นทีแห่งฝัน Dream of Jianghu - บทที่ 34 ความจริง

เธอเพ่งมองไปที่เขา เว่ยเว่ยเริ่มรู้สึกไม่ดี
เธอไม่ชอบเรื่องแบบนี้เลย เหมือนหลอกใช้เขาเป็นเครื่องมือเพื่ออวดโอ่
โดยที่เขาไม่รู้ตัว
เอ้อร์ซีเห็นท่าทางเว่ยเว่ย จึงถามอย่างเกรงๆว่า: “เว่ยเว่ย เธอคงไม่หนี
ก่อนเริ่มรบนะ”
หนีก่อนเริ่มรบ? ไม่ยักรู้ว่าเธอกำลังทำสงคราม
เว่ยเว่ยมองเพื่อนๆอย่างไม่พอใจ พวกเธอมากินอาหาร แต่เพื่อนๆทำแบบ
นี้ มื้อค ่าที่บริสุทธิ์กลายเป็นไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป
ไม่ว่าจะอย่างไร แค่แกล้งทำเป็นไม่เห็นดีกว่า แค่กินข้าวร้านเดียวกัน คิด
แบบนี้เว่ยเว่ยจึงเตือนเพื่อนๆ “พอเข้าไป กินอย่างเดียว ห้ามพูดนะ”
ไม่ถูกสิ อาหารฝรั่งเศสแพงจะตาย เธอจึงเสริม: “อย่ากินเยอะล่ะ”
พอเซียวไหนเดินเข้ามาใกล้ เขาได้ยินเว่ยเว่ยดุเพื่อน พอเขาเห็นท่าทาง
เฉียบขาดของเธอ จึงเป็นครั้งแรกที่เขาไม่กล้าพูดสิ่งที่เขาคิด
เอ้อร์ซีฉวยโอกาสฟ้อง: “รุ่นพี่ ดูเว่ยเว่ยของคุณสิ”
น่าฟังจริงๆ เซียวไหนพอใจมาก เขาหันมองเอ้อร์ซี และเตือนเว่ยเว่ย: “ไม่
มีใครปฏิบัติกับแขกแบบที่เธอทำ”
นทีแห่งความฝัน

P a g e | 244
เสี่ยวหลิงและคนอื่นๆเริ่มหัวเราะ
ซือซือเกิดความกล้าและพูดกับเซียวไหน: “แต่รุ่นพี่ เว่ยเว่ยพูดแบบนี้เรา
คงเกรงใจจนไม่กล้าสั่ง”
เซียวไหนยิ้ม: “ไม่มีปัญหา อย่างน้อยตอนนี้กระเป๋าของฉันยังไม่ใช่ของ
เว่ยเว่ย”
เสี่ยวหลิงพูดอย่างถูกใจ: “งั้นเราต้องฉวยโอกาสกินเสียตั้งแต่ตอนนี้ ถ้าช้า
กว่านี้ให้เว่ยเว่ยคุมกระเป๋าของรุ่นพี่ ตอนนั้นพวกเราคงได้กินแต่ผักแน่”
พวกเขาคุยกันอย่างร่าเริง เว่ยเว่ยได้แต่เงียบและมองคนข้างกายเธอ
คิ้วที่เรียงตัวสวยของเขาดูไม่เหมือนใคร ความสง่างามที่มีมาแต่เกิด
ระยะห่างระหว่างเขาและเพื่อนๆของเธอดูจะหายไป เว่ยเว่ยไม่รู้สึกแแปลกใจ เขา
เป็นแบบนี้ ถ้าเพียงเขาใช้ความอดทนนิดนึง เขาจะเข้ากับทุกกลุ่มได้อย่างดี
ตอนอยู่ในรถ เว่ยเว่ยไม่ได้สังเกตว่าเขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเป็นทางการ ราว
กับจะมีเจรจาทางธุรกิจ อาจจะจริง พอเขาลงจากเครื่องบินก็ตรงมารับพวกเธอ เขา
คงไม่มีเวลาเปลี่ยนชุด
เว่ยเว่ยไม่รู้ว่าทำไมเธอจึงรู้สึกแน่นหน้าอก หายใจไม่ออก
เธอไม่อยากจะคิดว่าต้าเซินต้องรีบมาโดยคิดว่านี้เป็นแค่อาหารเย็น
ธรรมดา เขาไม่รู้จุดมุ่งหมายที่แท้จริง
ความหนักใจทำให้แทบหายใจไม่ออก
พวกเขากำลังจะเดินตรงไปที่ร้าน แต่เว่ยเว่ยกลับหยุดและดึงแขนเสื้อ
เซียวไหน
Dream of JiangHu (梦游江湖)

P a g e | 245
“อย่าเข้าไปเลย”
พอพูดไป หัวใจของเว่ยเว่ยก็ผ่อนคลายลงเหมือนมีลมพัดมา แม้แต่ความ
ไม่พอใจที่สะสมตลอดหลายวันรวมทั้งความอึดอัดที่เห็นอวี้เซียงไหนเอ๋อร์พลอย
สลายไปด้วย
ใช่ เธอไม่อยากเข้าไป เธอไม่อยากเข้าไปกินเพียงเพื่อจะเย้ยคนอื่น เธอ
ต้องการความเงียบสงบในการกินอาหารกับเพื่อนๆ และเขาที่เธอไม่ได้เห็นหน้ามา
หลายวัน
เอ้อร์ซี เสี่ยวหลิง และซือซือมองหน้ากัน ไม่พูดอะไร เว่ยเว่ยเงยหน้ามอง
เซียวไหน: “ไปกินที่อื่นดีกว่า ฉันไม่ชอบที่นี่”
เซียวไหนมองด้วยสายตาวิบวับ
เพียงจังหวะเดียว
เขาพยักหน้า: “โอเค ฉันจะไปเอารถ”
“อืม” ต้าเซินต้องลำบาก เว่ยเว่ยรู้สึกละอาย เธอก้มหน้า “ขอโทษที่สร้าง
ปัญหา… …”
“ถ้าเธอไม่สบายใจ ไปเอารถกับฉันไหม”
เว่ยเว่ยเงยหน้าอย่างแปลกใจ และเห็นแววตาเข้าใจที่เขาส่งมาให้
“… … รีบกลับมานะ”มองร่างสมส่วนเดินจากไป เว่ยเว่ยหันมาที่เอ้อร์ซี
และคนอื่น “อย่าว่าฉันเลยนะ”
ซือซือส่ายหัว: ไม่หรอก ถ้าเธอไม่อยากกิน งั้นเราก็ไม่ต้องกิน เธออย่า
โกรธพวกเราที่ปิดเธอนะ เราได้เย้ยพวกเขาแล้ว ฉันพอใจ ฮาฮา”
นทีแห่งความฝัน

P a g e | 246
เอ้อร์ซีผิดหวังเล็กน้อย: “เว่ยเว่ย เธอไม่ต้องไปใส่ใจพวกเขา”
“ฉันไม่สนหรอก” เว่ยเว่ยพูดอย่างจริงจัง “ถ้านี่เป็นร้านขายปลาแล้วฉัน
กำลังอยากกิน ต่อให้มีสิบอวี้เซียงไหนเอ๋อร์อยู่ในนั้น ฉันก็จะเข้าไปกิน แต่นี่มัน
อาหารฝรั่งเศส พวกเธอก็ไม่ชอบ ฉันก็ไม่ชอบ ทำไมแค่เพราะอยากแกล้งคน เรา
ต้องบังคับตัวเองกินของที่ไม่ชอบ”
มันไม่คุ้มกันหรอก กินอาหารสุกๆดิบ อาจจะปวดท้องได้ ที่สำคัญ พวก
เขาเอาความงดงามของต้าเซินไปแลก
มีแต่จะขาดทุน
เอ้อร์ซีถอนหายใจ: “ฉันเข้าใจ”
เว่ยเว่ยรู้สึกสบายใจขึ้น
“เธออยากกินปลาเหรอ”
เว่ยเว่ย: “… …”
เว่ยเว่ย: “จะว่าอย่างนั้นก็ได้… …”
เสี่ยวหลิงยังไม่สมใจ: “จากไปแบบนี้ เหมือนล้มเลิกกลางทาง”
“พอเถอะ แก้ปัญหานอกรอบดีกว่าปะทะกัน และเสี่ยวหลิง… …”
ทั้งคู่สบตากัน เว่ยเว่ยมองอย่างมั่นใจ และพูดอย่างสงบยิ่งตาแข็งกร้าวว่า
“สำหรับศัตรูที่ซุ่มอยู่ มันดีกว่าที่จะไม่ปล่อยให้เขาได้ลงสนาม”
ระหว่างทางไปกินปลา เอ้อร์ซีประกาศว่าพวกเธอจะต้องกินปลาให้มาก
เท่ากับราคาอาหารฝรั่งเศส ซึ่งถ้าเทียบปริมาณและราคาของอาหารทั้งสองประเภท
เว่ยเว่ยคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้
Dream of JiangHu (梦游江湖)

P a g e | 247
แต่ … …
คืนนี้ พวกเขาสามารถกินปลาได้ทั้งหมด 7 กิโล
เจ็ดกิโลกรัม
มองดูชามที่ว่างเปล่า เว่ยเว่ยแทบไม่เชื่อ เซียวไหนยังคงนิ่ง เว่ยเว่ยพูด
อย่างอายๆว่า: “ปกติพวกเราไม่กินเยอะขนาดนี้ อย่างมากแค่ 4-5 กิโล”
เซียวไหนพยักหน้าและเรียกบริกร: “เมนู”
เว่ยเว่ย >o<
ต้าเซิน คุณกำลังให้อาหารหมูหรือเปล่า
*********************************
หลังจากกินปลา เซียวไหนก็ขับรถพาพวกเธอไปกลับมหาวิทยาลัย พอรถ
ผ่านซุปเปอร์มาร์เก็ต เสี่ยวหลิงก็ร้องให้หยุดรถ: “ฉันกับเอ้อร์ซีและซือซือจะแวะซื้อ
ของ รุ่นพี่กับเว่ยเว่ยไปกันก่อนเลย”
เซียวไหน: “เราจะรอพวกเธอในรถ”
“ไม่เป็นไร เราจะขึ้นรถบัสกลับเอง” เสี่ยวหลิงรีบปฏิเสธ
ล้อเล่นน่า พวกเธอมีเกิดมีจิตสำนึก หลังจากกินฟรี ดื่มฟรี เป็นก้างขวาง
คอคู่รักมาตลอดคืน
เหล่าเพื่อนร่วมห้องรีบออกจากรถและยิ้มหวาน เว่ยเว่ยเคลื่อนตัวไป
ข้างหน้าและขยับตัวเหมือนจะลงจากรถ แต่เธอไม่ได้ลงไปซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไม
ร่างกายเธอถึงไม่ยอมขยับ
นทีแห่งความฝัน

P a g e | 248
วินาทีต่อมา ข้อมือของเธอก็ถูกรั้งพิงเบาะนุ่มอีกครั้ง
หัวใจของเว่ยเว่ยเต้นแรง เธอมองเซียวไหนและพบว่าเขากำลังบอกลา
เสี่ยวหลิงและคนอื่นๆ ซึ่งอยู่นอกรถ ท่าทางที่เป็นธรรมชาติเหมือนเคย คล้ายกับไม่
ต้องใช้กำลังก็ตรึงเธอกับที่ได้เสี่ยวหลิงและคนอื่นๆจากไปอย่างร่าเริง แต่ข้อมือของ
เธอยังถูกเขากุมไว้และไม่มีท่าทีจะปล่อยง่ายๆ เว่ยเว่ยพยายามดึงมือคืนแต่ไม่
สำเร็จ
“นี่”
เสียงเบามาก
เซียวไหนยิ้มอย่างสุภาพและปล่อยเธอ เขาก็ออกรถ เซียวไหนมองตรงไป
ตามถนนและพูดอย่างสงบว่า: “เล่าให้ฉันฟังว่าเกิดอะไรขึ้น”
เว่ยเว่ยไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร: “หืม”
“ร้านอาหารฝรั่งเศส” เซียวไหนทบทวน “ทำไมจู่ๆอยากกลับ”
“โอ้”
เซียวไหนเหลือบมองเธอ
“ไม่มีอะไรมาก” เว่ยเว่ยหยุดก่อนจะพูดต่อ “มีคนที่ฉันไม่ชอบอยู่ในร้าน”
“งั้นเหรอ? ใครกัน?”
เว่ยเว่ยเพิ่งคิดได้ว่า ใครคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดที่ทำให้เธอตกเป็นเป้า
โจมตี และคนๆนั้นเยือกเย็นมาก
ดังนั้นเธอจึงใช้น ้าเสียงปราชดปราชันตอบว่า: “ไม่ใช่คนเดียว แต่มีหลาย
คนที่อยากส่งใบสมัครกับคุณแต่ไม่กล้า”
Dream of JiangHu (梦游江湖)

P a g e | 249
รถเบรคกระทันหัน ตามด้วยการเลี้ยวสู่ถนนสายเล็กๆ เซียวไหนหยุดรถ
หันหน้ามองเธอ ดวงตาของเขาเหมือนจะยิ้ม แต่กลับไม่ใช่
“เว่ยเว่ย”
เว่ยเว่ยเริ่มกลัวท่าทางของเขา: “มีอะไรคะ?
“ไม่มี แค่คิดว่าท่าทางแบบนี้ของเธอหาดูยาก ดังนั้น” เอวของเขาพิง
พวงมาลัยรถ เขาหรี่ตาและใช้นิ้วแตะคางของเขา สายตาเซียวไหนสว่างวาบ “จึง
หยุดเพื่อมองให้เต็มตา”
เว่ยเว่ยแทบจมแสงสว่าง เมื่อเธอเข้าใจความหมาย เธอจึงค้อนเขา
ใบหน้าเธอกลายเป็นสีแดง
เว่ยเว่ยใช้เวลาตั้งสติพักนึง ก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น แน่นอนเธอ
ไม่ได้เล่าถึงเลข 34c
เธอเล่าไปเรื่อยๆ สีหน้าของเซียวไหนก็กลายเป็นเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ ความ
อบอุ่นหายไปจากรถ เว่ยเว่ยรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงและหยุดเล่า
เซียวไหนพูดเสียงเย็น: “เล่าต่อ”
“เกือบจบแล้ว พวกเขานั่งอยู่ในร้าน เอ้อร์ซีรู้มาก่อนว่าพวกหล่อนจะไปที่
นั่น ดังนั้นพวกเธอจึงอยากให้เราไปด้วย”
“ชื่อ”
เว่ยเว่ยตอบ: “อวี้เซียงไหนเอ๋อร์”
“มีทั้งหมด 4 คน คนอื่นล่ะ”
นทีแห่งความฝัน

P a g e | 250
“
… … ใช่ แต่ฉันไม่แน่ใจ” เว่ยเว่ยไม่อยากว่าร้ายใคร “คุณไปอ่านบอร์ด
เองดีกว่า แต่อย่าตอบโต้ ปล่อยมันไป”
ตอนนี้สถานการณ์ของเธอเป็นต่อ ส่วนอวี้เซียงไหนเอ๋อร์ก็ตกอยู่ในสถานะ
ลำบาก
ปล่อยมันไป? เซียวไหนเข้าสู่จุดเยือกแข็ง: “ฉันคงไม่สามารถทำได้”
ต้าเซิน … … ดูโกรธมาก เหตุการณ์นี้เกิดเมื่อสองสามวันก่อน เว่ยเว่ยจึง
ไม่รู้สึกอะไรแล้ว
“ที่จริงฉันโดนแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว ฉันเคยชินแล้ว ตอนแรกฉันใช้มัน
เป็นแรงผลักดัน ต่อมา มันไม่มีแม้แต่น ้าหนักที่จะผลักดันฉันอีก” ตาของเธอเปี่ยม
ไปด้วยความมั่นใจ เว่ยเว่ยมองเขาและพูดอย่างจริงจัง: “แรงผลักดันของฉัน
ในตอนนี้ … …”
คือคุณ
ทุกอย่างเงียบสะงัด
ดวงตาคู่นั้นมองไปที่เขา เต็มไปด้วยประกาย ที่สว่างพอจะทำให้ตาของ
เขาพร่า เซียวไหนไม่สามารถบรรยายความงามของเธอในเวลานี้ได้ เขาอยากจะ
เอื้อมมือไปปิดตาของเธอ เพื่อให้หัวใจของเขาเลิกเต้นอย่างคลุ้มคลั่ง
เว่ยเว่ยหายใจไม่ออก
วินาทีก่อน พวกเขายังคุยเรื่องจริงจังอยู่ ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็น … …
เธอใช้ความพยายามอย่างหนักที่จะหันหน้าไปทางหน้าต่าง เว่ยเว่ยกระ
แอม พยายามทำตัวปกติ: “คุณไม่ควรจอดรถที่นี่ มันกีดขวางการจราจร”
Dream of JiangHu (梦游江湖)

P a g e | 251
เพราะเขาเป็นลูกของอาจารย์ รถของเซียวไหนจึงขับเข้ามหาวิทยาลัยได้
แต่การขับไปจอดหน้าหอพักหญิงยังอยู่นอกขอบเขต เขาจึงจอดรถหน้าตึกของเขา
และเดินไปส่งเว่ยเว่ย
ปกติสองทุ่มเป็นเวลาที่มหาวิทยาลัยคึกคัก แต่เพราะเป็นช่วงสอบ ถนน
จึงเงียบสะงัด เดินเคียงข้างกันไปบนถนนเล็กๆในสวน ดวงดาวส่องแสงลงมา
นักศึกษาสายวิทย์เว่ยเว่ยคำนวณเงียบๆ … …
หนึ่งรอบ สามร้อยเมตร
ส่วนถัดไป ห้าร้อยเมตร
รวมกันเป็นแปดร้อยเมตร เดินสองสามรอบ ปลาในท้องคงย่อยหมด
เซียวไหนจู่โจมแบบไม่ตั้งตัว: “หลังสอบ ไปกินข้าวกับเพื่อนของฉันนะ”
“อ๊ะ?” เธอหลุดเสียงออกมา เว่ยเว่ยพยักหน้า “โอ้”
“เธอไม่อยากไปเหรอ?” น ้าเสียงลังเล
“ไม่ใช่ แค่ … …”
เว่ยเว่ยตอบ ในใจรู้สึกเหมือนนี่ไม่ใช่เรื่องจริง
เธอมักรู้สึกว่า เธอและต้าเซินน่าจะอยู่ในช่วง “เตรียมตัวเป็นแฟนกัน” แต่
หลังจากเห็นปฏิกิริยาของเพื่อนๆ มันเหมือนกับว่าทุกอย่างเป็นทางการแล้ว >_<
ราวกับไม่ใช่เรื่องจริง
และต้องไปกินข้าวกับเพื่อนๆของเขา
และเขาคือเซียวไหน
นทีแห่งความฝัน

P a g e | 252
“ชื่อนี้ยิ่งทำให้ลังเล มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรก
“หืม?”
“แค่รู้สึกว่ามันไม่จริง”
เซียวไหนหยุดเดิน
เว่ยเว่ยไม่ทันตั้งตัวเมื่อเขารวบตัวเธอไว้ เธอได้กลิ่นหอมสะอาดของผู้ชาย
เธอถูกกักไว้ในอ้อมแขนของเขาจนขยับตัวไม่ได้ ศีรษะของเธอจมอยู่ในอ้อมแขน
ของเขา เธอไม่เห็นอะไรแต่ได้ยินเสียงเขาที่ข้างหู: “ฉันไม่ได้อยากให้เรื่องของเรา
เดินหน้าเร็วแบบนี้”
เสียงทุ้มของเขาเปลี่ยนเป็นเย้ายวน เขาถาม: “มันดูจริงหรือยังตอนนี้?”
ทุกอย่างเงียบสนิท แต่ก็ดังมากๆในเวลาเดียวกัน เวลาหยุดนิ่ง ในอ้อม
แขนนั้น เว่ยเว่ยได้ยินเสียงเต้นของหัวใจอีกดวง
มันเป็นความจริง ที่ดูเหมือนภาพลวง แต่นั่นไม่สำคัญ ต่อให้ไม่ใช่ความ
จริง มันก็เป็นภาพลวงตาที่สร้างขึ้นบนความจริง

Dream of JiangHu (梦游江湖)

P a g e | 253