงมือนั้นทุ่มกำลังลงโทษอย่ำงเต็มที่
โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกเย็นวาบ พลันเอื้อมมือดึงกำงเกงของตนเอง
ด้วยอาชีพการงำน ในตอนนี้เฮ่อจือหร่านกลายเป็นแพทย์ผู้ที่มี
จรรยาบรรณแล้ว
น้ำเสียงของนางจึงเคร่งขรึม
“อย่ำขยับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือของโม่จิ่วเยี่ยซึ่งเพิ่งจับขอบกำงเกงได้ก็
แข็งค้ำง
เฮ่อจือหร่านดึงมือเขำออก

“ถึงจะไม่ได้รับความกระทบกระเทือนไปถึงกระดูก แต่บาดแผล
ตอนนี้เจ็บหนักไม่น้อย ท่านอย่ำประมาทเพียงเพราะเป็นบาดแผล
ภายนอก หากรักษำไม่ทันท่วงทีก็อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้”
เขำฟังนางพร ่ำบ่นไม่รู้จบเหมือนแม่เฒ่ำ โม่จิ่วเยี่ยจึงจำต้อง
ยอมรับชะตำกรรม ถอนมือกลับคืนมา
เขำหลับตำลง ปล่อยให้เฮ่อจือหร่านช่วยรักษำบาดแผล
เฮ่อจือหร่านท่ำทำงคล่องแคล่ว นางเทแอลกอฮอล์ลงบนก้อน
สาลี จากนั้นใช้คีมคีบจับก้อนสาลีเช็ดบาดแผลของโม่จิ่วเยี่ยอย่ำง
เบำมือ
“ท่านจะรู้สึกเจ็บบ้ำง อดทนสักหน่อยนะ”
“อืม” แน่นอนว่าต้องรู้สึกเจ็บ แต่สาหรับโม่จิ่วเยี่ยแล้ว มันไม่ใช่
เรื่องใหญ่อะไร
หลังจากทำความสะอาดบาดแผล เฮ่อจือหร่านหยิบผงยาหยุน
หนานไป๋เหยา*[1]ชุดหนึ่งจากพื้นที่มิติออกมา
บาดแผลของโม่จิ่วเยี่ยต้องใช้ยาประเภทนี้รักษำจึงจะดีที่สุด
นางค่อย ๆ โรยผงยาลงบนบาดแผลของชายหนุ่มอย่ำงสม ่ำเสมอ
จังหวะหนึ่งนิ้วมือนางเผลอสัมผัสกับผิวของเขำ
ร่างกายโม่จิ่วเยี่ยพลันสั่นสะท้ำน ขณะเดียวกัน ใบหน้ำของเขำ
ยิ่งรู้สึกเห่อร้อนราวกับกำลังลุกไหม้

เฮ่อจือหร่านทุ่มเทช่วยโม่จิ่วเยี่ยรักษำบาดแผลโดยไม่สังเกต
ปฏิกิริยาของเขำ จนกระทั่งพันแผลเสร็จเรียบร้อย
นางคิดจะฉีดยาป้องกันบาดทะยักให้เขำอีกด้วย
โม่จิ่วเยี่ยซึ่งรู้สึกถึงความเจ็บปวดราวกับมีเข็มทิ่งแทงบนแขน
ร่างกายจึงต่อต้ำน
“อย่ำขยับนะ” เฮ่อจือหร่านเอ่ยเตือน
โม่จิ่วเยี่ยหยุดนิ่ง จวบจนรู้สึกว่าเข็มที่แทงอยู่หายไป เขำจึงถอน
หายใจโล่งอก
หลังจากจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว เฮ่อจือหร่านมองกำงเกง
เปื้อนเลือดของเขำ
“เสื้อผ้ำของท่านอยู่ที่ใด ข้าจะไปหยิบกำงเกงตัวใหม่มาให้”
โม่จิ่วเยี่ยรู้ตัวว่ากำลังหน้ำแดง ครั้นถูกถำมเขำยิ่งไม่กล้ำหันหน้ำ
ไปมอง
“ตู้ฝั่งซ้ำยคือตู้เสื้อผ้ำของข้า”
เฮ่อจือหร่านเดินไปหยิบกำงเกงสีขำวจากตู้เสื้อผ้ำวางไว้บนเตียง
ก่อนถอดกำงเกงของชายหนุ่มที่นางเพียงถอดค้ำงไว้ตรงหัวเข่ำ
โม่จิ่วเยี่ยรีบห้ำม “ข้าจะถอดเอง”
เขำอับอายจะแย่อยู่แล้ว ถ้ำสตรีผู้นี้ถอดกำงเกงให้ เขำคงต้องหา
ที่มุดหัวหนีแล้ว

ส่วนเฮ่อจือหร่านไม่ได้คิดสิ่งใดทั้งนั้น
ชำติก่อนนางเคยช่วยคนไข้ทำแบบนี้บ่อยจะตำยไป
“แผลของท่านเพิ่งทำเสร็จ ห้ำมนอนดิ้น เลือดจะออกอีก เช่นนั้น
ข้าจะไม่เสียแรงเปล่ำหรือ”
โม่จิ่วเยี่ยยังคงยืนกราน “ชายหญิงไม่ควรแตะต้องกัน ข้าจะให้
เจ้ำถอดกำงเกงให้ได้อย่ำงไร”
ได้ยินเช่นนั้น เฮ่อจือหร่านกลับอดหัวเราะไม่ได้ ก่อนกล่าว
ออกมาโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของโม่จิ่วเยี่ย
“ข้าเห็นก้นท่านแล้ว ยังจะอายเรื่องถอดกำงเกงอีกหรือ”
โม่จิ่วเยี่ย “…”
ภายในใจของชายหนุ่มตอนนี้อัดแน่นราวกับมีหินก้อนใหญ่
บรรจุอยู่จนหายใจแทบไม่ออก
สตรีผู้นี้ช่ำงพูดจำไร้สาระจริง ๆ
แต่เมื่อคิดแล้วนางก็กล่าวถูกต้องว่า ส่วนล่ำงของเขำโผล่ให้นาง
เห็นอยู่นานแล้ว จะยังเขินอายเพราะต้องถอดกำงเกงก็ดูโง่งมไปเสีย
หน่อย
“ถ้ำ… ถ้ำเช่นนั้น… หากข้ายังไม่ตำย จะรับผิดชอบเจ้ำอย่ำง
แน่นอน”

สาหรับโม่จิ่วเยี่ยแล้ว เรื่องเช่นนี้ก็เหมือนการพลั้งเผลอมี
ความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเฮ่อจือหร่าน ในฐำนะชายชำตรี เขำจะละเลย
หญิงสาวนางหนึ่งไปไม่ได้เด็ดขำด
เฮ่อจือหร่านฟังคำพูดของเขำพลันหัวเราะอีกครั้ง
นางพยายามควบคุมเสียงของตัวเองไม่ให้สาวใช้ด้านนอกได้ยิน
“ฮ่ำ ๆ ๆ … ท่านอย่ำคิดจริงจังเช่นนั้น ข้าช่วยท่านรักษำแผล
เพราะเป็นหน้ำที่ของหมอคนหนึ่ง จะให้ท่านมารับผิดชอบได้อย่ำงไร
อย่ำคิดมากเลย”
กล่าวตำมตรง เฮ่อจือหร่านไม่เคยคิดถึงอนาคตของนางกับโม่จิ่ว
เยี่ย
แม้นางจะชื่นชอบวีรบุรุษผู้นี้ แต่พวกนางทั้งสองเพิ่งรู้จักกัน
ความรู้สึกที่มีให้จึงไม่มีอะไรเกินเลย
สาหรับเฮ่อจือหร่าน ในฐำนะวิญญำณจากโลกอนาคต นางเพียง
ต้องการให้โม่จิ่วเยี่ยสามารถมีชีวิตรอดในดินแดนที่เขำจะถูกเนรเทศ
ไปได้
ส่วนเรื่องอื่นก็ปล่อยให้เป็นไปตำมโชคชะตำ
นางมีเหตุผลมากมายที่จะการปฏิบัติต่อความสัมพันธ์กับโม่จิ่
วเยี่ยอย่ำงไร นางจะไม่ยอมรับความผูกพันจากการแต่งงำนที่ไม่ใช่
ของนางเอง เพียงเพราะเจ้ำบ่ำวเป็นไอดอลวีรบุรุษที่ชื่นชม

แน่นอนว่าถ้ำหากคนทั้งสองได้รู้จักกันมากขึ้นและก่อเกิด
ความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน นางอาจคบหากับโม่จิ่วเยี่ยสักครั้ง จนกว่าจะ
รู้สึกว่าอีกฝ่ำยคือคนที่ตัวเองต้องการจริง ๆ การอยู่ด้วยกันย่อม
กลายเป็นเรื่องที่เป็นไปตำมธรรมชำติ
ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาคิดเรื่องเหล่านี้ เส้นทำงที่ต้องถูกเนรเทศไป
ในอนาคตยังอีกยาวไกล นางจึงต้องคิดวางแผนว่าจะรับมืออย่ำงไร
จากนั้นเฮ่อจือหร่านช่วยโม่จิ่วเยี่ยเปลี่ยนกำงเกงอย่ำงระมัดระวัง
เมื่อโม่จิ่วเยี่ยรู้สึกว่ากำงเกงถูกดึงขึ้นเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่
ยอมให้นางคอยช่วยอีก
“ที่เหลือข้าจะทำเอง”
เฮ่อจือหร่านไม่ได้ฝืนบังคับ เขำพำนางกระโดดปีนกำแพงมาได้
สวมกำงเกงให้เข้าที่ด้วยตัวเองอย่ำงระมัดระวังคงไม่ใช่ปัญหา
ระหว่างโม่จิ่วเยี่ยกำลังนอนคว ่ำ นางจึงจัดเก็บเครื่องมือแพทย์
เหล่านั้นเข้าในพื้นที่มิติ
ทั้งยังไม่ลืมตรวจสอบปริมาณขวดแอลกอฮอล์
เมื่อสารวจดู เฮ่อจือหร่านพลันเบิกบำนใจทันที่ มีแอลกอฮอล์อยู่
สามขวดจริง ๆ
กระทั่งผงยาหยุนหนานไป๋เหยา ผ้ำพันแผล ยารักษำโรค
บาดทะยัก และเข็มฉีดยาแบบใช้แล้วทิ้งยังมีจำนวนเท่ำเดิม

สิ่งที่น่ำประหลาดใจยิ่งกว่าคือ คีมคีบที่นางใช้ก็เพิ่มขึ้นมาอีก
หนึ่งอัน
สิ่งนี้หมายความว่าอย่ำงไรเล่ำ
มันหมายความว่าสิ่งของเดิมที่มีอยู่ในมิติลับของนาง มีระบบ
สร้ำงทรัพยากรขึ้นมาใหม่เอง
แน่นอนว่าข้าวของที่นางขโมยมาในสมัยโบราณไม่ได้รับผลนี้
เพราะสิ่งของที่นางวางทิ้งไว้ในห้องข้างนั้นไม่ปรากฏเพิ่มขึ้นมาอีก
ถึงอย่ำงนั้น เฮ่อจือหร่านก็พึงพอใจมากแล้ว
ด้วยระบบเช่นนี้ เฮ่อจือหร่านยิ่งรู้สึกมั่นใจ
เพราะในมิติของนางไม่ได้มีเพียงเครื่องมือแพทย์เท่านั้น
นางรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ควรดีใจ ทุกอย่ำงกำลังกระชั้นชิด นาง
ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกมาก
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เฮ่อจือหร่านจึงหยิบสัญญำขำยตัวสองฉบับนั้น
ออกมาก่อนเดินออกไป
เฉี่ยวอวี้เฝ้ำอยู่หน้ำประตู เมื่อเห็นนางออกมา จึงรีบสอบถำม
อย่ำงนอบน้อมว่า “คุณหนูใหญ่ มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือเจ้ำคะ”
“เฉี่ยวอวี้ พวกเราไปที่ห้องของเจ้ำก่อน ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้ำ
และเฉี่ยวซิน”
เฮ่อจือหร่านกล่าวจบก็ก้ำวเท้ำเดินนาไปยังห้องสาวใช้

เฉี่ยวอวี้รับใช้คุณหนูใหญ่มานานหลายปี แต่กลับเพิ่งเคยเห็น
นางมีสีหน้ำจริงจังเช่นนี้ จึงรีบติดตำมไปติด ๆ
ในใจเฉี่ยวอวี้เต้นระรัว
มองจากท่ำทำงของคุณหนูใหญ่แล้ว ต้องมีเรื่องสาคัญแน่นอน
[1] หยุนหนานไป๋เหยา เป็นยาผงที่ใช้ห้ำมเลือด ฆ่ำเชื้อ แก้ปวด