บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1585: ข้าเอง

ตอนที่ 1585: ข้าเอง

ลี่เฟิงหานหัวเราะเสียงดัง ช่างบาดหูยิ่งนัก

“โอหัง!”

ทังเว่ยหานสีหน้าดุดัน ควงหมัดซัดไปที่ลี่เฟิงหาน

ตู้ม!

แรงหมัดประดุจดาบ ห้อมล้อมด้วยประกายแสงเจิดจรัส ราวกับดาบแห่งสวรรค์โหมซัด ฟ้าดินตื่นตะลึง

การโจมตีเช่นนั้น สามารถฆ่าสังหารเซียนแท้ขอบเขตสุญตาบางคนในปัจจุบันได้อย่างง่ายดาย

ลี่เฟิงหานสบถเสียงร้องฮึ ความเกรี้ยวกราดผุดขึ้นในสายตา ปล่อยหมัดออกไปในทันใด

ปัง!!!

ประกายแสงเทวะสาดกระเซ็นเกิดเพลิงลุกโชน

ร่างของทังเว่ยหานสะเทือนจนถอยออกไป

เขาหรี่ตาลง สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน

คนผู้นี้แกร่งยิ่ง!

และการบุกโจมตีนี้ ทำให้ทุกคนถึงกับตกตะลึง

ทังเว่ยหานเป็นตัวตนอันดับหนึ่งในทำเนียบเซียนขอบเขตจักรวาล แต่กลับต้องถอยในหมัดเดียว!

เช่นนี้ใครกันจะเชื่อ?

ราชันเซียนที่อยู่ในงานสีหน้าแปรเปลี่ยน ตื่นตะลึง

ไม่ใช่มังกรแกร่งไม่ข้ามแม่น้ำกว้าง ลี่เฟิงหานคนนี้ดูท่าทางโอหังจนไร้ขอบเขต ทว่าต้องยอมรับว่าความสามารถของเขาน่ากลัวมาก!

“แดนเซียนมีบุคคลเก่งกาจเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

ฉู่ไป๋ฉานขมวดคิ้ว เขามาจากหอเทพอัศจรรย์ ข้อมูลข่าวสารฉับไวเป็นที่สุด ทั้งยังกุมพลังและความลับที่คนมากมายในโลกไม่รู้

เช่นนี้ผิดปกติมาก!

“ข้าบอกแล้ว จะสู้กับพวกเจ้าทั้งสิบคน คิดว่าข้ากำลังพูดล้อเล่นจริง ๆ รึ?”

กลางสนามเต๋า ลี่เฟิงหานสบถขณะที่สายตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

ทังเว่ยหานสูดหายใจลึก ๆ ทีหนึ่งและสู้ต่ออีกครั้ง

ครั้งนี้เขาปล่อยฝีมืออย่างเต็มที่ แสดงความสามารถขั้นสูงสุดในตัวทั้งหมดออกมา เทียบกับเมื่อสักครู่แล้ว แข็งแกร่งกว่ามาก

ครืน!

การต่อสู้ครั้งใหญ่ระเบิดขึ้น

ทว่าเพียงครู่เดียวเท่านั้น ทังเว่ยหานก็ต้องถอยออกมาอีกครั้ง ผมปรกหน้า อยู่ในสภาพย่ำแย่

ลี่เฟิงหานแข็งแกร่งมาก!

หมัดของทั้งคู่ประสานกันอย่างตรงไปตรงมา แต่กลับมีอานุภาพร้ายแรง กล้าหาญ รุนแรงไร้ขอบเขต

ขณะที่เขาโจมตี พลังแห่งความหฤโหดสะท้านฟ้าผุดขึ้นรอบตัว ความเกรี้ยวกราดดุดันสั่นสะเทือนไปทั่วฟ้าดิน ราวกับเทพสังหารเดินออกมาจากสนามยุทธ์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด!

ทุกคนต่างตกตะลึง อ้าปากค้าง ตาเบิกกว้าง

ไม่มีใครคาดคิดว่าทังเว่ยหานที่เบียดตัวเองขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งของทำเนียบเซียนขอบเขตจักรวาลเมื่อใช้กำลังอย่างเต็มที่แล้ว ก็ยังคงโดนลี่เฟิงหานโจมตีจนต้องถอยอยู่ดี!

“เจ้ามาร่วมด้วยเลย”

ลี่เฟิงหานเงยหน้าหัวเราะเสียงดัง พุ่งเข้าหาเมิ่งซินกวน

“ขึ้น!”

แขนเสื้อของเมิ่งซินกวนพองลม สองมือประสานสัญลักษณ์ อักขระวิถีเซียนล้ำลึกเกินคาดเดามิอาจคณานับได้พุ่งออกมา ส่องแสงระยิบระยับบาดตา

ทว่าเพียงแค่ชั่วครู่เดียวเท่านั้น เมิ่งซินกวน ปีศาจไร้เทียมทานที่เบียดตัวเองมาอยู่เป็นอันดับที่สองบนทำเนียบเซียนขอบเขตจักรวาลคนนี้ก็ถูกสยบลงไปด้วยเช่นกัน!

เพียงชั่วครู่ ทุกคนต่างเงียบกริบ ไม่อาจรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ได้

งานชุมนุมเซียนทะเลสาบแว่นฟ้าในครั้งนี้ ทังเว่ยหานกับเมิ่งซินกวนต่างก็แสดงความสามารถที่เรียกได้ว่าร้ายกาจออกมา เคยสร้างเสียงตื่นตระหนกมาแล้วไม่รู้เท่าใด

แม้กระทั่งราชันเซียนก็ยังชื่นชมไม่ขาดปาก

แต่ใครจะคาดคิดว่า จู่ ๆ จะมีคนแปลกหน้าคนหนึ่งเสนอตัวขึ้น และยังสามารถสยบตัวตนร้ายกาจสองตนนี้ลงได้!

“ฆ่า!”

บนสนามเต๋า ทังเว่ยหานส่งเสียงร้องตะคอก โจมตีอีกครั้ง

เพียงครู่เดียว การต่อสู้ในครั้งนี้ก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นว่าลี่เฟิงหานคนเดียวรับมือคนสองคน

ทว่า…

สิ่งที่ทำให้ทุกคนตื่นตะลึงก็คือ ถึงแม้ตัวตนเก่งกล้าทั้งสองจะร่วมมือกันแล้ว ก็ยังไม่อาจทำอะไรลี่เฟิงหานได้

ทังเว่ยหานกับเมิ่งซินกวนต่างก็ตกอยู่ในสภาวะลำบาก

“บุกพร้อมกัน ดับความยโสโอหังในตัวเขา!”

“เขาบอกว่าถ้าแพ้จะปาดคอตัวเองฆ่าตัวตายไม่ใช่หรือ ให้เขาได้สมปรารถนา!”

….คนแล้วคนเล่าบุกขึ้นไปบนสนามเต๋า

คนเหล่านั้นล้วนเป็นบุคคลที่เบียดตัวเองเข้าไปอยู่ในสิบอันดับต้น ๆ ของทำเนียบเซียนขอบเขตจักรวาล แต่ละคนแสดงสีหน้าโกรธออกมา หลังจากที่บุกขึ้นสนามเต๋าและร่วมมือกันถล่มลี่เฟิงหาน

ความโกลาหลบนลาน เป็นที่จับตามองของทุกคน

คนจำนวนมากตื่นตัวขึ้นมา

แต่ซูอี้กลับถอนหายใจเบา ๆ

ฟู่อวิ๋นจงก็ถอนหายใจเช่นกัน “คนเยอะเช่นนี้ร่วมมือกัน ต่อให้ชนะ ก็ไม่ภูมิใจ”

ซูอี้ตะลึง รู้ได้ในทันใดว่าฟู่อวิ๋นจงเข้าใจความหมายผิดไปแล้ว กล่าว “ต่อให้พวกเขามีจำนวนมากกว่านี้ ก็ไม่อาจชนะได้”

ฟู่อวิ๋นจงกล่าวด้วยความตกใจ “รู้ได้เช่นใด?”

ซูอี้กล่าว “เจ้าดูไปก็จะรู้”

ตามที่กล่าว เหมือนกับเป็นการยืนยันในคำพูดของซูอี้ ภาพที่ลี่เฟิงหานถูกรุมจนต้องพ่ายแพ้ตามความคาดหมายของทุกคนกลับไม่เกิดขึ้น

ในทางกลับกัน เมื่อการต่อสู้ดำเนินไปเรื่อย ๆ ตัวตนไร้เทียมทานสิบอันดับแรกบนทำเนียบเซียนขอบเขตจักรวาลล้วนได้รับบาดเจ็บกันถ้วนหน้า!

“คนผู้นั้น ปกปิดความสามารถเอาไว้”

มีคนร้องตะโกน

ทุกคนรู้สึกได้ว่า กำลังการต่อสู้ของลี่เฟิงหานแข็งแกร่งกว่าเมื่อสักครู่มาก ถึงแม้ตัวตนไร้เทียมทานทั้งสิบคนจะร่วมมือกัน ก็ยังโดนเขาบุกจนต้องถอยร่นไปเรื่อย ๆ!

“พี่ฉู่ มองออกหรือไม่ว่าคนผู้นั้นที่แท้เป็นอย่างไรกันแน่?”

ราชันเซียนกลุ่มหนึ่งตกตะลึง เบนสายตามองไปที่ฉู่ไป๋ฉาน ไม่อาจคาดคิดเลยว่าเหตุใดจึงมีตัวประหลาดร้ายกาจเพียงนี้ในขอบเขตจักรวาลได้?

ฉู่ไป๋ฉานกล่าวด้วยสีหน้าสับสน “ระดับการฝึกตนของคนผู้นี้อยู่ในขอบเขตจักรวาลจริง ๆ หากไม่ใช่เช่นนี้ คงโดนพลังต้องห้ามที่ครอบคลุมสนามเต๋าแห่งนี้ซัดออกไปตั้งนานแล้ว”

ทุกคนต่างใจสั่น

เช่นนี้ก็แสดงว่าลี่เฟิงหานไม่ได้ทุจริต แต่อาศัยความสามารถของตัวเองบุกโจมตีจนตัวตนไร้เทียมทานทั้งสิบคนนั้นถอยร่นไปเรื่อย ๆ

ช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน

ไม่ว่าดึงเอาคนไหนออกมาจากทั้งสิบ ล้วนมีพื้นฐานในการบุกพิฆาตศัตรูข้ามขอบเขต ทำให้เซียนแท้ขอบเขตสุญตาถึงกับเย็นสันหลังได้

ทว่าตอนนี้ ภายใต้การร่วมมือกันของพวกเขา กลับโดนลี่เฟิงหานรุกพิฆาตจนไม่เป็นท่า ใครบ้างจะไม่ตะลึง?

“หรือว่าเขาเป็นอันดับหนึ่งของขอบเขตจักรวาล?”

สีหน้าของฟางหานสับสน

ความแข็งแกร่งของลี่เฟิงหานทำให้หนุ่มน้อยรู้สึกตื่นตะลึง ไม่อาจคาดคิด

สายตาของซูอี้แปลกไป กล่าวเบา ๆ ว่า “เขาไม่คู่ควร”

ครืน!

กลางสนามเต๋า เสียงกระทบกระทั่งอย่างแรงดังขึ้น

“ทลาย!”

ร่างของลี่เฟิงหานกระโดดขึ้นกลางอากาศ สองมือซัดลงมาราวกับกำลังตีกลอง

จากนั้น ร่างของตัวตนไร้เทียมทานทั้งสิบคนราวกับโดนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทับ กระเด็นออกไปในมุมต่าง ๆ แต่ละคนได้รับบาดเจ็บสาหัส

ทุกคนต่างก็เบิกตากว้าง นิ่งตะลึงอยู่ตรงนั้น

แพ้แล้ว!?

ตัวตนไร้เทียมทานทั้งสิบคนแทบจะเป็นตัวแทนของกำลังการต่อสู้ขั้นสูงสุดในขอบเขตจักรวาลแห่งแดนเซียน แล้วยังร่วมมือกันต่อสู้อีก เหตุใดจึงแพ้ได้?

ที่แท้แล้วลี่เฟิงหานคนนั้นเป็นใครกันแน่ มีที่มาและอาจารย์ผู้ถ่ายทอดเช่นใดกัน?

เหตุใดจึงไม่เคยได้ยินชื่อของเขามาก่อน?

จิตใจของทุกคนสั่นสะท้าน ไม่อาจรับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้

งานชุมนุมเซียนทะเลสาบแว่นฟ้า เดิมทีควรจะเป็นเวลาที่ตัวตนไร้เทียมทานทั้งหลายได้แสดงความเก่งกาจ แต่ใครจะคาดคิดว่า สุดท้ายจะกลับกลายเป็นหินรองให้คนแปลกหน้าเหยียบย่ำ!

บรรยากาศอึดอัดอึมครึม กดดันจนหายใจไม่ออก

บนสนามเต๋า สายตาของลี่เฟิงหานเฉียบคมประดุจอัสนี กวาดดูรอบสี่ด้าน กล่าว “หากมีใครยังไม่ยอมแพ้ สามารถขึ้นมาได้ ข้าผู้นี้จะทำให้ทุกคนคุกเข่าอย่างไร้ข้อกังขา!”

เสียงดังไปทั่วงาน

ตัวตนที่เบียดตัวขึ้นไปอยู่บนทำเนียบเซียนขอบเขตจักรวาลหลาย ๆ คนได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่กลับไม่มีใครกล้าเสนอตัว

แม้กระทั่งทังเว่ยหานกับเมิ่งซินกวนที่ติดสิบอันดับแรกก็ยังพ่ายแพ้ไปแล้ว ใครกันยังจะกล้าหาเรื่องใส่ตัวเองอีก?

ลี่เฟิงหานเงยหน้าหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ๆๆ นี่น่ะหรืองานชุมนุมเซียนทะเลสาบแว่นฟ้าที่เป็นจุดรวมสายตาของทั้งสี่สิบเก้าทวีป? ยังมีหน้าบอกว่าติดทำเนียบขอบเขตจักรวาล คนเก่งสักคนก็ยังไม่มี!”

ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความแดกดันและดูแคลน

ท่าทางยโสโอหังเช่นนั้นทำให้เหล่าราชันเซียนโกรธจนกัดฟันแน่น

ในใจของทังเว่ยหานกับคนอื่น ๆ เต็มไปด้วยความอับอาย โกรธจนหน้าเขียว

บางคนอยากจะเข้าไปสู้

“ข้าเอง”

ซูอี้ลุกขึ้นจากเก้าอี้หวาย

ถึงแม้เสียงจะไม่ดังนัก แต่ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดกดดันเช่นนี้ กลับได้ยินกันอย่างชัดเจน

สายตาเกินคณานับหันไปมองในทันใด

“คนผู้นี้เป็นใคร?”

“ไม่รู้”

“ไม่ว่าอย่างไร เขาก้าวออกมาในเวลานี้ ถือว่ากล้าหาญมาก!”

…เกิดเสียงอึกทึกในงาน ไม่มีใครจำซูอี้ได้

ฉู่ไป๋ฉานกับราชันเซียนเหล่านั้นสังเกตเห็นฟู่อวิ๋นจงที่อยู่ข้างกายซูอี้

ทันใด มีคนร้องทักขึ้นมา “พี่ฟู่ หรือว่าสหายน้อยท่านนี้จะเป็นผู้สืบทอดของสำนักเซียนหมื่นหยกงามของพวกเจ้า?”

ฟู่อวิ๋นจงรีบส่ายหน้า “ทุกท่านอย่าได้เข้าใจผิด ท่านนี้คือสหายเต๋าซู ไม่ใช่ผู้อาวุโสของฟู่ผู้นี้”

นิ่งไปชั่วครู่ สายตาของเขาก็ผุดประกายแปลกประหลาดขึ้นมา กล่าว “ถึงแม้สหายเต๋าซูจะไม่เคยย่างก้าวสู่วิถีเซียน แต่มีเขาคอยรับหน้า ไม่แพ้อย่างแน่นอน!”

ทุกคนส่งเสียงร้องอุทาน

ยังไม่เคยย่างก้าวสู่วิถีเซียน?

จะรับมือลี่เฟิงหานได้อย่างไร?

บางคนตั้งความหวังในตัวซูอี้ไว้มาก เวลานี้ต่างก็หมดคำจะพูด ได้แต่แอบส่ายหน้า

ตัวตนใหญ่โตทั้งหลายเหล่านั้นยิ่งตะลึงงัน แทบจะเข้าใจว่าฟังผิดไป

ซูอี้ไม่ใส่ใจคนเหล่านี้

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้หวายแล้วก็ก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มาอยู่กลางสนามเต๋าที่ห่างออกไป

ตัวตนผู้นี้คิดจะประลองหรือ?

ลี่เฟิงหานประหลาดใจมาก

ไม่อาจคาดคิดได้ว่า เหตุใดในโลกนี้จึงมีตัวตนที่โง่เขลาถึงเพียงนี้

ซูอี้กล่าวด้วยสายตาลุ่มลึก “จัดการกับพวกไร้หน้าไร้หนังอย่างเจ้าเช่นนี้ ยังเกินไปเสียด้วยซ้ำ”

โดนหัวเราะเยาะว่าไร้หน้าไร้หนัง ลี่เฟิงหานไม่เพียงแต่ไม่โกรธ กลับยังขมวดคิ้วขึ้นมา กล่าว “หรือว่า… เจ้ามองที่มาของข้าออกแล้วเช่นนั้นหรือ?”

ซูอี้ก้าวฉับ ๆ เข้าไปหา พลางกล่าว “เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

ลี่เฟิงหานสบถเสียงฮึ “ข้าคิดว่าตัวตนเล็กจ้อยอย่างเจ้า กระทั่งคุกเข่าต่อหน้าข้าก็ยังไร้คุณสมบัติ!”

ครืน!

เขาปล่อยพลังออกไป อีกทั้งยังออกแรงเต็มกำลัง

ชั่วครู่เดียว พลังดุดันสะท้านฟ้า หมัดสีเลือดจำนวนนับไม่ถ้วนพลันปรากฏขึ้น ซ้อนทับกันหลายชั้น ราวกับหินอุกกาบาตพุ่งเข้าไปหาซูอี้

“ระวัง!”

ทังเว่ยหานกับคนอื่น ๆ ร้องตะโกน

พวกเขาต่างก็พ่ายแพ้ต่อลี่เฟิงหาน จึงเข้าใจดีว่าตัวตนดุร้ายราวกับเทพสังหารผู้นี้มีความน่ากลัวเพียงใด

แต่ซูอี้กลับไม่หลบ พอสะบัดแขนเสื้อ พลังจากฝ่ามือก็ซัดออกไป

ครืน!

รุนแรงราวกับไผ่แตก ทลายหมัดสีเลือดนับหมื่นนับพันเหล่านั้น

ร่างของซูอี้พุ่งไปข้างหน้า ซัดฝ่ามือลงไป

ลี่เฟิงหานร้องตวาด ควงหมัดเข้าปะทะ

ฉึบ!

แขนซ้ายของเขาขาด

ส่วนพลังจาก ฝ่ามือนี้ของซูอี้ยังคงไม่ลดกำลัง ไม่มีถอย ซัดลี่เฟิงหานติดพื้น

ปัง!!

สนามเต๋าสั่นสะเทือนอย่างแรง

ลี่เฟิงหานใช้แขนขาทั้งสี่ยันพื้นเหมือนกับคางคก เนื้อตัวมีแต่บาดแผล เนื้อตัวชักเกร็ง ไม่อาจลุกขึ้นมาได้

พลังฝ่ามือเดียว สยบลี่เฟิงหาน!

รวดเร็วฉับไว

ทุกคนตื่นตะลึงอ้าปากค้าง แทบสิ้นสติ