บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ - บทที่ 670 ผู้อยู่เหนือคน ย่อมมีลำดับขั้น

บทที่ 670 ผู้อยู่เหนือคน ย่อมมีลำดับขั้น

นับแต่ท่านฉินเฟิงกลับเข้าเมืองหลวง องครักษ์เสื้อแพรก็ยิ่งเคลื่อนไหวบ่อยขึ้น

การเคลื่อนไหวขององครักษ์ชุดดำกับองครักษ์เสื้อแพรทับซ้อนกันหลายส่วน จึงหลีกเลี่ยงการต่อสู้แย่งชิงกันอย่างเปิดเผยและลับหลังไม่ได้

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “พวกองครักษ์เสื้อแพร เมื่อเทียบกับหน่วยองครักษ์ชุดดำของเจ้าแล้ว เป็นเช่นไร?”

องครักษ์ชุดดำก้มหน้าต่ำ กล่าวว่า “ถ้าอยู่ในเขตเมืองหลวง หน่วยองครักษ์ชุดดำย่อมเหนือกว่า แต่ถ้าอยู่นอกเขตเมืองหลวง องครักษ์เสื้อแพรได้เปรียบกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

ได้ยินคำตอบขององครักษ์ชุดดำ ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงผิดหวังนัก

เดิมทีองครักษ์ชุดดำถูกฝึกฝนมาเพื่อสอดส่องทั่วหล้า ช่วยขยายอำนาจของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง

แต่ก็มีหลายสิ่งบ่งชี้ว่า ต่อให้กองกำลังขององครักษ์ชุดดำจะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่อาจเทียบกับหน่วยนกฮูกราตรีของเป่ยตี๋หรือองครักษ์เสื้อแพรของฉินเฟิงได้เลย

กระทั่ง…

ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบด้วยซ้ำ

คำว่า ‘ได้เปรียบ’ แสดงให้เห็นถึงกังวลขององครักษ์ชุดดำ

ขอบเขตการเคลื่อนไหวขององครักษ์ชุดดำถูกบีบให้อยู่แค่สามสิบหกอำเภอรอบเมืองหลวง ด้วยหน่วยนกฮูกราตรีแทรกซึมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อเทียบกับทหารรักษาพระราชวังและองครักษ์หลวงแล้ว องครักษ์ชุดดำเป็นกองกำลังที่แสดงถึงอำนาจของแคว้น

การที่องครักษ์ชุดดำถูกกดดัน เท่ากับว่าอำนาจของแคว้นถูกกดดันด้วย

แม้ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงไม่ปรารถนาจะยอมรับ แต่ทุกอย่างหลุดจากการควบคุมของเขามากขึ้นทุกที

นี่เป็นข้อเสียจากการชั่งน้ำหนักผลประโยชน์จนถึงขีดสุด เว้นแต่จะมีสติปัญญาเฉียบแหลมเหนือมนุษย์ สามารถกำราบผู้คนให้อยู่ในกำมือได้ทั้งหมด ไม่อย่างนั้น ถ้าเผลอผ่อนคลายลงสักนิด ก็จะโดนโต้กลับมาทันที

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงมองจางซิวเย่ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

“ช่วงนี้วังหลังสงบเรียบร้อยดีหรือไม่?”

ตอนนี้สิ่งที่ฮ่องเต้ต้าเหลียงกังวลไม่ใช่ฉินเฟิง แต่เป็นคนในวังหลัง

ถ้าพวกนางคิดลองดีกับฉินเฟิงจนทำให้เขาโกรธ ผลลัพธ์คงเกินจะคาดเดา

จางซิวเย่รีบตอบ

“กราบทูลฝ่าบาท ฮองเฮายังคงสวดภาวนาอยู่เป็นนิจเช่นปกติพ่ะย่ะค่ะ”

“ส่วนองค์หญิงใหญ่กับจวิ้นจู่ก็ไม่ได้ทำอะไรไม่เหมาะสม”

“เพียงแต่…”

“ตั้งแต่หมิ่งเยว่กงจู่เข้าวังมาก็แทบไม่ได้ออกไปไหนเลย”

“อีกทั้งสาวใช้ที่กรมขุนนางส่งมาให้ องค์หญิงก็ปฏิเสธทั้งหมด รอบกายนางมีเพียงสาวใช้ของตระกูลฉินเท่านั้น”

“ในวังหลังมีข่าวลือว่า…”

“หมิ่งเยว่กงจู่กับราชวงศ์ขัดแย้งกัน ดีต่อกันเพียงผิวเผินเท่านั้น…”

จางซิวเย่เพิ่งกล่าวจบ ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็ตวาดขัด

“ผู้ใดกล้าปากพล่อย?!”

จางซิวเย่สะดุ้งโหยง รีบค้อมศีรษะลงต่ำ แล้วตอบด้วยความหวาดหวั่น

“พวก…พวกท่านผู้สูงศักดิ์พ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงเลิกคิ้วขึ้น แล้วถามต่อ “สูงเพียงใด?”

จางซิวเย่ปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก รีบทูลตอบ “ไม่มากพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงแค่นเสียง “เจิ้นไม่อยากได้ยินเรื่องซุบซิบเหล่านี้อีก!”

จางซิวเย่เข้าใจความหมายของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงทันที

ตราบใดที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับราชวงศ์ก่อน และเป็นเพียง ‘ผู้สูงศักดิ์’ ไร้อำนาจ สั่งประหารก็สิ้นเรื่อง

สตรีที่อ่อนไหวที่สุดในวังหลังยามนี้ เห็นจะเป็นหลี่เซียวหลาน

ด้วยผู้ใดล่วงเกินนางอาจจะทำให้เฉินเฟิงคลั่งได้

กิจการทั้งปวงของแคว้นต้าเหลียงต้องพึ่งพาเฉินเฟิง ถ้าทำให้เขาขุ่นเคือง ผลที่ตามมาก็ไม่อาจคาดเดาได้

จางซิวเย่ก้าวถอยออกจากห้องทรงพระอักษร จากนั้นก็พาขันทีน้อยหลายคน มุ่งหน้าไปวังหลัง

ขันทีน้อยคนหนึ่งที่สนิทสนมกับจางซิวเย่ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

“ขันทีจาง ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดฝ่าบาทถึงหวั่นเกรงฉินเฟิงขนาดนี้ขอรับ”

“หรือว่า…ฮ่องเต้ต้าเหลียงไม่อาจจัดการกับขุนนางขั้นป๋อได้หรือ?”

จางซิวเย่ที่เก็บมือไว้ในแขนเสื้อตวัดสายตามองอย่างไม่สบอารมณ์พลางตวาด “เจ้าจะไปรู้อะไร!”

“นับตั้งแต่องค์ชายหลี่เฉียนถูกส่งตัวไปยังสำนักขุนนางฝ่ายใน ฝ่าบาทก็ไม่ได้เสด็จว่าราชการที่ท้องพระโรง กิจการบ้านเมืองน้อยใหญ่ ถูกส่งเข้าไปยังห้องทรงพระอักษรผ่านทางฎีกาทั้งสิ้น”

“นั่นก็ด้วยตอนนี้ ขุนนางทั้งราชสำนักมองตระกูลฉินเป็นนายใหญ่”

“กลุ่มขุนนางที่นำโดยพลพรรคเถาหลินก็กำลังเพ่งเล็ง หาโอกาสกดดันฝ่าบาทให้แต่งตั้งมหาเสนาและไท่เป่า สองจากสามตำแหน่งของขุนนางใหญ่”

“ถ้าตำแหน่งมหาเสนากับไท่เป่าตกอยู่ในกำมือของตระกูลฉิน อำนาจของฝ่าบาท แม้จะไม่ถูกยึดไปจนหมด ก็ยังถูกลดทอนไปกว่าครึ่ง”

“ไหนจะมีองค์ชายเจ็ดซุ่มเงียบรอโอกาสอยู่อีก”

“ตอนนี้ ฝ่าบาททรงเสด็จบนเส้นทางอันตราย พวกข้าเป็นเพียงข้ารับใช้ยิ่งต้องระมัดระวังให้มาก อย่าได้ผิดพลาดแม้เพียงน้อย ไม่อย่างนั้น แค่หัวหลุดจากบ่ายังถือว่าเป็นเรื่องเล็ก!”

เหล่าขันทีตกใจจนหน้าซีดเผือด

พวกเขาไม่อาจคาดคิดได้เลยว่า ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงผู้เป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจจะตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากเพียงนี้

จางซิวเย่ถอนหายใจเบา ๆ

ยามนี้ขั้วอำนาจในราชสำนักเปลี่ยนไปแล้ว

ถ้าเป็นอย่างในอดีต ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงกับฉินเฟิงจะโต้เถียงกันจนหน้าแดงหูแดง สถานการณ์แบบนั้นยังจะดีกว่า

อย่างน้อยก็รับรู้ได้จากบรรยากาศเดือดพล่านระหว่างทั้งสองคน

แต่ตอนนี้ทุกอย่างสงบไปหมด ช่างเป็นความสงบที่น่ากลัวนัก

จางซิวเย่เข้าใจดี

สิ่งที่เรียกว่า ‘อำนาจ’ ถ้ามองจากภายนอกก็เหมือนจะมาจากการแต่งตั้งและเลื่อนขั้นของฮ่องเต้

แต่แท้จริงแล้ว กลับมาจากการสนับสนุนของเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชา

แม้ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจะเป็นผู้มีอำนาจสูงสุด แต่ถ้าเหล่าขุนนางข้างกายไม่ยอมเชื่อฟัง เสียงของฝ่าบาทก็ไม่ทะลุกำแพงวังไปได้

ทำนองเดียวกัน ฉินเฟิงก็ไม่ได้เป็นตัวแทนของตนเอง

เขาเป็นตัวแทนของกองทัพชายแดนเหนือทั้งหมด

ถ้าฮ่องเต้ต้าเหลียงกล้าเล่นงานฉินเฟิง ไม่เกินสามวัน บัลลังก์มังกรของฝ่าบาทย่อมต้องถูกสั่นคลอน ด้วยเหล่าขุนนางจะร่วมใจกันกดดันฝ่าบาทให้สละบังลังก์

แต่ถ้าแค่การสละบัลลังก์แล้วจบได้ นั่นก็ถือว่าเป็นโทษเบาแล้ว

แม่ทัพของชายแดนเหนือผู้ใดจะมีเมตตาขนาดนั้น การยกทัพบุกเข้ามาไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ผลข้างเคียงและราคาที่ต้องจ่ายจากการที่ฮ่องเต้ต้าเหลียงโจมตีฉินเฟิง สูงจนฮ่องเต้ต้าเหลียงไม่อาจรับไหว

ด้วยเหตุนี้ ฝ่าบามถึงต้องยอมถอยทุกฝีก้าว รักษาชื่อเสียงของหลี่เซียวหลานให้ดี

ตอนนี้ในวังหลัง ไม่ว่าจะสูงศักดิ์เพียงใด ก็ไม่มีใครสูงศักดิ์เท่าหลี่เซียวหลาน ฐานะและภูมิหลังของนางเป็นที่ประจักษ์!

…

ช่วงเวลาเดียวกัน มีสตรีกลุ่มหนึ่งยืนอยู่หน้าตำหนักของหลี่เซียวหลาน

นำโดยซูอี๋กับซูจีพร้อมด้วยนางกำนัลคนสนิท

ซูอี๋มีบรรดาศักดิ์เป็นสนามขั้นสี่ เพิ่งเข้าวังมาได้เพียงครึ่งปี รูปร่างหน้าตางดงาม ไม่ด้อยไปกว่าผู้ใด

สิ่งที่น่ายกย่องกว่าคือ…

เพียงเวลาครึ่งปี ซูอี๋ก็ถูกเชิญเข้า ‘ตำหนักเจียวไท่’ หลับนอนกับฝ่าบาท

ไม่ว่าจะเป็นรูปโฉมที่งดงาม หรือพรสวรรค์เลิศล้ำ ล้วนแต่เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ต้าเหลียงนัก

ข้ารับใช้ในกรมขุนนางต่างก็คอยมากระซิบบอกกับซูอี๋หลายคราว่า ตำแหน่งกุ้ยเฟยยังว่างอยู่

ตราบใดที่นางทำให้ฝ่าบาทพึงพอใจได้ การขึ้นเป็นใหญ่ในวังหลังไม่ใช่เรื่องยาก

นึกถึงเรื่องนี้ ซูอี๋ยินดีในโชคชะตานัก

เพียงแต่วันนี้ นางส่งคนไปยังกรมขุนาง ขอเครื่องหอมตามที่เคยใช้เป็นประจำ แม้จะมีหลงเซียนเซียง คุณภาพดีอยู่ แต่กรมขุนนางกลับไม่ยอมให้

อ้างว่าหลงเซียนเซียงเป็นของสำหรับองค์หญิงหมิ่งเยว เพียงผู้เดียว ต่อให้เป็นพระสนมก็ต้องรอไปก่อน

พอได้ยินแบบนี้ ซูอี๋โกรธมาก

“พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”

“หลี่เซียวหลาน ถึงจะเป็นองค์หญิงต้าเหลียง แต่วางท่าใหญ่โตเช่นนี้ก็เกินไปกระมัง!”

“ช่างน่าขันนัก!”