บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ - บทที่ 560 เฉินซือผู้ไร้ยางอาย

บทที่ 560 เฉินซือผู้ไร้ยางอาย

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงมิได้ใส่ใจต่อการกระทำอันเกินเลยของเฉินซือ

ด้วยคนทั้งใต้หล้าล้วนรู้ดี แม้เป่ยตี๋จะพ่ายแพ้ แต่ก็เป็นเพราะเสบียงไม่เพียงพอจึงต้อง

ถอยร่น

อีกทั้งเฉินซือยังออกคำสั่งถอยทัพอย่างเฉียบขาดจึงรักษากองกำลังหลักของเป่ยตี๋ไว้ได้

กล่าวได้ว่า เป่ยตี๋ยังคงมีกำลังพลเข้มแข็งและเป็นแคว้นที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาแคว้นใกล้เคียง

บัดนี้จู่ ๆ ฉินเฟิงตำหนิเฉินซือว่ากระทำการล่วงเกิน ฮ่องเต้ต้าเหลียงพลันรู้สึกซับซ้อน

ครึ่งหนึ่งชื่นชมฉินเฟิงที่เชิดชูบารมีของแคว้น

แต่อีกครึ่งก็กังวลว่าจะกระทบต่อการเจรจาในภายหลัง

เมื่อใคร่ครวญดู ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจึงตัดสินพระทัยไม่แทรกแซง เพียงแค่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ เท่านั้น

ฉินเฟิงก้าวออกจากฝูงชนมายืนเผชิญหน้ากับเฉินซือ เว้นระยะห่างกันเพียงเจ็ดฉื่อเท่านั้น

ดวงตาดุจเหยี่ยวแสนเฉียบคมจ้องเขม็งไปที่เฉินซือ

“พิธีการจุกจิกอย่างนั้นหรือ?!”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งใดเรียกกว่ามารยาท มารยาทคือกฎเกณฑ์ ความเมตตากรุณา ความเป็นมิตร ความเคารพ และคุณธรรม!”

“แคว้นต้าเหลียงของข้าเป็นแคว้นแห่งจารีตและดนตรีมาแต่ไหนแต่ไร คำว่า ‘มารยาท’ ยิ่งใหญ่ดั่งเขาไท่ซาน พวกป่าเถื่อนอย่างเป่ยตี๋จะหยั่งถึงได้อย่างไร!”

เมื่อคำว่า ‘พวกป่าเถื่อน’ ผุดขึ้น เฉินซือก็อดจะขมวดคิ้วไม่ได้

เหล่าขุนนางในที่นั้นต่างมองด้วยสายตาประหลาดใจแฝงด้วยความหวาดกลัว

คำว่าพวกป่าเถื่อนเป็นคำรุนแรงที่สุดสำหรับเป่ยตี๋ หากทำให้เฉินซือโกรธจนเดินจากไป การเจรจาคงจบลงด้วยความล้มเหลว

แต่ฉินเฟิงไม่สนใจ มิหนำซ้ำน้ำเสียงยังยิ่งแข็งกร้าวขึ้น

“พวกเจ้าเป่ยตี๋ไม่มีสักนิดที่คิดจะเจรจา!”

“ฮ่องเต้เป่ยตี๋ส่งแม่ทัพใหญ่แห่งสนามรบอย่างเจ้ามายังแคว้นต้าเหลียงของข้า ชัดเจนว่าต้องการข่มขวัญ”

“นี่มิใช่ท่าทีที่ผู้แพ้ควรมี!”

“ถึงกระนั้นเจ้าก็มาแล้ว แคว้นต้าเหลียงของข้าไม่ควรไล่แขก!”

“ทว่า… แคว้นต้าเหลียงของข้าล้วนเป็นบัณฑิตผู้มีคุณธรรม จะเอาพวกข้าไปเทียบกับพวกป่าเถื่อนหยาบช้าเยี่ยงพวกเจ้าได้อย่างไร”

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นผู้ใด มีฐานะเช่นไร เมื่อเป็นราชทูต เจ้าต้องคุกเข่าถวายบังคมฝ่าบาทแห่งแคว้นต้าเหลียงของข้า!”

“หากไม่ทำตามก็ถือว่ากระทำผิด มีโทษตัดหู!”

แววตาของฉินเฟิงแข็งกร้าวสุดขีด ไร้ท่าทีเกรงกลัวใด ๆ

เฉินซือต่อสู้กับฉินเฟิงมาตั้งแต่ต้นย่อมรู้จักวิธีการของฉินเฟิงดี

ตราบใดฉินเฟิงเอ่ยออกมา เขาย่อมกระทำอย่างแน่นอน

กระนั้นเฉินซือก็เป็นแม่ทัพที่ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วน จะถูกข่มขวัญด้วยคำพูดเพียงสองสามคำของฉินเฟิงได้อย่างไร

คนทั้งสองจ้องกันเขม็ง

เฉินซือมีแววตาสงบเยือกเย็น แต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า

“ข้าคือราชทูตแห่งเป่ยตี๋ เดินทางไกลนับหมื่นลี้มายังต้าเหลียง แต่ใต้เท้าฉินกลับดูหมิ่นข้าครั้งแล้วครั้งเล่าไม่จบสิ้น นี่หรือคือมารยาทที่ท่านว่า?”

เมื่อเผชิญกับคำถามนี้ ฉินเฟิงตอบกลับเพียงสั้น ๆ ว่า

“มารยาทน่ะมี แต่ขึ้นอยู่กับว่าจะใช้กับใคร!”

“ผู้ชนะคือราชา ผู้แพ้คือโจร เมื่อพ่ายแพ้แล้วจะมาเอ่ยถึงศักดิ์ศรีได้อย่างไร?”

“หากแคว้นต้าเหลียงเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ข้าคงรู้จักละอายและเจียมตัว!”

การเจรจานั้น แท้จริงแล้วคือการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายของทั้งสองแคว้น ย่อมดุเดือดไม่แพ้ในสนามรบ

หากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ความได้เปรียบที่แลกมาด้วยเลือดเนื้อและชีวิตของเหล่าทหารกล้าย่อมไร้ประโยชน์ในพริบตา

เป็นไปไม่ได้เลยที่ฉินเฟิงจะยอมสูญเสียเลือดเนื้อของเหล่าทหารและชาวเมืองไปโดยเปล่าประโยชน์

ยามนี้ย่อมไม่มีคำว่าน้ำใจไมตรีใด ๆ อีกต่อไป

ฉินเฟิงต้องการจะทำให้เฉินซืออับอายต่อหน้าธารกำนัล ระบายความโกรธแค้นในใจให้หมดสิ้น และตบหน้าฮ่องเต้เป่ยตี๋อย่างหนักหน่วง

เขาจะทำให้เป่ยตี๋เลิกเพ้อฝันและเจรจาสันติภาพอย่างซื่อตรง

ส่วนเฉินซือ แม้จะเป็นแม่ทัพคนสำคัญของเป่ยตี๋ แต่จะมีความหมายอันใด

เมื่อมายังดินแดนต้าเหลียง ไม่ว่าจะเป็นมังกรหรือเสือก็ต้องหมอบราบลง!

“คุกเข่า คารวะ! ถวายความเคารพ!”

ฉินเฟิงเอ่ยทีละคำ น้ำเสียงหนักแน่น บ่งบอกว่าไม่รับการโต้แย้งใด ๆ

คำพูดนี้เป็นการจู่โจมอย่างรุนแรง เฉินซือจึงโกรธขึ้นมา

ก่อนหน้านี้ในสนามรบเขาพ่ายแพ้ก็จริง เฉินซือยอมรับความพ่ายแพ้นั้น

แต่บัดนี้เขาเองก็เป็นตัวแทนของแคว้น เป็นไปไม่ได้เลยที่จะให้ยอมแพ้

เมื่อเผชิญหน้ากับการรุกคืบของฉินเฟิง เฉินซือก็จ้องมองอย่างเฉียบคม

“ในเมื่อเจ้าไม่เกรงใจข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้าก็จำเป็นต้องกลับแคว้นไปถวายรายงานฮ่องเต้!”

“เมื่อถึงเวลานั้น ทั้งสองแคว้นจะต้องเปิดฉากสงครามขึ้นอีกครั้ง และความผิดทั้งหมดก็เป็นของแคว้นต้าเหลียง!”

ครั้นถ้อยคำนี้ถูกกล่าวออกมา บรรดาขุนนางในท้องพระโรงต่างขมวดคิ้ว แววตาเผยความกังวลอย่างไม่อาจระงับ

แคว้นต้าเหลียงได้รับชัยชนะจริง

ทว่าก็ไม่สามารถแบกรับสงครามขนาดใหญ่ได้อย่างต่อเนื่อง

บรรดาขุนนางบางคนอดใจไม่ไหว หมายจะก้าวมาห้ามปรามฉินเฟิง แต่ก็ถูกฉินเทียนหู่จ้องเขม็งจนต้องถอยกลับ

ฮ่องเต้ต้าเหลียงประทับอยู่บัลลังก์มังกรเหนือขุนนางทั้งปวง เขาเฝ้าสังเกตการณ์การต่อสู้ด้วยวาจาระหว่างฉินเฟิงกับเฉินซืออย่างเงียบ ๆ

ถึงในใจจะมีความกังวลอยู่บ้างแต่ก็มิได้ห้ามปราม

ตลอดมาฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงหวังให้ฉินเฟิงเข้าร่วมการเจรจา

นั่นเพราะเขาหวังว่า แม่ทัพผู้กลับมาจากสนามรบจะสามารถข่มขวัญเป่ยตี๋ กอบโกยผลประโยชน์สูงสุดให้แก่แคว้นต้าเหลียงได้

ฉินเฟิงคาดเดาล่วงหน้าแล้วว่า เฉินซือจะใช้การเปิดฉากสงครามมาข่มขู่ เขาจึงอดหัวเราะเยาะไม่ได้

“เปิดศึกหรือ?”

“แคว้นต้าเหลียงของข้ามีเมตตาต่อผู้คน ไม่ต้องการให้ประชาชนผู้บริสุทธิ์ทางชายแดนเหนือต้องล้มตายและเสียหายจึงเลือกจะไม่ไล่ตามต่อ”

“ในเมื่อเป่ยตี๋ยังดื้อรั้นก็อย่าโทษต้าเหลียงที่จะนำเหล็กกล้าไปเหยียบย่ำแผ่นดินของพวกเจ้า!”

ครั้นเสียงดังลั่นที่กล่าวกับเฉินซือจบลง ฉินเฟิงก็แผดเสียงเรียก “แม่ทัพหนิงหู่อยู่ที่ใด!”

ไม่นาน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นจากด้านนอก

หนิงหู่สวมเกราะครบชุด ปรากฏกายอยู่หน้าประตูท้องพระโรงแล้วประสานมือคารวะ

“ท่านโหวเชิญสั่ง”

ฉินเฟิงมิได้ลังเลแม้แต่น้อย

“ส่งสารไปยังชายแดนทางเหนือ ให้กองทัพที่ประจำการอยู่ทางเหนือเคลื่อนทัพเข้าประชิดชายแดน!”

“ให้อำเภอเป่ยซีรวบรวมกำลังพลเตรียมบุกเป่ยตี๋เดี๋ยวนี้! พบเมืองใดตีให้แตก เผาทำลายให้สิ้นซาก ฆ่าล้างบางให้หมดสิ้นเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง!”

หนิงหู่รู้ดีว่าตอนนี้อำเภอเป่ยซีไม่มีกำลังจะทำสงครามอีกแล้ว เพราะเพิ่งผ่านการสู้รบครั้งใหญ่มาหมาด ๆ

อีกทั้งด้วยนิสัยของฉินเฟิง เขาย่อมไม่กระทำการ ‘ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์’ เป็นแน่

คำขู่น่ากลัวเช่นนี้คงมีจุดประสงค์เพื่อข่มขวัญเฉินซือเท่านั้น

หนิงหู่ให้ความร่วมมือกับฉินเฟิงอย่างเต็มที่

โดยมิได้ลังเลใจใด ๆ เขารับคำสั่งทันที “ข้ารับคำสั่ง!”

หนิงหู่รับคำแล้วเร่งเดินจากไปโดยไม่พูดพร่ำคำใดอีก

ท่าทีเช่นนี้ทำให้เฉินซือหัวเราะลั่น

“ฮะฮ่าฮ่า ท่านใต้เท้าฉินแสดงได้เยี่ยมยอดจริง ๆ”

“ถึงเจ้าจะได้รับการขนานนามว่าขุนนางอันดับหนึ่งแห่งต้าเหลียง แต่คิดเปิดศึกระหว่างแคว้น ขุนนางกระจอกเช่นเจ้าจะเป็นคนตัดสินใจได้อย่างไร!”

กล่าวจบเฉินซือก็ไม่สนใจฉินเฟิงอีก เขาหันกลับไปถามฮ่องเต้ต้าเหลียง

“แคว้นต้าเหลียงแห่งนี้ ตกลงแล้วเป็นของราชสกุลใดกันแน่ สกุลหลี่หรือสกุลฉินพ่ะย่ะค่ะ?!”

“ฮ่องเต้แห่งแคว้นต้าเหลียง พระองค์ทรงไร้ความสามารถ เป็นเพียงไม้ประดับอย่างนั้นหรือ?”

เฉินซือหาญกล้ายิ่งนัก เขาถึงกับกระตุกหนวดเสือในถ้ำเสือเช่นนี้

เหล่าขุนนางทั้งหลายหวาดหวั่นว่าจะเกิดสงครามขึ้นอีกครั้ง เดิมทีจึงมิกล้าเอ่ยวาจาใด

ทว่าตอนนี้เฉินซือเหยียดหยามฮ่องเต้ต้าเหลียงต่อหน้าธารกำนัล การกระทำเช่นนี้ถือเป็นการดูหมิ่นเกียรติยศของแคว้น

เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างก็ตะโกนด่าอย่างเกรี้ยวกราด

“จองหองนัก ผู้แพ้เช่นเจ้ากล้าดีอย่างไรมาดูหมิ่นฮ่องเต้ต้าเหลียงเรา ไอ้พวกสมควรตาย!”

“ถึงจะมีประเพณีไม่ฆ่าราชทูตผู้เป็นสื่อกลาง แต่ก็ใช่ว่าเราจะตัดใบหู ควักดวงตาของเจ้าให้สาแก่ใจไม่ได้!”

“วาจาของท่านโหวฉินเป็นความจริง พวกเจ้าเป็นพวกป่าเถื่อนไร้มารยาทสิ้นดี!”

“อย่าเสียเวลาเอ่ยไร้สาระกับคนพาลเช่นนี้เลย รีบลงโทษมันให้หนักเถอะ!”

เมื่อเหล่าขุนนางต้าเหลียงถูกยั่วยุก็โกรธเกรี้ยว ใบหน้าเฉินซือปรากฏรอยยิ้มท้าทาย

เขาจ้องมองฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงอยู่เช่นนั้น

ยามนี้ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงโกรธจนแทบทนไม่ไหวแต่ก็สะกดกลั้นเอาไว้ ไม่อาจลงโทษเฉินซือได้!

“เป่ยตี๋แสดงความจริงใจอย่างเพียงพอแล้วในการเจรจาระหว่างสองแคว้น มิทราบว่าแคว้นของท่านจะยังมัวกังวลกับเรื่องจุกจิกเช่นนี้อยู่ไย?”