บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1565: แขนเสื้อโบกไสว ดาบคำรนวายุประจิม .

ตอนที่ 1565: แขนเสื้อโบกไสว ดาบคำรนวายุประจิม

ราชันเซียนซิงอวี้ครุ่นคิดเล็กน้อย และรายงานชื่อคนบางผู้ออกมา

“ผู้อาวุโสสูงสุดจี้เจินจากอารามบงกชแห่งแคว้นเซี่ยง ผู้อาวุโสสูงสุดม่อฉานชิวจากสำนักเซียนผนึกฟ้าแห่งแคว้นหลัว…”

ชื่อเหล่านี้มีหลายสิบคน

เมื่อชิงเวยได้ฟังแล้ว ใบหน้าอันทรงเสน่ห์ของนางก็ปรากฏความตกตะลึงออกมา

ซูอี้รู้สึกแปลกพิกลยิ่ง

ชายหนุ่มรู้เพียงชื่อของสำนักเหล่านี้บางแห่ง ส่วนชื่อของคนเหล่านี้เขาหารู้จักไม่

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ‘ผู้เฒ่า’ ที่ว่านี้หาใช่คนรุ่นเดียวกับหวังเย่ไม่

ชิงเวยอดกล่าวมิได้ว่า “เก้าอนุสรณ์สุดวิเวกแห่งนี้ซ่อนความลับใดอยู่กัน เหตุใดจึงดึงดูดยอดฝีมือวิถีเซียนมาได้มากมายเพียงนี้?”

โดยไม่รอให้ราชันเซียนซิงอวี้ตอบ ซูอี้ก็กล่าวขึ้นมาว่า “ยากจะบอกได้ด้วยวาจา รอให้ถึงเวลา แล้วเราจะได้เห็นเอง”

ดวงตาคู่งามของหญิงสาวทอประกาย ก่อนจะตอบรับทันใด

“ข้าไปด้วยได้หรือไม่?” ฟางหานกล่าว

ซูอี้ว่า “เจ้ายังอ่อนแอเกินไป”

ฟางหาน “…”

ไม่นานนัก ด้วยการนำของราชันเซียนซิงอวี้ พวกเขาก็มาถึงยอดเขามังกรเร้น

ทิวทัศน์ที่นี่กว้างไกลยิ่งนัก มันครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของตลาดมังกรดำ เมื่อมองขึ้นไปจะพบกับ ‘มุกมังกรแขวนนภา’ กำลังทอแสงสีชาดที่เจิดจรัสเยี่ยงดวงตะวันสีเลือด

ตำหนักโบราณหลังหนึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาอย่างโดดเดี่ยว มันเปล่งประกายราวกับสร้างขึ้นจากทองเทวะ บรรยากาศรอบข้างดูศักดิ์สิทธิ์เยี่ยงภาพฝัน

ที่หน้าโถงหลัก ราชันวิถีมังกรแดงซึ่งดูเหมือนกับหญิงสาวอายุประมาณสิบห้าสิบหกปียืนรออยู่แล้ว

“เจ้านาย แขกของท่านมาถึงแล้วขอรับ!”

ราชันเซียนซิงอวี้รีบคำนับให้แก่อีกฝ่าย

“เจ้าถอยไปได้”

“ขอรับ!”

ราชันเซียนซิงอวี้ก้มคำนับแล้วหันหลังจากไป

ขณะเดียวกัน ซูอี้ก็กล่าวกับชิงเวยว่า “เจ้ากับเจ้าหนูรอที่นี่ก่อนนะ”

ชิงเวยพลันตระหนักว่าใต้เท้าจอมราชันมีบางสิ่งต้องพูดกับราชันวิถีมังกรแดง และพาฟางหานจากไปทันที

“เชิญเจ้าค่ะ ใต้เท้า”

ราชันวิถีมังกรแดงนำชายหนุ่มเข้าไปภายในตำหนักโบราณ

ห้องโถงนั้นรกร้างว่างเปล่า ไม่มีเครื่องประดับตกแต่งใดมากกว่าโต๊ะเก้าอี้ ห่วงหยกและโคมไฟทองแดงแขวนผนัง

“ใต้เท้า เชิญนั่ง”

ราชันวิถีมังกรแดงกำลังจะเชิญให้ซูอี้ไปนั่งที่กลางโถง ทว่าเขากลับปฏิเสธ

ซูอี้กล่าวขณะนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้าง

ราชันวิถีมังกรแดงผงะไป ก่อนจะหยิบไหสุราวางลงบนโต๊ะหยกข้างกายซูอี้ทันที

“ใต้เท้า นี่คือเมรัยเซียน ‘วายุประจิมคำรน’ ที่พ่อบุญธรรมของข้าทิ้งเอาไว้ ไม่ทราบว่าจะถูกปากท่านหรือไม่”

ราชันวิถีมังกรแดงลดมือลงพลางกล่าวด้วยเสียงอันเบาแผ่ว ดูสงบเสงี่ยมสงวนท่าทีอย่างยิ่ง

นางดูอ่อนเยาว์เช่นสาวน้อย สวมอาภรณ์สามัญชน เรือนผมยาวสยายยุ่ง ไร้ร่องรอยความแข็งแกร่งอันทรงพลังของผู้ครองตลาดมังกรดำ

ทั่วร่างของนางสงบนิ่ง และการต้อนรับแขกของนางก็ดูแข็งทื่อไป

สายตาของซูอี้ดูซับซ้อน

เขาหยิบไหสุราขึ้นดมฟุดฟิด กลิ่นเมรัยฉุนเสียดแทงเยี่ยงมีดทะลวงถึงสมอง โลหิตทั่วร่างดูราวเดือดพล่าน

“หวนนึกถึงอดีต เมรัยไหลลงคอ เด็ดดาราคว้าจันทร์ ใครเล่าในโลกาจะประชัน? โดดเดี่ยวเดียวดายสันโดษ แขนเสื้อโบกไสว ดาบคำรนวายุประจิม!”

ซูอี้รำพึงแล้วยกไหสุราขึ้นกระดกดื่ม

ยามนี้ ความทรงจำของหวังเย่พลันปรากฏขึ้นชัดเจน

เมื่อนานมาแล้ว หวังเย่เข้ามาในตลาดมังกรดำ และเขาก็เคยนั่งดื่มสุรากับสหายผู้ฝึกตนกลุ่มหนึ่งที่นี่

ในฐานะเจ้าบ้าน ราชันวิถีมังกรดำได้นำสุราซึ่งหมักเองที่บ้านออกมารับรอง เหล่าแขกล้วนเปรมปรีดิ์

หวังเย่ในยามนั้นรู้สึกตื้นตันยิ่ง

ราชันวิถีมังกรดำกล่าวขึ้นว่า “สุรานี้ยังไร้ชื่อ ตั้งว่า ‘วายุประจิมคำรน’ ดีหรือไม่?”

หวังเย่หัวเราะลั่น “ดี!”

ทว่าในยามนี้ เหล่าแขกล้วนห่างหาย โถงรกร้างว่างเปล่า

ในฐานะร่างเวียนวัฏของหวังเย่ เมื่อชายหนุ่มนั่งลงดื่มสุราแห่งความหลัง เขาก็รู้สึกแปลกแยกจากโลกา

ยุคอวสานเซียนได้เปลี่ยนแปลงโลกเซียนไป เหตุการณ์เมื่อกาลก่อนถูกลืมเลือนไปนานมากแล้ว

ความผันผวนเยี่ยงมหาสมุทรกว้าง สรรพสิ่งล้วนเปลี่ยนผัน สัจธรรมก็เป็นเช่นนั้น

หญิงสาวยืนอยู่มิห่างไปนัก ดวงตาสีทองคู่หม่นเหม่อมองซูอี้ผู้กำลังร่ำสุราด้วยหัวใจที่กำลังปั่นป่วน

กาลก่อน บิดาบุญธรรมของนางเคยกล่าวมากกว่าหนึ่งหนว่า สิ่งที่เขาภาคภูมิที่สุดในชีวิตคือ ครั้งที่เขาเคยจัดงานเลี้ยงแก่จอมราชันอนันตรัตติกาลขึ้นที่นี่

และสิ่งที่น่ายินดีที่สุดคือเขาเลือกนามอันเหมาะสมจากสุราที่บ่มกับมือได้จากคำทอดถอนใจของจอมราชันอนันตรัตติกาล!

หลังดื่มสุราไหนั้น ซูอี้ก็กล่าวว่า “เจ้าเองก็นั่งสิ”

นางลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งตรงข้ามกับชายหนุ่ม

แม้จะเป็นเจ้าของโถงแห่งนี้ ทว่านางกลับดูกระมิดกระเมี้ยนราวเป็นแขกมาเยือนเหย้า

และคนตรงหน้านางดูราวเป็นเจ้าบ้าน

ช่างน่าขัน

ซูอี้กล่าวพร้อมกับแย้มยิ้ม “ข้าพอจะรู้แล้วว่าเจ้าต้องการทำอันใด และก่อนพูดเรื่องนี้ ข้ามีบางสิ่งอยากถามเจ้าก่อน”

หญิงสาวพยักหน้า “ผู้น้อยจะตอบทุกสิ่งที่ทราบเจ้าค่ะ”

ดวงตาของซูอี้ลึกล้ำขึ้น พลางกล่าวขึ้นเบา ๆ “บิดาบุญธรรมของเจ้าตายเช่นไร?”

ร่างบอบบางของหญิงสาวชะงัก “ผู้อาวุโสรู้แล้วหรือเจ้าคะ?”

ซูอี้ชี้ข้อเท้าของหญิงสาว “ตรวนโลหิตลายมังกรนั้นเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของบิดาบุญธรรมเจ้า และมันก็เกี่ยวเนื่องกับชีวิตเขา ในเมื่อเขาทิ้งสมบัติชิ้นนี้ไว้ให้เจ้า มันก็หมายความว่าเขาไม่ได้มีชีวิตอยู่อีกต่อไปมิใช่หรือ?”

ดวงตาของหญิงสาวหม่นหมองลง นางพยักหน้าพลางกล่าวขึ้นว่า “เจียงไท่เออฆ่าพ่อบุญธรรมของข้า!”

น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความแค้น

เจียงไท่เออ!

ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในใจซูอี้

คนผู้นั้นสวมอาภรณ์นักพรต ประดับมงกุฎเก้าดาราเหนือศีรษะ มีใบหน้าเหี่ยวย่น ถือดาบหยกปลายมนสีทองที่มีความยาวสี่ฉื่อ

ปราณทั่วร่างสูงส่งจรดนภา ทำให้ดวงดาราเหนือฟ้าสั่นสะท้าน!

เจียงไท่เออ!

บรรพชนผู้ก่อตั้งลัทธิกำเนิดเอกภพ เขาได้บรรลุสู่จุดสูงสุดแห่งวิถีเซียนตั้งแต่ก่อนยุคอวสานเซียนจะเกิดขึ้น และเป็นหนึ่งใน ‘หกบรรพชน’ แห่งกลุ่มเต๋าในโลกเซียน!

ขณะเดียวกัน เจียงไท่เออก็ยังเป็นหนึ่งในศัตรูผู้ไร้เทียมทานของหวังเย่ และเคยร่วมมือกับเซวี่ยเซียวจื่อและคณะโจมตีเขาใน ‘ศึกอนันตรัตติกาล’

ซูอี้ถาม “เจียงไท่เออยังมีชีวิตอยู่หรือ?”

หญิงสาวกล่าวอย่างหนักแน่น “ยังมีชีวิตเจ้าค่ะ! ผู้อาวุโสพยากรณ์สวรรค์กล่าวไว้ว่าเจียงไท่เออหลบหนีไปยามยุคอวสานเซียนปรากฏขึ้น และแม้เขาจะบาดเจ็บสาหัส แต่ก็มิถึงชีวิต จนกระทั่งยุคอวสานเซียนจบลง เขาและตัวตนสูงสุดแห่งวิถีเซียนคนอื่นก็กบดานอย่างเงียบงันเพื่อหนี ‘หายนะเทพ’ ดับเบญจขันธ์อยู่”

พยากรณ์สวรรค์คนนั้นก็คือซินแสชราหรือที่ซูอี้เรียกว่า ‘เจ้าเฒ่าชั่ว’ และเป็น ‘เจ้าแห่งลางร้าย’ ในสายตาของผู้เฒ่าทั้งหลายแห่งโลกเซียน

ชายหนุ่มกล่าวอย่างครุ่นคิด “หมายความว่าบิดาบุญธรรมของเจ้าตายก่อนยุคอวสานเซียนมาถึงหรือ?”

“ถูกต้องเจ้าค่ะ บิดาบุญธรรมของข้าออกจากตลาดมังกรดำ ไปหาโอกาสเพื่อบรรลุสู่ ‘ขอบเขตมหาศาล’ ในตำนานที่ทะเลเป่ยหมิง ทว่าก็ถูกเจียงไท่เออขวางระหว่างทาง”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ดวงตาสีทองคู่นั้นพลันเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความข้นแค้น เสียงนั้นราวกับเสียงกระซิบของภูตพราย “เจียงไท่เออบอกว่าบุตรสาวของเขาต้องการรองเท้าคู่หนึ่ง และคงเป็นการดีหากมันจะทำจากหนังบิดาบุญธรรมของข้า!”

“แต่ใครเล่าจะคิดว่าเจียงไท่เออจะพูดต่อว่าบุตรีของเขาต้องการดาบวิถีเช่นกัน และต้องใช้กระดูกสันหลังของบิดาบุญธรรมข้าทำขึ้นมา!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูอี้ก็ขมวดคิ้ว

นี่เป็นสิ่งที่เจียงไท่เออทำได้จริง ๆ บรรพชนผู้ก่อตั้งลัทธิกำเนิดเอกภพผู้นี้มีอุปนิสัยเฉยชา และสามารถฆ่าคนได้โดยไม่แยแสสักนิด

ดวงตาของราชันมังกรแดงก่ำด้วยโทสะ “บิดาบุญธรรมของข้าตระหนักแล้วว่าเจียงไท่เออจงใจหาเรื่อง ไม่ว่าเขาจะรอมชอมเพียงไร เจียงไท่เออก็จะไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ เขาจึงตัดสินใจหนีเอาชีวิตรอดก่อน”

“ทว่าเขาก็ยังมิอาจพ้นหายนะ พ่อบุญธรรมใช้ทุกสิ่งเข้าสู้ ทว่าท้ายที่สุดสิ่งที่หนีกลับมาได้ก็มีเพียงเสี้ยววิญญาณ”

“ภายหลังข้าได้รู้ว่าเจียงไท่เออชำแหละร่างมังกรของบิดาบุญธรรม ถอนเขา ลอกหนัง เลาะกระดูกและเส้นเอ็น รวมถึงกรงเล็บมังกรของท่านไปหลอมเป็นสมบัติ”

“กล่าวกันว่า… ทั้งเลือดเนื้อ ดวงตาและอวัยวะภายในพ่อบุญธรรมข้าล้วนถูกมันเอาไปหลอมเป็นโอสถ…”

ท้ายที่สุด ร่างของหญิงสาวก็สั่นสะท้าน เห็นได้ชัดว่าโกรธสุดขีดเกินควบคุม

ซูอี้ถูหว่างคิ้วกล่าว “บิดาบุญธรรมของเจ้าบอกหรือไม่ว่าเหตุใดเจียงไท่เออจึงมาหาเรื่องเขา?”

ไอ้แก่อย่างเจียงไท่เออ ขอเพียงลงมือจะต้องมีเจตนาแฝง และไม่มีทางฆ่าราชันวิถีมังกรดำโดยไร้เหตุผลแน่นอน

นางส่ายหน้าอย่างขมขื่น สีหน้าหมองหม่น “บิดาบุญธรรมกังวลว่าข้าจะล้างแค้น ดังนั้นเขาจึงไม่บอกเหตุผลกับข้าจนสิ้นสลาย แต่บอกเพียงให้ข้าลืมเรื่องนี้เสีย อย่าได้ล้างแค้นให้กับเขาในชั่วชีวิตนี้…”

ซูอี้ถอนหายใจยาว

เขาเข้าใจความคิดในขณะนั้นของราชันวิถีมังกรดำ

จริงตามที่อีกฝ่ายว่า หากนางตามล้างแค้นเจียงไท่เออ มันก็ไม่ต่างกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ

หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย ซูอี้ก็กล่าวขึ้นว่า “หมายความว่าก่อนบิดาบุญธรรมเจ้าตาย เขาใช้ ‘ตรวนโลหิตลายมังกร’ นี้กักตัวเจ้าไว้ที่นี่ ไม่ให้เจ้าออกจากตลาดมังกรดำได้ชั่วชีวิตหรือ?”

หญิงสาวรับคำ “ก่อนตาย ท่านบอกว่าเขามิอยากให้ข้าผิดพลาดซ้ำแบบเดียวกัน จึงใช้ตรวนโลหิตลายมังกรผนึกอำนาจสายเลือดของข้าโดยไม่ลังเล เป็นเช่นใต้เท้าว่า บิดาบุญธรรมทำเช่นนี้เพราะมิต้องการให้ข้าออกไปนอกตลาดมังกรดำ เพราะกลัวว่าข้าจะล้างแค้น และอีกประการคือห้ามข้าไม่ให้ลงไปในสระกำเนิดมังกร”

ซูอี้ผงะไป ก่อนจะกล่าวอย่างประหลาดใจ “หมายความว่าเจ้ายังมิได้แปลงร่างเป็นมังกรแท้อีกหรือ?”

หญิงสาวพยักหน้า “พ่อบุญธรรมกล่าวว่าเมื่อข้ากลายเป็นมังกรแท้ ข้าจะประสบกับหายนะ”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ นางก็ดูอ้ำอึ้ง “หาไม่ ข้าจะประสบหายนะเช่นเดียวกับบิดาบุญธรรม…”

“พวกเขาคำนึงถึงเจ้าจริง ๆ นะ”

จิตวิญญาณปฐมสวรรค์เยี่ยงมังกรนั้นเป็นตัวตนสูงสุดในหมู่จิตวิญญาณทั่วทั้งโลกหล้า ไม่ว่าจะเป็นความสามารถ สายเลือด หรือแก่นกระดูกล้วนเหนือกว่าสรรพสิ่งส่วนใหญ่ในโลกา!

เหมือนเช่นกาลก่อน ราชันวิถีมังกรดำผู้ยังไม่บรรลุถึงขอบเขตมหาศาลสามระดับ ทั้งยังเหลือเพียงเสี้ยววิญญาณขณะหลบหนีจากเงื้อมมือเจียงไท่เออผู้อยู่ ณ จุดสูงสุดแห่งวิถีเซียนได้ ก็นับว่าน่าอัศจรรย์มากแล้ว

ไม่ต้องคิดเลยว่าหากปล่อยให้ราชันวิถีมังกรดำก้าวสู่ขอบเขตมหาศาลสามระดับ เขาคงจะกลายเป็นตัวตนสูงสุดแห่งวิถีเซียนได้ อำนาจร้ายกาจที่เขามีก็สามารถจะเป็นภัยต่อเจียงไท่เออกับเซวี่ยเซียวจื่อแล้ว!

นี่แหละเรื่องน่ากลัวเกี่ยวกับ ‘มังกรแท้’

แต่ก็เพราะเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน ตัวตนเช่นมังกรจึงไม่ต่างจากสมบัติหายากในสายตาของพวกผู้ทรงอำนาจแห่งวิถีเซียน

เมื่อมังกรปรากฏกาย พวกเขาจะต่อสู้ดุเดือดเพื่อแย่งชิง

บ้างคิดปราบเพื่อนำกลับไปเฝ้าแดนพำนัก

บ้างคิดล่าเพื่อใช้ทำเป็นสมบัติ

แน่นอนว่ามีเพียงขุมกำลังของวิถีเซียนสูงสุดเท่านั้นที่มีรากฐานแน่นพอจะ ‘ล่ามังกร’!