บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 65 การสังหารศัตรูด้วยอุจจาระ ปัสสาวะ และผายลม
บทที่ 65 การสังหารศัตรูด้วยอุจจาระ ปัสสาวะ และผายลม
บัดซบ!
มันไม่ใช่สมุนไพรวิญญาณหายากอะไรเลย แท้ที่จริงแล้วมันคือกลิ่นอุจจาระและปัสสาวะของเจ้าสัตว์ปีกนั้นต่างหาก!
ทุกคนที่เพิ่งรู้ความจริงโกรธจนอยากจะสบถออกมา
กูขุยมองดูของเหลวเหนียวที่เหลืออยู่บนปลายนิ้ว
ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำด้วยความโกรธ ลำไส้ของเขาบิดเกร็งอย่างรุนแรง
สุดท้ายก็อาเจียนออกมาเสียงดัง
บนกิ่งไม้อีกาหัวขาวก้มหน้ามองลงไปเบื้องล่าง ทันใดนั้นก็ตกใจสุดขีด
พื้นดินที่ว่างเปล่าแม้จะมองไม่เห็นผู้คน แต่กลับมีสิ่งที่เหมือนมนุษย์ล่องหนกำลังอาเจียนเศษสกปรกเต็มพื้น!
ภาพนี้ช่างน่าพิศวงยิ่งนัก
“ใคร! เจ้าสุนัขตัวไหนกำลังแอบดูนกผู้ยิ่งใหญ่ถ่ายท้อง? ไสหัวออกมา!”
อีกาหัวขาวกระพือปีกก่อนจะด่าทอออกมาอย่างเสียงดัง
“วิปริต! น่าขยะแขยง! สกปรก!”
“ทุกคนอย่าเพิ่งเคลื่อนไหว! ลูเยี่ยมีแนวโน้มว่าจะอยู่ในบริเวณใกล้เคียง หากพวกเราลงมือก็จะเปิดเผยร่องรอยอย่างแน่นอน!”
กูขุยพยายามอดกลั้นความกระหายเลือดที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ แล้วส่งเสียงกระแสจิตไปหาคนอื่น
“เอ๊ะ ท่านใต้เท้า ท่านมาได้อย่างไร?”
อีกาหัวขาวร้องออกมาอย่างกะทันหัน กระพือปีกบินไปยังหน้าผาที่อยู่ห่างไกลออกไป
กูขุยและคนอื่นมองตามสายตานั้นไป
จึงเห็นร่างสูงสง่าปรากฏขึ้นบนหน้าผาที่อยู่ไกลออกไป
สวมอาภรณ์สีดำ มีดาบเหน็บอยู่ที่เอวและสะพายดาบยาวพร้อมฝักไว้บนหลัง
เป็นลูเยี่ยอย่างชัดเจน!
“สัตว์ปีกที่มีขนตัวนั้นที่ทั้งอุจจาระและผายลม นั่นเป็นสัตว์เลี้ยงของลูเยี่ยอย่างนั้นหรือ?”
ทุกคนรู้สึกตกใจอย่างฉับพลัน
“สวรรค์เป็นใจจริง! ถือโอกาสนี้สังหารลูเยี่ยและนกสารเลวนั้นไปพร้อมกันเสียเลย”
บางคนมีความกระหายเลือดพลุ่งพล่าน
“อย่าเพิ่งลงมือโดยพลการ! รอให้พวกเราล้อมลูเยี่ยไว้ก่อนแล้วค่อยลงมือก็ยังไม่สาย!”
กูขุยสงบสติอารมณ์ลง
ตอนนี้พวกเขามียันต์อำพรางกายซ่อนกลิ่นอายพวกเขา
ซ่อนตัวอยู่ในความมืดได้เปรียบอย่างสมบูรณ์แล้ว
เพียงแค่เคลื่อนเข้าใกล้อย่างเงียบเชียบ ก็สามารถสังหารลูเยี่ยได้อย่างไม่ทันตั้งตัวแน่นอน
“ไปกัน!”
กูขุยสูดหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นก็รู้สึกคลื่นไส้อีกครั้ง
ในอากาศยังคงมีกลิ่นผายลมหลงเหลืออยู่ ทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน
ไม่นานนักทุกคนก็มาถึงบริเวณเชิงหน้าผาแห่งหนึ่ง
“ต่อจากนี้ห้ามใช้พลังจิตเทวะในการตรวจสอบ และห้ามมองลูเยี่ยเด็ดขาดเพื่อป้องกันการดึงดูดความสนใจของเขา!”
“ถึงเวลาลงมือให้รอฟังสัญญาณจากข้า… เอ๊ะ? ฝนตกได้อย่างไรกัน?”
ขณะที่กูขุยกำลังพูดอยู่นั้น เขาก็รู้สึกได้ถึงหยดน้ำจำนวนมากที่ตกกระทบลงมาบนศีรษะ
หยดน้ำบางส่วนไหลผ่านแก้มลงมาถึงริมฝีปาก มีรสเค็ม ทั้งยังมีความชื้นอุ่นอีกด้วย
ในเวลาเดียวกันบนหน้าผาก็มีเสียงของอีกาหัวขาวดังขึ้น
“ท่านใต้เท้า น้ำปัสสาวะของท่านนี้ช่างยิ่งใหญ่อลังการ ราวกับทางช้างเผือกตกลงมาจากสวรรค์เก้าชั้น!”
“แต่ดูจากสีแล้วมันออกจะเหลืองไปหน่อย ช่วงนี้ท่านเป็นไข้หรือมีความร้อนในมากใช่หรือไม่?”
“นี่มัน… ปัสสาวะของลูเยี่ยหรือ?”
ราวกับฟ้าผ่าลงมาใส่ตัว กูขุยตกตะลึงจนตาค้าง โกรธจนใบหน้ากระตุกแทบระเบิดออกมา
ก่อนหน้านี้ได้กลิ่นผายลมตามมาตลอดทาง แล้วยังถูกนกตัวนั้นขี้รดหัว ตอนนี้ยังถูกลูเยี่ยฉี่รดหัวอีกหรือ?
บัดซบ!!
แม้กูขุยจะพยายามควบคุมตัวเองอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังเกือบคลั่ง ทั้งตัวสั่นระริก
“ท่านใต้เท้าใจเย็นไว้ อย่าได้ใจร้อน ระวังจะพลาดแผนการใหญ่!”
ผู้คนข้างกายรีบส่งเสียงกระแสจิตปลอบประโลม
“พวกเราอยู่ห่างจากการล้อมสังหารลูเยี่ยเพียงก้าวเดียวเท่านั้น จะพลาดไม่ได้เป็นเด็ดขาด!”
กูขุยเช็ดปัสสาวะบนศีรษะออกอย่างรุนแรง สูดหายใจเข้าลึกหลายครั้งติดต่อกัน จึงควบคุมความโกรธที่กำลังจะระเบิดออกมาได้
“เจ้าพูดไม่ผิด ความอดทนเล็กน้อยนำมาซึ่งแผนใหญ่ เดี๋ยวตอนสังหารลูเยี่ย ข้าจะต้องถ่ายอุจจาระกองใหญ่บนหัวเขาให้ได้!”
กูขุยกัดฟันกรอด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“ไม่รู้ว่าเวยซุนจะมาอีกหรือไม่ ข้าได้รออยู่ที่นี่มาคืนหนึ่งแล้ว”
บนหน้าผาลูเยี่ยกล่าวว่า “หรือว่าพวกเราจะไปกันดี?”
กูขุยรู้สึกตื่นตระหนกในใจ เวลานี้พวกเขายังคงอยู่ใต้หน้าผา หากลูเยี่ยจากไปแล้วพวกเขาจะล้อมอีกฝ่ายได้อย่างไร?
อีกาหัวขาวกล่าว “ท่านใต้เท้าโปรดรอสักครู่ ข้าน้อยปวดท้องอยากถ่ายอีกแล้ว…”
ทันทีที่เสียงดังขึ้น ก็มีเสียงผายลมตามมาอย่างต่อเนื่อง ตามด้วยขี้นกตกลงมาจากฟ้า
กูขุยไม่กล้าใช้สายตามอง เกรงว่าสายตาของตนจะทำให้ลูเยี่ยเกิดความระแวง
และไม่กล้าใช้พลังจิตเทวะในการรับรู้ จนกระทั่งเมื่อกี้ขี้นกร่วงหล่นลงมาก็บังเอิญตกลงบนศีรษะของเขาพอดิบพอดี
ยางสีขาวแบบเหลวไหลลงมาตามหนังศีรษะ
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า! ซ้ำแล้วซ้ำอีก! ให้ตายเถอะ จะไม่จบไม่สิ้นใช่หรือไม่!!
ในชั่วขณะนั้นกูขุยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ความโกรธพลุ่งพล่านจนขาดสติ ส่งเสียงกระแสจิตตะโกนด้วยความโกรธว่า “ไปด้วยกันกับข้า เดี๋ยวนี้ จัดการมัน…”
ใต้บังคับบัญชาข้างกายรีบคว้าแขนกูขุยไว้ทันที พยายามห้ามปรามอย่างสุดกำลัง
“ท่านใต้เท้าโปรดระงับความโกรธ! ต้องอดทนไว้ หากลงมือตอนนี้ก็จะทำให้ลูเยี่ยตกใจและหนีไป!”
กูขุยกัดฟันแน่น เสียงของเขารอดออกมาจากไรฟัน
“เอาเถอะ ข้าจะฟังพวกเจ้า โบราณมีนักปราชญ์ที่นอนบนฟืนและลิ้มรสดีหมี วันนี้ข้ากูขุยอดทนต่อความอับยศ อุจจาระ ปัสสาวะ และผายลมเล็กน้อย จะนับเป็นอะไรได้?”
ทุกคนต่างแสดงสีหน้าเลื่อมใส “ท่านใต้เท้าช่างมีจิตใจที่ดียิ่ง!”
เสียงผายลมและถ่ายอุจจาระของอีกาหัวขาวดังขึ้นไม่หยุดบนหน้าผาเหนือศีรษะพวกเขา
กูขุยอดทนต่อแรงกระตุ้นที่จะใช้พลังจิตเทวะสำรวจอย่างสุดความสามารถ นำทุกคนเคลื่อนตัวขึ้นสู่หน้าผาอย่างระมัดระวัง
“ก็แค่ขี้นกเท่านั้น ถึงจะตกใส่ตัวอีกครั้ง มันจะเป็นอะไรไปเล่า!”
กูขุยปลอบใจตัวเองเช่นนั้น
บนศีรษะพลันปวดร้าวอย่างรุนแรง ราวกับถูกอาวุธคมกริบที่ไม่มีอะไรต้านทานได้ เจาะทะลุกระหม่อมแทงเข้าสู่ส่วนลึกของสมอง
กูขุยตาพร่ามัว นี่คือขี้นกชนิดใดกัน?
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา ร่างกายของเขาก็ล้มลงกับพื้น เสียงดังตุบ
ในขณะนั้นเองคนอื่นเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า มีลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งลงจากข้างบน ทะลุศีรษะของกูขุย!
หัวลูกธนูและก้านธนูจมหายเข้าไปในศีรษะทั้งหมด เหลือเพียงขนนกที่ปลายธนูโผล่ออกมาภายนอก ดูราวกับมีกระจุกขนนกปักอยู่
“ท่านใต้เท้า!”
ทุกคนต่างตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ
กูขุยที่มีพลังบำเพ็ญขอบเขตตำหนักวิญญาณ การหลอมรวมที่แปด ยังไม่ทันได้ลงมือก็ตายอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวเช่นนี้หรือ?
และในชั่วขณะนั้นเอง ท่ามกลางพวกเขามีประกายดาบและแสงกระบี่ปรากฏขึ้นพร้อมกัน
ทุกคนไม่ทันได้หลบหลีก
ก่อนหน้านี้พวกเขาถูกสั่งห้ามไม่ให้ใช้พลังจิตเทวะในการตรวจสอบ ทำให้การรับรู้ของพวกเขาเชื่องช้าอย่างยิ่ง
บวกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันข้าง ๆ พวกเขา ทำให้มีคนสองคนเสียชีวิตภายใต้คมดาบและกระบี่ทันที!
ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงหลายคนถูกคมดาบและกระบี่ฟันใส่ ได้รับบาดเจ็บสาหัส!
“นั่นคือลูเยี่ย!”
“เจ้าสารเลวนี้รู้ตัวว่าพวกเรามาตั้งนานแล้ว!”
“เขาต้องพกยันต์อำพรางกายซ่อนกลิ่นอายด้วยแน่นอน แต่เขารู้ร่องรอยของพวกเราได้อย่างไร? หรือว่าเขาสามารถมองทะลุยันต์อำพรางกายซ่อนกลิ่นอายได้”
เสียงร้องตกใจหลายเสียงดังขึ้น ทำลายความเงียบงันของผืนฟ้าและแผ่นดินแห่งนี้
เหล่าผู้แข็งแกร่งรีบหลบหลีกออกไปในทันที พร้อมกับนำวัตถุล้ำค่าออกมา จิตเทวะของพวกเขารับรู้ถึงพลังที่แผ่กระจายออกมา
และในช่วงเวลานี้เอง พวกเขาจึงสัมผัสได้ถึงร่องรอยของลูเยี่ยในที่สุด!
ใช่แล้ว เพียงแค่ร่องรอยเท่านั้น
เพราะลูเยี่ยได้ใช้ยันต์อำพรางกายซ่อนกลิ่นอายเช่นกัน มีเพียงคลื่นพลังที่ปลดปล่อยออกมาเมื่อเขาลงมือเท่านั้นที่จะเผยร่องรอยของเขา
“ถอย!”
“หนีเร็ว!”
เหล่าศัตรูพากันร้องตะโกนและหลบหนีอย่างฉับพลัน ไม่มีควรลังเลแม้แต่น้อย
นี่คือคำสั่งของเวยซุน ที่กล่าวว่าเมื่อปะทะกับลูเยี่ยหากเกิดเหตุไม่คาดฝันก็ต้องถอนตัวทันที
นอกจากนี้ศัตรูเหล่านั้นก็ถูกทำให้หวาดกลัวจริง ๆ
ชั่วพริบตาเดียวกูขุยก็ตายไปแล้ว พร้อมกับสหายอีกสองคนที่เสียชีวิตตาม ยังมีคนบาดเจ็บสาหัสอีกหลายคน ใครเล่าจะรับมือไหว?
แต่สุดท้ายก็ยังช้าไปหนึ่งก้าว
หลังจากที่ลูเยี่ยลงมือแล้วก็ไม่ได้หยุดชะงักใด ๆ มือหนึ่งกุมดาบ อีกมือกุมกระบี่โจมตีอย่างสุดกำลัง
ผสานกับวิชาปราชญ์ไล่ล่าตะวัน ทำให้ร่างของเขาราวกับสายฟ้า เร็วจนน่าเหลือเชื่อ
ในชั่วขณะนั้น บริเวณนี้เต็มไปด้วยเสียงดังกังวานของดาบและกระบี่ ศีรษะที่มีเลือดนองค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่อากาศทีละศีรษะ
เสียงกรีดร้องอันโหยหวนดังก้องสะท้านฟ้า
“ข้าเพียงแค่เกิดอาการท้องเสีย ไม่คาดคิดว่าจะช่วยท่านใต้เท้าได้โดยบังเอิญ มีบทบาทสำคัญอย่างยิ่ง!”
บนหน้าผา อีกาหัวขาวถอนใจอย่างชื่นชมตัวเอง
“สมแล้วที่เป็นข้า!”
YOU MAY ALSO LIKE
