บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ - บทที่ 1310 การตายของจ้าวอวี้หลง

บทที่ 1310 การตายของจ้าวอวี้หลง

ในขณะที่การถกเถียงในราชสำนักกันไม่จบสิ้น สถานการณ์สงครามก็เปลี่ยนแปลงไปทุกวัน

ฉินเฟิงส่งกองกำลังกองทหารม้าสองหมื่นนาย แยกออกเป็นสองเส้นทาง เป้าหมายชัดเจนคือการเกณฑ์ทหารตามเส้นทางเพื่อขยายกำลังทหาร

ไม่ว่าจะเป็นบารมีของฉินเฟิงในต้าเหลียง หรือความทุกข์ยากที่สงครามปราบปรามทางเหนือก่อให้แก่ประชาชน ล้วนทำให้การเคลื่อนทัพของกองทหารม้าสองหมื่นนายเป็นไปอย่างราบรื่น

กองทัพทั้งสองกองนี้ขยายตัวราวกับลูกบอลหิมะที่กลิ้งไป จำนวนคนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

ในเวลาเดียวกัน สถานการณ์ทางทหารที่อำเภอติ้งเถาก็เข้าขั้นวิกฤตอย่างยิ่ง

เมื่อเส้นทางกองพลาธิการถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์ กองกำลังที่ประจำการอยู่ในอำเภอติ้งเถาก็เริ่มแตกสลายจากภายในแล้ว

ฉินเฟิงฉวยโอกาสนี้ ส่งทหารรักษาการณ์จากอำเภออันหยวนออกไปโดยตรง เริ่มโจมตีอำเภอติ้งเถาอย่างหนัก

เนื่องจากขาดแคลนเสบียง อีกทั้งขวัญกำลังใจได้รับความเสียหายอย่างหนัก กำลังรบของทหารรักษาการณ์อำเภอติ้งเถาก็ลดน้อยลงอย่างมาก

เมื่อเผชิญกับการโจมตีอย่างดุเดือดที่ฉินเฟิงส่งมาอย่างกะทันหัน ความพ่ายแพ้ก็มาเร็วกว่าที่ทุกคนคาดการณ์ไว้มาก

ฉินเฟิงถึงกับนำทัพมาด้วยตนเอง ภายใต้การคุ้มกันของหลิ่วหมิงและคนอื่น ๆ บัญชาการกองทัพโอบล้อมโจมตีอำเภอติ้งเถา

หลังจากการรบอย่างดุเดือดหนึ่งวันหนึ่งคืน แนวป้องกันทางตะวันออกซึ่งเป็นจุดอ่อนที่สุดของอำเภอติ้งเถาก็แตกเป็นที่แรก

ภายใต้การคุ้มกันของทหารธนู บันไดเชือกถูกพาดขึ้นกำแพงเมืองทีละอัน ทหารชายแดนเหนือทยอยปีนขึ้นไป หลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือดเพียงไม่กี่ชั่วยาม ก็ยึดกำแพงด้านตะวันออกของอำเภอติ้งเถาได้อย่างราบคาบ

เมื่อกำแพงเมืองถูกทำลาย สงครามครั้งนี้ก็ถือว่าตัดสินผลแพ้ชนะได้แล้ว

เนื่องจากขาดแคลนเสบียง ทหารรักษาการณ์ในเมืองจึงไม่สามารถต่อสู้ในเมืองกับฉินเฟิงได้เลย

หลังจากการต่อสู้ในเมืองเป็นเวลาสองวัน สุดท้ายเหลือเพียงศาลว่าการอำเภอที่จ้าวอวี้หลงอยู่เท่านั้นที่ยังไม่ถูกโจมตี

ขณะนี้ศาลว่าการอำเภอถูกล้อมไว้อย่างแน่นหนา ฉินเฟิงเดินทางมาที่ศาลว่าการอำเภอด้วยตนเอง มองดูทหารรักษาการณ์ที่ยังคงต่อต้านอย่างดื้อรั้นอยู่ข้างใน ฉินเฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลง สั่งให้ทหารเกราะหนักบุกเข้าไปทันที

กองกำลังแนวหน้าที่ประกอบด้วยทหารเกราะหนักสามสิบนาย ถือโล่บุกทะลวงประตูใหญ่ของศาลว่าการอำเภอ

กองกำลังแนวหน้าบุกเข้าศาลว่าการอำเภอ และต่อสู้กับทหารรักษาการณ์ที่สวมเกราะหนักเช่นกันอย่างดุเดือด

น่าเสียดายที่เนื่องจากจำนวนทหารทั้งสองฝ่ายต่างกันมาก ทหารเกราะหนักของฉินเฟิงหากเหนื่อยล้า ก็สามารถถอยออกมาให้ทหารที่ยังมีเรี่ยวแรงเข้าไปแทนที่ได้ทันที

แต่ทหารรักษาการณ์ที่ศาลว่าการอำเภอ กลับต้องต่อสู้เพียงลำพัง ได้แต่กัดฟันสู้ต่อไป

เมื่อหมดเรี่ยวแรง ชุดเกราะหนักก็กลายเป็นภาระ และไม่นานก็กลายเป็นการสังหารฝ่ายเดียว

ทันใดนั้น เสียงดังสนั่นก็ดังขึ้น ทหารเกราะหนักนายหนึ่งถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป

เมื่อมองไปตามเสียง เห็นชายคนหนึ่งสวมชุดเกราะแม่ทัพ ถือแหลน และมีค้อนแตงทองห้อยอยู่ที่เอว เดินออกมา นั่นคือจ้าวอวี้หลงนั้นเอง

แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน จ้าวอวี้หลงก็ไม่มีความคิดที่จะยอมแพ้ เขาใช้แหลนในมือแทงทหารเกราะหนักที่อยู่ตรงหน้าอย่างต่อเนื่อง

หลังจากการต่อสู้อย่างดุเดือดแต่สั้น แหลนก็หักเป็นสองท่อน จ้าวอวี้หลงรีบชักค้อนแตงทองจากเอวออกมา เตรียมต่อสู้ระยะประชิด

น่าเสียดายที่ทหารเกราะหนักในที่นั้นไม่ให้โอกาสจ้าวอี้หลงเลยแม้แต่น้อย

พวกเขาถือขว้านด้ามยาว ดาบใหญ่ และแหลนพุ่งเข้าฟันใส่จ้าวอวี้หลงจากทุกทิศทาง

เนื่องจากทุกคนสวมชุดเกราะหนักและใช้อาวุธหนักด้ามยาว แม้จ้าวอวี้หลงจะเก่งกาจในการต่อสู้และมีพละกำลังน่าทึ่ง ก็ยังไม่สามารถพลิกสถานการณ์ที่เสียเปรียบได้

เมื่อเขาไม่สามารถใช้ค้อนแตงทองในมือสังหารทหารเกราะหนักตรงหน้าได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเผชิญกับการล้อมโจมตีของทหารเกราะหนัสิบกว่านายรอบด้าน เขาก็ทำได้เพียงยอมจำนนเท่านั้น

ในพริบตา แผ่นเกราะป้องกันหัวใจที่หน้าอกของจ้าวอวี้หลงก็ถูกฟาดกระเด็นออกไป ตามด้วยต้นขาที่ถูกกระบองที่มีหนามแหลมฟาดเข้าอย่างแรง

พรวด!

เสียงทุ้มดังขึ้น ขาขวาของจ้าวอวี้หลงถูกฟาดจนหัก เขาทรุดลงคุกเข่าข้างเดียวอย่างควบคุมไม่ได้

ทหารเกราะหนักฉวยโอกาสนี้ กรูเข้ามารุมกดตัวจ้าวอวี้หลงลงกับพื้น ควบคุมตัวไว้แน่นหนา

ฉินเฟิงที่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ก้าวเดินมาหยุดตรงหน้าจ้าวอวี้หลง มองลงมาที่เขาด้วยสายตาที่เผยความรู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นความโกรธแค้น

“อวี้หลง เจ้าอยู่ข้างกายข้ามานานถึงเพียงนี้ แต่กลับไม่เคยเรียนรู้บทเรียนใดเลยหรือ?”

“นับตั้งแต่เจ้าลงมือกับประชาชนชายแดนเหนือของข้า พวกเราก็กลายเป็นศัตรูคู่แค้นกันแล้ว พี่น้องในอดีต ต้องมาจบลงในสภาพเช่นนี้ มันคุ้มค่าแล้วหรือ?”

เมื่อเผชิญกับคำถามของฉินเฟิง จ้าวอวี้หลงกลับไม่ได้แสดงความโกรธแค้นหรือโศกเศร้าอย่างแม่ทัพผู้พ่ายแพ้ ตรงกันข้าม แววตาของเขายังคงมุ่งมั่นแน่วแน่อย่างยิ่ง

“พี่ฉิน มองดูทั่วหล้าแล้ว มีเพียงแพ้ในมือท่านเท่านั้น ที่ข้ายอมรับจากใจจริง”

“ส่วนเรื่องที่ลงมือกับประชาชน นั่นก็เป็นสิ่งที่ถูกบีบคั้นจนไม่มีทางเลือก เพราะข้าจำเป็นต้องชนะสงครามครั้งนี้”

“สงครามที่ถูกกำหนดให้พ่ายแพ้ครั้งนี้”

นับตั้งแต่จ้าวอวี้หลงรับหน้าที่เป็นผู้บัญชาการสูงสุดในแนวหน้าของสงครามปราบปรามทางเหนือ เขาก็ไม่ได้หวังมากนักกับสงครามครั้งนี้ แต่ในฐานะแม่ทัพเขาก็ต้องทุ่มเทสุดความสามารถเพื่อให้ได้ชัยชนะ

ดั่งคำที่ว่า ‘ทำทุกสิ่งตามความสามารถมนุษย์ แล้วปล่อยให้เป็นไปตามลิขิตฟ้า’

แต่ความจริงก็คือ เขาไม่สามารถพลิกสถานการณ์ได้ บัดนี้พ่ายแพ้แล้ว จ้าวอวี้หลงก็ไม่เสียใจและไม่เสียดาย เพราะเขาได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว

“พี่ฉิน สังหารข้าเถิด ข้าจะไม่เกลียดท่านเด็ดขาด”

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาอันมุ่งมั่นของจ้าวอวี้หลง ฉินเฟิงก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้

เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ จ้าวอวี้หลงไม่เคยเห็นแก่ตัวแม้แต่น้อย ทุกสิ่งที่เขาทำล้วนคำนึงถึงอนาคตของต้าเหลียง

เป้าหมายของเขากับฉินเฟิงนั้นเหมือนกัน ต่างก็เพื่อให้ประชาชนต้าเหลียงหลุดพ้นจากความทุกข์ของสงคราม และมีชีวิตที่ดีขึ้นอย่างแท้จริง

น่าเสียดายที่พี่น้องในอดีต กลับเดินคนละเส้นทางที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

บัดนี้กลับมาพบกันอีกครั้ง กลับกลายเป็นการเผชิญหน้ากันด้วยอาวุธ แยกจากกันด้วยความเป็นความตาย

ฉินเฟิงไม่ได้สั่งให้ทหารปล่อยจ้าวอวี้หลง เพราะจากที่ฉินเฟิงรู้จักจ้าวอวี้หลง เพื่อให้ได้ชัยชนะในสงครามครั้งนี้ จ้าวอวี้หลงจะต้องไม่ลังเลที่จะทำเรื่อง ‘จับโจรต้องจับหัวหน้าก่อน’ แน่นอน

แม้แต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา จะเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายในอดีตก็ตาม

ฉินเฟิงส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น “อวี้หลง สงครามครั้งนี้กำลังจะสิ้นสุดลง แม้เจ้าจะไม่ได้เห็น แต่เจ้าวางใจได้ ยุคทองที่เจ้าหวังไว้ จะต้องมาถึงอย่างแน่นอน”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น จ้าวอวี้หลงก็ยิ้มพลางพยักหน้า

“พี่ฉิน ข้าเชื่อใจท่าน…”

ฉินเฟิงหลับตาลง สูดหายใจลึก ๆ แม้จะรู้สึกเสียใจมากมายเพียงใด เขาก็ต้องรับผิดชอบต่อประชาชนชายแดนเหนือที่ล้มตายไป

ฉินเฟิงค่อย ๆ หมุนตัวเดินจากไป ในขณะเดียวกัน ทหารก็ปิดประตูศาลว่าการอำเภอลง

ครู่ต่อมา ฉินเฟิงยืนอยู่บนป้อมปราการประตูอำเภอติ้งเถา มองลงไปยังทหารรักษาการณ์ที่พ่ายแพ้ยับเยิน กลับไม่รู้สึกยินดีกับชัยชนะครั้งใหญ่แม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม จิตใจของเขากลับหนักอึ้งอย่างยิ่ง

ในตอนนั้นเอง หลิ่วหมิงเดินมาข้างกายฉินเฟิง “ฉินอ๋อง จ้าวอวี้หลงได้จากไปแล้วแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น แววตาโศกเศร้าของฉินเฟิงพลันเด็ดเดี่ยวขึ้นมาทันที “จบมันเสียที ให้ทุกอย่างจบลง”

“ข้าไม่อยากให้มีใครต้องถูกบีบให้มายืนอยู่ฝั่งตรงข้ามข้า เพราะฮ่องเต้ต้าเหลียงอีก”

“ส่งคำสั่งของข้า ให้กองทัพทั้งหมดได้พักฟื้นแล้ว ให้เริ่มเคลื่อนพลไปยังเมืองหลวง เพื่อยุติสงครามที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้อย่างถาวร”