นทีแห่งฝัน Dream of Jianghu - บทที่ 45 ฉันจะเป็นมือขวาของคุณ

หลังจากวันนั้น เตี๋ยเม่งโทรหาเว่ยเว่ยครั้งหนึ่งเพื่อขอโทษ เว่ยเว่ยตอบ
กลับอย่างสุภาพว่า “ไม่เป็นไร” เพราะเว่ยเว่ยไม่คิดว่าเธอเป็นเพื่อนอีกต่อไป
เธออาจจะกำลังมีปัญหา แต่ไม่ควรฉวยโอกาสหลอกใช้เธอ
เตี๋ยเม่งดูเหมือนจะรู้ตัว เธอถอนใจ และไม่เคยติดต่อเว่ยเว่ยอีก
เว่ยเว่ยมีความสุขกับการฝึกงาน เธอเริ่มสนิทสนมกับพนักงานของจีอวี้
แต่ความสนิทสนมใช่จะเป็นเรื่องดีเสมอไป ตัวอย่างเช่นเมื่อวาน ขณะปราชุมเพื่อ
ถกถึงความเป็นไปได้ที่จะเพิ่มความสัมพันธ์ภายในครอบครัว แม้ทุกคนจะเห็นด้วย
กับเธอแต่พวกเขาก็เริ่มถกเรื่องอื่น
“นี่รุ่นน้อง พวกเราเป็นกลุ่มของเด็กที่น่าสงสาร ไร้ญาติขาดมิตร ไม่มีแรง
บันดาลใจในการทำระบบครอบครัว เรื่องนี้คงต้องพึ่งเธอแล้ว”
“ใช่ ใช่ เธอเขียนสิ่งที่คิดและอยากทำกับเสี่ยวเกอ นั่นต้องเป็นนวัตกรรม
แน่”
“ฮี่ฮี่” ใครบางคนหัวเราะอย่างมีเลศนัย “โชคดีที่ไม่ใช่สิ่งที่เสี่ยวเกอ
ต้องการทำกับรุ่นน้อง”
ทุกคนเข้าใจและเริ่มผสมโรงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์: “นั่นเป็นของต้องห้าม”
นทีแห่งความฝัน

P a g e | 350
เว่ยเว่ยทำอะไรไม่ได้นอกจากเสมองเพดาน เธอรู้สึกได้ว่ามันคงหนักข้อ
ขึ้นเรื่อยๆในอนาคต

บ่ายวันนี้เซียวไหนไปพบลูกค้า เว่ยเว่ยจึงไปกินข้าวกับอวี้กงและโม่จาทา
KO ผู้ลึกลับมากับโม่จาทาด้วย
บริกรนำเมนูมาให้ผู้หญิงเพียงคนเดียวในโต๊ะ เว่ยเว่ยรับมาและส่งให้
KO: “รุ่นพี่ KO สั่งอาหารสิ”
KO สั่นหัวอย่างเก๋ไก๋
โม่จาทาได้ยินและรู้สึกระคายหู: “ทำไมเธอถึงไม่เคยเรียกฉันว่ารุ่นพี่ฮ่าว”
ทุกคนในบริษัทอายุมากกว่าเว่ยเว่ย เว่ยเว่ยจึงมักเรียกทุกคนอย่างสุภาพ
ว่ารุ่นพี่ แม้แต่อวี้กงยังเป็นรุ่นพี่อวี้ ในเวลาทำงานเว่ยเว่ยเรียกเซียวไหนว่ารุ่นพี่เซียว
เช่นกัน แต่สำหรับโม่จาทา เธอไม่เคยเรียกเขาว่ารุ่นพี่ฮ่าวเลย เธอเรียกเขาว่า รุ่นพี่
เม่ยเหริน
พอถูกโม่จาทาต่อว่า เว่ยเว่ยได้แต่ตอบอย่างอายๆว่า: “… … ถ้าฉันเรียก
คุณแบบนั้น ต้าเซินต้องฆ่าฉันแน่”
โม่จาทาคิดครู่นึงก่อนจะถึงบางอ้อ เขาระล ่าระลักพูดว่า: “ไม่ต้องเรียกฉัน
ว่ารุ่นพี่ดีกว่า เขาไม่ฆ่าเธอหรอก เขาจะฆ่าฉันคนเดียว”
รุ่นพี่ฮ่าว รุ่นพี่คนดี[1] ~~~
อวี้กงทวนคำซ ้าๆก่อนจะหัวเราะอย่างชั่วร้าย
Dream of JiangHu (梦游江湖)

P a g e | 351

เธอรีบสั่งอาหารสองสามอย่าง ทั้งสามคุยกันระหว่างรอ แค่สามเพราะ
KO ไม่พูด พวกเขาคุยไปเรื่อยๆ จู่ๆโม่จาทาก็พูดขึ้นอย่างเศร้าสร้อย: “ที่จริงแล้ว ฉัน
เองก็เคยมีคบกับคนในเกมส์”
เว่ยเว่ยสงสัย: “กับใครกัน ทำไมฉันตกข่าว”
โม่จาทา: “ไม่ใช่ในนทีแห่งความฝัน เป็นเกมส์ที่ฉันเล่นก่อนหน้านั้นชื่อ กา
แล็กซี่แฟนตาซี ฉันเป็นสกายด็อกเตอร์”
เว่ยเว่ยไม่เคยเล่นเกมส์นี้แต่เคยเข้าเว็บไซต์ของเกมส์ เธอรู้จักตัวอวตาร
สกายด็อกเตอร์จึงซ็อคไป: “คุณเล่นเป็นผู้หญิงงั้นเหรอ?”
“ฮี่ฮี่ ตัวนั้นมันสวยได้มาตรฐานเดียวกับฉัน”
อาหารถูกเสริฟ โม่จาทาเล่าไปกินไป: “หลังจากเล่นไปสักพัก ฉันเห็นคน
อื่นแต่งงานกัน ฉันเลยพยายามหาคนแต่งด้วย”
“เอ่อ รุ่นพี่ คุณเล่นเป็นผู้หญิง แล้วคุณมองหาผู้ชาย”
“ผิดแล้ว ฉันมองหาเยาเหริน”
… … ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?
ในเกมส์เหรินเยาคือผู้ชายที่ใช้ตัวอวตารผู้หญิง ส่วนเยาเหรินคือผู้หญิงที่
ใช้ตัวอวตารผู้ชาย เนื่องจากความชอบในรูปแบบของตัวอวตาร เยาเหรินเป็นที่นิยม
ในเกมส์
“ในเกมส์นั้นมีตัวอวตารชื่อ นักธนูบุปผา รูปแบบของมันเป็นเด็กชาย
หน้าตาน่ารัก พูดง่ายๆคือ ไม่มีผู้ชายแท้ๆที่ไหนเลือก แต่พวกผู้หญิงมักชอบและ
นทีแห่งความฝัน

P a g e | 352
เลือกใช้ ดังนั้นฉันจึงพยายามหานักธนูบุปผามาแต่งด้วย ฉันเลือกจากชื่อ ถ้าจำไม่
ผิดน่าจะเป็นโชวเก๋อไจ้ซิงเฉิน[2]
“ชื่อนี้ออกจะยิ่งใหญ่และกล้าหาญ ทำไมถึงคิดว่าเป็นผู้หญิงใช้”
โม่จาทาพูดอย่างเจ็บปวด: “ฉันรู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นต้องการไขว่คว้า
ดวงดาว เพื่อแสดงว่าฉันสามารถเป็นที่พึ่งพิงให้เขาได้ ฉันจึงไม่ถามเพศ หลังจาก
พยายามอยู่เป็นเดือน ฉันก็พบว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นเหรินเยาท่ามกลางเยาเหริน”
ช่างซับซ้อนนัก เว่ยเว่ยกลอกตา: “สรุปว่าเขาเป็นเหริน หรือเป็นเยา?”
อวี้องรู้เรื่องมาก่อน จึงอธิบายว่า: “เป็นผู้ชาย”
“เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น”
“ไม่มีหลังจากนั้น พอฉันรู้ว่าเขาเป็นผู้ชาย ฉันก็ไม่เล่นเกมส์นั้นอีกเลย”
หลังจากเงียบกันไปพักใหญ่ เว่ยเว่ยก็เถียงว่า: “รุ่นพี่เม่ยเหริน พี่ไม่ควร
โทษคนอื่น พี่เองก็ปลอมเป็นผู้หญิง หลอกลวงความรักของผู้อื่น พี่เป็นคนเริ่มต้นแต่
กลับทอดทิ้งเขา”
“ใช่ เป็นคนเริ่ม แล้วก็ทอดทิ้ง ซ้อสามใช้สำนวนได้ดี” อวี้กงพยักหน้าแรงๆ
โม่จาทาแก้ตัว: “แต่ฉันมีเจนาบริสุทธิ์”
คนที่พูดน้อยถึงไม่พูดอย่าง KO ซึ่งตามปกติมักจะเงียบและรีบกิน เพื่อจะ
นั่งมองคนอื่นกิน ครั้งนี้เขาก็เป็นคนแรกที่กินเสร็จเช่นเดิม แต่เมื่อเขาวางตะเกียบลง
เขาก็เปิดโอษฐ์ทองคำ: “เซิร์ฟเวอร์ที่นายใช้คือ ใต้แสงจันทร์แห่งฉางอันใช่ไหม?”
โม่จาทาแปลกใจ: “นายรู้ได้ยังไง”
Dream of JiangHu (梦游江湖)

P a g e | 353
KO แสดงมีสีหน้าเย็นยะเยือก และพูดด้วยเสียงเย็นยะเยียบ: “เพราะฉัน
คือเยาเหรินท่ามกลางเหรินเยาคนนั้น”
เลิกกินดีกว่า อวี้กงและเว่ยเว่ยขอตัวออกจากร้าน พอพ้นประตูอวี้กงก็
ถอยใจยาวๆ: “ฝนฟ้าคะนอง น่ากลัวเกินไป”
เว่ยเว่ยใจเต้นแรง: “สายตาที่ฟาดฟันกันของพวกเขารุนแรงเหลือเกิน”
“นี่ล่ะที่เรียกว่าพรหมลิขิต”
“ตัวอย่างการลิขิตที่ผิดพลาด”
“ศิษย์น้อง”
“ศิษย์พี่”
“รีบไปกันเถอะ”
“อืม”

ผลก็คือ เมื่อเว่ยเว่ยและเซียวไหนมาถึงออฟฟิสในวันต่อมา โม่จาทาก็พุ่ง
ตัวมาหาและพูดว่า: “เจ้าสาม นายต้องให้ความยุติธรรมกับฉัน KO คุกคามฉันในที่
ทำงาน”
“เขาคุกคามคุณอย่างไร?” เว่ยเว่ยซัก เธอพบว่าน ้าเสียงของตัวเองไม่ค่อย
ถูกต้องนัก ฟังดูร่าเริงเกินไป เว่ยเว่ยพยายามปรับเสียงให้ทุ้มขึ้นและพูดอย่างจริงจัง
ว่า “รุ่นพี่ หมอนั่นคุกคามคุณงั้นเหรอ ช่วยเล่ารายละเอียดหน่อย อย่าให้ขาดตก
บกพร่องแม้แต่นิดเดียวนะ เราจะให้ความยุติธรรมกับคุณแน่นอน”
โม่จาทาพูดอย่างเศร้าสลด: “เขาอยากให้ฉันกลับไปที่เกมส์ต้องคำสาป
นั่นและแต่งงานกับเขา”
นทีแห่งความฝัน

P a g e | 354
เว่ยเว่ยร่วมวงตำหนิอย่างตื่นเต้น: “เขาทำแบบนี้ได้ยังไง ล ้าเส้นไปแล้ว”
“ใช่ไหมล่ะ เขาว่าเขาถูกหัวเราะเยอะ เขาจึงอยากกู้ศักดิ์ศรีคืน แม่ง ผู้เล่น
เปลี่ยนหน้าไปถึงไหนแล้ว จะมากู้ศักดิ์ศรีอะไรกัน”
เว่ยเว่ยทำตัวเป็นกังหันต้องลม เปลี่ยนใจอย่างกระทันหัน: “รุ่นพี่ KO พูด
ถูกแล้ว รุ่นพี่ล่อลวงเขา คุณต้องรับผิดชอบ”
โม่จาทามองหน้าเธออย่าพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะหันไปพึ่งพาเซียวไหนที่
น่าเชื่อถือกว่า: “เจ้าสาม นายต้องให้ความยุติธรรมกับฉันนะ”
ใครจะคิดว่าเซียวไหนจะพูดว่า: “แบบนี้ดีแล้ว ฉันกำลังห่วงว่าจะทำ
อย่างไรให้ KO ยอมทำงานกับเราต่อ ตอนนี้เลิกห่วงได้แล้ว”
โม่จาทาใช้สีหน้าเหมือนโดนทรยศมองเซียวไหนอย่างเจ็บปวด: “เจ้าสาม
นายมันไม่มีหัวใจ นายจะให้ฉันแต่งงานกับตัวประหลาดนั่นงั้นเหรอ?”
เซียวไหน: “ฉันจะให้โบนัสพิเศษแก่นาย”
โม่จาทา: “หนึ่งพันขาดตัว”
เซียวไหนมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพิจารณา
โม่จาทายืดอกขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง: “ความบริสุทธิ์ของฉัน เป็นราคาที่ไม่
อาจต่อรอง”
เซียวไหนคิดนิดนึงก่อนจะพยักหน้า
โม่จาทาดูร่าเริงและมีความสุขขึ้นทันทีและวิ่งไปที่แผนกเขียนโปรแกรม:
“KO มาแต่งงานกันเถอะ คืนนี้ฉันจะพานายไปกินข้าวเพื่อเป็นการฉลอง”
ผู้ชมที่มุงดูอยู่ยังคงอภิปราย
Dream of JiangHu (梦游江湖)

P a g e | 355
“รุ่นพี่เม่ยเหรินช่างมีจุดยืนที่อ่อนปวกเปียก”
“ผู้ชายสมัยนี้มีไม่กี่คนหรอกที่มีร่างกายบริสุทธิ์แบบฉัน”
“เสี่ยวเกอยอมจ่ายมากไป รุ่นพี่เม่ยเหรินมีค่าไม่ถึงพันหรอก อย่างน้อยก็
ควรมีส่วนลดหรือของแถม”
“รุ่นพี่เม่ยเหรินแต่งกับ KO ต่อไปเราเรียกเขาว่า ‘พี่คนดี๊คนดี’[3] ดีกว่า”
“ตั้งชื่อได้ดี พี่คนดี๊คนดี พวกเราก็อยากไปฉลองด้วย อย่างน้อยก็แจกขนม
มงคลให้เราบ้าง”

ภายใต้บรรยากาศงานมงคล(?) วันหยุดฤดูร้อนก็ใกล้หมดลง เว่ยเว่ยจัด
เวลาเพื่อเขียนรายงานการฝึกงานภาคฤดูร้อน เว่ยเว่ยเป็นนักศึกษาชั้นดีแต่เธอมี
ปัญหาในการเพิ่มน ้าในรายงานเมื่อปีก่อนๆ แต่นั่นไม่ใช่ในปีนี้ เธอมีเรื่องมากมาย
ให้เขียน แน่นอนเธอระมัดระวังอย่างดีที่จะไม่เปิดเผยความลับของบริษัทต้าเซิน
เมื่อเธอเขียนรายงานเสร็จครึ่งนึง จู่ๆในวันหนึ่ง เซียวไหนก็ถามเธอว่า:
“เราไปทัศนศึกษากันไหม”
เว่ยเว่ยกระพริบตา: “ที่ไหน”
“ซีอาน”
เธอไม่เคยไปซีอาน แต่เธอไม่มีเงินมากพอที่จะใช้ในการทัศนศึกษา และ
เธอไม่อยากโทรขอเงินที่บ้านด้วยเพราะเธอบอกใครๆว่าเธอกลับมาเพื่อฝึกงาน
เว่ยเว่ยอึกอัก
นทีแห่งความฝัน

P a g e | 356
เซียวไหนไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเธออึกอักเพราะอะไร: “ค่าอาหารและค่าที่พัก
ถือเป็นส่วนนึงของค่าจ้างในการฝึกงาน”
เว่ยเว่ยพูดอย่างอายๆ: “งั้นที่โรงแรม ฉันขอห้องพักแยกต่างหาก?”
เซียวไหนมองเธอ: “แน่นอน ฉันมีศีลธรรมพอ”
เว่ยเว่ยกอดแขนเขา: “เสี่ยวเกอ คุณยอดเยี่ยมที่สุด ฉันจะเป็นมือขวาของ
คุณเอง”
=========================
[1]โม่จาทาแซ่ฮ่าว ซึ่งเสียงคล้ายกับคำว่า ‘ห่าว’ ที่แปลว่าดีในภาษาจีน รุ่นพี่ฮ่าว จึง
อาจแผลงเป็น รุ่นพี่คนดี คล้ายๆคำที่คนรักรุ่นน้อง ใช้เรียกแฟนที่เป็นรุ่นพี่
[2] 手可摘星辰 โชวเก๋อไจ้ซิงเฉิน มือที่เอื้อมหยิบดาว
[3] ปกติเว่ยเว่ยจะเรียกโม่จาทาว่ารุ่นพี่เม่ยเหรินซึ่ง คำว่า เม่ย 眉 แปลว่าคิ้วสวย
คนสวย แต่ในตอนนี้ พนักงานบริษัทใช้คำว่า เม่ย 美 ในความหมายว่า ดี เรียกโม่
จาทา

Dream of JiangHu (梦游江湖)

P a g e | 357