บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 116 ความลึกลับบนตัวลูเยี่ย

ให้ปลิดชีพตนเองงั้นหรือ?

เหล่าบุคคลลึกลับอีกห้าคนที่เหลือล้วนใจหายวาบ

พวกเขาคนใดบ้างที่ไม่ใช่ยอดฝีมือผู้ทรงอำนาจที่โลดแล่นอยู่ในโลกของตน?

แต่ไม่มีใครนึกกว่าจะมีวันที่พวกเขาจะถูกพิพากษาเช่นนี้

คำพูดประโยคเดียวที่หลุดจากปาก ก็ทำให้พวกเขาต้องปลิดชีพตนเอง!

ความรู้สึกอัปยศที่ยากจะบรรยายแล่นปราดขึ้นมาในใจพร้อมกัน

“หุๆ หากพวกเขาไม่ยินยอมพร้อมใจเล่าจะทำเช่นไร?”

ลูเยี่ยพูดขึ้นอย่างฉับพลัน

“ข้าจะช่วยให้พวกเขาพร้อมใจเอง”

ชายในอาภรณ์สีเขียวตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่โซตรวนสีดำซึ่งพันธนาการร่างของลูเซียวเอาไว้

ดูเหมือนเขาจะเผชิญกับปัญหาบางอย่าง คิ้วจึงขมวดเข้าหากันอย่างเงียบๆ

ลูเยี่ยเงยหน้าขึ้นมองไปยังบุคคลลึกลับทั้งห้าคนนั้น

พวกที่เดินทางข้ามห้วงเวลามานี้ ก่อนหน้านี้ล้วนโอหังอวดดีเพียงใด

แต่ตอนนี้ พวกเขาทั้งหมดกลับหวาดกลัวเหมือนสุนัขจรจัดที่หลงทาง!

ทันใดนั้น ชายในอาภรณ์สีทองผู้ถือหอกเงินก็โค้งคำนับและกล่าวเสียงต่ำว่า

“ท่านผู้อาวุโส ผู้น้อยเป็นทายาทของ ‘เขาเต๋าเยียนเฟ็ง’ แห่งโลกเทียนเฉิน บรรพจารย์ของสำนักข้า…”

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยนามของ ‘บรรพจารย์’ เสียงของเขาก็ขาดห้วงไปในทันที

ร่างของเขายังคงอยู่ในท่าโค้งคำนับ แล้วก็อันตรธานหายไปจากห้วงอากาศอย่างเงียบเชียบ

ราวกับหิมะที่ละลายในน้ำ ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้เลย

ตายแล้วหรือ?

เมื่อเทียบกับฉากที่ชายชราในชุดบัณฑิตถูกสังหาร ชายที่สวมใส่อาภรณ์สีทองนั้นตายไปอย่างไร้เสียง

ไม่มีความโหดร้ายนองเลือดใดๆ

ทว่าภาพนี้ กลับสร้างความสะเทือนใจให้ผู้คนอีกครั้ง

ความแตกต่างนั้นห่างกันมากเกินไป

ราวกับเป็นความแตกต่างระหว่างผู้ปกครองกับมดปลวก

เพียงแค่ความคิดเดียวก็สามารถทำลายล้างฝ่ายตรงข้ามได้

จะถามว่าใครบ้างที่จะไม่หวาดกลัว?

บุคคลลึกลับทั้งสี่ที่เหลืออยู่ ได้รับความสะเทือนใจมาก

ในห้วงเวลานั้น สตรีในชุดขนนกไม่ลังเลที่จะหันหลังกลับ

นางได้เรียกสายรุ้งเทพสีทองพุ่งทะลุมิติกาลเวลาเพื่อหลบหนี และนางก็หนีได้สำเร็จด้วย

แต่ทว่าผู้คนกลับเห็นภาพประหลาดน่าสยดสยองในอีกไม่นาน

สตรีในชุดขนนกที่หลบหนีไปได้เข้าสู่มิติกาลเวลาอีกด้านหนึ่งแล้ว แต่ร่างของนางกลับถูกคลื่นมิติกาลเวลาซัดแหลกสลายไปอย่างฉับพลัน

ทั้งร่างและวิญญาณล้วนดับสิ้น!

แม้จะอยู่ห่างกันเพียงมิติเดียว ก็ยังไมอาจหลีกหนีชะตากรรมการถูกลบเลือนได้!

“ทำไม ทำไมต้องปฏิบัติกับพวกเราเช่นนี้”

เด็กหนุ่มอาภรณ์ดำที่ยืนอยู่บนดอกบัวสีแดงเลือดนั้นถึงกับแตกสลาย

ไม่อาจทนต่อความหวาดกลัวแห่งความตายได้อีกต่อไป เขาจึงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

หากเป็นการตายในสนามรบ ก็คงไม่ต้องทรมานเช่นนี้!

ด้วยเหตุนี้ เด็กหนุ่มอาภรณ์ดำจึงลงมือ ยอมเดิมพันทุกอย่างไปจนหมดสิ้น

ชายในอาภรณ์สีเขียวยังคงไม่หันกลับมา

แต่ร่างของเด็กหนุ่มอาภรณ์ดำที่กำลังจะเข้าโจมตีกลับแตกสลายหายไปเหมือนฟองสบู่

ทั้งร่างยังไม่ทันได้เข้าใกล้แท่นบูชาเตานั้นเลย ก็อันตรธานหายไปอย่างแปลกประหลาด

แม้ลูเยี่ยจะไม่อาจเข้าใจ แต่ก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง

เหล่าเก้าและเฒ่าจ้าวถึงกับชาชินไปโดยสิ้นเชิง จนใบหน้าไม่มีอารมณ์ใดๆ ปรากฏ

“นักรบยอมถูกสังหารได้ แต่ไม่ยอมถูกดูหมิ่นเหยียดหยาม!”

ทันใดนั้น ชายในอาภรณ์นักพรตกล่าวอย่างช้าๆ ทีละคำ

“ท่านใต้เท้ากล้าประลองกับข้าอย่างยุติธรรมหรือไม่?”

เขาเรียกใช้ดาบแห่งวิถีออกมา พลังเจตจำนงดาบทั่วทั้งร่างพุ่งทะยานสู่ระหว่างฟ้าดิน

ก่อนหน้านี้ เขาก็คือผู้ที่ใช้ดาบฟาดฟันทลายพลังต้องห้ามของแท่นบูชาเตา

และในตอนนี้ ชายในอาภรณ์สีเขียวในที่สุดก็หันกลับมาอีกครั้ง

“กล้าชักดาบใส่ข้าหรือ?”

แววตาอันเย็นชาของชายในอาภรณ์สีเขียวปรากฏประกายอันแปลกประหลาด

“เช่นนั้นก็ลองดู”

ในชั่วขณะต่อมา ดาบแห่งวิถีในมือของชายในอาภรณ์นักพรตส่งเสียงครวญครางออกมา ปลดปล่อยพลังดาบอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

แล้วหลังจากนั้น ด้ามดาบกลับหันกลับ ปลายดาบแทงเข้าสู่หน้าอกของชายในอาภรณ์นักพรต

เขามีสีหน้าตกตะลึง ยากที่จะเชื่อในสิ่งที่เห็น

ชายในอาภรณ์สีเขียวส่ายหน้าเล็กน้อย

“การประลองอย่างยุติธรรม เจ้าก็ยังไม่คู่ควร”

เมื่อเสียงของเขาดังขึ้น ชายในอาภรณ์นักพรตที่ตายภายใต้คมดาบของตนเอง ร่างก็อันตรธานหายไป

ทว่า นี่นับเป็นการประลองที่ยุติธรรมจริงหรือ?

ลูเยี่ยรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

ชายในอาภรณ์สีเขียวเหลือบมองลูเยี่ยแวบหนึ่ง

“ในฐานะที่ต่างก็เป็นนักดาบด้วยกัน ข้าจะไม่รังแกเขาในเรื่องเช่นนี้”

ลูเยี่ยชะงักงัน นี่เขาสามารถได้ยินเสียงในใจของตนเองหรือ?

เหลือเพียงชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมนกกระเรียนอยู่ในลาน

ลูเยี่ยรีบเอ่ยเตือน

“ผู้พิทักษ์สุสานแห่งเทือกเขาเฉียนเฟ็งแห่งนี้ ถูกคนผู้นั้นกักขังไว้”

เขากังวลว่าชายในอาภรณ์สีเขียวนั้นอาจจะลบเลือนชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมนกกระเรียนออกไปอย่างไม่ลังเล

หากเป็นเช่นนั้น ท่านยายอาจจะต้องตายเป็นแน่!

ชายในอาภรณ์สีเขียวส่งเสียงอืมออกมา

แต่กลับเห็นชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมนกกระเรียนมีสีหน้าหม่นหมอง และไม่ได้เอาผู้พิทักษ์สุสานมาเป็นตัวประกัน กลับพึมพำอย่างหมดอาลัยตายอยากว่า

“การมีชีวิตไม่ได้อยู่ในความควบคุมของตัวเอง แม้แต่ความตาย… ก็ยังไม่สามารถตัดสินใจด้วยตนเองได้อีกหรือ?’

“ตายในมือของท่านผู้มีความสามารถเช่นท่านนี้ ย่อมไม่ต่างกับตายด้วยน้ำมือตนเองอย่างแน่นอน…”

ใครๆ ก็มองออกว่าดวงจิตแห่งเต๋าชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมนกกระเรียนผู้นี้ได้พังทลายลงแล้ว!

พลังชีวิตและพลังบำเพ็ญเต๋าทั้งหมดในร่างเขาได้สลายไปดังควันระเหย

เพียงชั่วพริบตาเดียว เขาก็สิ้นชีวิตและพลังบำเพ็ญเต๋าดับสลาย

และเขาก็เป็นเพียงคนเดียวที่ทิ้งร่องรอยไว้ โดยมีขี้เถ้ากระดูกร่วงหล่นไปทั่วฟ้าดินอันเวิ้งวาง

ลูเยี่ยไม่รู้ว่าต้องเผชิญกับการโจมตีที่โหดร้ายเพียงใด ถึงทำให้ชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมนกกระเรียนยินดีที่จะปลิดชีพตนเอง

แตเขากลับเห็นได้ว่าเมื่อเทียบกับคนอื่น ชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมนกกระเรียนคนนี้ถือว่าตายอย่างสง่างามกว่า

ชายในอาภรณ์สีเขียวยื่นมือคว้าไปในอากาศ

ยันต์ลับสีเลือดตกลงสู่ฝ่ามือของเขา ซึ่งภายในนั้นกักขังผู้พิทักษ์สุสานเอาไว้!

ส่วนข้าวของของชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมนกกระเรียนที่เหลืออยู่ล้วนสลายหายไปหมดสิ้น

ลูเยี่ยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

“มันจะไม่เป็นการสิ้นเปลืองเกินไปหรือ”

ชายในอาภรณ์สีเขียวเอ่ยว่า

“หากไม่ลบล้างทุกสิ่งที่พวกเขาทิ้งไว้ พลังที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาจะต้องมาตามหาแน่นอน เจ้าอยากลองดูหรือไม่?”

ลูเยี่ยส่ายหน้าอย่างแน่วแน่

“ถือเสียว่าข้าไม่เคยพูดอะไรเลย”

ชายในอาภรณ์สีเขียวอดที่จะรู้สึกประหลาดใจไม่ได้

ในสถานที่แห่งนี้ มีเพียงชายหนุ่มในอาภรณ์สีดำที่เหน็บดาบอยู่ตรงหน้าผู้นี้เท่านั้นที่ยังคงรักษาความสงบและความเยือกเย็นไว้ได้ตั้งแต่ต้นจนจบ

ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่นใด เพียงแค่ความกล้าหาญนี้ก็นับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว

ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ชายในอาภรณ์สีเขียวเอ่ย

“สภาพของพี่ชายเจ้านั้นพิเศษมาก ขามีทางเลือกให้เจาสองทาง”

“หนึ่ง ข้าจะลงมือช่วยเหลือเขาอย่างเต็มที่ ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้เขาประสบความสำเร็จในการ ‘ฟื้นคืนชีพดุจผีเสื้อออกจากดักแด้’”

ลูเยี่ยลองถามดู

“การทำเช่นนี้มีข้อเสียหรือไม่?”

ชายในอาภรณ์สีเขียวพยักหน้า

“เมื่อเขาเปลี่ยนแปลงแล้ว เขาก็จะกลายเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง จะไม่ใช่พี่ชายที่เจ้าคุ้นเคยอีกต่อไป”

กล่าวจบ ชายในอาภรณ์สีเขียวก็ถอนหายใจด้วยความรู้สึกมากมาย

ชาติก่อนชาตินี้ แต่ละชาติล้วนมีชีวิตที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เขาผ่านประสบการณ์มามากมาย จึงเข้าใจได้เป็นธรรมดาว่า หากปล่อยให้ ‘สหายเก่า’ ผู้นี้ตื่นขึ้นมาจริง ๆ จะหมายความว่าอย่างไร

หัวใจของลูเยี่ยสั่นสะท้าน หากพี่ใหญ่ของเขาเปลี่ยนแปลงไปแล้วกลายเป็นคนแปลกหน้า…

นั่นยังจะนับเป็นพี่ใหญ่ของเขาอยู่หรือไม่?

“ทางเลือกที่สอง ข้าจะผนึกโอกาสอันยิ่งใหญ่นี้ที่สามารถทำให้เขาเปลี่ยนแปลงไว้บนร่างของเขา”

ชายในอาภรณ์สีเขียวกล่าวว่า

“แต่ข้อเสียก็คือ จนกว่าวันใดวันหนึ่งที่เขาจะสามารถหลอมรวมโอกาสอันยิ่งใหญ่นี้ได้ด้วยตนเองอย่างแท้จริง มิฉะนั้น เขาจะถูกโอกาสอันยิ่งใหญ่นี้เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ”

ลูเยี่ยพยายามทำให้ตัวเองสงบลง

“ยังมีทางเลือกที่สามหรือไม่?’

ชายในอาภรณ์สีเขียวส่ายหน้า

ลูเยี่ยนิ่งเงียบไป

เมื่อเกี่ยวข้องกับชะตาชีวิตของพี่ใหญ่ เขาไม่อาจประมาทได้

ครู่หนึ่ง ลูเยี่ยก็ตัดสินใจ

“ข้าเลือกแบบที่สอง!”

ในอนาคต เขาจะต้องคิดหาวิธีช่วยพี่ใหญ่แก้ไขปัญหาที่อยู่บนตัวพี่ใหญ่ให้ได้!

ชายในอาภรณ์สีเขียวอดไม่ได้ที่จะมองดูลูเยี่ยอีกครั้ง

เขารู้สึกเสมอว่าเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้ามีความพิเศษบางอย่างที่ยากจะอธิบายได้

แต่เมื่อพินิจพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว เขากลับไม่พบสิ่งใดเลย

แต่กระนั้น ยิ่งเป็นเช่นนี้ ยิ่งทำให้ชายในอาภรณ์สีเขียวตระหนักว่ามีบางสิ่งบางอย่างผิดปกติ

ด้วยพลังบำเพ็ญเต๋าของเขาในปัจจุบัน แม้จะเป็นเพียงเจตจำนงเพียงเส้นเดียวเท่านั้น ก็เพียงพอที่จะมองทะลุความลับใดๆ ที่ซ่อนอยู่ในตัวผู้คนได้โดยง่าย!

ความลับเหล่านี้ ไม่ได้จำกัดแค่รากฐาน พลังบำเพ็ญ สมบัติล้ำค่าและสิ่งอื่นๆ ที่ซ่อนอยู่ในตัวผู้คนเท่านั้น

แต่ยังรวมถึงโชคชะตาของมหาวิถีและโชคชะตาที่แท้จริงด้วย!

ชายในอาภรณ์สีเขียวล่วงรู้ความลับของลูเยี่ยมานานแล้ว และยังมองเห็นโชคชะตาของมหาวิถีและโชคชะตาของชายหนุ่มตรงหน้าผู้นี้ด้วย

ต้องนับว่าหาได้ยากยิ่ง

อย่างไรก็ตาม มีเพียงเท่านี้จริงหรือ?

เหตุใดในตัวของเด็กหนุ่มผู้นี้ จึงทำให้ตนรู้สึกถึงความลึกลับบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้?

ชายในอาภรณ์สีเขียวเหลือบมองไปที่มือขวาของลูเยี่ยอย่างเงียบเชียบอีกครั้ง

ที่ข้อมือนั้น ถูกโซตรวนสีดำเส้นหนึ่งพันธนาการไว้

‘เอ๋? น่าสนใจเสียจริง!’

ชายในอาภรณ์สีเขียวเผยแววตาประหลาดออกมาเล็กน้อย