บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 111 ภัยพิบัติที่แท้จริง ในที่สุดก็มาถึงแล้ว!

เมื่อเห็นแท่นบูชาเต๋ากำลังจมสู่หุบเหวลึกตามลำแสง

ทันใดนั้น เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่อยู่รอบเทือกเขาเฉียนเฟิงก็เคลื่อนไหวขึ้นมาทันที

เทพวานรทมิฬสูงหมื่นจั้งคว้ายอดเขาลูกหนึ่ง แล้วฟาดลงมาที่เทือกเขาเฉียนเฟิงอย่างรุนแรง

เงาร่างของมันหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นสายฟ้าสีดำพุ่งตรงไปยังเทือกเขาเฉียนเฟิง

อีกด้านหนึ่ง ปักษาดุร้ายสีทองอร่ามใช้ปีกทั้งสองข้างฟันอากาศราวกับคมมีด กรีดท้องฟ้าเป็นทางยาว พุ่งลงมาจากระยะไกลเข้าใส่เทือกเขาเฉียนเฟิง

แสงศักดิ์สิทธิ์ที่ปลดปล่อยออกมาจากปีกทั้งสอง ฉีกกระชากห้วงอากาศจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ

เครง!

พร้อมกับเสียงดาบที่ดุดัน พยัคฆ์ขาวก็ยืนขึ้นด้วยสองขาหลัง ชักดาบสีเลือดออกมาจากฝักดาบที่สะพายอยู่ด้านหลัง แล้วก้าวเดินเข้ามาอย่างองอาจ

ผู้ที่ลงมือเร็วที่สุดก็คือต้นไม้ยักษ์ที่สูงเสียดฟ้าต้นนั้น

กิ่งก้านนับร้อยนับพันของมันเต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง แทงทะลุท้องฟ้า ราวกับสายรุ้งเพลิงนับหมื่นสาย ประหนึ่งจะปกคลุมเทือกเขาเฉียนเฟิงทั้งหมด

ณ ที่ห่างไกลออกไป สิ่งมีชีวิตอันน่าสะพรึงกลัวนับไม่ถ้วนที่รอจังหวะอยู่ก็ได้ลงมือในช่วงเวลานี้

ดวงตาแต่ละดวง เต็มไปด้วยแววกระหายอันเร่าร้อน พวกเขาล้วนรอคอยมานานหลายปีแล้ว ใครเล่าจะยอมพลาดโอกาสอันล้ำค่านี้?

เพียงชั่วพริบตา รอบเทือกเขาเฉียนเฟิงก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงเจิดจ้าวิจิตรตระการตาพุ่งขึ้นสู่ฟากฟ้า ฉีกกระชากราตรีกาลให้ขาดออกจากกัน ส่องสว่างไปทั่วทุกทิศทาง

หากเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นในโลกมนุษย์ ไมอาจรู้ได้ว่าจะก่อให้เกิดผลลัพธ์เช่นใด

บนต้นหม่อนเก่าแก่ อีกาหัวขาวตกใจกลัวจนตัวสั่น ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ใช้กรงเล็บปิดดวงตาตัวเอง พลางสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว

ท่านยายเคยบอกไว้ว่า ให้มันอยู่ที่เดิมอย่าเคลื่อนไหว แล้วก็จะไมเป็นอันตรายอันใด

มันไมเป็นห่วงว่าตัวเองจะเป็นอันตราย แต่กลับเป็นห่วงว่าลู่เยี่ยจะเป็นอันตราย

ราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณที่ยืนอยู่ใต้ต้นหม่อนเก่าแก่ ใบหน้างามซีดขาวจนแทบโปร่งใส หัวใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ไม่นานมานี้ ท่านยายเคยกล่าวว่า เมื่อเทียบกับพวกมังกรวารีที่ซุกตัวอยู่ในเขตหวงห้ามลึกลับนั้น อย่างมากนางก็เป็นเพียงมดปลวกตัวเล็ก ๆ ในโคลนตมเท่านั้น

แม้ว่าตอนนั้นนางจะไม่กล่าวอะไรออกมา แต่ในใจก็ยังคงไมยอมรับ

แต่ตอนนี้ นางเพิ่งจะตระหนักได้ว่า สิ่งที่ท่านยายพูดไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเทียบกันแล้ว ตัวเองช่างอ่อนแอเหลือเกิน… อ่อนแอจนเพียงแค่ได้มองอยู่ห่าง ๆ ก็รู้สึกสิ้นหวังและไร้ความช่วยเหลือแล้ว!

ต้นหม่อนเก่าตระหง่านอยู่ตรงนั้น ไม่มีความแปลกประหลาดพิเศษใด ๆ แต่กลับเหมือนหินผาท่ามกลางพายุ ไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด

อีกาหัวขาวและราชาปีศาจจิ้งจอกวิญญาณย่อมไม่ได้รับผลกระทบจากการโจมตี

บนยอดเทือกเขาเฉียนเฟิง

เมื่อเหล่าสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้ามาโจมตี ท่านยายเพียงแค่สะบัดมือเบา ๆ

อาภรณ์เก่าผืนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าหมายตาจะแย่งชิงผลประโยชน์ แต่โอกาสครั้งนี้ ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจ้าจริงๆ…”

หญิงชราพึมพำ น้ำเสียงเนิบนาบ

แต่อาภรณ์ผืนนั้นกลับเกิดการเปลี่ยนแปลง ทันใดนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นมหาศาล

ราวกับกลายเป็นม่านฟ้า ปกคลุมพื้นที่รอบเทือกเขาเฉียนเฟิงทั้งหมด

เส้นไหมที่ทอขึ้นเป็นอาภรณ์เก่าชิ้นนี้ ราวกับเป็นกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน!

บดบังท้องฟ้า คลุมเทือกเขาเฉียนเฟิงไว้

ร่างของเทพวานรทมิฬเซถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

ยอดเขาที่ก่อนหน้านี้มันยกมือขว้างออกไปนั้น แตกสลายไปต่อหน้าอาภรณ์เก่าชิ้นนั้น

ปักษาดุร้ายที่มีขนสีทองสว่างใช้ปีกฟันออกมาเป็นประกายดาบเจิดจ้า แต่ก็ไม่อาจสั่นคลอนอาภรณ์เก่าได้แม้แต่น้อย

กลับกลายเป็นว่ามันถูกแรงสะท้อนกลับจนปลิวกระเด็นออกไป

พยัคฆ์ขาวเหวี่ยงดาบฟันอย่างเกรี้ยวกราด ปราณดาบยาวพันฉื่อกลับแตกสลายเป็นชิ้น ๆ ต่อหน้าอาภรณ์เก่านั้น

ที่น่าสังเวชที่สุดคือต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้านั้น กิ่งก้านนับไม่ถ้วนของมันที่พุ่งไปยังเทือกเขาเฉียนเฟิงได้ถูกอาภรณ์เก่าทำให้แตกสลายไปเกือบครึ่ง!

ในขณะนั้น การโจมตีของสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวนับไม่ถ้วน ล้วนถูกอาภรณ์เก่าต้านทานไว้ทั้งหมด

เหมือนม่านสวรรค์ที่กางกั้นอยู่เบื้องหน้า ทำให้พวกเขาทั้งหมดไม่อาจสั่นคลอนได้!

ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเหลือคณานับ

เพียงแค่อาภรณ์เก่า ๆ ผืนหนึ่ง ใครเล่าจะกล้าคิดว่าจะทรงพลังถึงเพียงนี้?

หญิงชราเฝ้ามองเหตุการณ์นี้อย่างเงียบ ๆ เพียงแค่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

“โชคชะตาแห่งที่นี่ไม่มีวาสนากับพวกเจ้า จงรีบไปเถิด อย่าทำร้ายตัวเองเลย”

เสียงของนางแผ่ขยายไปไกลมาก

สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นจะยอมแพ้ได้อย่างไร?

พวกมันทั้งหมดลงมืออย่างบ้าคลั่ง ใช้เคล็ดวิชาล้ำค่าที่สุดที่ซ่อนเก็บไว้

แต่ต่อหน้าอาภรณ์เก่านั้น ทุกอย่างก็ล้วนเป็นความพยายามที่สูญเปล่า!

หญิงชราส่ายหน้าเบา ๆ

ในโลกมนุษย์ มีผู้คนที่หลุดพ้นจากโลกียะ พวกเขาเปรียบตนเป็นมังกรวารี

ภายในเขตหวงห้ามลึกลับยังมีสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่ไม่ยอมปรากฏตัวออกมาอีกมากมาย

ไม่ว่าเป็นผู้ใด ต่างก็คิดว่าหากโอกาสเช่นนี้เกิดขึ้น ย่อมต้องมีโอกาสที่ตนจะได้ช่วงชิง

น่าเสียดาย…

ไม่ว่าจะเป็นมังกรวารีหรือพวกสิ่งมีสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้น ท้ายที่สุดก็ไม่รู้ว่า ‘วาสนา’ ของเทือกเขาเฉียนเฟิงแห่งนี้ มิใช่สิ่งที่พวกเขาจะสามารถแตะต้องได้!

ผู้ที่ยืนอยู่สูง ย่อมมองเห็นได้ไกลกว่า

หญิงชราไม่ได้ไปหัวเราะเยาะผู้คนเหล่านั้น

ภูเขาลูกหนึ่งย่อมสูงกว่าอีกลูกหนึ่ง ยืนสูงเพียงใด เบื้องบนก็ยังมีผู้ที่สูงกว่า!

ในโลกนี้ มีกี่คนที่กล้าพูดว่าตนเองไม่ใช่กบในบ่อ?

บนแท่นบูชาเต๋า

ลู่เยี่ยเห็นภาพนี้ แต่ไม่มีเวลาที่จะรู้สึกเวทนาสงสารใด ๆ เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่า เมื่อแท่นบูชาเต๋าเคลื่อนลงสู่หุบเหวลึกนั้น ตนเองเกิดความรู้สึกตื่นตระหนกและรู้สึกเล็กน้อยอีกครั้ง

ความรู้สึกนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

เมื่อวานนี้ ตอนที่มาพร้อมกับหญิงชรา เขาเคยกระโดดลงไปในหุบเหวลึกจริงๆ ซึ่งตอนนั้นก็ได้พบกับความรู้สึกแบบนี้มาแล้ว

และที่ฝ่ามือขวาของเขา ผังดาบเก่าคุมขังกลับร้อนขึ้นอีกครั้ง แผ่ซ่านพลังลมปราณที่โกลาหลคลุมเครือและลึกลับ

แต่แตกต่างจากครั้งก่อน เมื่อผังดาบเก่าคุมขังมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ แท่นบูชาเต๋าใต้เท้ากลับเกิดความผิดปกติตามไปด้วย

โซ่ตรวนเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน พันธนาการอยู่บนมือขวาของลู่เยี่ย!

สมองของลู่เยี่ยส่งเสียงอื้ออึง เขารู้สึกว่าพลังทั้งหมดในร่างกายถูกกดทับ

ทะเลแห่งจิตสำนึกก็ถูกกดทับเช่นกัน ทำให้เขาไม่สามารถรับรู้ถึงรอยประทับของบรรพจารย์ทั้งสิบเก้าได้อีกต่อไป!

“เกิดอะไรขึ้น?”

ลู่เยี่ยรู้สึกใจสะท้าน ตระหนักได้ว่าสถานการณ์ไมชอบมาพากล

พลังแห่งโซ่ตรวนนี้เป็นสิ่งต้องห้ามเกินไป ดูเหมือนมันจะรับรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากผังดาบเก่าคุมขัง จึงได้ระงับพลังของตัวเขาในทันที!

แต่ด้วยเหตุนี้ ลู่เยี่ยจึงไม่สามารถใช้พลังบำเพ็ญและพลังจิตเทวะทั้งหมดของตน ซึ่งไม่ต่างอะไรจากการกลายเป็นคนไร้ประโยชน์เลย

แต่นั่นยังไม่ใช่ปัญหาสำคัญ สิ่งที่สำคัญกว่าคือ รอยประทับของบรรพจารย์ในทะเลแห่งจิตสำนึกไม่สามารถนำมาใช้เป็นไพ่ตายได้อีกแล้ว!

“หวังว่าคงไม่มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น…”

ลู่เยี่ยตั้งสติแล้วจ้องมองไปที่พี่ใหญ่ลู่เซียว

ลู่เซียวถูกปกคลุมด้วยโซ่ตรวนสีดำที่มีอยู่ราวกับตาข่าย ดูราวกับตกอยู่ในห้วงนิทรา นอกจากพลังลมปราณของชีวิตที่ยังคงอยู่ ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ อีกเลย

เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ของพี่ใหญ่ในตอนนี้ผิดปกติยิ่งกว่าเดิม!

เหล่าเกาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ จึงเอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า

“หรือว่าในฐานะทายาทสายตรงของตระกูลลู่ โอกาสที่กำลังจะปรากฏต่อไปนี้ เจ้าก็จะได้รับส่วนแบ่งด้วยหรือ?”

ลู่เยี่ยนวดหว่างคิ้วของตนเอง แล้วกล่าวอย่างจนปัญญาว่า

“แม้จะเป็นอย่างที่ท่านพูด ข้าก็ไม่ต้องการมันแม้แต่น้อย!”

เขาเริ่มครุ่นคิด ว่าควรจะทำลายการกดทับของโซ่ตรวนสีดำนี้ได้อย่างไร

โซ่ตรวนสีดำที่กดข่มตนเองนี้มีความเกี่ยวข้องกับความผันแปรของผังดาบเก่าคุมขัง นั่นหมายความว่าอาจจะเริ่มจากการหาทางแก้ไขผังดาบเก่าคุมขังได้หรือไม่?

ลู่เยี่ยตัดสินใจลองดู

เขานั่งขัดสมาธิ นำหินวิญญาณออกมาจากถุงเก็บของ แล้วเริ่มดูดซับอย่างต่อเนื่อง

และใช้หินวิญญาณระดับสูงเพื่อให้หลุดพ้นจากโซ่ตรวนสีดำได้ในเวลาอันสั้นที่สุด

โชคดีที่ถึงแม้พลังบำเพ็ญจะถูกกดข่ม แต่อย่างไรก็ยังคงดูดซับหินวิญญาณจึงไม่ใช่เรื่องยาก

หลังจากนั้น ลู่เยี่ยได้ถ่ายเทพลังวิญญาณที่ไหลมาไม่ขาดสายเข้าสู่ผังดาบเก่าคุมขังทั้งหมด

“ถึงเวลานี้แล้ว เจ้าหนุ่มนี่ยังมีอารมณ์ฝึกฝนอีกหรือ? สมกับเป็นราชาผู้บ้าคลั่งการฝึกฝนที่สำนักศึกษาเทียนเหอยอมรับในอดีตจริงๆ!”

เหล่าเกาอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ เพราะเขาเคยเฝ้าประตูที่สำนักศึกษาเทียนเหอมาหลายปี จึงย่อมรู้จักฉายาในอดีตของลู่เยี่ยเป็นธรรมดา

นอกจากนี้ เหล่าเกายังสังเกตเห็นว่าความเร็วในการเคลื่อนที่ของแท่นบูชาเต๋าช้ามาก ดูเหมือนเพียงแค่กำลังเคลื่อนเข้าใกล้หุบเหวลึก แต่กลับราวกับติดอยู่ในกระแสการไหลย้อนกลับของมิติกาลเวลา

ตามสภาวการณ์เช่นนี้ ยังไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใดกว่าจะเข้าไปถึงหุบเหวลึกนั้น

เฒ่าจ่าวพลันพบด้วยความประหลาดใจว่า สิ่งที่ลู่เยี่ยนำออกมาคือหินวิญญาณระดับสูง เหล่านั้นล้วนมาจากองค์ชายสามและขันทีเผยรวมถึงผู้อื่น รวมกันแล้วมีเกือบสามร้อยก้อน

สิ่งที่ทำให้เฒ่าจ่าวรู้สึกแปลกใจคือ ลู่เยี่ยเป็นเพียงเด็กหนุ่มขอบเขตตำหนักวิญญาณ เหตุใดจึงต้องการดูดซับหินวิญญาณระดับสูงในการฝึกฝนด้วย?

เฒ่าจ่าวตระหนักได้ว่า การกระทำของลู่เยี่ยครั้งนี้คงไม่ใช่เพียงแค่การฝึกฝนธรรมดาง่าย ๆ

ไม่นานนัก เสียงของท่านยายก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

“ดูแลพี่ใหญ่ของเจ้าให้ดี!”

ลู่เยี่ยกำลังจะถาม

จู่ ๆ จากทิศตะวันออกของเทือกเขาเฉียนเฟิง ณ ที่มืดมิดอันแสนไกล มีเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนฟ้าดินดังขึ้น

ท้องฟ้ายามค่ำคืนในบริเวณนั้น กลับแตกออกเป็นรอยแยกมิติขนาดใหญ่

ชายชราสวมชุดบัณฑิตเดินออกมาจากรอยแยกนั้น และหัวเราะออกมา

“ไม่สายเกินไป!”

เขายืนไพล่มือไว้ด้านหลัง แขนเสื้อสีขาวกว้างใหญ่พลิ้วไหวราวกับเมฆที่ล่องลอย เพียงแค่ก้าวเดียว เขาก็ปรากฏตัวนอกเทือกเขาเฉียนเฟิงอย่างกะทันหัน

เมื่อเขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ

บรรดาสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวนับไม่ถ้วนที่ยังคงโจมตีอาภรณ์เก่าอย่างบ้าคลั่งนั้น ต่างสั่นสะท้านไปทั้งร่าง รู้สึกถึงแรงกดดันที่บีบรัดจนแทบหายใจไม่ออกโถมเข้าใส่

เกือบจะเป็นสัญชาตญาณ สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวทั้งหมดก็หยุดการกระทำที่อยู่ในมือทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวอย่างยิ่ง

คนผู้นี้เป็นใครกัน?

ทำไมพลังลมปราณถึงได้น่ากลัวจนไม่อาจคาดเดาได้ถึงเพียงนั้น?

ในขณะนั้นเอง ใบหน้าอันอ่อนโยนของหญิงชราก็เผยให้เห็นความเคร่งขรึมอย่างไม่เคยมีมาก่อน

ภัยพิบัติที่แท้จริง ในที่สุดก็มาถึงแล้ว