บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1490: แท่นทะยานสรวง

………………..

ตอนที่ 1490: แท่นทะยานสรวง

ไร้ซึ่งอุบัติเหตุใด ๆ

เมืองหนานหั่วซึ่งปกครองโดยยอดฝีมือขอบเขตรวมวิถีจากจักรดาราหนานหั่วเองก็ดำเนินตามรอยเท้าเมืองซีหานและเป่ยเยวียนไป

หนึ่งดาบทะยาน ทั่วเมืองถูกกวาดล้างสิ้น

ยามนี้ สามแดนเหย้าจักรดาราใหญ่ถูกทำลายแทบราบคาบ!

หากเรื่องนี้แพร่ออกไป จักรดาราใหญ่ทั้งหลายย่อมต้องตกตะลึง ทว่ายามนี้ ยอดฝีมือจากเมืองตงเสวียนทั้งหลายล้วนมีสีหน้าทึ่มทื่อ

ชนะขาดลอย!

เมื่อตกตะลึงติดต่อกันบ่อยครั้งเข้า อารมณ์ของผู้คนจะเข้าสู่ภาวะมึนตึง

สำหรับซูอี้ เขายังคงไร้อารมณ์ ไร้ความปรีดาหรือทอดถอนใจราวกระทำเรื่องเล็กน้อยทั่วไป

เขาออกคำสั่งราบเรียบ “ไปรวบรวมสินสงครามเสีย ข้าจะกลับก่อน”

กล่าวจบ เขาก็เดินจากไป

คนทุกผู้จากเมืองตงเสวียนมองหน้ากัน

เนิ่นนานจากนั้น พวกเขาก็ฟื้นสติจากภาวะมึนงง สีหน้าแปรเปลี่ยนซับซ้อนคลุมเครือ

“ยามนี้ ข้าอดสงสัยไม่ได้เลยว่ายามใต้เท้าซูไปยังสนามรบแรก พวกคนในขอบเขตจุติมงคลจะรับคมดาบของท่านไหวหรือ”

บางผู้รำพัน

“หนึ่งดาบล้างเมือง เรื่องเช่นนี้ไม่เคยบังเกิดมาก่อนในประวัติศาสตร์เขตแดนสมรภูมิ…”

บางผู้พึมพำ

“ในสายตาสหายเต๋าซู ยอดฝีมือในวิถีจุติสรวงนั้น เกรงว่าคงไม่ต่างจากมดไร้ทางสู้แล้วกระมัง?”

บางผู้ดูตะลึงัน

เพียงชั่วข้ามคืน สามนครก็ถูกทำลายตาม ๆ กัน!

……

เมืองตงเสวียน

ซูอี้ทอดกายสบายใจบนเก้าอี้หวาย จิบสุราพลางชมโฉมจันทร์เพ็ญสีเลือดเหนือท้องนภาเงียบงัน

“ไม่รู้เลยว่าผลงานศึกคืนนี้จะมอบ ‘หยกลี้ลับมหาวิถี’ แก่ข้ามากเพียงไร”

ณ สนามรบที่สองนี้ ทุกสองเดือนหลังผ่านราตรีจันทราสีเลือด ผู้ฝึกตนจะได้รับหยกลี้ลับมหาวิถีอันบังเกิดจากกฎสวรรค์โดยอิงจากผลงานสะสมในป้ายสัญลักษณ์ของแต่ละผู้!

นี่คือรางวัลจากสนามรบที่สอง

จำนวนเกียรติประวัติการศึกจะเป็นตัวตัดสินจำนวนหยกลี้ลับมหาวิถีที่ได้รับ

‘หยกลี้ลับมหาวิถี’ ที่ว่านี้ แท้จริงก็คือก้อนสสารอันควบรวมจากอำนาจต้นกำเนิดมหาวิถีแห่งสนามรบที่สอง มีปราณกำเนิดฮุ่นตุ้นอยู่ภายใน

มันมีประโยชน์ต่อการฝึกฝนในขอบเขตรวมวิถีเหลือคณานับ

ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกตนจากฝ่ายใด สมบัติเช่น ‘หยกลี้ลับมหาวิถี’ ก็ล้วนถูกเรียกเป็นวาสนายิ่งใหญ่!

จนกระทั่งเช้าตรู่รุ่งขึ้น ยอดฝีมือทั้งหลายจากเมืองตงเสวียนก็นำสินสงครามมหาศาลกลับมา

“พวกเจ้าแบ่งสมบัติอื่น ๆ กันเถิด”

ซูอี้เลือกศิลาเบญจขันธ์สามร้อยกว่าชิ้นออกจากบรรดาสินสงคราม ส่วนสมบัติอื่น ๆ นั้นยากจะกระตุ้นความสนใจเขาได้

คนทุกผู้ที่เหลือมองหน้ากันเหลอหลา ทว่าไร้ผู้ใดกล้าออกมารับสินสงคราม

เพราะถึงอย่างไร เมื่อคืนพวกเขาก็มิได้ทำอันใดเลย ไฉนจึงมีหน้ามาขอส่วนแบ่งกันด้วย?

“รับไว้เถอะ ข้าใช้สมบัติพวกนี้ไม่ได้แล้วล่ะ”

ซูอี้กล่าวอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะแบ่งสมบัติเหล่านั้นแก่ทุกผู้

ทุกผู้ล้วนจนใจ แสนตื้นตันจนสิ้นวาจา หัวใจไหวสะท้าน

ว่าไปแล้ว ซูอี้เพิ่งมาถึงสนามรบที่สองเมื่อสามวันก่อน ทว่าวันนี้ เขากลับทำลายรังสามจักรดาราใหญ่อย่างรวดเร็วปานสายฟ้า!

ทั้งหมดนี้ทำให้พวกเขายิ่งรู้สึกเกินจริงราวฝันไป

ทว่าทุกผู้แน่ใจ ว่าจากนี้ อย่างน้อยก็ในสนามรบที่สอง คนจากจักรดาราตงเสวียนก็มิต้องห่วงจะถูกศัตรูภายนอกรังแกกันอีกต่อไป!

อันที่จริง ยามนี้แม้อาจจะมียอดฝีมือจากจักรดาราใหญ่ทั้งสามรอดชีวิต แต่ก็คงเหลือไม่มากแล้ว

หมายความว่ามีภัยคุกคามเหลืออยู่ไม่มาก

และทั้งหมดนี้มาจากฝีมือของซูอี้!

……

เช้ารุ่งขึ้น

ท้องนภาสว่างไสว เมฆมงคลทองอร่ามปรากฏเหนือท้องนภา

ซูอี้ยืนบนกำแพงเมือง เงยหน้าขึ้นมองท้องนภา

เมื่อแบมือออก ป้ายสัญลักษณ์หนึ่งก็ปรากฏขึ้น

มันคือป้ายประจำตัวของเขา

วูบ!

ป้ายประจำตัวทะยานสู่เวหา เปล่งปราณมหาวิถีล่องหนทะยานสู่เก้าชั้นสรวง

เมฆมงคลเหนือนภาสั่นระรัวรุนแรง

จากนั้น พิรุณแสงนับไม่ถ้วนก็พร่างพรมเช่นน้ำตกเข้าหาซูอี้ตาม ๆ กัน

เมื่อมาถึงตรงหน้าซูอี้ พิรุณแสงเหล่านี้ก็ควบรวมกันเป็นหยกวิญญาณขนาดเท่ากำปั้นทารกร้อยกว่าชิ้น

หยกวิญญาณแต่ละชิ้นล้วนปกคลุมด้วยปราณกำเนิดฮุ่นตุ้นบริสุทธิ์หนาแน่น

หยกลี้ลับมหาวิถี!

เมื่อเหล่ายอดฝีมือจากจักรดาราตงเสวียนในเมืองเห็นเข้า พวกเขาก็อดตะลึงไม่ได้ ดวงตาเปี่ยมความริษยา

ในสนามรบที่สองนี้ ทุก ๆ สิบแต้มเกียรติประวัติสังหารจะเท่ากับได้รับหยกลี้ลับมหาวิถีหนึ่งชิ้น

และยามนี้ หยกลี้ลับมหาวิถีอันหนาแน่นนี้ก็ทะยานเข้าหาซูอี้ตาม ๆ กัน

ภาพเช่นนี้เป็นเช่นการอุบัติแห่งปาฏิหาริย์!

ท้ายที่สุด ซูอี้ก็ได้รับหยกลี้ลับมหาวิถีทั้งสิ้น 179 ชิ้น

กล่าวคือ ศึกเมื่อคืนนี้ อย่างน้อยก็มีศัตรู 1,790 คนตายด้วยมือซูอี้!

นี่คือสิ่งที่กล่าวได้ว่าไม่เคยปรากฏ!

เพราะในอดีตกาล ไม่ว่าเป็นผู้เลิศล้ำเพียงไรก็ยังห่างไกล มิร้ายกาจน่าสะพรึงเท่าซูอี้ มิอาจบุกเดี่ยวล้างบางผู้อื่นได้เช่นนี้

หลังรวบรวมหยกลี้ลับมหาวิถีได้ ซูอี้ก็กลับเมือง ตัดสินใจฝึกฝนชั่วขณะเพื่อดูดซับหยกลี้ลับมหาวิถีและศิลาเบญจขันธ์ที่รวบรวมได้ให้เสร็จสิ้นก่อน

……

กาลเวลาเคลื่อนผ่าน

ครึ่งเดือนเร่งเร็วผ่านไป

การฝึกฝนของซูอี้มาถึงขอบเขตแปรสัจธรรมขั้นกลาง และความคืบหน้าพลังจิตวิญญาณของเขาก็ยิ่งน่าอัศจรรย์ เพียงพอให้ตัวตนวิถีจุติสรวงใด ๆ ละอายต่อตนได้

ครึ่งเดือนมานี้ สนามรบที่สองสงบเงียบอย่างน่าประหลาดใจ

ยอดฝีมือทั้งหลายจากเมืองตงเสวียนสิ้นกังวล พวกเขาเริ่มออกไปสำรวจหาโอกาสตามสถานที่ต่าง ๆ ในสนามรบ

สำหรับพวกเขา พวกตนสิ้นโอกาสเข้าสู่สนามรบแรก

ดังนั้นจึงหวังกอบโกยโอกาสให้เพียงพอ พัฒนาการฝึกฝนและรอดชีวิตกลับจักรดาราตงเสวียนให้ได้

……

อีกหนึ่งเดือนเคลื่อนผ่านรวดเร็ว

วันนี้ การฝึกฝนของซูอี้เข้าสู่ขอบเขตแปรสัจธรรมขั้นปลายอย่างราบรื่น

หยกลี้ลับมหาวิถีและศิลาเบญจขันธ์ที่เขารวบรวมมาถูกใช้สิ้นแล้ว

“สำหรับตัวตนในวิถีจุติสรวงอื่น ๆ เพียงดูดซับสมบัติเหล่านี้ก็เคลื่อนผ่านหนึ่งขอบเขตใหญ่ได้ง่าย ๆ แล้ว ต่อให้เป็นสองขอบเขตใหญ่ก็หายากเย็นไม่”

‘ทว่าสำหรับข้า มันทำได้เพียงให้การฝึกฝนของข้ามาถึงขอบเขตแปรสัจธรรมขั้นปลายเท่านั้น…’

ซูอี้ครุ่นคิด

หากวิถีเต๋าแข็งแกร่งเกินไป หมายความว่าการเคลื่อนขอบเขตก็โหดหินเกินจินตนาการเช่นกัน

ทว่าซูอี้ก็พอใจแล้ว

ต้องทราบว่าเขาเพิ่งก้าวสู่ขอบเขตแปรสัจธรรมได้เพียงเดือนกว่า

และยามนี้ เขาก็อยู่ในขั้นปลายขอบเขตแปรสัจธรรมแล้ว!

ความแข็งแกร่งของเขาเองก็เพิ่มพูนเหินทะยาน

จวบยามนี้ ประสบการณ์ของชาติที่หกหวังเย่เองก็ยากตัดสินความแข็งแกร่งของซูอี้ ณ ขณะนี้ได้

อันที่จริง วิถีจุติสรวงที่ซูอี้กำลังดำเนินอยู่นั้นกล่าวได้ว่าไม่เคยปรากฏตลอดกาลนาน กระทั่งหวังเย่เองก็มิเคยก้าวเดิน และด้วยประสบการณ์การฝึกตนของหวังเย่ จึงย่อมมิอาจอนุมานอำนาจต่อสู้ปัจจุบันของเขาได้

“ถึงกาลไปสนามรบแรกแล้ว”

ซูอี้กล่าวกับตนเอง

เขายืนขึ้นและประกาศเจตนาตน

แม้คนทุกผู้จากเมืองตงเสวียนจะรู้อยู่แล้วก็ตามว่าซูอี้จะมิอยู่ในสนามรบที่สองนานเกินไป แต่เมื่อพวกเขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะไป พวกเขาก็ยังคงอิดออดอยู่ดี

“ใต้เท้าซู โปรดให้ข้าส่งท่านที่แท่นทะยานสรวงเถิด!”

มีผู้กล่าวเสนอ

หากต้องการไปยังสนามรบแรก ก็ต้องเอาชนะ ‘ทวารบาล’ สามสิบหกตนอันก่อกำเนิดจากกฎมหาวิถีบนแท่นทะยานสรวงเสียก่อน

ความแข็งแกร่งของทวารบาลแต่ละตนนั้นเทียบได้กับตัวตนสูงสุดขอบเขตรวมวิถี

แน่นอน ทุกผู้ต่างรู้ว่าระดับเช่นนั้นช่างแสนง่ายสำหรับซูอี้

“ก็ได้”

ซูอี้พยักหน้า

พวกเขาทั้งหลายออกจากเมืองตงเสวียน เดินทางสู่ ‘แท่นทะยานสรวง’ ณ ใจกลางสนามรบที่สองกันทันที

……

แท่นทะยานสรวง

มันมีรูปลักษณ์เหมือนสนามเต๋าสูงอันมีกว้างไกลหลายพันจั้ง เป็นสีดำทมิฬ

“ใต้เท้าซู นับแต่ราตรีจันทราโลหิตแรกจากการเปิดเขตแดนสมรภูมิ ตัวตนสูงสุดกลุ่มเล็ก ๆ จากสามจักรดาราหลักอื่น ๆ ได้ผ่านบททดสอบของแท่นทะยานสรวงและไปยังสนามรบแรกแล้วเจ้าค่ะ”

ก่อนมาถึงแท่นทะยานสรวง จ่านอวิ้นได้กล่าวว่า “ว่ากันว่าในหมู่ผู้ผ่านบททดสอบ ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือตัวตนไร้เทียมทานจากจักรดาราหนานเยวียน มีนามว่า ‘หวนชิงซง’ ซึ่งมีผลการทดสอบเป็นอันดับ 39 บนแท่นทะยานสรวงเจ้าค่ะ”

“ยามนั้น ท้องนภาเหนือแดนก็บังเกิดนิมิตทั่วฟ้าดิน สะท้านสะเทือนทั่วสมรภูมิที่สอง”

ซูอี้พยักหน้าอย่างเหม่อลอย “ก็ดีนะ”

สีหน้าของทุกผู้แปรเปลี่ยนละเอียดอ่อน

สำหรับพวกเขา ตัวตนเช่นหวนชิงซงนั้นนับว่าพวกเขาทำได้เพียงหวังอยากเป็น กล่าวได้ว่าเป็นตัวตนล้ำเลิศเหนือโลกา

แต่ในสายตาซูอี้ เขาควรค่าเพียงคำว่า ‘ก็ดี’…

“เอาล่ะ พวกเจ้าส่งข้าที่นี่ก็พอ”

ซูอี้ก้าวขึ้นไปบนแท่น

ตู้ม!

อำนาจกฎเกณฑ์ปรากฏบนแท่นทะยานสรวง หนึ่งร่างมายาก่อตัวขึ้นบนนภา

ร่างนั้นปกคลุมด้วยเกราะดำ ถือดาบ ปราณร้ายกาจเทียบได้กับตัวตนสูงสุดขอบเขตรวมวิถี

นี่คือทวารบาลผู้ควบรวมจากอำนาจกฎเกณฑ์

มีเพียงการฆ่าทวารบาลทั้งสามสิบหกเท่านั้นจึงมีสิทธิ์เข้าสู่สนามรบแรกได้

ส่วนลำดับในบททดสอบนั้นจะคำนึงจากเวลาที่ใช้และการบาดเจ็บต่าง ๆ ในการผ่านบททดสอบ

“ฆ่า!”

ทันทีที่ทวารบาลปรากฏตัว เขาก็เหวี่ยงดาบโจมตีซูอี้ทันควัน

ดุร้ายทรงพลัง

ซูอี้ดีดนิ้วโดยมิชายตาแล

เปรี้ยง!

ร่างของทวารบาลระเบิดแหลกเป็นพิรุณแสง

และทวารบาลอีกตนก็ถูกประกอบร่างขึ้นทันที

ครานี้ ซูอี้ยกมือขึ้นเล็กน้อย แล้วมันก็สลายไปเยี่ยงทำจากกระดาษโดยไม่ทันได้ลงมือด้วยซ้ำ

ภาพอันเรียบง่ายผ่อนคลายนี้ ยอดฝีมือจากจักรดาราตงเสวียนทั้งหลายมองหน้ากัน หัวใจเรรวนเกินสงบ

สำหรับซูอี้ บททดสอบเช่นนี้เฉื่อยแฉะน่าเบื่อโดยไร้กังขา

เพียงไม่กี่อึดใจ ทวารบาลทั้งสามสิบหกซึ่งปรากฏตาม ๆ กันก็ปราชัยอย่างง่ายดาย

จากนั้น แท่นทะยานสรวงก็ส่งเสียงคำราม

บนท้องนภาทั่วสนามรบที่สอง วจีวิถีดังสนั่นสูงส่งกระหึ่มขึ้น สารพัดแสงทองปรากฏ

เป็นนิมิตตระการตา!

ขณะเดียวกัน ซูอี้ก็เห็นลำดับของเขา

เหมือนเช่นตอนทิ้งนามไว้บน ‘แท่นหินทำเนียบศึกมหาวิถี’ ณ สนามรบที่สาม

นามของซูอี้ปรากฏ ณ อันดับหนึ่งบนแท่นทะยานสรวง!

และทันทีจากนั้น หนึ่งเส้นแสงอันเป็นชื่อเขาก็ทะยานหายเข้าไปในอำนาจกฎเกณฑ์สนามรบที่สอง

‘ถูกแล้ว อย่างน้อยที่สุดนี่ก็พิสูจน์ได้ว่าในขอบเขตแปรสัจธรรม ความแข็งแกร่งของข้าเหนือล้ำเกินกว่าจะเทียบยอดฝีมือในขอบเขตรวมวิถีซึ่งเคยมารับบททดสอบที่นี่ห่างไกล’

ซูอี้คิดในใจ

“ลาแล้ว”

ซูอี้หันกลับไปโบกมือให้เหล่ายอดฝีมือจากจักรดาราตงเสวียน ก่อนที่ร่างของเขาจะแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงทะยานนภา

“ใต้เท้าซูรักษาตัวด้วย!”

คนทุกผู้จากจักรดาราตงเสวียนต่างก้มหัวพร้อมเพรียง

เพียงพริบตา ร่างของซูอี้ก็ถูกอาบด้วยอำนาจกฎเกณฑ์หายไป