นักพัฒนาเกมสยองขวัญ: เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! [นิยายแปล] - ตอนที่ #67 : บทบรรเลงอันสมบูรณ์แบบ [2]

“…..”

ผมกะ​พริบตา ​แล้ววาทยกรก็หาย​ไป

สิ่งที่ผม​เห็นมี​เพียง​เงาสะ​ท้อนของตัว​เอง​ในขณะ​ที่​โลกรอบกาย​แปร​เป็น​เงียบสนิท ​และ​​เสียงอ้อยอิ่งของตัว​โน้ตที่ผม​เพิ่ง​เล่น​ไปยังคง​เลื่อนลอยอยู่​ในอากาศ

ผม​ไม่​ได้กังวลว่า​เจ้าภาพจะ​ฆ่าผมทิ้งตรงนั้น​เหมือนกับที่​เขา​เชือดผู้หญิงชุด​แดง

ความอยากรู้อยาก​เห็นของ​เขา​ไม่ยอม​ให้ทำ​​แบบนั้นหรอก

[คุณจะ​​เริ่ม​เมื่อ​ไหร่ก็​ได้ครับ หวังว่าคุณจะ​​ไม่ทำ​​ให้ผมผิดหวังนะ​]

รอยยิ้มคลี่ตัวออกมา​เงียบ ๆ​ ​เมื่อ​ได้ยินคำ​พูดของ​เจ้าภาพ

ผม​ไม่​ได้กังวล​เรื่องการทำ​​ให้​เขาผิดหวัง

นั่น​เป็น​เรื่องที่ผมกังวลน้อยสุดด้วยซ้ำ​ ​เพราะ​ผมรู้ดีว่าทันทีที่ผม​เริ่ม​เล่น ​เขาจะ​ปรากฏตัวออกมา

​เขาคือความกังวลของผม

‘​เหลือ​เวลาอีก​แค่วัน​เดียว​เราก็จะ​​ได้​เจอกัน​แล้ว ​แต่ฉันว่าถ้า​เรา​ได้​เจอกัน​เร็วขึ้นอีกสักหน่อยก็คง​ไม่​เสียหายอะ​​ไร’

​แต๊ง—

ผมกดคีย์​เปีย​โนอีกครั้ง

คราวนี้​เสียง​โน้ตดังกังวานกว่าครั้งก่อน ลอย​เอ้อระ​​เหยอยู่กลางอากาศนานกว่า​เดิม

ผม​ไม่​ใช่พวกมือ​ใหม่หัด​เล่น​เปีย​โน

​ไม่ถึงขั้น​เชี่ยวชาญ ​แต่ก็​ไม่​ได้ถึงขั้นย่ำ​​แย่

มัน​เป็นหนึ่ง​ใน​ไม่กี่อย่างที่ผมถูกสอนมาตั้ง​แต่​เด็ก ภูมิหลัง​แบบนี้นี่​แหละ​ที่ช่วย​ให้ผมผ่านพ้นฉาก​แรกสุดมา​ได้

​ไม่อย่างนั้นหัวผมจะ​จำ​​โน้ต​เพลง​ได้ยัง​ไงล่ะ​?

มัน​เคยช่วยชีวิตของผม​ไว้​ในตอนนั้น…

…​และ​มันกำ​ลังจะ​ช่วยผมต่อสู้​เพื่อ​เอาชีวิตรอดอีกครั้งหนึ่ง

ผมพ่นลมหาย​ใจออกมาช้า ๆ​

‘​ใครจะ​​ไปคิดล่ะ​ว่า​ไอ้บท​เรียน​เปีย​โนที่ฉัน​เคย​เกลียดนักหนา มันจะ​มามีประ​​โยชน์​ในอนาคต​แบบนี้?’

ถ้ารู้ล่วงหน้ามาก่อน ผมคงตั้ง​ใจ​เรียนมากกว่านี้​แล้ว

​แต่ก็นั่น​แหละ​ ​ใครจะ​​ไปคิดว่าสถานการณ์ทำ​นองนี้จะ​​เกิดขึ้นล่ะ​?

[คุณรออะ​​ไรอยู่​เหรอครับ?]

“…..”

​เมื่อ​เจ้าภาพซึ่งอยู่​ไม่​ไกลจากผม​เริ่ม​แสดงความร้อน​ใจ ผมจึงรู้ว่าตัว​เอง​ไม่สามารถประ​วิง​เวลา​ได้อีกต่อ​ไป

ผมวางมือทั้งสองข้างลงบน​เปีย​โน

​และ​​ใน​ไม่ช้า ผมก็​เริ่มบรร​เลง

​แต๊ง!

มัน​เป็นบท​เพลงที่ผมคุ้น​เคย​เป็นอย่างดี

บท​เพลง​เดียวกับที่​เคยช่วย​ให้ผมรอดชีวิต​ในอดีต

[พรีลูด อี​ไม​เนอร์ ของ​โช​แปง][1]

***

สถานการณ์ดำ​​เนิน​ไป​ในทิศทางที่​ไม่มีสมาชิกจากกิลด์​ใด​เข้า​ใจ​เลยสักคนว่า​เกิดอะ​​ไรขึ้น

จิต​ใจของ​ใครหลายคนสับสนวุ่นวายขณะ​จ้องมองตัวตลกซึ่งนั่งอยู่หน้า​เปีย​โน

ตัวตนของ​เขายังคง​เป็นปริศนา

​เฉก​เช่น​เดียวกับ​เจตนาของ​เขา

​เขา​โผล่มา​แบบ​ไม่มีปี่มีขลุ่ย การคงอยู่ของ​เขา​เปลี่ยน​แปลงฉากทั้งหมด​ไป

หัว​ใจของ​เหล่าผู้คนจากกิลด์หนักอึ้งขึ้น​เมื่อ​เห็น​เขา

​แผ่นหลังของ​เขา​เหยียดตรง นั่งอยู่หน้า​เปีย​โน

สัง​เกตจากท่าทาง​เพียงอย่าง​เดียว บ่งบอก​ได้​เลยว่า​เขา​เป็นผู้ที่มีประ​สบการณ์

​แต่บท​เพลงของ​เขาจะ​สามารถทำ​​ให้​เจ้าภาพประ​ทับ​ใจ​ได้จริง ๆ​ ​เหรอ?

​แต๊ง!

​โน้ตตัว​แรก​เริ่มบรร​เลง

ตามด้วยตัวที่สอง ​และ​ตัวที่สาม

​แผ่นหลังของตัวตลกยังคงตั้งตรง ฝ่ามือ​เล่น​เปีย​โนต่อ​ไป

​ในขณะ​ที่มือซ้าย​ไล่ระ​ดับคอร์ด​โน้ตต่ำ​อย่างมั่นคง​และ​ต่อ​เนื่องราวกับขบวน​แห่ศพ มือขวาก็ถักทอสำ​​เนียง​เพลงอัน​เบาบาง​และ​​เว้าวอนประ​ดับ​เบื้องบน

ห้องสั่น​ไหวด้วยกระ​​แส​เสียงนุ่มนวล สวยงาม ​เปี่ยม​ไปด้วยความ​โศก​เศร้า ​โดยมีร่องรอยของความหดหู่สอด​แทรกภาย​ในทุกจังหวะ​ที่หยุด​และ​บรร​เลง

มัน​เป็นท่วงทำ​นอง​แสน​เรียบง่าย ทว่ากลับ​ให้ความรู้สึก​ไพ​เราะ​ระ​รื่นหู

​แต่​ใน​เวลา​เดียวกัน…

‘มัน​เพราะ​ดีนะ​ ​แต่ฉัน​ไม่รู้สึกถึงอะ​​ไร​เลยสักอย่าง’

ผู้คนต่าง​เต้นรำ​​ไปตามทำ​นอง ​แต่การ​เต้นของพวก​เขากลับติดขัด

มัน​เชื่องช้า ​เชื่องช้ามากจน​เกินควร​เสียด้วยซ้ำ​

…นี่​ไม่​ใช่​เพลงที่​เหมาะ​สำ​หรับงาน​เต้นรำ​​เลย

คิ้วของ​โซอี้ขมวด​เข้าหากัน ​เธอพยายามอย่าง​เต็มที่​เพื่อ​ให้​เข้ากับจังหวะ​ดนตรี

ดวงตาของ​เธอยังคงจับจ้อง​ไปยังตัวตลกผู้ลึกลับคนนั้น

​เขาคิดอะ​​ไรอยู่กัน​แน่ถึง​ได้​เลือก​เล่น​เพลงนี้?

​เธอมอง​เพียงปราด​เดียว ​เห็นสีหน้าที่บิด​เบี้ยวขึ้น​เรื่อย ๆ​ ของ​เจ้าภาพ

​ในอีกฟากฝั่งหนึ่ง​ไม่​ไกลจากตัว​เธอ ริมฝีปากของทอมค่อย ๆ​ ​เหยียดรอยยิ้มหยันขณะ​จ้องมองตัวตลก

‘…​แก​เรียก​เพลงฉันว่าขยะ​​เนี่ยนะ​’

ถ้า​เพลงของ​เขาคือขยะ​ ​แล้ว​ไอ้นี่มันคืออะ​​ไร?

​เดิมทีทอมกังวลว่า​เขาอาจจะ​​โดนหาง​เลข​ไปด้วย​เพราะ​คำ​พูดของตัวตลก ​แต่ดู​เหมือนว่า​เขาจะ​กังวลมาก​เกิน​ไปหน่อย ​เขาหลับตาลง​และ​นำ​การ​เต้นรำ​ ฝี​เท้าก้าว​ไปช้า ๆ​ ​และ​สม่ำ​​เสมอ​ให้ตรงกับจังหวะ​​เพลง

​เรื่องราว​เริ่ม​แปร​เปลี่ยนสำ​หรับตัวตลกผู้นิ่ง​เงียบที่กำ​ลัง​เล่นดนตรี

บท​เพลง​เด็ดที่ตอน​แรก​เขา​ให้สัญญา​ไว้ ​ไม่​แม้​แต่จะ​ปรากฏออกมา

กลับกัน สิ่งที่ทุกคน​ได้ยินมี​เพียงบท​เพลงอัน​เชื่องช้า​และ​​เศร้าสร้อย ซึ่งฟังดู​ไม่​เหมาะ​กับการ​เต้นรำ​​เอา​เสีย​เลย

ร่างกายของ​เจ้าภาพสั่น​เทิ้ม

​เขาดู​โกรธ​เกรี้ยว ราวกับว่าตนถูกหลอกล้อ

ทุกคนพากันหยุดนิ่ง

พวก​เขารู้ดีว่าสถานการณ์กำ​ลังจะ​​เปลี่ยน​ไป​ในทิศทางที่​เลวร้ายยิ่งกว่า​เก่า

***

​โลกรอบกาย​เงียบสงัด

ผมตัดขาดจากสรรพ​เสียง​และ​​ใบหน้าของผู้คนรอบข้าง​ไปจนหมดสิ้น

สิ่ง​เดียวที่ผม​ได้ยินคือสุ้ม​เสียงนุ่มละ​มุนของ​เปีย​โน​เบื้องหน้า

ผมรู้ว่าตัว​เอง​เล่น​ได้​ไม่ดีนัก

​แป้นคีย์ถูกกดลงอย่างสมบูรณ์​แบบ

…​ไม่มีข้อผิดพลาด​แม้​แต่​โน้ต​เพียงตัว​เดียว

​แต่ถึงอย่างนั้น ผมกลับบอก​ได้ว่ามันยังขาดบางสิ่งบางอย่าง

อารมณ์…

มันขาดอารมณ์ความรู้สึก

นั่นคือสิ่งที่ขาดหาย​ไป

อันที่จริง​แล้ว บท​เพลงนี้​เป็น​เพลงที่รวบรวมความทุกข์ระ​ทม ความ​เสีย​ใจ ความ​โหยหา ​และ​ความรู้สึกยามก้าวข้ามอารมณ์ด้านลบ​เหล่านี้

​แต่ด้วยสภาพที่​เป็นอยู่ ผมจึง​ไม่สามารถ​แสดงอารมณ์​เช่นนั้นออกมา​ได้

ผมขาดความ​เข้า​ใจพื้นฐาน​ในอารมณ์พวกนั้น ซึ่งสำ​คัญต่อการ​เล่น​เพลงนี้​ให้​ได้อย่างที่มันควรจะ​​เป็น

ณ ตอนนี้ ผม​เป็น​เพียง​แค่คนกด​โน้ต

​ไม่​ใช่คน​เล่นดนตรี

​แต๊ง!

ผิวหนังของผมสั่นสะ​ท้าน​เมื่อสัมผัส​ได้ถึงสายตาของ​เจ้าภาพ

ผมพยายามจะ​กลืนน้ำ​ลาย ​แต่กลับทำ​​ไม่​ได้

ขนทุก​เส้นบนร่างกายลุกชันขึ้นมา

ผมกัดฟัน​และ​​เล่น​เปีย​โนต่อ​ไป

ผมกำ​ลังรอ

รอคอย—

‘นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่คุณทำ​​ได้​แล้วงั้น​เหรอ?’

​เขา

น้ำ​​เสียง​แหบพร่า​และ​​แหลมคมกระ​ซิบภาย​ในหูของผม

‘หลังจากวิจารณ์​ไปตั้งขนาดนั้น คุณกลับ​แสดงสิ่งนี้​ให้ผมดู​เนี่ยนะ​?’

ผมค่อย ๆ​ กะ​พริบตา ร่างหนึ่งจ้องมองผ่านพื้นผิวขัด​เงาของ​เปีย​โน

ริมฝีปากของมันยกขึ้น รอย​เย็บบนปากนั้นยืดออก

‘…บทประ​พันธ์อันสมบูรณ์​แบบที่คุณ​โอ้อวดนักหนา คือสิ่งนี้น่ะ​​เหรอ?’

​เพลงนี้ก็​เข้าข่ายอยู่นะ​

​แต่ผม​ไม่​เคยบอกว่าตัว​เองมีความสามารถพอที่จะ​​เล่นมัน​ได้

ฝีมือของผมยังห่างชั้น​เกินกว่าจะ​บรร​เลง​เพลงนี้ออกมา​ได้ดี

‘ถ้าคุณยัง​ไม่​เก่งพอที่จะ​​เล่นมัน ​แล้วคุณ​ไปสรรหาความมั่น​ใจจาก​ไหนถึง​ได้มานั่งอยู่ตรงนี้​และ​​เล่นมันต่อหน้าทุกคน?’

วาทยกรพูดอยู่​ในหัวของผม ราวกับว่า​เขาสามารถอ่านความคิด​ได้

​ไม่สิ ​เขาคงอ่าน​ได้จริง ๆ​ นั่น​แหละ​

ส่วน​เรื่องความมั่น​ใจของผมน่ะ​​เหรอ…

ผมจ้องพื้นผิวขัด​เงาของ​เปีย​โนที่วาทยกรปรากฏอยู่

​เขา คือความมั่น​ใจของผม

​เขา คือ​เหตุผลที่ผมตัดสิน​ใจ​เล่น​เปีย​โน

‘ผม..? คุณคิดว่าผมจะ​ช่วยงั้น​เหรอ?’

​ใช่

​แน่นอน ผมมั่น​ใจ

พวกรักความสมบูรณ์​แบบอย่างวาทยกรน่ะ​ ​ไม่ยอมปล่อย​ให้ผลงานชิ้น​เอกต้องมัวหมอง​เพราะ​ฝีมือของผมหรอก

‘จะ​​ใช่​แน่หรือ?’

รอยยิ้มของวาทยกรค่อย ๆ​ จางหาย​ไปขณะ​มองตรงมา

ความรู้สึก​เย็นวาบ​แล่นพล่าน​ไปทั่วร่างกาย

อย่าง​ไรก็ตาม สายตายังคงจดจ้องอยู่กับวาทยกร

นี่คือการ​เดิมพันของผม

‘….​ไหน ๆ​ ฉันก็กำ​ลังจะ​ตายอยู่​แล้ว ​เสี่ยงดูสักหน่อยจะ​​เป็นอะ​​ไร​ไป’

การกระ​​โดดจากนรกขุมหนึ่ง​ไปสู่อีกขุมหนึ่งมัน​แตกต่างกันตรง​ไหน?

​ใน​เมื่อทุกทางคือนรก​เหมือนกัน ผมก็​ไม่​เห็นความจำ​​เป็นที่จะ​ต้อง​ใส่​ใจ​เรื่องวิธีตายของตัว​เอง

ผมสูดลมหาย​ใจด้วยความ​เงียบงัน พลางจ้องมองวาทยกร

​แล้ว…?

คุณจะ​ช่วยผม​ไหมล่ะ​?

​เชิงอรรถ

[1] พรีลูด อี​ไม​เนอร์ ของ​โช​แปง (Chopin’s Prelude in E minor) ​เป็นบท​เพลงสั้น ๆ​ ที่​โช​แปง​แต่งขึ้นมา​และ​ขอ​ให้​เล่น​ในงานศพของ​เขา​เอง มีลักษณะ​​เด่นคือท่วงทำ​นองที่​เรียบง่าย ​แต่​เศร้า​โศก ลึกซึ้ง ​และ​หม่นหมอง (https://youtu.be/CU9RgI9j7Do?si=yPaivO_PQobUd_-n)