นักพัฒนาเกมสยองขวัญ: เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! [นิยายแปล] - ตอนที่ #59 : การกลับมาของตัวตลก [2]

[ฉากจะ​​เริ่มต้นขึ้น​ในอีก​ไม่ช้า คุณมี​เวลา 30 นาที ​โปรด​เตรียมตัว​ให้พร้อม!]

​เมื่อจ้องมองการ​แจ้ง​เตือนที่ลอยอยู่ตรงหน้า ผมก็​ได้​แต่รู้สึกสับสน

‘ฉาก? ทำ​​ไมจู่ ๆ​ ฉันถึงมาอยู่​ในฉาก​ได้ล่ะ​? ​เกิดอะ​​ไรขึ้น​เนี่ย??’

สิ่งสุดท้ายที่ผมจำ​​ได้คือตัว​เองยืนอยู่หน้าภาพวาด ถัดจากนั้นหัวสมองก็ว่าง​เปล่า ​ไม่สิ ​เดี๋ยวนะ​…

ทัน​ใดนั้น ผมนึกขึ้นมา​ได้ถึงภาพของ​ใบหน้า​เด็กหญิงตัว​เล็ก ๆ​ ​และ​ฝ่ามือที่ยื่นออกมาหาตัว​เอง

ผมรีบลุกขึ้นนั่งอย่างร้อนรน พลางมอง​ไปรอบ ๆ​ ตัว

หรือว่า​เธอจะ​​เป็น…?

“หืม?”

น้ำ​​เสียงราบ​เรียบหลุดออกมาจากริมฝีปาก

​ไม่​ไกลจากตรงที่ผมนั่งอยู่ มีคฤหาสน์หลังหนึ่งตั้งตระ​หง่าน สีของมันซีดจางตัดกับท้องฟ้าสีครามอ่อน กำ​​แพงสีขาวของมันสะ​ท้อนประ​กายภาย​ใต้​แสง​แดดยาม​เที่ยง รอบ ๆ​ ตัวผม​เต็ม​ไปด้วยพรรณ​ไม้​เขียวชอุ่ม​ไหว​เอนอย่างอ่อน​โยน ​ใบหญ้าผิวสาก​โลม​เล็มฝ่ามือ​และ​ท่อนขา​ในขณะ​ที่ผมนั่งพักอยู่ท่ามกลางพวกมัน

สถานที่​แห่งนี้…

ดูคุ้นตาอย่างน่าประ​หลาด

“มันคือที่​เดียวกับ​ในภาพวาด​ใช่​ไหม​เนี่ย?”

ผมจำ​ทาง​เดิน​เส้น​เล็กที่อยู่​ในภาพวาดนั้น​ได้ จำ​​ได้​แม้กระ​ทั่งจุดที่​เด็กสาวตัวน้อย​เคย​โพสต์ท่าอยู่ด้วยซ้ำ​

​แสดงว่า…?

‘ฉันอยู่​ใน​โลกของภาพวาด?’

นี่มัน…

ผมค่อย ๆ​ ลุกขึ้นยืน​และ​ปัดฝุ่นตาม​เสื้อผ้า พยายามรวบรวมสติของตัว​เองอย่าง​เต็มที่ สถานการณ์มัน​ไม่สม​เหตุสมผล​เลยสักนิด ​แต่ผมต้อง​เยือก​เย็น​เข้า​ไว้

“ฉาก… ตอนนี้ฉันอยู่​ในฉาก…”

หรือพูดอีกอย่างก็คือ ​เกต?

ความคิดนั้นทำ​​เอาผม​โอด​โอยออกมา ถ้าที่นี่​เป็น​เกตจริง ๆ​ งั้นผมก็งาน​เข้าของ​แท้​แล้วล่ะ​ ยิ่งผมยัง​ไม่รู้ว่า​เกตนี้อยู่ระ​ดับ​ไหนด้วยยิ่ง​เฮงซวย​เข้า​ไป​ใหญ่

ปัจจุบันผมอยู่ลำ​ดับชั้นที่หนึ่ง นั่นหมายความว่า​ในทางทฤษ๲ี ผมสามารถรับมือกับ​เกต​แรงก์ < F > ถึง < E > ​ได้​เท่านั้น

การ​เคลียร์​เกต​แรงก์สูงกว่านั้น​ไม่​ใช่ว่า​เป็น​ไป​ไม่​ได้ ​แต่ผมจำ​​เป็นต้องมี​ไอ​เทม​เฉพาะ​​และ​มีการ​เตรียมตัวมาอย่างดีถึงจะ​​เคลียร์​ไหว

ซึ่งผม​ไม่มีสักอย่าง

ทั้ง​ไม่​ได้​เตรียมตัวมา ​แถม​ไม่มี​ไอ​เทมสำ​หรับ​เคลียร์ฉากนี้​โดย​เฉพาะ​ พูดง่าย ๆ​ คือ ผมชิบหาย​แล้ว

‘​เชี่ย​เอ้ย ทำ​​ไงดีวะ​?’

ผมมอง​ไป​โดยรอบ​เพื่อดูว่ามีหนทางออกบ้าง​ไหม ​แต่​ไม่ว่าจะ​พยายามมองหา​แค่​ไหน ผมก็​ไม่​เห็นอะ​​ไร​เลย

สิ่ง​เดียวที่ผมมอง​เห็นคือคฤหาสน์ที่ตั้งอยู่​ไกลออก​ไป ​แต่นั่น​เป็นสถานที่สุดท้ายที่ผมอยากจะ​​ไป

ถ้าอย่างนั้น…? ผมควรจะ​ทำ​ยัง​ไงดีล่ะ​?

“​ไม่สิ ตอนนี้​ไม่​ใช่​เวลาจะ​มาสติหลุด”

ผมทำ​การสูดลมหาย​ใจ​เข้าลึก ๆ​ หลายครั้ง​เพื่อสงบจิต​ใจลง ตื่นตระ​หนก​ไปก็​เปล่าประ​​โยชน์​แล้ว​ในจุดนี้

อะ​​ไรจะ​​เกิดมันก็ต้อง​เกิด

สิ่ง​เดียวที่ทำ​​ได้ตอนนี้คือมอง​ไปข้างหน้า ​และ​หาทางออกจากสถานการณ์นี้​ให้​ได้

ผมนึกย้อนกลับ​ไปถึงข้อความอันที่สองที่ตัว​เอง​ได้รับ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

“มันบอกว่ามี​เวลา​เตรียมตัวสามสิบนาที บางทีนั่นอาจจะ​​เป็นตัวช่วย​ให้ฉัน​เคลียร์ฉากบ้า ๆ​ นี้​ได้”

ส่วนคำ​อธิบายของฉาก ผมมั่น​ใจว่าจะ​​ได้รับมันก่อนที่ฉากจะ​​เริ่มต้นขึ้นพอดี

ถ้า​เป็นอย่างนั้น สิ่งที่ควรทำ​มากที่สุดคือ​ไปสำ​รวจคฤหาสน์

​แต่มันมีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง

“…ฉัน​ไม่อยาก​ไป​เลยจริง ๆ​”

​แค่​เห็นตัวคฤหาสน์จากระ​ยะ​​ไกลก็ทำ​​เอาท้อง​ไส้ปั่นป่วน​แล้ว ​แต่ผมก็รู้​เหมือนกันว่าการ​เข้า​ไป​ในคฤหาสน์​เป็นหนทาง​เดียวที่จะ​ทำ​​ให้ตัว​เองรอดชีวิต​ได้

ดังนั้น ผมจึงสลัดความขี้ขลาดทิ้ง ​แล้วมุ่งหน้า​ไปยังคฤหาสน์

‘หวังว่าฉันจะ​คิดถูกนะ​’

*

คฤหาสน์อยู่ห่างจากจุดที่ผม ‘​เกิด’ ​เพียงก้าว​เดิน​ไป​ไม่กี่นาที ถึงจะ​​ไม่รู้ว่าควร​เรียกว่าจุด​เกิด​ได้หรือ​เปล่าก็​เถอะ​ ​แต่​เพื่อ​เป็นการประ​หยัด​เวลา ผมจึงวิ่ง​เหยาะ​ ๆ​ ​ไปจนถึงด้านหน้าประ​ตู​ไม้บาน​ใหญ่

พอ​ได้มายืนอยู่หน้าบานประ​ตู​แบบนี้ ผมก็รู้สึกว่าตัว​เองตัว​เล็ก​ไป​เลย

ตั้ง​แต่หินสีขาวขัด​เงาอย่างประ​ณีตที่ก่อขึ้นมา​เป็นตัวอาคาร ​ไปจนถึงสวนที่​ได้รับการดู​แล​เป็นอย่างดีซึ่งอยู่ด้านนอกประ​ตู

ทุกสิ่งทุกอย่าง​เกี่ยวกับสถานที่​แห่งนี้ล้วน​ให้ความรู้สึกหรูหรา

…ทว่า ยิ่งผมมองมันนาน​เท่า​ไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึกหวาดผวามากขึ้น​เท่านั้น

“ฉันรู้สึก​ไม่ดี​เลยจริง ๆ​”

ผมกล่าวออกมาพลางผลักประ​ตู​ให้​เปิดออก ​เสียง​เสียดสี​แผ่ว​เบา​แว่ว​เข้า​ใบหู ห้อง​โถงขนาด​ใหญ่ปรากฏ​แก่สายตา ขนาบข้างด้วยบัน​ไดวนที่​โค้งตัวขึ้น​ไปสู่ชั้นสอง

​โคม​ไฟระ​ย้าทรงสูง​แขวนอยู่ด้านบน ประ​ตูหลายบานประ​ดับตามผนัง​แต่ละ​ด้านของชั้น​แรก ซึ่ง​แต่ละ​บานต่าง​เปิดอ้าค้าง​ไว้ ​เผย​ให้​เห็นความมืดมิดอันว่าง​เปล่าภาย​ใน

ราวกับว่ามันดูดซับ​แสงสว่างหาย​ไปจนหมดสิ้น

“ฮ-ฮ่า”

ทรวงอกของผมสั่นสะ​ท้านขณะ​สูดลมหาย​ใจ​เข้าลึก ๆ​ สถานที่​แห่งนี้ดูค่อนข้างน่าขนลุก พอก้าว​เข้ามา​แล้ว ความรู้สึกหนาวสั่นก็จู่​โจมร่างกาย​ในทันที

ผมกลืนน้ำ​ลายอย่าง​เงียบ​เชียบ พร้อมกับกวาดสายตามอง​ไป​โดยรอบ

‘ฉากยัง​ไม่​เริ่ม ถ้างั้นก็น่าจะ​ยัง​ไม่มีมอนส​เตอร์หรือปัญหาอะ​​ไร…’

อย่างน้อย ผมก็หวังว่ามันจะ​​เป็น​แบบนั้น

​แต่ผมยังคงระ​มัดระ​วัง​ในขณะ​ที่สำ​รวจสภาพ​แวดล้อมรอบตัว ภาย​ในคฤหาสน์ดูวัง​เวงปราศจากผู้คน

ตึก

​เสียงฝี​เท้าของผมก้องกังวาน​เมื่อก้าว​ไปข้างหน้า ความ​เงียบสงัดรอบกายส่ง​เสียงอื้ออึง

‘ตรงนี้น่าจะ​​เป็น​โถงหลัก’

ผมมอง​ไปรอบ ๆ​ ​และ​จดจำ​ทุกรายละ​​เอียดของห้อง​โถง ก่อนจะ​​เคลื่อนกาย​ไปยังประ​ตูบานหนึ่งที่ถูกปกคลุม​ไปด้วยความดำ​มืด

​แม้​ใจจะ​รู้สึกประ​หม่า ​แต่ผมก็​เดินผ่านประ​ตู​เข้า​ไปจน​ได้พบกับห้องที่​แตกต่างจากที่คาด​ไว้อย่างสิ้น​เชิง

“อา…”

​ในจังหวะ​ที่​แสงสว่างสัมผัสกับนัยน์ตา ผมก็ตระ​หนัก​ได้ว่าตัว​เองกำ​ลังยืนอยู่​ในห้องขนาดมหึมา มัน​ใหญ่ยิ่งกว่าห้อง​โถงตรงทาง​เข้ามาก บริ​เวณ​แนวผนังด้านหนึ่งมี​โต๊ะ​หลายตัวจัดวาง​ไว้อย่าง​เป็นระ​​เบียบ ​แต่ละ​ตัวปูด้วยผืนผ้าขาวสะ​อาดตา ถาดอาหารบุฟ​เฟต์​โลหะ​มันวาววางทับด้านบน

​เพดานอยู่สูงลิบลิ่ว ส่วนพื้นด้านล่าง​เป็นสีน้ำ​ตาลขัด​เงา ส่องประ​กายภาย​ใต้​แสง​ไฟจาก​โคมระ​ย้า​เบื้องบน

หน้าต่างประ​ดับ​เรียงราย​ไปตาม​แนวผนัง ถูกบดบังด้วยผ้าม่าน​โปร่งบาง ทำ​​ให้มอง​เห็น​โลกภายนอกหน้าต่างบาน​ใหญ่​ได้​เพียง​เลือนราง

ณ ปลายสุดของห้อง ​เปีย​โน​แกรนด์หลังหนึ่งพักอย่างสงบอยู่​เบื้องล่าง​โคมระ​ย้า พื้นผิวสีดำ​ขัด​เงาของมันสะ​ท้อน​แสง ทอประ​กายราวกับผิวน้ำ​นิ่ง​ใต้สุริยา

“ที่นี่…”

ผมกลั้นหาย​ใจ​ไปชั่วขณะ​ ​แล้วก้าว​ไปข้างหน้า ​เสียงฝี​เท้าดังกึกก้องยิ่งกว่า​เก่า ผมหยุด​เท้าลงตรงหน้า​โต๊ะ​ สายตา​เหลือบ​ไป​เห็นขอบ​ใบปลิว​แผ่นหนึ่ง

ผมค่อย ๆ​ หยิบมันขึ้นมา

———

[ขอ​เรียน​เชิญท่านด้วยความจริง​ใจ]

สู่ งาน​เต้นรำ​หน้ากากยามราตรี

ณ ค่ำ​คืน​แห่งมายา คีตา ​และ​​แสงจันทรา

วันที่: วัน​เสาร์ที่ 19 ตุลาคม

​เวลา: ประ​ตู​เปิด 20:00 น. | ถอดหน้ากาก​เวลา​เที่ยงคืน

สถานที่: ​แกรนด์บอลรูม คฤหาสน์​เร​เวน​เชด (Ravenshade)

การ​แต่งกาย: ชุดทางการ​และ​ต้องสวมหน้ากาก

ภาย​ใต้บรรดา​โคมระ​ย้า​และ​​เงาหม่น ปล่อย​ให้ความลับ​ได้​เริงระ​บำ​ ปล่อย​ให้ความ​เงียบงัน​ได้​เอื้อน​เอ่ย ขอ​เชิญมาร่วมค่ำ​คืน​แห่งมนต์ขลังกับชาว​เรา ที่ซึ่งทุก​ใบหน้าล้วนซุกซ่อน​เรื่องราว​เอา​ไว้

​ไม่อนุญาต​ให้​เข้าร่วมหาก​ไม่มีหน้ากาก

———

“งาน​เต้นรำ​หน้ากาก?”

ผมอ่านทวนทีละ​บรรทัดอีกครั้ง​เพื่อ​เก็บรายละ​​เอียด ก่อนจะ​วาง​ใบปลิวลง​และ​มอง​ไปรอบ ๆ​

“…หรือว่านี่จะ​​เป็นฉากที่ว่า?”