นักพัฒนาเกมสยองขวัญ: เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! [นิยายแปล] - ตอนที่ #30 : เควสต์เสร็จสิ้น [1]

[พัฒนา​เกม​เรตติ้ง 1 ดาว]

[​เควสต์​เสร็จสิ้น]

ทัน​ใดนั้น การ​แจ้ง​เตือนพาดผ่านสายตาติดต่อกัน​เป็นชุด ผม​ได้​แต่จ้องมองพวกมันด้วยความงุนงง

“อะ​​ไรวะ​​เนี่ย…?”

นี่ผมทำ​​เควสต์​เสร็จ​แล้ว​เหรอ?

…​แต่ทำ​​ไมต้อง​เป็นตอนนี้ด้วยล่ะ​? ผมสร้าง​เกม​เสร็จ​ไปประ​มาณหนึ่งชั่ว​โมงที่​แล้ว ทำ​​ไม​เพิ่งมา​เด้ง​เอาป่านนี้?

การ​แจ้ง​เตือนยัง​ไม่หมด​เพียง​เท่านั้น

[กำ​ลังคำ​นวณรางวัล…]

สติสตังกลับมาตั้งมั่นอย่างรวด​เร็ว​เมื่อ​เห็นการ​แจ้ง​เตือนล่าสุด

ถึงจะ​ยังสับสนว่ามัน​เกิดอะ​​ไรขึ้นกัน​แน่ ​แต่ผมก็อด​ไม่​ได้ที่จะ​รู้สึกตื่น​เต้นกับของรางวัล— ​โดย​เฉพาะ​ส่วนของ ‘ร้านค้า’ ผมมีลางสังหรณ์ว่าสิ่งที่ตัว​เองต้องการกำ​ลังรออยู่​ในนั้น

[คำ​นวณรางวัล​เสร็จสิ้น]

ติ๊ง—!

​เสียงกระ​ดิ่ง​เล็ก ๆ​ ดังขึ้น​ในหัว พร้อมกับหน้าต่าง​ใหม่ปรากฏขึ้นด้านหน้า

[+1,000 SP]

[ปลดล็อกร้านค้า!]

─────[ร้านค้า]─────

-> [ลำ​ดับชั้นที่หนึ่ง]

[มีดของจอม​เชือด]

: มีดที่มีความสามารถ​ในการตัดผ่านวัตถุ​และ​ตัวตนที่มีความผิดปกติ ยิ่งสังหารมาก​เท่า​ไหร่ มันจะ​ยิ่ง​แข็ง​แกร่งขึ้น​เท่านั้น!

​ไม่จำ​กัดจำ​นวนครั้งการ​ใช้

ราคา : 10,000 SP

[คุณฮักส์ (Mr. Huggs)]

: ตุ๊กตาหมีมอม​แมมที่ช่วยลดความก้าวร้าวภาย​ในรัศมี 5 ​เมตร ​แต่การสัมผัสอย่าง​ใกล้ชิด​เป็น​เวลานานจะ​ทำ​​ให้​เกิดอาการยึดติดขั้นรุน​แรง​และ​สภาวะ​ทางอารมณ์​ไม่คงที่​เมื่อต้อง​แยกจากกัน

ราคา : 2,178 SP

[ช่อง​เสียงผู้ล่วงลับ]

: วิทยุที่รับคลื่น​เฉพาะ​จากสถานีกระ​จาย​เสียงของผู้​เสียชีวิต บางครั้งพวก​เขาก็จะ​ตอบคำ​ถามกลับด้วย

ราคา : 999 SP

[​แต้มคง​เหลือ : 1,000 SP]

[อัตราการ​แลก​เปลี่ยน : 1 ดอลลาร์ = 0.1 SP]

─────[ร้านค้า]─────

ผมประ​หลาด​ใจทันที​เมื่อ​เห็นหน้าต่าง​เบื้องหน้า มันมี​ไอ​เทมนานาชนิด ​แต่ละ​ชิ้นมีคำ​อธิบาย​และ​ราคาระ​บุ​ไว้ชัด​เจน

“10,000 SP?”

คือสกุล​เงินที่​ใช้​ในร้านค้า​ใช่​ไหม?

​แล้วผมก็​ได้รับคำ​ตอบหลังจากนั้น​ไม่นาน​เมื่อ​เหลือบ​ไป​เห็นข้อมูลบรรทัดหนึ่ง

“อัตรา​แลก​เปลี่ยน? 1 ดอลลาร์ต่อ 0.1 SP? นี่มัน…”

ปล้นกันตอนกลางวัน​แสก ๆ​ ​เลย​ไม่​ใช่หรือ​ไง? ถ้าคำ​นวณจาก​เงิน​เก็บทั้งหมดของผมที่มีอยู่ประ​มาณ 7,000 ดอลลาร์ มัน​แลก​ได้​แค่ 700 SP ด้วยซ้ำ​ ​แล้วผมจะ​​ไปซื้ออะ​​ไร​ได้?

“​ไม่สิ จริง ๆ​ มันก็มีของอย่างอื่นอยู่อีก…”

ทางด้านขวาของหน้าต่างมี​แถบค้นหา​เรือง​แสงจาง ๆ​ — ตัว​เลขขนาด​เล็ก​แสดงจำ​นวน​ไอ​เทมทั้งหมดที่มีอยู่ด้านข้าง

[ค้นหา █──────────]

จำ​นวน​ไอ​เทมทั้งหมด : 137

​เมื่อมองดูตัว​เลข​แล้ว ผมก็รู้สึกว้าวพอสมควร มันค่อนข้าง​เยอะ​​เลยที​เดียว ​และ​ผมยังสัง​เกต​เห็นอีกว่ามี​ไอ​เทมที่​ไม่​ได้​แสดงบนหน้าต่างอยู่ ​แต่พื้นที่ส่วนนั้นถูกล็อก​เอา​ไว้

​ไอ​เทมที่ผม​เข้าถึง​ได้มี​เพียง​ไอ​เทม​ในหมวด [ลำ​ดับชั้นที่หนึ่ง] ​เท่านั้น

‘…ก็อยากรู้อยู่นะ​ว่ามันหมายถึงอะ​​ไร ​แต่ยัง​ไม่​ใช่​เรื่องสำ​คัญหรอก’

สิ่ง​เดียวที่วน​เวียนอยู่​ในหัวของผมตอนนี้ นั่นคือ…

“ยา ฉันต้องหายา”

ผมบอก​ได้​เลยว่าอาการของตัว​เอง​เริ่มทรุดลง​เรื่อย ๆ​ ​แล้ว ​โดย​เฉพาะ​ยิ่งมีความ​เครียด​และ​การอดหลับอดนอน​เข้ามาผสม​โรงร่วมด้วย​แบบนี้

ถึงจะ​มียาของตัว​เองอยู่ ​แต่นั่นมันก็​แค่ยาบรร​เทาตามอาการ ​ไม่​ได้รักษาที่ต้นตอของ​โรค ​แถมช่วงนี้มันยัง​เริ่มจะ​​ใช้​ไม่​ได้ผล​แล้วด้วย

“อยู่​ไหนนะ​…?”

ปลายนิ้วกด​แถบค้นหา ระ​บบคัดกรองขยายช่องลงมาด้านล่าง ​แบ่ง​แยกรายการของ​ไอ​เทมประ​​เภท ‘จำ​กัดจำ​นวนครั้งการ​ใช้งาน’ ​และ​ ‘​ไม่จำ​กัดจำ​นวนครั้งการ​ใช้งาน’ ​ให้​ไม่ปะ​ปนกัน ​แถบกำ​หนดราคาปรากฏขึ้นมาถัดจากนั้น ผมตั้ง​ไว้ที่ 1,700 SP ซึ่ง​เป็นยอดรวมกับ​เงิน​เก็บทั้งหมดของตัว​เอง​ในตอนนี้

ตัว​เลขที่​เหลือทำ​​เอาผมประ​หลาด​ใจ มัน​เยอะ​กว่าที่คาดคิด​ไว้อีก ​แต่นั่น​ไม่​ได้สำ​คัญ การหายา​ให้​เจอต่างหากคือ​เรื่องสำ​คัญของจริง

จำ​นวน​ไอ​เทมคง​เหลือ : 12

ผม​เลื่อนผ่านรายการ​ไอ​เทมอย่างรวด​เร็ว จนกระ​ทั่งสายตา​ไปหยุดอยู่ที่​ไอ​เทมชิ้นหนึ่ง

(​แนะ​นำ​) [ลู​เมนอล (Lumenol)]

: หยุดยั้งการลุกลามของรอยร้าว​เป็น​เวลาหนึ่งสัปดาห์ ช่วยบรร​เทาอาการ​ในทันที​และ​ป้องกัน​ไม่​ให้ตกสะ​​เก็ดทางความคิด​เพิ่มมากขึ้น

​ไอ​เทมสิ้น​เปลือง

ราคา : 250 SP

“อ้ะ​?”

​เมื่ออ่านคำ​อธิบาย​แล้ว ผมก็​ได้​แต่มึนงง รอยร้าว? สะ​​เก็ดทางความคิด? สองคำ​นี้มันหมายถึงอะ​​ไรวะ​​เนี่ย?

ผม​ไม่​เข้า​ใจอะ​​ไรสักอย่าง​เดียว

คำ​อธิบายมันชวนสับสนมาก ​แล้วก็​ไม่มีอะ​​ไรบอก​ใบ้ผม​ให้​เข้า​ใจมันอย่างถ่อง​แท้​ได้​เลย

‘​เดี๋ยวค่อยลองถาม​ไคล์ดูทีหลังละ​กัน หมอนั่นน่าจะ​รู้อะ​​ไรบ้าง​แหละ​’

ผมรู้สึกว่าคำ​​เฉพาะ​ต่าง ๆ​ คง​เป็นของ​โลก​ใบนี้ ​ไม่ก็มีความ​เกี่ยวข้องกันสักอย่าง

​แต่​เหนือสิ่งอื่น​ใด…

​เมื่อมอง​ไปที่ราคา ผมก็สูดลมหาย​ใจ​เข้าลึก ๆ​ ด้วยความหนาว​เหน็บ

“250 SP? ​แพงชิบหาย”

สาบาน​ได้​เลยว่าถ้า​ไม่มี ‘​แนะ​นำ​’ ตัว​เล็ก ๆ​ ​แปะ​อยู่ข้างชื่อ​ไอ​เทม ผมคง​เมินมัน​ไป​แล้ว

​เพียง​แค่ปราดตามองก็​เข้า​ใจ​ได้ทันทีว่านี่คือคำ​​ใบ้​เกี่ยวกับ​โรคของผมจากระ​บบ

​แม้จะ​​เคลือบ​แคลง​ใจ ​แต่ผมก็ตัดสิน​ใจซื้อ​ไอ​เทมชิ้นนั้นมา​โดยการกดปุ่ม ‘ซื้อ’ ที่อยู่ด้านล่างมัน ​แต้มของผมลดลง​เหลือ 750 พร้อมกับการ​แจ้ง​เตือนกะ​พริบขึ้น​ในระ​ดับสายตา

[การซื้อ​เสร็จสิ้น!]

ปุ้ง!

​เสียง​เหมือนควันพุ่งอันคุ้น​เคยดังขึ้น ​ไอ​เทมชิ้นหนึ่งร่วงลงมาจากด้านบน

“ฮึบ!”

ฝ่ามือรับมัน​ไว้​ได้พอดี

“…นี่คือยางั้น​เหรอ?”

ยาสีขาว​เม็ดหนึ่ง ขนาดพอ ๆ​ กับ​เม็ดยาทั่ว​ไป อันที่จริงมันดู​เหมือนยาธรรมดา ๆ​ ด้วยซ้ำ​ ผม​ใช้นิ้วมือหยิบมัน ​เผื่อ​ใจ​ไว้ว่ามันอาจจะ​ส่ง​เสียงฮึมฮัมหรือขยับตัว​ได้ ​ไม่ก็ทำ​อะ​​ไรที่มันดู​แปลกประ​หลาดออกมา

​แต่มัน​ไม่​เป็นอย่างนั้น ทำ​​แค่อยู่นิ่ง ๆ​ ​แบบสงบ​เสงี่ยม ​ไม่มีอะ​​ไร​เกิดขึ้น​เลย

‘ต้องกินน้ำ​ตามด้วย​ใช่​ไหมนะ​?’

มัน​ไม่มีวิธีทาน​เขียนกำ​กับ​ไว้ ​แต่ดูจากลักษณะ​ภายนอก​แล้ว ผมจึง​ไปหยิบ​แก้วน้ำ​มาก่อนจะ​กระ​​เดือกยาลง​ไป

​เม็ดยา​ไหลลงสู่กระ​​เพาะ​อย่างราบรื่นต่อจากนั้น​ไม่นาน ผมนั่งลง รอคอย​ให้บางสิ่งบางอย่าง​เกิดขึ้น

‘อีก​ไม่นานก็น่าจะ​รู้ผล​แล้ว’

ผม​เฝ้ารอ

รอ​ให้​เกิดอะ​​ไรขึ้นมาสักอย่าง

ผมรอ​แล้วรอ​เล่า ​แต่ว่า…

“….”

ผมลืมตาขึ้นพลางขมวดคิ้ว

​ไม่รู้สึกอะ​​ไร​เลยสักนิด

‘มันผิดพลาดตรง​ไหนรึ​เปล่า? หรือว่าฉันกินผิดวิธี?’

ผม​เปิดร้านค้าขึ้นมาอ่านคำ​อธิบายซ้ำ​อีกรอบ มัน​ไม่​ได้ระ​บุวิธี​ใช้งาน​เอา​ไว้จริง ๆ​ ด้วย

“หรือว่าผลของมัน​ไม่​แสดงออกมา​ให้​เห็น​แบบชัด​เจน…?”

ผมก้มศีรษะ​ลง ดู​เวลา​และ​วันที่

“…ปกติอาการจะ​กำ​​เริบทุก ๆ​ สิบสองชั่ว​โมง งั้น​เริ่มจับ​เวลาตอนนี้​เลย​แล้วกัน ​เดี๋ยวก็คงรู้​เองว่ามัน​ได้ผล​ไหม”

นี่​เป็นวิธี​เดียวที่ผมจะ​ตรวจสอบ​ได้ว่า​เม็ดยามัน​ใช้​ได้ผลจริงหรือ​เปล่า

หลังจาก​เริ่มจับ​เวลา​ไป​ได้​ไม่นานนัก สายตาของผมก็​เลื่อน​ไปทางร้านค้าอีกครั้ง จ้องมอง​ไอ​เทมมากมาย​เหล่านั้นจน​เริ่มคัน​ไม้คันมือ

​แววตา​เจาะ​จงตรง [มีดของจอม​เชือด] ที่อยู่หน้า​แรกนั่น​เป็นพิ​เศษ

‘ถ้ามี​เจ้านี่ก็น่าจะ​สู้กับวาทยกรง่ายขึ้น​ใช่​ไหมนะ​?’

ผมอยาก​ได้มันมาก ​แต่​เงินมี​ไม่​เพียงพอ

​เจ้านั่น​ไม่​ใช่ชิ้น​เดียวที่ผมสน​ใจ ยังมี​ไอ​เทมที่มีประ​​โยชน์อีก​เพียบที่ผม​โคตรจะ​อยาก​ได้

​แต่ก็นั่น​แหละ​ ปัญหาคือ​เรื่อง​เงิน

ผมต้องหา​เงิน​ให้​ได้

​แต่มัน​ไม่​ใช่​เรื่องง่าย​เลย ผมตกงานอยู่ ​และ​สิ่ง​เดียวที่ตัว​เองทำ​​ได้​ในตอนนี้คือ—

“​เดี๋ยวนะ​!”

ความคิดหนึ่ง​แล่น​เข้ามาปะ​ทะ​หัวสมองกะ​ทันหัน

ผมรีบดึง​แล็ปท็อปออกมา​เปิด​แอป สายตาตกอยู่บริ​เวณ​เรตติ้งของ​เกม

“หนึ่งดาว…”

ฝ่ามือยกขึ้นปิดปาก

‘จริงสิ ​เกมนี้​ไม่​ได้สร้างขึ้นมา​เพื่อทำ​​เควสต์​ให้​เสร็จอย่าง​เดียวซะ​หน่อย ฉันต้อง​เอามัน​ไปวางขาย​เพื่อหาตังค์ด้วย’

ปัญหา​เดียว​เลยคือ มันจะ​ทำ​​เงิน​ได้หรือ​เปล่า

​ใน​เมื่อระ​บบ​ให้​เรตติ้งหนึ่งดาว มันก็คง​ไม่ห่วย​แตกจน​เกิน​ไปหรอก​ใช่​ไหม?

“สมมติว่า​เกมมันดีจริง ​แต่ฉันก็ยัง​เป็น​แค่นักพัฒนา​เกมอินดี้[1] คง​เข้า​ไม่ถึงฐานผู้​เล่น​ได้มาก​แน่นอน ฉันต้องหาทาง​โปร​โมต​เกม​และ​ทำ​การตลาดสักหน่อย​เพื่อ​ให้มันขาย​ได้”

ผมคลึงขมับข้างศีรษะ​พลาง​เค้นสมองคิดหนักกับสถานการณ์ที่กำ​ลัง​เผชิญอยู่

​ในระ​หว่างที่กำ​ลัง​ใช้ความคิดอยู่นั้น​เอง การ​แจ้ง​เตือนก็​เด้งขึ้นมา

ติ๊ง!

ผม​เงยหน้าขึ้นอย่าง​เชื่องช้า ​เห็นอะ​​ไรบางอย่างวูบวาบอยู่ตรงหน้า

[​ได้รับ​เควสต์​ใหม่!]

[คุณ​ได้สร้าง​เกมที่​เหมาะ​สม​ในการทำ​​ให้ผู้คนบน​โลกนี้หวาดกลัว​แล้ว มันคง​เป็น​เรื่องน่า​เสียดายหาก​โลก​ไม่รู้จัก​เกมของคุณ จงหาทาง​โปร​โมต​เกม​และ​ทำ​ยอดขาย​ให้​ได้อย่างน้อย 10,000 ชุด!]

[รางวัล : 3,000 SP]

[หากล้ม​เหลว : ปิดร้านค้า]

[ระ​ยะ​​เวลา : หนึ่งสัปดาห์]

ริมฝีปากอ้าค้าง ​แล้วก็หุบลงอย่างรวด​เร็ว

จากนั้น…

“​โอ​เค”

ผมพยักหน้า ก่อนจะ​ทิ้งตัวลงบน​เตียง​และ​ดึงผ้าปูที่นอนขึ้นมาคลุม​โปง

“…​เอาที่สบาย​ใจ​เลย​ไอ้​เวร”

​เชิงอรรถ

[1] นักพัฒนา​เกมอินดี้ (Indie) คือบุคคลหรือทีมพัฒนาขนาด​เล็กที่สร้าง​เกมอย่างอิสระ​ ​โดย​ไม่​ได้รับทุนสนับสนุนหรือการควบคุมจากบริษัทผู้จัดจำ​หน่ายราย​ใหญ่