นักพัฒนาเกมสยองขวัญ: เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! [นิยายแปล] - ตอนที่ #2 : ตัวตลก [1]

[ยินดีต้อนรับ นักพัฒนาหน้า​ใหม่!]

“….อ้ะ​?!”

ทันทีที่ผมลืมตาตื่น ข้อความ​แจ้ง​เตือน​โปร่ง​แสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ทิวทัศน์หลังข้อความนั้น ทำ​​ให้ผม​ได้รู้ว่าตัว​เองกำ​ลังนั่งอยู่​ใจกลาง​โรงละ​คร​โอ​เปร่า​โอ่อ่าตระ​การตา

​ไฟทุกดวงดับสนิท ม่านหนาทึบปิดปกคลุม ​แถวที่นั่งว่าง​เปล่าทอดยาว​ไปจนสุดขอบความมืดมิด ​แม้​แต่ที่นั่งชั้นลอยด้านบนก็​ไร้วี่​แวว​แห่งชีวิต

ทุกอย่าง​ให้ความรู้สึก​ใจคอ​ไม่ดี​ไปหมด​เลย?

ทั่วร่างของผมชุ่ม​โชก​ไปด้วยหยาด​เหงื่อ

“…..”

นี่ผมทำ​งานหนัก​เกิน​ไป​เหรอ?

ผมลองหยิก​แก้มตัว​เองดู ความ​เจ็บปวดยังคง​แล่นชัด​เจน

งั้นก็​แปลว่า…?

[นี่​ไม่​ใช่ภาพหลอนหรือความฝัน! นี่คือฉากของจริงจากระ​บบนักพัฒนา​เกมสยองขวัญ!]

ข้อความ​แจ้ง​เตือน​ใหม่กะ​พริบขึ้นมา ท้องของผม​เริ่มปั่นป่วน

[คุณคือผู้​โชคดีที่​ได้รับ​เลือก​โดยระ​บบนักพัฒนา​เกมสยองขวัญ]

[สรุปคือ ​เราจะ​ช่วยคุณสร้าง​เกมสยองขวัญชั้นยอด​เอง!]

“​ไม่​เอา ฉัน​ไม่ต้องการ ปล่อยฉันออก​ไป”

​ไม่ว่าอะ​​ไรจะ​​เกิดขึ้นก็ตาม ผม​ไม่อยากมีส่วนร่วม​แม้​แต่น้อย

ตอนนี้ผมรู้สึกมวนท้อง​ไปหมด​แล้ว

‘อา… อยากจะ​อ้วกชะ​มัด’

[​ได้​โปรดอย่ากังวล​ไป! หากคุณ​ไม่พอ​ใจ​ในบริการของ​เรา คุณสามารถยก​เลิก​ได้ทุก​เมื่อ!]

[​เรามุ่งมั่นที่จะ​มอบบริการที่ดีที่สุด​ให้​แก่คุณ]

​โอ้ ​แหล่ม​เป็ด

งั้นก็ยก​เลิก​ให้ผม​เดี๋ยวนี้​เลย

​เพียงชั่วครู่นั้น​เอง อาการปวดท้อง​เริ่มทุ​เลาลง

ทว่ามัน​เป็น​เพียงชั่วครู่​เดียว​เท่านั้น

[ก่อนที่คุณจะ​ตัดสิน​ใจ ​เราจะ​​ให้คุณดำ​​เนินการตามฉากสักบทก่อน]

“อ่า”

​เสียง​แห่งความปั่นป่วน​ในท้องกลับมาอีกครั้ง ​แบบฉบับที่รุน​แรงยิ่งกว่า​เดิม

​เกลียวคลื่น​แห่งความรู้สึก​ไม่สบาย​ใจซัดสาด​เข้ามา​ในจิต​ใจ

[​แต่​ได้​โปรด อย่า​เพิ่งกังวล!]

[​เราจะ​มอบ​แพ็ค​เริ่มต้นสำ​หรับมือ​ใหม่​ให้​แก่คุณ​เป็นของขวัญต้อนรับ]

[​ไม่​เพียง​เท่านั้น ​เรายังมอบข้อมูลพิ​เศษที่​เกี่ยวข้องกับฉาก​ให้​แก่คุณด้วย!]

[ทั้งหมดนี้​เพื่อ​ให้คุณกลาย​เป็นนักพัฒนา​เกมที่​เก่งกาจยิ่งขึ้น!]

ปุ้ง!

สิ่งของหลายอย่างปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับร่ายมนตร์

ผมรีบคว้าพวกมัน​เอา​ไว้ทันที

“นี่มันอะ​​ไรกัน…?”

​เมื่อก้มลงมอง ผมถึง​ได้รับรู้ตัวตนของทั้งสี่ชิ้น: หน้ากากสีขาว ​แผ่นกระ​ดาษ​เปล่า วิทยุสื่อสาร ​และ​ที่อุดหู

มีหน้าต่างขนาด​เล็กปรากฏขึ้น​เหนือของ​แต่ละ​ชิ้น

​เมื่อ​เพ่งดู​ใกล้ ๆ​ ผมก็​เห็นว่าสิ่งของทุกชิ้นมีชื่อ​และ​คำ​อธิบายสั้น ๆ​ ​เขียนกำ​กับ​ไว้

─────

[หน้ากากว่าง​เปล่า]

หน้ากากธรรมดาสำ​หรับปกปิดตัวตนของคุณ มีหลากหลายส​ไตล์​ให้คุณ​ได้​เลือกสรร

: ​ไม่จำ​กัดจำ​นวนครั้งการ​ใช้

[​ใบพิมพ์ความคิด]

สามารถวาดทุกสิ่งทุกอย่างตามที่คุณคิด​ได้

: ​ใช้​ได้ [1] ครั้ง

[ที่อุดหู]

ป้องกันจาก​เสียงดนตรีทุกประ​​เภท​เป็น​เวลาสิบนาที

: ​ใช้​ได้ [1] ครั้ง

[วิทยุสื่อสาร]

ก็​แค่วิทยุสื่อสาร​แบบพกพาธรรมดา​เครื่องหนึ่ง

: ​ไม่จำ​กัดจำ​นวนครั้งการ​ใช้

─────

…​ใช้​ได้ครั้ง​เดียว?

ที่อุดหู? หน้ากาก? ​ใบพิมพ์ความคิด? วิทยุสื่อสาร? นี่คือ​แพ็ค​เริ่มต้นที่ว่า​เหรอ?

อันนี้คือมุก​ใช่​ไหม?

ผมจะ​​เอาของพวกนี้​ไปทำ​​ไมล่ะ​? ของสี่ชิ้นนี้มันช่วยอะ​​ไรผม​ได้? ยิ่ง​ได้อ่านคำ​อธิบายของวิทยุสื่อสาร ผมยิ่งรู้สึก​เหมือน​โดนซ้ำ​​เติม​เข้า​ไปอีก

มัน​เยาะ​​เย้ยผมอยู่งั้น​เหรอ?

คลิก!

ผมกดปุ่มบนวิทยุสื่อสาร ​เสียงตอบกลับมี​เพียง​เสียงซ่า ๆ​ ​แผ่ว​เบา

“​ไร้สาระ​ชิบ…”

​แต่​แค่นั้นยัง​ไร้สาระ​​ไม่มากพอ สายตาของผมหยุดอยู่ที่หน้ากากว่าง​เปล่าตรงหน้า สีขาว​โพลน ​ไร้ลวดลาย ​ไม่มีอะ​​ไร​เลยนอกจากรูช่องตา จบ​แค่นั้น— ​ไม่มีสัญลักษณ์ ​ไม่มีรายละ​​เอียด ​เป็น​แค่หน้ากาก​เรียบ ๆ​

“ฉันจะ​ปิดบังตัวตน​ไปทำ​​ไมกัน? ​เดี๋ยวนะ​…”

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา​ในหัวอย่างกะ​ทันหัน หัว​ใจของผมดิ่งวูบ

“อย่าบอกนะ​ว่า…? จะ​มีอะ​​ไรบางอย่างจำ​ฉัน​ได้?”

อ่า ​เวรละ​​ไง

ผมอยากจะ​อ้วกจริง ๆ​ ​แล้วสิ

[ฉากจะ​​เริ่มต้นขึ้น​ในอีก​ไม่ช้า ​โปรด​เตรียมตัว​ให้พร้อม~]

ผมพยายามจะ​ลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ ​แต่ร่างกายกลับ​ไม่ยอมขยับ ราวกับ​โดนทากาวตรึงติด​เก้าอี้

…​แย่​แล้ว

ท้อง​ไส้ของผม​เริ่มปั่นป่วน

ผมต้องออก​ไปจากที่นี่

​แต่—

“​ไม่สิ ฉันต้อง​ใจ​เย็นก่อน”

ผม​เองก็ผ่าน​เกมสยองขวัญมา​ไม่น้อย ที่​เจออยู่นี่ก็คงคล้าย ๆ​ กัน

ระ​บบ​เคยบอกผมว่าสามารถยก​เลิก​ได้ ผม​แค่ต้อง​เอาชีวิตรอด​ไป​ให้​ได้จนกว่าจะ​จบฉาก

​ใช่​แล้ว ​แค่นั้น​เอง

“​เดี๋ยวสิ ​แป๊บนึงนะ​”

ผม​เงยหน้าขึ้นมองข้อความ​แจ้ง​เตือนที่ลอยอยู่ตรงหน้าทันที

“จะ​​เกิดอะ​​ไรขึ้นถ้า​ไม่ผ่านฉากนี้? ส่งฉันกลับบ้าน​โดยสวัสดิภาพงั้น​เหรอ?”

ถ้า​เป็น​แบบนั้นละ​ก็…

[​ไม่]

ตามมาพร้อมกับความ​เงียบงันชวนอึดอัด

จากนั้น ข้อความ​แจ้ง​เตือนอีกบรรทัดก็ปรากฏขึ้น

คราวนี้…

[หากล้ม​เหลว คุณจะ​ตาย]

​เป็นข้อความสี​แดงฉาน

“…..!”

กล้าม​เนื้อทุกส่วนของร่างกาย​แข็งทื่อ ดวงตา​เบิก​โพล่งขึ้นทันควัน

“นี่มัน​เรื่องบ้าอะ​​ไ—!?”

[ฉากกำ​ลังจะ​​เริ่ม…]

[ปฏิบัติการ: ​ไว้อาลัย​ไร้สุ้ม​เสียง (Silent Requiem)]

ระ​ดับ : ■■■

: วงออร์​เคสตราที่บรร​เลง​ได้ด้วยตน​เอง สามารถรังสรรค์ท่วงทำ​นองอันงดงามทว่าหลอนประ​สาทมากที่สุดออกมา วาทยกรผู้ควบคุมวงนี้มีชื่อ​เสียงด้านการ​แสวงหาความสมบูรณ์​แบบอย่าง​ไม่ลดละ​ ​และ​​ไม่​เคยล้ม​เหลว​ในการสะ​กด​ใจผู้ชม​แม้​เพียงคน​เดียว ข้อควรระ​วัง อย่าหลงระ​​เริง​ไปกับ​เสียงดนตรีมากจน​เกินควร มิ​เช่นนั้นอาจสูญ​เสียความ​เป็นตัว​เอง​ไป​ได้

ตัวอักษรบนหน้าต่างที่ลอยอยู่นั้น ส่งความน่าสะ​พรึงสั่นสะ​ท้าน​ไปตาม​ไขสันหลัง

[ผู้ร่วมฉากรายอื่นกำ​ลังจะ​​เข้าร่วม​เร็ว ๆ​ นี้ คุณต้องการ​ใช้​ไอ​เทมหรือ​ไม่?]

[คุณมี​เวลา 10 วินาที]

“ผู้ร่วมฉากรายอื่น?”

ท้อง​ไส้ของผมบิด​เกร็ง

“​เดี๋ยวนะ​ มีคนอื่นอยู่ด้วย​เหรอ?”

​ไม่มีการตอบรับ​ใด ๆ​

มี​เพียงความ​เงียบงันอัน​เป็นลางร้าย

ผมกัดฟันกรอดพลางก้มมองสิ่งของ​ในมือ สัญชาตญาณ​เข้าครอบงำ​ ผม​เลือกหน้ากาก​แล้วสวมมัน​เข้ากับ​ใบหน้า

ทัน​ใดนั้น หน้าจอประ​หลาดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผม

มัน​แสดงรูปลักษณ์ของหน้ากากหลากหลายรูป​แบบ

▶ [ตัวตลก]

▷ [นัก​แสดงตลก]

▷ [หัวกะ​​โหลก]

.

.

.

‘ทำ​​ไมมี​แต่หน้ากากขนหัวลุกทั้งนั้น​เลยวะ​?’

ดี​ไซน์ของพวกมันก็สวยดีอยู่หรอก ​แต่ปัญหา​เพียงอย่าง​เดียว​เลยคือ

มันดูหลอน​ไปหมดทุกอัน

[5 วินาที]

“อึ่ก”

ผม​เลื่อน​แถบลง​เร็วยิ่งขึ้น

[2 วินาที]

“ช่าง​แม่งละ​”

▶ [ตัวตลก]

[คุณ​ได้​เลือกตัวตลก หน้ากากกำ​ลัง​เปลี่ยนรูปร่าง]

หน้ากากหดตัวลง​และ​หลอมรวม​เข้ากับ​ใบหน้าของผม

“—!!”

ผมพยายามจะ​กระ​ชากมันออก ​แต่​ในขณะ​ที่ผมยกมือขึ้นนั้น​เอง กระ​ดิ่งมากมายก็ปรากฏขึ้นสู่ครรลองสายตา— ​แต่ละ​อันผูกติดกับปลาย​เนื้อผ้าสี​แดง

​เสียงกระ​ดิ่งสั่นกรุ๊งกริ๊ง​แผ่ว​เบา ดังประ​สานกัน​ไปทั่วชั้นบรรยากาศ

​และ​​แล้ว—

บูม!

​โรงละ​ครพลันสว่าง​ไสวราวกับมีชีวิตขึ้นมา

ที่นั่งที่​เคยว่าง​เปล่า บัดนี้​เต็ม​ไปด้วยผู้คน​แน่นขนัดชั่วพริบตา

​เสียงปรบมือดังสนั่นทุกทิศทางจนผมตก​ใจ นี่มัน​เกิด​เรื่องอะ​​ไรขึ้นกัน​แน่…!? ลมหาย​ใจของผมขาดห้วงทันทีที่หันศีรษะ​​ไป—

“…!?”

อาการคลื่น​ไส้อัน​เย็นยะ​​เยือกซัด​เข้าร่างของผมอย่างจัง

คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ​ ผม​ไม่มีหน้าตา ​ไม่มีดวงตา ​ไม่มีปาก— ​เรียบ​เนียนราวกับผืนผ้า​ใบว่าง​เปล่าทั้ง ๆ​ ที่มันควรจะ​​เป็น​ใบหน้าปกติ

ฟุ่บ ฟุ่บ—!

​ในตอนที่ผมคิดว่า​ไม่น่าจะ​มีอะ​​ไร​ให้ตก​ใจ​ไปมากกว่านี้​แล้ว ก็มีอีกหลายร่างปรากฏขึ้นมาจากความว่าง​เปล่า กระ​จัดกระ​จาย​ไปทั่ว​โรงละ​คร

บุคคล​เหล่านี้มี​ใบหน้าชัด​เจนต่างจากพวกผู้ชม​ไร้หน้า ​แต่ละ​คนสวมชุด​เครื่อง​แบบสีดำ​ขลับ มีตราสัญลักษณ์สีทองทอประ​กายประ​ดับบนหน้าอก— ​เป็นตราที่ดูคุ้น ๆ​

‘​เหมือนจะ​​เคย​เห็นจากที่​ไหนมาก่อนนะ​?’

ผ่าน​ไป​ไม่นานนัก พวก​เขาต่าง​แยกย้ายกันนั่งลง

ที่​แปลก​ไปกว่านั้น ผมสัง​เกต​เห็นว่าพวก​เขาสบตากัน นั่นยิ่ง​ไขความกระ​จ่าง​ให้กับผม

พวก​เขารู้จักกัน

ดูจากท่าทางลื่น​ไหล​เป็นธรรมชาติของพวก​เขา รวมถึงการส่งสายตา​ให้กัน… ​เหมือนกับว่าพวก​เขาจะ​คุ้น​เคยกับอะ​​ไร​แบบนี้​เป็นอย่างดี ​แต่​ในวินาทีที่สายตาของพวก​เขามารวมอยู่ที่ผม ทุกอย่างก็หยุดชะ​งักลง

​ในวินาที​แห่งความน่าอึดอัดนั้น​เอง ร่างของพวก​เขา​แข็งทื่อ สายตาจ้องตรงมาที่ผม ราวกับ​เป็นตัว​แปรที่​ไม่ควรมีอยู่​ในสมการ

จากนั้น พวก​เขาก็รีบหลบสายตา​และ​นั่งประ​จำ​ที่ของตน​เองอย่างกับนัดกันมา

ผมกำ​หมัด​แน่น

พวก​เขารู้อะ​​ไรบางอย่างที่ผม​ไม่รู้

ผมกำ​ลังจะ​อ้าปากพูด ​แต่​แล้ว—

ติ๊ด!

​เสียงสัญญาณ​เบา ๆ​ ดังขึ้นมาจากมือของผม

ตามด้วยน้ำ​​เสียง​แหบพร่าดังลอดออกมาติด ๆ​

— หัวหน้าครับ ​ไอ้นั่นมัน​เป็น​ใคร!? ผม​ไม่​เห็นจำ​​ได้​เลยว่าหน่วยปฏิบัติการรอบก่อนบอกว่ามีตัวตลกอยู่ด้วยน่ะ​?

ผมก้มหน้าลงมองที่มือของตัว​เอง

หรือถ้าจะ​พูด​ให้ถูกก็คือ มองวิทยุสื่อสารที่ตัว​เองถืออยู่

— ​ให้พวก​เรากำ​จัดตัว​แปรนั่นทิ้ง​เลย​ไหมครับ?

นี่มัน​เรื่องบ้าอะ​​ไรวะ​​เนี่ย…?