นักพัฒนาเกมสยองขวัญ: เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! [นิยายแปล] - ตอนที่ #160 : เปิดตัวเกมใหม่ [4]
คิ้วของไอดริสขมวดเข้าหากันโดยสัญชาตญาณเมื่อใบหน้าของหญิงชราปรากฏเต็มหน้าจอ ทุกรายละเอียดเด่นชัดในสายตาของเขา ทั้งรอยเหี่ยวย่นที่สลักลึกในผิวหนัง ความว่างเปล่าในดวงตากลวงโหวสีฟ้าจาง ๆ และเม็ดไฝที่อยู่ใต้ดวงตาข้างขวาพอดิบพอดี
รูปลักษณ์ของเธอนั้นเพียงพอที่จะเขย่าไอดริสให้ตื่นจากภวังค์อันเฉื่อยชา เขาจ้องมองหญิงชราบนหน้าจอ
“งานดีไซน์ไม่มีกั๊กงบเลยนะเนี่ย”
ทุกรายละเอียดของหญิงชราดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นมาอย่างพิถีพิถัน ช่วยเพิ่มความรู้สึกสมจริงให้กับฉาก หญิงชราเอ่ยปากอีกครั้งหนึ่ง
“ฉันนึกว่าคุณจะไม่มาซะแล้วค่ะ คุณตำรวจ”
คุณตำรวจ?
มุมกล้องแพนลง แสดงให้เห็นชุดเครื่องแบบตำรวจ ก่อนจะแพนกลับขึ้นไปหาหญิงชราซึ่งถอยหลังไปสองสามก้าว
มือของเธอยกขึ้นเพื่อชูตะเกียงดวงเล็ก
“…ฉันรอมาค่อนข้างนาน จนเริ่มหมดความอดทนแล้วน่ะค่ะ”
ริมฝีปากของเธอค่อย ๆ ยกสูงกลายเป็นรอยยิ้มไร้ฟัน ไอดริสยิ้มเยาะ
‘จงใจปั้นให้เธอน่าเกลียดที่สุดเท่าที่จะทำได้งั้นสินะ? ก็แค่มุกตื้น ๆ เพิ่มความสยอง’
ว่าแล้วก็ส่ายศีรษะไปมา
เขาเริ่มจะหมดความสนใจกับเกมนี้เสียแล้ว
ไม่สิ อันที่จริง ทำไมเขาถึงยังเล่นอยู่ล่ะ? เขาควรจะออกจากเกมตั้งนานแล้ว ไหงมาจบลงที่กำลังนั่งเล่นมันล่ะเนี่ย?
“สามีของฉันเพิ่งหายตัวไปได้ไม่นาน คุณอาจจะพบเบาะแสบางอย่างก็ได้ถ้าลองค้นข้างในดู ฉันยินดีช่วยคุณค่ะ”
จากนั้นหญิงชราก็ขยับไปด้านข้าง พลางถือตะเกียงเพื่อส่องแสงให้ความมืดสลัวโดยรอบสว่างมากขึ้น
คู่มือการควบคุมพื้นฐานก็ปรากฏขึ้นเป็นชุด ๆ หลังจากนั้นไม่นาน
W — เดินหน้า
A — ซ้าย
D — ขวา
S — ถอยหลัง
คลิกซ้าย — หยิบขึ้นมา
“หืม? ปุ่มค่อนข้างพื้น ๆ เลยแฮะ”
เพียงแค่มองแวบเดียว ไอดริสก็บอกได้เลยว่าระบบกลไกของเกมนี้ค่อนข้างเรียบง่าย ทำให้เขาขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม
‘สู้ก็ไม่ได้ ทำอย่างอื่นก็ไม่ได้อีก? แล้วจะให้ฉันทำอะไรเนี่ย?’
เขาส่ายศีรษะ รู้สึกไม่อยากแม้แต่จะวิจารณ์ตัวเกมต่อแล้วด้วยซ้ำ
ฝ่ามือขยับเมาส์มองไปรอบ ๆ บริเวณ สายตาหยุดอยู่ที่หญิงชราผู้ยืนยิ้มอย่างเงียบเชียบอยู่ข้าง ๆ อีกครั้งหนึ่ง
“เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ งั้นบทของเธอก็จบแล้ว?”
ไอดริสพอจะจับจุดได้แล้วว่าตัวเองต้องทำอะไร สรุปคือเขาต้องหาเบาะแสเกี่ยวกับสามีของหญิงชรา มันต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับชายคนนั้น และตัวเขามาสืบสวนสถานการณ์ในฐานะ ‘เจ้าหน้าที่ตำรวจ’
ดูเหมือนว่านี่จะเป็นเรื่องราวปูมหลังของเกมนะ
“…คงมีแค่นี้ละมั้ง?”
เขาเลื่อนเมาส์มองรอบ ๆ ก่อนจะเข้าไปหาหญิงชราอีกครั้งหนึ่ง
จากนั้นจึงคลิกซ้าย และเธอก็คลี่ยิ้มออกมา
“คุณตำรวจ? ให้ฉันช่วยอะไรไหมคะ? บอกฉันได้ตลอดเลยนะคะ”
บทสนทนาจบลงเพียงเท่านี้
‘ฉันว่าคงพูดได้เต็มปากแล้วล่ะนะว่าเธอมีไว้แค่สร้างบรรยากาศกับยัดข้อมูลให้เฉย ๆ’
ไอดริสเคาะนิ้วลงบนโต๊ะก่อนจะส่ายศีรษะ
“พอกันทีกับเกมนี้”
ก่อนหน้านี้เขาไม่สนใจ และตอนนี้เขาก็ไม่สนใจเหมือนเดิม
‘ทำไมเจมี่ถึงบอกให้ฉันเล่นเกมนี้วะ? หรือว่าหมอนั่นเล่นแล้วกลัว เลยคิดว่าฉันเล่นแล้วจะกลัวด้วย?’
แต่แค่คิดเขาก็ขมวดคิ้วแล้ว เจมี่คิดจริง ๆ เหรอว่าแค่ตัวเองไปป้วนเปี้ยนตามสถานที่เฮี้ยน ๆ แล้วจะจิตแข็งได้เท่ากับเขา?
“นั่นมัน… ไร้สาระชะมัด”
ไอดริสไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะเรียกว่ารู้สึกโกรธหรือหงุดหงิดดีเพราะตอนนี้เขารู้สึกมันทั้งคู่เลย และในจังหวะที่เขากำลังจะปิดเกมทิ้งถาวร ท่วงทำนองสายหนึ่งพลันเติมเต็มมวลอากาศ
“หืม?”
มันนุ่มนวล แต่ถึงอย่างนั้น… ทันทีที่ไอดริสได้ยิน มันเกือบจะรู้สึกราวกับว่าความคิดในหัวของเขาเลือนหายไป
“….!?”
กว่าไอดริสจะดึงสติกลับมาได้ก็ใช้เวลาพักหนึ่ง และพอได้สติแล้ว เขาก็ตกใจเมื่อเห็นว่ามือของตัวเองกดลงบนเมาส์ ขณะที่นิ้วมือซึ่งอยู่บนคีย์บอร์ด กำลังบังคับให้ตัวละครตรงไปยังประตูบานหนึ่งที่เปิดอ้าอยู่ไกล ๆ
“อะไร? เกิดอะไรขึ้น…?”
ไอดริสรีบชักมือตัวเองกลับ จ้องมองคีย์บอร์ดตรงหน้าพลางขมวดคิ้วมุ่น
เขาเอามือปิดปากแล้วมองไปยังเบียร์ที่วางอยู่บนโต๊ะ
‘ฉันดื่มเยอะเกินไปงั้นเหรอ? นี่ฉัน… เมาขนาดนั้นเลย?’
ไม่ใช่ว่าเขาจะเลิกเล่นเกมนี้หรอกเหรอ? ทำไมจู่ ๆ เขาถึงเริ่มเล่นเกมล่ะ?
และ…
“ทำไมหัวใจฉันเต้นแรงจังวะ?”
ฝ่ามือทาบลงบนหน้าอก ไอดริสสัมผัสได้ หัวใจของเขากำลังเต้น มันเต้นรัวเกินกว่าจังหวะปกติไปไกลโข
ไอดริสนั่งตัวตรง คิ้วขมวดแน่นยิ่งขึ้น สายตาหันไปทางตัวเกมอีกครั้งหนึ่ง หรือถ้าให้เจาะจงกว่านี้คือหันไปทางประตูที่เปิดค้างไว้เบื้องหน้า ทั้งหมดที่เขาเห็นมีเพียงความมืดมิดที่รอคอยอยู่อีกฝั่ง
ท่วงทำนองอ่อนโยนบรรเลงกลางอากาศ อยู่ดี ๆ เขาก็กลืนน้ำลายลงคอโดยไม่ทราบสาเหตุ
“อะไรกัน…”
พฤติกรรมเรียบง่ายนั้นทำเอาเขาประหลาดใจ
เขาจ้องมองประตู จากนั้นก็มือของตัวเองที่มีเหงื่อซึมเล็กน้อย ใบหน้าของเขาเริ่มหงิกงอ
“ฉันเมาแล้ว ใช่ไหม?”
ความคิดที่ว่า เขากลัว ไม่เคยผุดขึ้นมาในหัวเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ในความคิดของเขา มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะกลัวเกมนี้ เขาต้องเมาแน่ ๆ นั่นเป็นคำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้สำหรับปฏิกิริยาแปลกประหลาดของเขาเอง
และทำนองเพลงนั่น…
“น่ารำคาญชะมัด ปิดมันยังไงเนี่ย?”
ไอดริสกดปุ่ม [Esc] และพยายามมองหาในหน้าตั้งค่า แต่ไม่ว่าจะหาอย่างไร เขาก็ไม่สามารถปิดเสียงดนตรีได้เลย
“อะไรวะ? เกมบ้าอะไรเนี่ยไม่ให้ปิดเพลง?”
แม้ว่าเขาจะสามารถปิดเสียงทั้งเกมได้ แต่สิ่งที่เขาต้องการคือปิดเฉพาะดนตรีประกอบ ไม่ใช่ปิดเสียงอย่างอื่นไปด้วย เพราะเสียงดนตรีนั้นทำให้เขากระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก
อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดเลยว่าตัวเกมไม่ยอมให้เขาทำเช่นนั้น
‘เกมนี้มันเฮงซวยจริง ๆ’
ไอดริสเดาะลิ้น สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะมองไปที่ประตูอีกครั้งหนึ่ง ก่อนหน้านี้เขาอยากปิดเกมทิ้ง แต่ตอนนี้อะไร ๆ จะเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาเดือดจนได้ที่ของจริงแล้ว
‘เจมี่อยากให้ฉันทำคลิปใช่ไหม?’
“ก็ได้”
ริมฝีปากยกโค้งขึ้น เขาวางมือลงบนคีย์บอร์ดและเมาส์อีกครั้ง
‘ฉันจะรีวิวให้ แค่ว่า… มันจะไม่ใช่แบบที่ใจดีหรอกนะ’
“หึ”
ไอดริสไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เอื้อมมือไปทางด้านบนของคอมพิวเตอร์และเปิดกล้อง เมื่อเห็นจุดสีเขียวส่องแสงวาบ เขาก็แย้มยิ้มฉับพลัน
“โย่ว! เป็นไงกันบ้าง?”
เขาเลื่อนเมาส์ไปมาซ้ายขวา
“ยินดีต้อนรับกลับสู่ช่องของผมนะ ก็อย่างที่ทุกคนเห็นนั่นแหละ ผมกำลังเล่นเกมใหม่ เอ่อ… มันชื่อว่าอะไรนะ?”
ไอดริสคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเกมนี้ยังไม่มีชื่อ เขาจึงกลอกตา
“ช่างเถอะ มันยังไม่มีชื่อ จะบอกว่าเป็นตัวต้นแบบก็ได้ ต้นแบบสุดพิเศษที่คุณจะหาดูได้จากช่องของผมเท่านั้น คึ่ก”
เขาจิบเบียร์อึกหนึ่งแล้วกล่าวต่อ
“เอาเป็นว่า เท่าที่ผมได้ยินมา เกมนี้สร้างโดยคนเดียวกับที่ทำเกมออฟฟิศสยองขวัญไม่นานมานี้ อย่างที่คุณเห็นกันเลย กราฟิกมันพัฒนาขึ้นกว่าเกมก่อน แต่ก็แค่นั้นแหละ คุณคิดว่าเกมจะทำให้ผมกลัวได้งั้นเหรอ?”
ไอดริสหัวเราะพร้อมกับกระแทกกระป๋องลงอย่างแรง
แป๊ง!
“โคตรฮา! เกมนั้นผมเบื่อตั้งแต่นาทีแรก เกมนี้ก็คงสภาพเดียวกัน”
เขาเดาะลิ้นแล้วกดปุ่ม [W] เพื่อเดินหน้าต่อ
“มาดูกันว่าคนสร้างจะพัฒนาขึ้นจากเกมที่แล้วบ้างไหม ฝีมือเขาจะดีขึ้นหรือว่าแย่ลง? ไม่สิ เดี๋ยวก่อนนะ… คนเราห่วยอยู่แล้วยังจะห่วยกว่าเดิมได้อีกเหรอ?”
YOU MAY ALSO LIKE
