บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 228 ลูกธนูหักนามว่า 'ซื่อจี๋'
บทที่ 228 ลูกธนูหักนามว่า ‘ซื่อจี๋’
ปราณดาบที่เปล่งประกายราวกับแสงเซียนพุ่งทะยานออกมาจากเศษกระจกทองแดง
จากนั้นมันก็ฉีกผ่านม่านฟ้าอันมืดมิด ฟันตรงไปยังภูเขาเทียนจิ้น!
นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่เยี่ยได้เห็นภาพอันน่าตื่นตะลึงเช่นนี้ด้วยตาตัวเอง
อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ที่ทำให้ขนลุกได้เกิดขึ้นทันที
เปลวเพลิงภัยพิบัติอันน่าสะพรึงกลัวได้ระเบิดขึ้นบนภูเขาเทียนจิ้น มันบดขยี้ทำลายดาบแห่งวิถีสายนั้นให้สูญสิ้นไปอย่างง่ายดาย
ทันใดนั้น แสงแห่งภัยพิบัติสายหนึ่งก็ฟาดลงมาจากภูเขาเทียนจิ้น
มันทะลวงผ่านม่านฟ้าอันมืดมิด ราวกับเป็นสายฟ้าฟาดที่คมกริบที่สุดในโลก ฉีกท้องฟ้า ฟันตรงไปยังเศษกระจกทองแดงในมือของลู่เยี่ย
บรรพชนทั้งหลายต่างตระหนกตกใจจนขนลุกชัน
ไม่ดีแล้ว!
ท่านใต้เท้าลู่กำลังตกอยู่ในอันตราย!
แสงสายฟ้านั้นรวดเร็วเกินไป พวกเขาเพิ่งจะตอบสนองได้ มันก็โถมลงมาแล้ว
ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงจนตาค้างก็คือ เมื่อแสงสายฟ้าฟาดลงบนเศษกระจกทองแดง มันกลับเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ไม่มีระลอกคลื่นเลยแม้แต่น้อย
ลู่เยี่ยยังคงนั่งอยู่อย่างสงบตรงนั้น มิได้รับผลกระทบใด ๆ ทั้งสิ้น
ภาพที่แปลกประหลาดนี้ ทำให้ทุกคนต่างเบิกตากว้าง
ลู่เยี่ยค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แหงนมองไปยังห้วงลึกของท้องฟ้า ณ ภูเขาเทียนจิ้นนั้น
ในดวงตาอันลึกล้ำของเขามีประกายความปรารถนาอย่างแรงกล้า
สายฟ้าที่ฟาดลงมาเมื่อครู่นี้ ด้วยความเร็วระดับนั้น แม้แต่เขาก็ยังตั้งตัวไม่ทัน
มีเพียงผังดาบเก้าคุมขังในฝ่ามือขวาที่ราวกับรู้ล่วงหน้า จู่ ๆ ก็ร้อนระอุขึ้นมา เหมือนคนตะกละที่อดอาหารมานาน ในชั่วขณะที่สายฟ้านั้นฟาดลงมา มันก็กลืนกินพลังนั้นเข้าไป
ลู่เยี่ยจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าความผิดปกตินี้หมายความว่าอะไร?
“ลองมาอีกสักทีสิ?”
ลู่เยี่ยพึมพำ
ราวกับกำลังว่าเขากำลังท้าทายภูเขาเทียนจิ้น
แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังก็คือ รอยแยกบนม่านฟ้าสีดำนั้นได้ประสานกลับเข้าหากันอีกครั้ง ไม่อาจเห็นภูเขาเทียนจิ้นนั้นอีกต่อไป
ลู่เยี่ยก้มหน้าลงมองชิ้นส่วนกระจกทองแดงในมือ
ก่อนหน้านี้ที่แสงลำนั้นปรากฏขึ้นเพราะถูกปราณดาบที่อยู่ในเศษกระจกทองแดงเรียกมา
เมื่อลู่เยี่ยมองไป ภายในเศษกระจกทองแดงนั้นไม่มีปราณดาบหลงเหลืออยู่แล้ว
บนผิวหน้ากระจกที่ใสกระจ่างและสุกสกาว กลับปรากฏเงาราง ๆ ของกล่องดาบอยู่
กล่องดาบนั้นดูเลือนลางยิ่งนัก ปรากฏในกระจกเป็นระยะ ดูเหมือนภาพมายา
เห็นได้ชัดว่าปราณดาบที่เหมือนแสงเซียนเมื่อครู่นี้ พุ่งออกมาจากกล่องดาบนั้น
ในขณะนี้ ทุกคนต่างได้สติจากความตกตะลึง สายตาที่มองมายังลู่เยี่ยเต็มไปด้วยความยำเกรงอย่างลึกซึ้ง
แสงแห่งการลงทัณฑ์ของภูเขาเทียนจิ้นกลับไม่สามารถทำอันตรายท่านผู้อาวุโสลู่ผู้นี้ได้เลยแม้แต่น้อย!
“ท่านผู้อาวุโสลู่ ในเศษกระจกทองแดงนี้ซ่อนสิ่งใดไว้กันแน่หรือ?”
บรรพชนปาเฟิงเอ่ยถาม น้ำเสียงเขาสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความประหม่า
“พลังต้นกำเนิดที่หลงเหลือจากกล่องดาบใบหนึ่ง นับว่าไม่ธรรมดายิ่งนัก”
ลู่เยี่ยกล่าวพร้อมกับใช้ปลายนิ้วแตะเบา ๆ บนกระจกทองแดง
กล่องดาบพุ่งออกมาส่งเสียงหวีดหวิว อาบไปด้วยแสงเซียนที่ดูราวกับความฝันอันเลือนราง
กล่องดาบนั้นมีจิตวิญญาณสูงส่งยิ่ง มันบินวนรอบตัวลู่เยี่ยราวกับกำลังแสดงความขอบคุณ
ทุกคนมองด้วยสายตาเป็นประกาย
ช่างเป็นสมบัติที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!
ไม่ได้ด้อยไปกว่าหม้อดินเผาสีดำของบรรพชนข่งเซิงเลย ต่างก็มีความมหัศจรรย์ในแบบของตัวเอง
ลู่เยี่ยชี้ไปที่กระจกทองแดง “กลับไปเถิด ข้าเชื่อว่าในเผ่าปีศาจปาเสอ เจ้าจะไม่ถูกฝังรากทิ้งขว้างดั่งไข่มุกในโคลนตม”
เงาร่างกล่องดาบสั่นไหวส่งเสียงอื้ออึง เห็นได้ชัดว่ามันไม่ยินยอมพร้อมใจ ราวกับกำลังอ้อนวอนขอร้องลู่เยี่ย
ลู่เยี่ยไม่ได้สนใจแต่อย่างใด
ในที่สุด เงาร่างกล่องกล่องดาบก็ดูเหมือนจะหมดแรงแล้วเปลี่ยนเป็นแสงเซียนสายหนึ่ง ก่อนจะหายวับไปในชิ้นส่วนกระจกทองแดง
ลู่เยี่ยส่งชิ้นส่วนกระจกทองแดงให้บรรพชนปาเฟิง “วิญญาณกล่องดาบนั้นมีจิตวิญญาณเต็มเปี่ยม อย่าได้ละเลย ต้องเก็บรักษาไว้ให้ดี”
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโส!”
บรรพชนปาเฟิงรู้สึกซาบซึ้งใจ
ต่อให้ลู่เยี่ยปฏิเสธที่จะคืนสิ่งนี้ให้ เขาก็ไม่กล้าปริปากกล่าวสิ่งใดแม้แต่คำเดียว
แต่ลู่เยี่ยไม่ได้ทำเช่นนั้น เขาจะไม่รู้สึกซาบซึ้งได้อย่างไร?
หลังจากนั้นลู่เยี่ยกลับมานั่งที่โต๊ะหยกตัวเดิม บรรพชนที่เหลืก็ทยอยเดินเข้ามาข้างหน้า นำสมบัติตกทอดแห่งเทียนจิ้นมามอบให้ด้วยความเคารพนอบน้อม
ลู่เยี่ยจัดการให้ตามคำขออย่างรวดเร็ว ช่วยสลายพลังหายนะเทียนจิ้นในสมบัติตกทอดแห่งเทียนจิ้นของพวกเขาแต่ละชิ้น
จุดประสงค์ของการเชิญพวกบรรพชนมาชมการต่อสู้ในครั้งนี้ ก็เพื่อโอกาสเช่นนี้โดยเฉพาะ
เพื่อให้เขาสามารถสลายพลังหายนะเทียนจิ้นเหล่านั้นทีละชิ้น เพื่อเสริมสร้างประตูรังสรรค์วิถีให้แข็งแกร่ง!
หนึ่งก้านธูปผ่านไป
พลังหายนะเทียนจิ้นในสมบัติตกทอดแห่งเทียนจิ้นทั้งหมดถูกลู่เยี่ยสลายออกไปหมดแล้ว
สมบัติล้ำค่าเหล่านี้แสดงคุณสมบัติอัศจรรย์ที่แตกต่างกันออกมา
แต่เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว กลับไม่มีชิ้นใดเลยที่สามารถเทียบกับภาพหลอมรวมวิถีเทียนจิ้นของบรรพชนหลิงเจินได้
เพราะในภาพวาดนั้นมีวิญญาณผู้ล่วงลับที่ดูราวกับเทพเซียนมารวมตัวกันอยู่!
“ท่านใต้เท้า พวกเราได้จัดเตรียมงานเลี้ยงไว้แล้ว ขอเชิญท่านไปร่วมงานด้วย!”
บรรพชนหลิงเจินเอ่ยเชิญพร้อมรอยยิ้ม
บรรพชนคนอื่น ๆ ต่างดวงตาเป็นประกาย เฝ้ารอคำตอบจากลู่เยี่ยอย่างมีความหวัง
ความสามารถที่ลู่เยี่ยแสดงออกมาก่อนหน้านี้ทำให้พวกเขายอมจำนนและทึ่งจนพูดไม่ออก พวกเขามองลู่เยี่ยเป็นผู้มีวิชาสูงส่งนอกภพที่เทียบเท่ากับเทพเจ้า
พวกเขาย่อมต้องการอาศัยโอกาสนี้เพื่อสร้างสัมพันธ์อันดีกับลู่เยี่ยให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
นอกจากนี้ พวกเขายังห่วงว่าหากในภายหน้าสมบัติตกทอดแห่งเทียนจิ้นเหล่านี้เกิดปัญหาประการใด พวกเขาจะได้ขอให้ลู่เยี่ยช่วยแก้ไขได้อีก
ลู่เยี่ยส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้าเหนื่อยแล้ว ต้องการกลับถ้ำพักเพื่อฝึกฝน จึงไม่ขอร่วมงานเลี้ยงดังกล่าวได้”
แม้ในใจของทุกคนจะรู้สึกผิดหวัง แต่ก็ไม่กล้าฝืนใจ
พวกเขาต่างพากันเดินห้อมล้อมส่งลู่เยี่ยกลับไปยังถ้ำที่พักก่อนจะจากไป
“ทุกท่านจะไปร่วมงานเลี้ยงหรือไม่?”
บรรพชนหลิงเจินถาม
“ไปแน่นอน!”
บรรดาบรรพชนเหล่านั้นตอบตกลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยามเผชิญหน้ากับบรรพชนหลิงเจิน พวกเขากลับกลายเป็นผู้มีมารยาทและเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น
“สหายเต๋าหลิงเจิน หากครั้งนี้ไม่ได้ท่านแนะนำ พวกข้าไม่เพียงแต่จะพลาดโอกาสอันยิ่งใหญ่ แต่ยังไม่มีวันได้รู้จักกับท่านผู้อาวุโสลู่อีกด้วย!”
บรรพชนข่งเซิงกล่าว “นับแต่นี้ไป ธุระของท่านก็คือธุระของข้า หากมีสิ่งใดให้รับใช้ ข้าจะไม่ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย!”
บรรพชนคนอื่น ๆ ต่างก็เป็นคนเจ้าเล่ห์ทั้งสิ้น จะไม่เข้าใจความคิดของบรรพชนข่งเซิงที่ทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?
ในทันใดนั้น พวกเขาต่างก็รีบแสดงท่าทีของตน คำพูดคำจาต่างยกย่องบรรพชนหลิงเจินจนแทบจะเหยียบเมฆา ส่วนตนเองนั้นวางตัวต่ำต้อยลงอย่างยิ่ง
บรรพชนหลิงเจินในใจเบิกบานแทบตัวลอย แต่ภายนอกยังคงสำรวมกล่าวว่า “ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นพระคุณของท่านใต้เท้าลู่ ข้าผู้เฒ่าไม่กล้ารับความชอบไว้เองหรอก!”
ทุกคนต่างกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “พวกเราเข้าใจ!”
ในความเป็นจริง ทุกคนต่างรู้ดีว่าหลังจบเรื่องนี้ไป ต่อไปในเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่คงไม่มีเผ่าปีศาจใดกล้าเป็นศัตรูกับเผ่าปีศาจปี้ฟางอีกแล้ว
และด้วยการมีท่านผู้อาวุโสลู่เป็นที่พึ่ง เผ่าปีศาจปี้ฟางในภายหน้าย่อมมีแต่จะรุ่งโรจน์ยิ่งขึ้น!
ก่อนหน้านี้พวกเขายังสามารถเรียกบรรพชนหลิงเจินว่าพี่น้องและนั่งในระดับเดียวกันได้
แต่ต่อไป…
ทุกอย่างย่อมต้องเปลี่ยนไป!
แม้บรรพชนเหล่านั้นจะรู้สึกริษยาและไม่ยินยอมพร้อมใจเพียงใด ก็ทำได้เพียงวางตัวให้ต่ำต้อยลงเท่านั้น
นี่คือความจริงแท้ของโลก
……
ภายในถ้ำพำนัก
ลู่เยี่ยถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ไม่ว่าอย่างไร การอาศัยเรื่องราวของเผ่าปีศาจชิงชิวในครั้งนี้ ก็ทำให้เขาบรรลุวัตถุประสงค์ถึงสองประการ
ทั้งช่วยบรรพชนเหวินอวิ๋นออกมาได้ และยังได้สลายพลังหายนะเทียนจิ้นได้อีกจำนวนหนึ่ง
สิ่งเดียวที่ทำให้ลู่เยี่ยรู้สึกเหนื่อยใจคือ การถูกเรียกว่า ‘ท่านผู้อาวุโสลู่’ นั้นช่างชวนให้รู้สึกอึดอัดใจเหลือเกิน
ที่สำคัญคือ ต่อให้เขาพูดความจริงออกไป ก็ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าเขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนขอบเขตแท่นทองคำเท่านั้น…
ถึงตอนนี้ ลู่เยี่ยคร้านจะสนใจเรื่องเหล่านี้แล้ว
อยากเข้าใจผิดก็ปล่อยให้พวกเขาเข้าใจผิดไปเถิด!
“ไม่รู้ว่าในลูกธนูหักเปื้อนเลือดนี้จะซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่”
ลู่เยี่ยพลิกฝ่ามือ นำเอาสมบัติตกทอดแห่งเทียนจิ้นของเผ่าปีศาจชิงชิวออกมา
ลูกธนูหักดอกนี้เหลือเพียงครึ่งหนึ่งของก้านธนูและหัวธนูที่สึกหรออย่างหนัก
เมื่อถืออยู่ในมือรู้สึกหนักอึ้ง ก้านธนูที่เปื้อนเลือดแผ่พลังหายนะเทียนจิ้นออกมาอย่างเข้มข้น
เผ่าปีศาจชิงชิวเรียกสมบัตินี้ว่า ‘ลูกธนูหักเทียนจิ้น’
ลู่เยี่ยไม่มีความลังเล เร่งพลังกระตุ้นของผังดาบเก้าคุมขังและไม่นานก็ขจัดพลังหายนะเทียนจิ้นของสมบัติล้ำค่านี้จนสิ้น
วูบ!
ลูกธนูหักหลั่งไหลด้วยแสงเซียน เจิดจ้าและลึกลับ ส่องสว่างไปทั่วทั้งห้อง
พลังสังหารอันคมกล้าเหนือโลก แผ่กระจายไปทั่วถ้ำพำนัก
ขณะที่บริเวณหัวลูกธนูที่สึกหรอรุนแรง ปรากฏอักษรลึกลับสองตัว มีขนาดเพียงเท่าเมล็ดข้าว ราวกับถูกจารึกขึ้นด้วยทองคำเซียน
ซื่อจี๋!
ซื่อ มีความหมายว่ากัด กิน กลืนกิน และหลอมรวม
จี๋ มีความหมายว่าประหาร
เมื่อสองคำ ‘ซื่อจี๋’ รวมเข้าด้วยกัน ทำให้ลู่เยี่ยรู้สึกถึงความดุร้ายอำมหิตและยโสโอหังในทันที
นี่คงเป็นชื่อของลูกธนูดอกนี้กระมัง?
เมื่อลู่เยี่ยคิดถึงเรื่องนี้ จู่ ๆ เขาก็พบว่าอักษรลึกลับประหลาดสองตัวที่ดูราวกับหล่อด้วยทองคำเซียนนั้นเริ่มเคลื่อนไหว
ราวกับพวกมันกำลังค่อย ๆ ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน!
YOU MAY ALSO LIKE
