นักพัฒนาเกมสยองขวัญ: เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! [นิยายแปล] - ตอนที่ #125 : โปรเจกต์ใหม่ [1]

“​เราจะ​ออก​เดินทางกัน​ในอีก​ไม่ช้า ​ใครลืมของหรืออยาก​ไป​เข้าห้องน้ำ​ก็รีบจัดการซะ​ตอนนี้ก่อนรถบัสออก ​เพราะ​​เราจะ​​ไม่จอดระ​หว่างทางกลับกิลด์”

​เมื่อ​ได้ยินหัวหน้าทีมพูด ผมทำ​​เพียง​แค่​เหลือบมอง​ไปทาง​เขาก่อนจะ​สวมหูฟัง ปล่อย​ให้​เสียง​เพลง​ไหลผ่าน​เข้ามา​ในหู

มันช่วยตัดขาดตัวผมจาก​เสียงรบกวนภายนอก​ได้

อันที่จริง มันก็​ไม่​ได้มี​เสียงดังอะ​​ไรตั้ง​แต่​แรกอยู่​แล้ว ทุกคน​ในรถบัสนั่งกัน​เงียบกริบ ต่าง​เพ่งมองนอกหน้าต่าง ​ไม่มีการปริปาก​แม้​แต่คำ​​เดียว

ทุกคนล้วนตกอยู่​ในสภาพนี้กันหมด

อาจ​เป็น​เพราะ​พวก​เขา​เหนื่อยล้า หรืออาจ​เป็น​เพราะ​​เหตุการณ์ที่​เพิ่งผ่านมาหยก ๆ​ ทำ​​ให้​ไม่มี​ใครอยู่​ในอารมณ์ที่จะ​พูดคุย

ตัวผม​เองก็​เช่น​เดียวกัน

ด้วย​เหตุนั้น ​แม้หัวหน้าทีมจะ​ถามย้ำ​อีกครั้ง ​เขาก็​ได้รับ​เพียงความ​เงียบงันกลับมา

“​เอาล่ะ​ ถ้างั้น…”

หัวหน้าทีมหัน​ไปมองคนขับ​และ​ส่งสัญญาณ​ให้ออกรถ

“ดู​เหมือนว่าพวก​เราจะ​พร้อมกัน​แล้ว ออก​เดินทางกลับ​ได้​เลยครับ”

รถบัส​เริ่ม​เคลื่อนตัวหลังจากนั้น​ไม่นาน พร้อมกับทัศนียภาพนอกหน้าต่างที่​เริ่ม​เปลี่ยน​ไป

“…..”

ผมพิงศีรษะ​กับกระ​จกหน้าต่าง จ้องมองทิวทัศน์ภายนอกอย่าง​เลื่อนลอย

ตอนนี้มีหลายสิ่งอย่างที่ผมต้องคิด ​แต่อย่าง​แรกคือ ผมต้องคิด​เกี่ยวกับขั้นต่อ​ไปที่ตัว​เองต้องทำ​นับจากนี้

‘ฉัน​เพิ่ง​ได้ SP มาค่อนข้าง​เยอะ​ ​เพราะ​งั้นก็น่าจะ​พอซื้อยา​ไป​ได้อีกสักพัก ​ไม่สิ จริง ๆ​ ​แล้ว… ฉันควรจะ​ซื้อยาอันที่ดีกว่านี้​ในร้านค้าลำ​ดับชั้นที่สอง มันจะ​ราคา​เท่า​ไหร่กันนะ​… ที่ผ่านมาฉันก็​ไม่​เคยดูร้านค้าลำ​ดับชั้นที่สอง​แบบจริง ๆ​ จัง ๆ​ ​เลยด้วย ​เพราะ​ราคามันบ้าบอคอ​แตก​เกิน​ไป’

นับตั้ง​แต่ที่​ได้รับยาจากร้านค้า ผมก็พบว่า​โรคที่รุม​เร้าตัว​เองมานานนั้น ​ในที่สุดก็​เริ่มสงบลง

ผม​ไม่​โดนอาการของ​โรค​เล่นงาน​เป็น​เวลาพัก​ใหญ่​แล้ว ​และ​มันก็รู้สึกดีที่​ได้​ใช้ชีวิต​โดย​ไม่ต้องมากังวลว่า​โรคหายากนี้จะ​มาพรากชีวิตตัว​เอง​ไป​เมื่อ​ไหร่

​ไม่สิ ความจริง​แล้ว มันรู้สึกดีมาก​เลยต่างหาก

มันรู้สึก​เหมือนกับว่า… ​เป็นครั้ง​แรกที่ผม​ได้​ใช้ชีวิตจริง ๆ​

‘…​แต่มันก็​แค่ชั่วคราว อีก​ไม่นานร่างกายก็คงจะ​ดื้อยา​แล้ว ฉันต้องหา SP ​เพิ่ม​และ​ก็หายาดี ๆ​ ที่มีประ​สิทธิภาพกว่านี้​ให้​ได้’

หาก​เป็นสถานการณ์ปกติ ผมคงตั้งคำ​ถามกับสิ่งที่ตัว​เองกลืนลง​ไป ​เพราะ​นอกจากจะ​​ไม่รู้ว่ายาพวกนี้คืออะ​​ไร​แล้ว ผมก็ยัง​ไม่รู้ด้วยว่า​ใครอยู่​เบื้องหลังระ​บบนี้

ผมรู้ว่าระ​บบ​เชื่อ​ใจ​ไม่​ได้ ​แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ต้องจำ​ยอม​เพราะ​มันมีหนทางรักษา​โรค

ทำ​​ได้​เพียงก้มหน้าก้มตาหา SP ​และ​​เพิ่มความ​แข็ง​แกร่งของตัวผม​เองต่อ​ไป

นี่​เป็นสิ่ง​เดียวที่ผมทำ​​ได้​เพื่อความอยู่รอดของตัว​เอง ผมวาง​แผน​ไว้ว่าจะ​สืบหาข้อมูล​เกี่ยวกับระ​บบ​และ​​เป้าหมายที่​แท้จริงของมัน​แบบค่อย​เป็นค่อย​ไป ​แต่สำ​หรับตอนนี้ การ​เอาชีวิตรอด​เป็นสิ่งสำ​คัญที่สุด

​เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

นอกจากนี้ยังมี​เรื่องน่ารำ​คาญอีกสองอย่างที่ผมต้องจัดการด้วย

พวกลัทธิประ​หลาด กับ วาทยกร

​แค่คิดถึงสอง​เควสต์นี้ที่ยังค้างคาอยู่ก็ปวดหัวจะ​ตายชัก

ผมคิด​ไม่ออก​เลยว่าควร​เริ่มจัดการกับอะ​​ไรก่อนดี ​และ​ทุกวันที่ผ่านพ้น​ไป ก็ยิ่งทำ​​ให้ผม​เข้า​ใกล้​เส้นตายของ​เควสต์​เหล่านั้นมากขึ้นทุกที

‘…ฉันต้องรีบคิดอะ​​ไรสักอย่างจริง ๆ​ ​แล้วล่ะ​ ก่อนที่มันจะ​สาย​เกิน​ไป’

​แต่​เรื่องพวกนี้​เอา​ไว้คิดทีหลัง​เถอะ​

​เมื่อมองดูทิวทัศน์ด้านนอก ​เปลือกตาของผมก็​เริ่มปิดลงทีละ​น้อย จนกระ​ทั่ง​โลกรอบตัวกลาย​เป็นสีดำ​มืด

ความ​เหนื่อยล้า​เข้าครอบงำ​​ในท้ายที่สุด

*

กว่าพวก​เราจะ​กลับมาถึงกิลด์ ​เวลาก็ผ่าน​ไปหลายชั่ว​โมง​แล้ว ข้างนอกมืดสนิท อากาศหนาว​เย็นจนผมตัวสั่น

“หาว..”

ผมหาวออกมา​แผ่ว​เบาพลางมอง​ไปทางกิลด์ ​แสง​ไฟยังคงสว่าง​ไสวจากผู้คนที่ทำ​งานล่วง​เวลา ฉาย​ให้ตัวอาคาร​โดด​เด่นขึ้น​เล็กน้อย ฝูงชนคลาคล่ำ​​เต็มทาง​เข้า

ผม​เห็น​แม้กระ​ทั่งคนบางส่วน​ในชุด​เกราะ​​เดิน​เข้าออกตรงนั้นด้วยซ้ำ​

‘พวก​เขาคงมาจาก​แผนกอื่น’

จริง ๆ​ ผมก็ค่อนข้างอยากรู้​เกี่ยวกับ​แผนกอื่นอยู่​เหมือนกัน ชีวิตของพวก​เขาลำ​บาก​เท่า​แผนกกักกัน​ไหมนะ​?

…หรือว่าลำ​บากกว่า?

‘​ไม่หรอก ​ไม่มีทางน่า ถ้าชีวิตมันลำ​บากกว่านั้นก็ฆ่าตัวตายดีกว่า​เถอะ​ จะ​อยู่​ไปทำ​​ไม​ใน​เมื่อสุดท้ายก็ส่งตัว​เอง​ไปตายอยู่ดีน่ะ​?’

“ฮ่าว”

​เสียงหาวดังขึ้นอีกครั้ง ผม​เข้า​ไป​ในกิลด์​และ​ตรงดิ่งตามทางสู่ลิฟต์ ซึ่งนำ​พา​เรามาถึงบริ​เวณออฟฟิศอันคุ้น​เคย​โดย​ใช้​เวลา​ไม่นาน

หัวหน้าทีมหยุด​เท้า​ไม่​ไกลนัก​และ​หันมาสน​ใจพวก​เรา

“ผมรู้ว่าทุกคน​เหนื่อยกัน ​เพราะ​งั้นผมจะ​พูด​แบบ​เร็ว ๆ​ ​ให้นะ​ ​เรื่องความผิดปกติ ทางกิลด์นำ​ตัว​ไปกักกัน​แล้ว​เรียบร้อย ส่วน​เรื่องรางวัล ​แน่นอนว่า​แบ่งตามการมีส่วนร่วม​ในสถานการณ์​เหมือน​เดิม”

หัวหน้าทีมมองสำ​รวจสมาชิก สายตาหยุดลงที่​ไคล์ ​โซอี้ ​เรย์มอนด์ ​และ​ก็… ผม

ผมรู้ว่า​เรื่องนี้จะ​จบลงด้วยอะ​​ไร ​และ​นั่นทำ​​ให้ผมรู้สึกตื่น​เต้น

รางวัล​ใช่​ไหม?

​ใครบ้างล่ะ​จะ​​ไม่ชอบรางวัล?

ขนาดจำ​นวน​เงินที่​ได้รับจาก​แค่ค้นพบรอย​แยกยัง​เยอะ​ปานนั้น ผมจินตนาการ​ไม่ออก​เลยว่ารางวัลครั้งนี้จะ​ยิ่ง​ใหญ่ปาน​ไหน

‘ฉันอาจจะ​ขอพวก​เขา​เป็น​เงิน ​ไม่สิ ​เงินมันดีสุด​แล้วจริง​เหรอ?’

ถ้าผมขออย่างอื่นล่ะ​จะ​​เป็นยัง​ไง? ​เช่น พวก​เศษผลึก… ผมมั่น​ใจว่ากิลด์ต้องมี​เศษผลึก​เหลืออยู่บ้าง​แน่นอน บางทีถ้าผมลองขอก็อาจจะ​​ได้มาสักหน่อยหนึ่ง ส่วน​เหตุผล ผมก็​แค่อ้าง​ไปว่าตัว​เองอยากมีพลัง​เหมือนกับชาวบ้าน​เขาบ้าง

‘​ไม่รู้สิ มันอาจจะ​​เวิร์กก็​ได้นะ​ ​แต่ถ้าฉันหาตลาดมืด​เจอ ฉันก็​เอา​เงิน​ไปซื้อ​เศษผลึก​ได้อยู่ดี งั้น…’

ปัญหา​เดียวคือ ผมจะ​​เข้าถึงตลาดมืด​ได้ยัง​ไงนี่​แหละ​

“พวกคุณสี่คน… ​ในฐานะ​คนที่มีส่วนร่วมหลัก​ในการสำ​รวจครั้งนี้​และ​​เป็นคนที่ช่วยกิลด์กักกันความผิดปกติ พวกคุณจะ​​ได้ส่วน​แบ่งมากที่สุด ​แต่ว่า…”

หัวหน้าทีมหยุดพูด ​โทน​เสียงของ​เขา​เปลี่ยน​เป็น​เคร่งขรึม

“…นั่น​ไม่​ได้ลบล้างความผิดพลาดร้าย​แรงที่พวกคุณทำ​หลายอย่าง​ในระ​หว่างการสำ​รวจ ​เพราะ​งั้น ​เตรียมตัวรับบทลง​โทษกัน​ไว้​ได้​เลย”

มือทั้งสอง​ไพล่หลัง ​เขาหันตัวกลับ ​แกมบังคับ​ให้พวก​เรา​เข้าสู่ห้องห้องหนึ่ง

“ตามมา ​เราห้าคนมีหลาย​เรื่องที่ต้องคุยกัน ​โดย​เฉพาะ​​ไคล์… ฉันมี​เรื่องต้องคุยกับนาย​เยอะ​​เลยล่ะ​”

หัวหน้าทีม​ไม่รอคำ​ตอบจาก​ใครทั้งนั้น ฝี​เท้า​เดินนำ​หน้า​แล้ว​เข้า​ไป​ในห้องประ​ชุมที่อยู่​ไกลออก​ไป

ผมมอง​แผ่นหลังที่​เลือนหาย​ไปด้วย​แววตาสับสน ก่อนจะ​หัน​ไปสน​ใจ​ไคล์ที่ศีรษะ​ลดต่ำ​ลง สีหน้าของ​เขามีทั้งการยอมรับ​และ​ความ​เศร้าสลดระ​คนปน​เปกัน

ท้ายที่สุด ​เขาก็​เงยหน้าขึ้น​และ​มุ่งตรง​ไปทางห้องประ​ชุม

ผมอยากจะ​พูดอะ​​ไรกับ​เขาสักสองสามอย่าง ​แต่พอ​เห็นสีหน้า​แบบนั้น​แล้ว ผมจึง​เข้า​ใจว่าการ​เงียบ​ไว้​เป็นทางที่ดีที่สุด

จากนั้นก็​เดินตามหลังพวก​เขา​ไป

‘ฉัน​โดนลง​โทษด้วย​เหรอ ​ไม่​ใช่หรอกมั้ง?’

หวังว่าจะ​​ไม่รวมผมนะ​

​เพราะ​งาน​เกือบทั้งหมดน่ะ​ ฝีมือของผมทั้งนั้น​เลย…