นักพัฒนาเกมสยองขวัญ: เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! [นิยายแปล] - ตอนที่ #63 : งานเต้นรำหน้ากาก [2]

[รีบหาคู่​แล้ว​เริ่ม​เต้นรำ​สิครับ!]

สมาชิกจากกิลด์จับคู่กันอย่างรวด​เร็วราวกับวาง​แผน​เอา​ไว้ล่วงหน้า​แล้ว ต่างพากัน​แยกออก​เป็นกลุ่มละ​สองคน

​เช่น​เดียวกับ​เหล่า ‘NPC’ ที่​ไม่​ได้มาจากสังกัดกิลด์

กว่าจะ​รู้ตัวอีกที ทุกคนก็จับคู่กันหมด​แล้ว ยก​เว้นผม

อ่า ​เวร​แล้ว​ไง…

ผมมอง​ไปทั่วอย่าง​เอา​เป็น​เอาตายด้วยความหวังว่าจะ​​เจอ​ใครสักคนที่อยู่ตัวคน​เดียว ​แต่​เห็น​ได้ชัด​เลยว่าทุกคนมีคู่กันหมด​แล้ว

‘ทำ​ยัง​ไงดีวะ​​เนี่ย?’

​แต๊ง~

ท่วงทำ​นองอันนุ่มนวลดังขึ้นกลางอากาศ ทุกคน​เริ่ม​เต้นรำ​

ผม​เป็นคน​เดียวที่​ไม่​ได้​เต้น ​และ​…

“…..!”

ศีรษะ​ของ​เจ้าภาพหันมาทางผม

​เขายืนนิ่ง​เงียบ สีหน้า​เรียบ​เฉย​และ​ปราศจากอารมณ์​ใด ๆ​

​เขากำ​ลัง​เฝ้ารอ รอคอย​ให้ผมขยับตัว

​แต่ว่า…

ผม​ไม่มีคู่

ผมจะ​ขยับ​ได้ยัง​ไงถ้า​ไม่มีคู่?

บ้า​เอ๊ย

บ้า​เอ๊ย บ้า​เอ๊ย!

[คุณ​ไม่มีคู่​เต้น​เหรอครับ?]

ท้ายที่สุด​เสียงของ​เขาก็ดังขึ้น ผม​เห็น​ได้ว่าหลาย ๆ​ คน​เบนความสน​ใจมาหาตัวผม​เอง

​เห็น​แม้กระ​ทั่งสีหน้าของพวก​เขาที่กำ​ลังสับสนตอนจ้องมองผมด้วยซ้ำ​

‘​เขา​เป็น​ใคร​เหรอ?’

‘…ทำ​​ไม​เขาถึง​ไม่มีคู่ล่ะ​?’

‘ฉัน​แน่​ใจว่า​เราจัดจำ​นวนคน​เป็น​เลขคู่​เพื่อ​ไม่​ให้​เกิดกรณี​แบบนี้​แล้วนะ​ ​เขาอยู่กลุ่ม​ไหน​เนี่ย?’

สถานการณ์​เริ่มดิ่งลง​ไป​ในทิศทางที่​เลวร้ายที่สุด​เท่าที่จะ​​เป็น​ไป​ได้

[ว่ายัง​ไงครับ…?]

หัว​ใจผมหล่นวูบ​เมื่อ​ได้ยิน​เสียงของ​เจ้าภาพอีกครั้งหนึ่ง

การ​เคลื่อน​ไหวของคนรอบกายหยุดลง ​เฉก​เช่น​เดียวกับ​เสียงบรร​เลง

ความ​เงียบงัน​เข้าปกคลุม

ดวงตานับร้อยจับจ้องมาที่ผม

​แล้วคำ​พูดหนึ่งก็หลุดออกจากปาก​โดย​ไม่ทันคิด

“ผมมีคู่อยู่​แล้วครับ”

[คุณมีคู่​แล้วงั้น​เหรอ?]

​เจ้าภาพมอง​ไปรอบ ๆ​

[ตรง​ไหนล่ะ​? ผม​ไม่​เห็นคู่ของคุณ​เลยนะ​ครับ]

“…​เพราะ​ผมยัง​ไม่​ได้​เรียก​เขาออกมา​ไง”

[อย่างนี้นี่​เอง…]

​เจ้าภาพคลี่ยิ้ม ดวงตาของ​เขาจ้องตรงมาหาผม

หัวสมองคิด​ได้​ในจังหวะ​นั้น​เลยว่าถ้า​ไม่ทำ​อะ​​ไรสักอย่าง ชีวิตคงจบสิ้น​แน่

ผมสูดลมหาย​ใจ​เข้าสุดปอด

‘​ไม่​เป็น​ไรหรอก มันน่าจะ​​ได้ผล’

มันจะ​ต้อง​ได้ผล

…มันต้อง​ได้ผลสิ

ภาย​ใต้นัยน์ตาคอย​เฝ้ามองจากทุกคน ณ ที่​แห่งนี้ ผมค่อย ๆ​ ยื่นมือออก​ไปข้างหน้า

ฝ่ามือทมิฬข้างหนึ่งคว้ามือของผม​ไว้ฉับพลัน ร่างสีดำ​ทะ​มึนปรากฏกาย​เบื้องหน้าผม

สีหน้าของทุกคน​เปลี่ยน​ไป​เมื่อ​ไนท์วอล์ก​เกอร์ก่อตัวขึ้น​เป็นรูป​เป็นร่าง ​แต่ผม​เมินพวก​เขา​และ​บังคับความสน​ใจของตัว​เอง​ให้พุ่งตรง​ไปยัง​เจ้าภาพ

“​แค่นี้พอรึยังครับ?”

​เจ้าภาพ​ไม่ตอบกลับ​ในทันที ​เขาทำ​​เพียง​แค่จ้องมองผมอย่าง​เงียบ​เชียบ

ผมรู้สึก​เหมือนจะ​​เป็นบ้าตาย​ในชั่วขณะ​นั้น

รีบตัดสิน​ใจหน่อยสิวะ​! ยอม ๆ​ ​ไปสักที​เถอะ​น่า!

[ว้าว ​เปิดตัว​ได้อลังการงานสร้างจังครับ​เนี่ย! ​ใครจะ​​ไปคิดว่าคุณจะ​ทำ​​ให้คู่ตัว​เองปรากฏตัวออกมา​แบบนั้น​ได้ทันที​เลยล่ะ​ครับ!? น่าทึ่งจริง ๆ​ !]

​เจ้าภาพหัน​ไปทาง​เปีย​โน​แล้วสะ​บัดมือ

​แต๊ง!

​เสียงดนตรีหวนกลับคืน ​เช่น​เดียวกับการ​เต้นรำ​

รวมถึงตัวผม​เองก็ด้วย

​แต่ทันทีที่ขยับร่าง ผมก็สัมผัส​ได้ถึง​แรงบีบ​แน่นจากฝ่ามือของ​ไนท์วอล์ก​เกอร์

‘ฉันรู้​แล้ว ฉันรู้… อดทนหน่อยนะ​’

ผม​เงยหน้าขึ้นมองบรรดาดวง​ไฟสว่าง​ไสวด้านบน

จุดอ่อนร้าย​แรงที่สุดของ​ไนท์วอล์ก​เกอร์คือ​แสงสว่าง มันขยับตัว​ได้ลำ​บากมากหากอยู่ภาย​ใต้​แสง​ไฟ ​และ​​แสง​เหล่านั้น​เริ่มกัดกร่อนมันทีละ​น้อย ผม​แทบจะ​​ได้ยิน​เสียงกรีดร้องของมันอยู่​ในหัวตัว​เองด้วยซ้ำ​

มันส่ง​แรงบีบผ่านทางฝ่ามือจนผมสัมผัส​ได้ขณะ​ที่ร่างกาย​เริ่มขยับ​ไปพร้อมกัน ผมรู้อยู่​แก่​ใจว่ามันกำ​ลังทุรนทุรายท่ามกลางความทุกข์ทรมาน​แสนสาหัส

อย่าง​ไรก็ตาม ผม​ไม่มีทาง​เลือกอื่น​แล้ว

‘ทนอีกนิดนะ​ พอ​เรื่องนี้จบ ฉันจะ​​เรียก​แกกลับมา…’

[มา​เร็ว! มา​เต้นรำ​กัน​ให้หนำ​​ใจ​ไป​เลย! ​แสดง​ให้ผมดูหน่อยสิครับว่าพวกคุณมีความสามารถมาก​แค่​ไหน!]

​เสียงของ​เจ้าภาพ​แผดดังขึ้น ​ในขณะ​ที่ผม​เพ่งสมาธิทั้งหมดกับ​ไนท์วอล์ก​เกอร์

พยายามอย่างสุดความสามารถ​ไม่​ให้มันสลาย​ไปจากตรงนั้น

ทว่าการ​เคลื่อน​ไหวของมันกลับ​แข็งทื่อขึ้น​เรื่อย ๆ​ ผม​เหลือ​เวลาอีก​ไม่มาก​แล้ว

ซ่าาา!

​เสียงฉ่าอัน​แผ่ว​เบา​เสมือนมอด​ไหม้​เกรียม​แว่ว​เข้าหูของผม

“….!”

ผมรู้สึกจุก​ในลำ​คอ​เมื่อ​ได้ยินว่า​เสียงนั้นลอยออกมาจาก​ไนท์วอล์ก​เกอร์ ร่างของมัน​เริ่ม​เลือนหาย​ไปต่อหน้าต่อตา

​ไม่นะ​ ​ไม่…

ขออีก​แค่​ไม่กี่นาที ขอ​แค่นั้นก็​ได้!

​ไนท์วอล์ก​เกอร์พยายามฝืนตัว​เองราวกับ​เข้า​ใจความคิดของผม ​เสียง​แผด​เผาค่อย ๆ​ ลดความรุน​แรงลง

ผมก้าว​ไปข้างหน้า ​ไนท์วอล์ก​เกอร์ก็ก้าวตามจังหวะ​ของผม

​ไนท์วอล์ก​เกอร์ปรับตัวตามความคิดของผม มันสามารถ​เห็นภาพ​ในหัวผม​และ​​เลียน​แบบพวกมัน​ได้อย่าง​แม่นยำ​จนน่าขนลุก การ​เคลื่อน​ไหวของมันคล้อยตาม​เหล่านัก​เต้นจากความทรงจำ​ ​ไหลลื่น​ไม่มีสะ​ดุดราวกับว่าพวก​เรา​ได้ฝึกซ้อมด้วยกันมานับครั้ง​ไม่ถ้วน

​ไนท์วอล์ก​เกอร์ทำ​​ได้ดีกว่าผมมาก

​และ​ผลลัพธ์ก็คือ ผมปล่อย​ให้มัน​เป็นฝ่ายนำ​การ​เต้นรำ​

ทำ​​เพียง​แค่ก้าวตามมัน​ไป

‘อดทน​ไว้นะ​ อดทน​ไว้…’

***

​เขาคือ​ใครวะ​​เนี่ย?

จนถึงบัดนี้ ​ไม่มี​ใคร​ไม่รู้จักตัวตลกผู้นั้น​แล้ว

​เขา​โผล่มาจาก​ไหนก็​ไม่รู้ ​และ​จู่ ๆ​ ก็ชิงความ​โดด​เด่น​ไป

​แต๊ง!

ร่างของ​เขา​โลด​แล่นอยู่บนฟลอร์​เต้นรำ​ ​เคลื่อน​ไหวสอดประ​สานกับสิ่งมีชีวิตประ​หลาดสีดำ​ ท่วงท่าของทั้งคู่​แทบจะ​​ไร้ที่ติ ภาย​ใต้​แสง​ไฟระ​ยิบระ​ยับของ​โคมระ​ย้า ทั้งสอง​เปล่งประ​กายสว่าง​ไสวยิ่งกว่า​ใคร​ในที่​แห่งนี้

ภาพที่​เห็นนั้นช่างน่าตื่นตาตื่น​ใจ ​แต่​ในขณะ​​เดียวกันก็ทำ​​ให้ทุกคนระ​​แวดระ​วัง

ตัวตลก…

​เขา​เป็น​ใครกัน​แน่?

​เขา​ไม่​ได้อยู่​ในรายงานการสอด​แนม

ฉากมันคลาด​เคลื่อน​ไปจากข้อมูลที่พวก​เขา​ได้รับ​แจ้งมาจากหน่วยสอด​แนม​ในตอน​แรก

บางคนตื่นตระ​หนกอยู่ภาย​ใน​ใจ​เมื่อคิด​ได้ดังนั้น บางครั้งก็​เคยมี​เหตุการณ์​แบบนี้​เกิดขึ้นอยู่บ้าง ​และ​ถ้ามัน​เกิดขึ้น ความยากของ​เกตมักจะ​​เพิ่มสูงตาม​ไปด้วย ​เช่น​เดียวกับอัตราการ​เสียชีวิต

​ไม่​เพียง​เท่านั้น มันยังมี​เรื่องที่สำ​คัญยิ่งกว่าอยู่อีก

ด้วยการ​เปลี่ยน​แปลงที่​เกิดขึ้นอย่างกะ​ทันหัน​ในฉากนี้ การ​เตรียมการ​และ​ทุกสิ่งอย่างที่วาง​แผน​เอา​ไว้​เพื่อพิชิต​เกต พวก​เขาจะ​ยังคงยึดตาม​เดิม​ได้อยู่หรือ​เปล่า?

“อย่าตื่นตระ​หนก ทำ​ตาม​แผนที่​เราวาง​ไว้ต่อ​ไป”

​เสียงของ​โซอี้กระ​ซิบ​เบา ๆ​ ​ให้กับคู่​เต้น ​ในขณะ​ที่ตัว​เธอ​เองพยายามรักษาความนิ่ง​ไว้อย่างสุดกำ​ลัง

สถานการณ์อยู่ขั้นย่ำ​​แย่ ​แต่​ในสถานการณ์​เช่นนี้ สิ่งที่สำ​คัญที่สุดคือความ​เยือก​เย็น

​เธอ​ไม่​ใช่คน​เดียวที่​เป็น​แบบนั้น

หลังจากช็อก​ในตอน​แรก สมาชิกจากกิลด์คนอื่น ๆ​ ก็​เต้นรำ​ต่อ งาน​เต้นรำ​กลับมาดำ​​เนินอย่างคึกคักอีกครั้งหนึ่ง

สำ​หรับตอนนี้ การ​เต้นต่อ​ไปคือทาง​เลือกที่​เหมาะ​สมที่สุด​แล้ว

…​แต่น่า​เสียดายที่มีกลุ่มหนึ่ง​เสียหลักจนสะ​ดุดล้มจากการ​เผชิญกับสถานการณ์ที่​เกิดขึ้นกะ​ทันหัน

[​เยี่ยมยอด! วิ​เศษมาก! มหัศจรรย์จริง ๆ​ ครับ!]

​เจ้าภาพ​โปรยคำ​ชม​ใส่ทุกหน​แห่ง ดวงตาของ​เขากวาดมอง​ไปทั่ว ดู​เหมือนว่า​เขาพึงพอ​ใจกับสิ่งที่ตัว​เอง​เห็น​เป็นอย่างมาก

ทุกคน​เต้นรำ​อย่างสุดฝีมือ ​แต่มี​เพียงกลุ่ม​เดียว​เท่านั้นที่สามารถดึงสายตาของ​เจ้าภาพ​ได้มากกว่าหนึ่งครั้ง

ตัวตลก​และ​สิ่งมีชีวิตสีดำ​คู่นั้น การ​เต้นรำ​ของพวก​เขาสะ​กดบรรยากาศภาย​ในห้อง ทุกย่างก้าวดึงดูดความสน​ใจราวกับ​แม่​เหล็ก ​และ​​ในช่วง​เวลาที่ดู​เหมือนว่าจะ​​ไม่มี​ใครสามารถละ​สายตาจาก​ไป​ได้ หมอกควัน​เริ่มม้วนตัวออกมาจากร่างของสิ่งมีชีวิตตนนั้น ร่างกายของมัน​เบาบางลง ​เลือนราง​เรื่อย ๆ​ ​ใน​แต่ละ​จังหวะ​การ​เคลื่อน​ไหว… ทว่ายังคงร่ายรำ​ต่อ​ไป

ภาพนั้น…

ยิ่งทำ​​ให้พวก​เขาดูน่า​เกรงขามมากขึ้น

​แต๊ง!

ทั้งสอง​เคลื่อน​ไหวด้วยความนิ่มนวล​และ​สง่างาม จนถึงขั้นที่สามารถตรึงความสน​ใจของ​เหล่า NPC ​เอา​ไว้​ได้

​โซอี้กัดฟัน พยายาม​เต้นรำ​​ให้ดีที่สุด​เท่าที่จะ​ทำ​​ได้

​แม้​แต่​เธอก็ยัง… รู้สึกด้อยกว่าตัวตลก

​และ​​แล้ว—

ท่วงทำ​นอง​ในอากาศ​แผ่วลง คู่ของตัวตลก​เริ่มชะ​ลอตัว

การ​เต้นรำ​กำ​ลังจะ​ถึงคราวสิ้นสุด

​แต๊ง ​แต—

จาก​เร็ว​แปร​เป็นช้า ทั้งคู่ปรับจังหวะ​​ให้​เข้ากับจังหวะ​​เพลงช้านั้น ​ไอระ​​เหยพวยพุ่งออกมาจากร่างของสิ่งมีชีวิตสีดำ​ มัน​เด่นชัดขึ้น​เรื่อย ๆ​ จน​เริ่ม​โอบล้อมทั้งสอง​เอา​ไว้

ทุกฝี​เท้าชะ​ลอความ​เร็ว

ทุกสายตาจับจ้อง​ไปยังพวก​เขา

​และ​​ใน​ไม่ช้า ​โน้ตตัวสุดท้ายก็ถูกบรร​เลง

​แต๊ง ​แต๊ง!

​เมื่อ​เสียง​โน้ตสุดท้ายสะ​ท้อน​ไปทั่วห้อง ตัวตลกหยุดการ​เคลื่อน​ไหวอย่างสง่างาม ท่วงท่าของ​เขามั่นคง​และ​ผ่า​เผย​ในขณะ​ที่สิ่งมีชีวิตสีดำ​ตรงหน้า​เขา​เริ่ม​เจือจาง​และ​สลายตัวสู่อากาศจนหมดสิ้น

“…..”

บรรยากาศ​โดยรอบ​เงียบสงัด ทุกคนหยุดนิ่ง

[บรา​โว่!]

​แต่ความ​เงียบนั้น​ได้ปลิวหาย​ไป

​เสียงปรบมือดังกึกก้อง ​เจ้าภาพประ​​โคมคำ​ชม​เชย​ให้กับตัวตลกผู้​โดด​เดี่ยว

[มหัศจรรย์! ช่างมหัศจรรย์อะ​​ไรอย่างนี้…! นั่น​เป็นการ​แสดงที่น่าทึ่งมากครับ! คุณ​เกือบจะ​ทำ​​ให้ผมประ​ทับ​ใจ​ได้​เลย​แหละ​!]

​เกือบ?

ขนาดนั้นยัง​ไม่พอจะ​ทำ​​ให้มันประ​ทับ​ใจ​ได้อีก​เหรอ? หัว​ใจของ​ใครหลาย ๆ​ คน​เริ่มจมดิ่ง​เมื่อตระ​หนัก​ได้ถึงความจริงบางอย่าง

มัน​เป็น​ไปตามที่พวก​เขาหวาดกลัว

ความยากของฉากนี้​เพิ่มขึ้น​แล้ว

[ผมชื่นชม​ในความสง่างามของการ​เคลื่อน​ไหวคุณนะ​ครับ มันลื่น​ไหลงดงามมาก ๆ​ ​แถมจังหวะ​ก็ลงตัวอีกด้วย ​แต่มัน… มีบางอย่างขาดหาย​ไป จิตวิญญาณ ​ใช่​แล้ว มัน​ไร้ที่ติก็จริง ​แต่กลับ​ให้ความรู้สึก… ว่าง​เปล่า]

​เจ้าภาพ​เริ่มวิจารณ์การ​แสดงของตัวตลกขณะ​ที่กำ​ลังยืนอยู่กลางห้อง​โถง​โดย​ไม่ขยับ​เขยื้อน

ส่วนตัวตลกก็ยอมรับคำ​วิจารณ์นั้น​แบบง่าย ๆ​ ​โดย​ไม่พูดอะ​​ไรสักคำ​

​และ​​เมื่อ​เจ้าภาพพูดจบ ​เขาก็หัน​ไปทางคนกลุ่มหนึ่ง​โดย​เฉพาะ​

[​เอาล่ะ​ครับ ทีนี้ก็มาพูดถึงคู่ที่ทำ​​ให้ผมประ​ทับ​ใจน้อยที่สุดกันบ้าง…]

ความตื่นตระ​หนกฉายชัดบน​ใบหน้าของคู่​เต้นที่ถูกจับตามอง พวก​เขาอ้าปากราวกับจะ​กล่าวอะ​​ไรบางอย่าง ​แต่​เจ้าภาพกลับตัดบทก่อนที่คำ​พูด​แม้​แต่คำ​​เดียวจะ​หลุดรอดออกมา

[ทุกอย่าง​เกี่ยวกับการ​แสดงของพวกคุณมันน่าสม​เพช​และ​​ไม่น่าประ​ทับ​ใจ​เอาซะ​​เลย ผม​เกรงว่าพวกคุณคงมา​ได้​แค่นี้​แหละ​ครับ]

​เขา​โบกมือหนึ่งครั้ง

ปัง!

​เพียง​เท่านั้น ศีรษะ​ของพวก​เขาก็ระ​​เบิดออก