บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 73 ไม่ตายไม่เลิกรา!

บทที่ 73 ไม่ตายไม่เลิกรา!
“ปราบ!”

เวยซุนคำรามด้วยความโกรธ

พลังลมปราณทั่วร่างดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง มือทั้งสองประสานกันร่ายเคล็ดวิชาก่อตัวเป็นภูเขาสูงใหญ่ตระหง่าน

“ตราผนึกภูเขาเทพหกทิศ!”

เพียงการโจมตีเดียวราวกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์ปรากฏสู่โลก ปราบปรามทั่วทั้งห้าทิศ

นี่เป็นเคล็ดวิชาลับอันทรงพลังที่สุดที่เวยซุนครอบครองไว้ ซึ่งจะถูกนำมาใช้เฉพาะในยามคับขันเท่านั้น

แต่ภายใต้สายตาอันตกตะลึงของเขา หมัดนี้ของลูเยี่ยกลับทะลวงไปข้างหน้าดุจทะลุทะลวงกิ่งไผ่ ทำลายภูเขาใหญ่นั้นจนแหลกละเอียด

ราวกับว่าภายใต้หมัดเดียวนี้สามารถบดขยี้ทุกสิ่งได้ ไม่มีสรรพสิ่งใดต้านทานได้!

พลังหมัดอันไรเทียมทานนั้นยังคงมีแรงส่งไม่ลดลง ซัดร่างเวยซุนลอยกระเด็นออกไป

เวยซุนลอยไปไกลกว่าสิบจั้ง แขนซ้ายกระดูกร้าว เนื้อหนังแตกเลือดไหลซึมออกจากปาก

ใบหน้าหล่อเหลาได้กลายเป็นสีขาวซีดจนเกือบโปร่งใส

อวัยวะภายในของเขาลล้วนได้รับความกระทบกระเทือน พลังปราณทั่วร่างเกือบจะสลายไปทั้งหมด!

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้… เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้…”

เวยซุนยากที่จะยอมรับได้

นับตั้งแต่การพบกันครั้งแรกกับลูเยี่ยเขาไม่เคยสนใจลูเยี่ยเลยแม้แต่น้อย

แม้แต่ในการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้เวยซุนก็ยังคงเชื่อว่าการที่ลูเยี่ยยังมีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้เป็นเพราะอาศัยไพ่ตาย มิใช่เพราะพลังความสามารถของตัวเอง

แต่บัดนี้เขาเพิ่งตระหนักอย่างฉับพลันว่าตนเองเข้าใจผิดมาตั้งแต่แรกเริ่ม!

โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาวัตถุภายนอกใด ๆ เพียงแค่อาศัยพลังการต่อสู้ของตนเองเท่านั้น ลูเยี่ยก็สามารถสังหารกูขุยและอีกสิบสามคนได้

เมื่อมีพลังต่อสู้ที่ท้าทายสวรรค์เช่นนี้ จะมีความจำเป็นอันใดต้องอาศัยวัตถุภายนอกอีก?

เวยซุนไม่มีเวลาคิดอะไรมากไปกว่านี้

ลูเยี่ยก้าวออกมาโจมตีแล้วด้วยความเร็วที่รวดเร็วอย่างยิ่ง และการออกหมัดที่รวดเร็วไม่ได้ให้โอกาสเวยซุนได้หายใจแม้แต่น้อย

หมัดหนึ่งพุ่งเข้ามาอีกครั้ง พลังหมัดมีเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงสายฟ้าฟาดที่ระเบิดกึกก้องในท้องฟ้ายามค่ำคืน

“ออกมา!”

เวยซุนไม่เก็บงำพลังไว้อีกต่อไปเขาอัญเชิญวัตถุล้ำค่าออกมา ดาบแห่งวิถีที่เปล่งแสงเจิดจ้า

คมดาบบางราวปีกจักจั่น ใสกระจ่างราวกับน้ำ

ตัวดาบถูกสลักด้วยอักขระลับแปดตัวซึ่งสร้างขึ้นจากลวดลายที่แปลกประหลาด โดยมีข้อความจารึกว่า รวมทุกข์สุขขุนเขาธารา พิษน้ำค้างคร่าร้อยพฤกษา

“ดาบขุนเขาธารา!”

สมบัติวิญญาณระดับตำหนักวิญญาณหลอมขึ้นโดยปรมาจารย์หลอมอาวุธผู้เชี่ยวชาญจากสำนักเพลิงเร้นลับ

ดาบเล่มนี้ไม่อาจพูดได้ว่าเป็นไพ่ตายอะไรเลย

แต่ในสายตาของคนภายนอกดาบแห่งวิถีเล่มนี้นับว่าเป็นวัตถุล้ำค่าชั้นเลิศที่หายากยิ่งนัก

ทันทีที่ดาบอยู่ในมือท่วงท่าของเวยซุนพลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

“มังกรวารีทะยานเมฆา!”

เวยซุนเหวี่ยงดาบฟันออกไป แสงดาบแผ่กระจายราวกับเมฆเหนือผืนน้ำ มีมังกรวารีพุ่งทะยานออกมาจากม่านเมฆน้ำ

เพียงดาบเดียวก็แสดงให้เห็นถึงพลังอันยิ่งใหญ่ เย็นเยียบ น่าเกรงขาม และทัศนียภาพตระการตา

“คนผู้นี้เป็นผู้ฝึกดาบหรือ?”

ลูเยี่ยมีแววตาประหลาด

เขาไม่ได้เปลี่ยนกระบวนท่าแต่พลังในหมัดพลันทวีความแข็งแกร่งขึ้นอย่างกะทันหันทันที

เพียงชั่วครู่หมัดของลูเยี่ยก็ทะลวงผ่านมังกรวารีที่ถาโถมเข้ามา แล้วทะลวงผ่านเมฆน้ำที่แผ่ปกคลุมไปทั่วฟากฟ้า

ทันใดนั้นเขาเปลี่ยนกระบวนท่าอย่างกะทันหัน นิ้วทั้งห้าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับกำลังดีดสายพิณติดต่อกัน เคาะลงบนคมดาบของเวยซุน

การเคาะที่ดูแผ่วเบานั้นกลับเหมือนค้อนยักษ์ที่เทพเจ้าโบราณทุบลงมา

การโจมตีแต่ละครั้งทำให้คมดาบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังที่สะสมอยู่ในตัวดาบถูกทำลายราวกับการหักกิ่งไม้แห้ง

พลังบำเพ็ญทั่วร่างของเวยซุนได้รับผลกระทบอย่างหนักทำให้ทั้งร่างสั่นสะเทือนไปด้วย

ในที่สุดเขาก็ไม่อาจควบคุมดาบขุนเขาธาราได้อีกต่อไป ถูกแรงสั่นสะเทือนจนดาบหลุดมือไป

เขาโงนเงนและถอยหลังออกไป สีหน้าซีดเผือดขึ้นเรื่อย ๆ จิตใจหวาดผวา

การใช้ดาบขุนเขาธาราสามารถเพิ่มพละกำลังการต่อสู้ของเขาขึ้นอีกมาก

ใครเล่าจะคิดว่าต่อหน้าลูเยี่ยกลับยังคงไม่สามารถรับมือกับการโจมตีเพียงครั้งเดียวได้!

เรื่องนี้สร้างความกระทบกระเทือนต่อเวยซุนมากเกินไป จิตใจของเขาแทบจะพังทลายแล้วไม่มีความสงบเยือกเย็นก่อนหน้านี้อีกต่อไป

เครง!

ดาบขุนเขาธาราร่วงหล่นไปไกลในความมืดของราตรีส่งเสียงครวญคราง

และลูเยี่ยก็ซัดหมัดใส่อีกครั้ง

นับตั้งแต่เริ่มการต่อสู้เขาไม่เคยเอ่ยแม้แต่คำเดียว มีแต่บุกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว กดดันทุกย่างก้าว

กระแสความเฉียบคมและความมุ่งมั่นในการสังหารนั้น ได้สร้างความกดดันที่ไม่เคยมีมาก่อนให้กับเวยซุน

“ลูเยี่ย หยุดมือเสียก่อน!”

เวยซุนตะโกนเสียงดังลั่น เขาเริ่มกลัวอย่างแท้จริงแล้ว

นับตั้งแต่เริ่มการต่อสู้เขาก็ตกอยู่ในสถานะเสียเปรียบ ถูกกดขี่รุกไล่ตลอดเวลา จนกระทั่งขณะนี้ชีวิตของเขากำลังตกอยู่ในภาวะอันตรายร้ายแรง

ทั้งหมดนี้ทำให้จิตใจของเขาหวั่นไหว ทำลายความมุ่งมั่นในการต่อสู้

ลูเยี่ยไม่แยแสคำพูดใด พลังหมัดของเขาทอดยาวราวกับผืนผ้า ฉีกผ่านท้องฟ้าพุ่งเข้าโจมตี

เวยซุนหลบหลีกในทันทีแต่ก็ยังถูกพลังหมัดกวาดเข้าใส่ ได้รับบาดเจ็บสาหัสร่างกายเต็มไปด้วยเลือด

“พอได้แล้ว! ข้ายอมแพ้แล้วยังไม่พอใจอีกหรือ?”

เวยซุนตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว “หากเจ้าสังหารข้าจริง ๆ มันจะทำให้ตระกูลลูของพวกเจ้าเผชิญกับภัยพิบัติถึงขั้นล่มสลาย เจ้าอยากเห็นเช่นนั้นหรือ?”

ลูเยี่ยไม่สนใจคำพูดของอีกฝ่าย เขาพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง

“เจ้าช่างดื้อดึงเหลือเกิน!”

เวยซุนโกรธจนตัวสั่น “ข้าไม่เคยเห็นคนหัวแข็งเหมือนเจ้ามาก่อนเลย!”

การเป็นศัตรูกับบุตรหลานตระกูลใหญ่ ถึงแม้จะมีผู้ใต้บังคับบัญชาตายมากเพียงใด หากต้องการคลายความแค้นก็เพียงแค่จ่ายผลประโยชน์ให้มากพอเท่านั้น

สำหรับเขาแล้วตราบใดที่มีเงินเพียงพอ ไม่มีมีความแค้นใดในโลกไม่อาจไม่ยุติได้

ดังนั้นเวยซุนไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าชายหนุ่มที่มาจากตระกูลเล็ก ๆ อย่างลูเยี่ยเหตุใดจึงดื้อรั้นถึงเพียงนี้!

“เจ้าไม่กลัวว่าตระกูลลูจะถูกล้างตระกูลหรือ?”

“เจ้าไม่กลัวว่าตนเองจะประสบภัยพิบัติถึงชีวิตหรือ?”

ลูเยี่ยโจมตีอีกครั้ง จิตสังหารของเขามุ่งเป้าไปที่เวยซุนอย่างแน่วแน่พลางเหวี่ยงหมัดซัดเข้าใส่

เวยซุนลมหายใจสะดุด ตระหนักว่าตนเองไม่มีทางรับหมัดนี้ไหว จึงไม่กล้าลังเลอีกต่อไป

“เจ้าบังคับข้าเอง!”

เวยซุนคำรามก้อง

ที่ฝ่ามือของเขายันต์ลับแผ่นหนึ่งระเบิดออก แสงสีทองสว่างพุ่งออกมาเปลี่ยนเป็นปราณดาบอันดุดันและรุนแรง

นี่คือการโจมตีที่มีเพียงผู้แข็งแกร่งขอบเขตแท่นทองคำเท่านั้นที่สามารถใช้ได้!

เห็นได้ชัดว่าในช่วงเวลาคับขันเป็นความเป็นความตาย เวยซุนไม่สนใจข้อตกลงตัดสินความเป็นความตายด้วยพลังอีกต่อไปและเริ่มใช้ไพ่ตายของตน

ลูเยี่ยไม่ประหลาดใจแต่อย่างใด

ตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อนตอนที่เขาลงนามในสัญญาเป็นตายกับเวยซุน ลูเยี่ยก็มองออกแล้วว่าเมื่อปราศจากภาพลักษณ์ของบุตรหลานตระกูลผู้ดี เวยซุนผู้นี้ก็ไม่ต่างอะไรจากคนกระจอกคนหนึ่ง

เมื่อชีวิตของเขาถูกคุกคาม คำสาบานและคำสัญญาที่พูดออกมาก็ไม่ต่างอะไรจากการผายลม

แม้แต่ผียังไม่เชื่อเลย

เวยซุนฟันดาบลงมาด้วยพลังที่เทียบเท่ากับพลังบำเพ็ญขอบเขตแท่นทองคำ

เกือบจะในเวลาเดียวกันลูเยี่ยไม่ลังเลแม้แต่น้อย บีบยันต์ลับแผ่นหนึ่งให้แตก

แสงสีทองพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเช่นเดียวกัน ปราณดาบที่เทียบได้กับพลังบำเพ็ญขอบเขตแท่นทองคำปรากฏขึ้นในทำนองเดียวกัน

“บัดซบ! นั่นคือยันต์อัญเชิญวิญญาณเกราะทองที่ข้ามอบให้กูขุยไว้!”

เวยซุนอุทานด้วยความตกตะลึง

ปราณดาบทั้งสองปะทะกันในพริบตา ก่อให้เกิดคลื่นพลังทำลายล้าง ตัดภูเขาเตี้ยใกล้เคียงให้ราบเรียบ

พื้นที่รอบด้านร้อยจั้งกลายเป็นดินแห้งแล้งทั้งหมด

ภายใต้แรงกระแทกของคลื่นพลังจากการต่อสู้นี้ แม้แต่ลูเยี่ยก็ยังได้รับผลกระทบ ร่างโงนเงนถอยหลังไปหลายก้าว

ส่วนเวยซุนนั้นยิ่งน่าสงสาร ถูกซัดกระเด็นออกไปโดยตรง กระแทกพื้นอย่างรุนแรงในที่ห่างไกล กระดูกทั้งตัวหักไปไม่รู้กี่ท่อน เสียงร้องโหยหวนดังสนั่นฟ้า

“นี่คือพลังบำเพ็ญขอบเขตแท่นทองคำ!”

“ไม่อาจเทียบกับขอบเขตตำหนักวิญญาณได้เลย”

“ลูเยี่ย เจ้ากล้า…?!”

เวยซุนเห็นลูเยี่ยพุ่งเข้ามาสังหารอีกครั้งจึงร้องตะโกนอย่างสิ้นหวัง พยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง

บาดเจ็บสาหัสเกินไปจนกระทั่งเขาไม่อาจลุกขึ้นจากพื้น

“ข้าบอกแล้วว่าไม่ตายไม่เลิกรา!”

ลูเยี่ยก้าวเข้ามา ร่างสูงสง่าของเขาทะลุผ่านม่านฝนหนาทึบ แผ่กระจายกลิ่นอายแห่งการสังหารอันเฉียบคม

ในมือของเขากำลังถือดาบขุนเขาธาราที่เพิ่งเก็บขึ้นมาจากพื้น

การใช้ดาบของเวยซุนสังหารเวยซุนเองย่อมเหมาะสมที่สุดแล้ว

ลูเยี่ยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เหวี่ยงดาบฟันลงมา

ใบหน้าของเวยซุนบิดเบี้ยว ส่งเสียงกรีดร้องอย่างคลุ้มคลั่ง

“สหายหนุ่มโปรดปรานีด้วย!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

ดาบที่ลูเยี่ยฟันออกไปถูกปัดป้องออกมา

“ไม่!”

ตัวเขาเองถูกพลังที่น่าสะพรึงกลัวกวาดเข้าใส่ ล่าถอยออกไปอย่างรุนแรง

ในเวลาเดียวกันชายวัยกลางคนร่างใหญ่สูงโปร่งผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าเวยซุน

ร่างของเขาสูงตระหง่านดังภูเขา หลังตรงราวกับหอก

กระแสพลังทรงอำนาจแข็งกร้าวและรุนแรง

คนผู้นี้ก็คือแม่ทัพอาภรณ์สีแดงแห่งกรมโหรหลวง ผู้อาวุโสเจ็ดแห่งตระกูลเวย เวยเทียนหลาน