บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1587: เขาผู้มาชมหิมะในคืนนี้

ตอนที่ 1587: เขาผู้มาชมหิมะในคืนนี้

ขุนเขาอันรกร้างแห่งหนึ่ง ชายแดนทวีปกกพิสุทธิ์

ยามค่ำคืน

หิมะโปรยหนัก ในวิหารเต๋าอันเสื่อมทรามหลังหนึ่งบนเขา

กองเพลิงโชติช่วง ฟางหานอุ่นสุราอยู่ข้างกองเพลิง

ข้างกายเขา ซูอี้ทอดกายบนเก้าอี้หวาย ดวงตาปรือ ชมกองหิมะทับถมในโลกภายนอก

งานชุมนุมเซียนทะเลสาบแว่นฟ้าจบลงเมื่อสองวันก่อน ซูอี้ได้รับการเอาอกเอาใจอย่างอบอุ่นโดยกลุ่มราชันเซียน แทบจมในระลอกการทักทายคารวะอย่างนอบน้อมถาโถม

เพื่อหามุมสงบพักผ่อน เขากล่าวลาฟู่อวิ๋นจงและพาฟางหานจากไปทันที

เขาเดินผ่านบรรพตลำธาร และเมื่อหิมะโปรยลงในค่ำคืน พวกเขาก็มาถึงวิหารเต๋ากลางป่าเขา ณ ชายแดนทวีปกกพิสุทธิ์แห่งนี้

อากาศเย็นยะเยือก หิมะปกคลุมทั่วขุนเขา

การจุดกองไฟ อุ่นสุราเก่าในวิหารกลางป่าเขานี้เพียงพอให้ผ่อนคลายสบายใจได้

ไม่นานนัก ฟางหานก็ส่งไหสุราร้อน ๆ แก่ซูอี้และกล่าวว่า “เรามาถึงทวีปกกพิสุทธิ์แล้ว เจ้า…จะพาข้าไปหนใดกัน?”

ซูอี้รับไหสุรามายกดื่มก่อน และเมื่อถอนหายใจอย่างเปรมปรีดิ์ เขาจึงกล่าวขึ้นว่า “จะไปหนใดหาสำคัญไม่ เรื่องสำคัญคือพี่สาวเจ้าเขียนจดหมายตอบเจ้ากลับมาหรือยัง?”

ฟางหานจะลึง “รู้หมดแล้วหรือ?”

ซูอี้ว่า “ตอนอยู่บนเรือเมฆา เจ้าใช้ยันต์ปี้อั้นเคลื่อนดาราส่งข้อความออกไป ยากที่ข้าจะมิสนใจได้”

ฟางหานพึมพำ “ว่าแล้วเชียวว่าปิดเจ้าไม่ได้ ใช่ ข้าเขียนจดหมายถึงพี่สาวข้าจริง ทว่า… นางยังมิตอบข้าเลย”

กล่าวเช่นนั้น สีหน้าของหนุ่มน้อยก็ปรากฏความกังวลอย่างลึกล้ำ

ซูอี้มองหิมะหนานอกที่พำนักและกล่าวเบา ๆ ว่า “จนป่านนี้ เจ้ายังมิอยากบอกข้าอีกหรือว่าเกิดหายนะใดขึ้นกับเผ่าภูตปี้อั้นของเจ้า?”

สีหน้าของฟางหานแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ดวงตาหม่นแสงเคร่งเครียด

หนุ่มน้อยนั่งเดียวดายข้างกองเพลิง เงียบอยู่เนิ่นนานก่อนจะกล่าวว่า “ที่จริงแล้ว… ข้าหารู้ไม่”

ดวงตาของเขาเผยประกายย้อนรำลึก “ในความทรงจำวัยเยาว์ของข้า ข้าก็ระหกระเหินกับพี่สาวตามถิ่นต่าง ๆ ขออยู่เพื่อเอาชีวิตรอดเยี่ยงขอทาน แย่งอาหารจากผู้คนเหมือนสุนัขเพื่ออยู่รอด… ยามนั้น ความทรงจำของข้ามีเพียงความหิวโหยและหนาวเหน็บ”

“พี่สาวข้ายิ่งลำบาก นางโตกว่าข้าเพียงสี่ปี แต่ขอเพียงมีอาหาร นางจะให้ข้าเติมลงท้องก่อน”

“นางพูดเสมอว่านางไม่หิว แต่ข้ารู้ นางแค่อยากให้ข้ากินดีอยู่ดีกว่านาง”

“ยามข้าถูกรังแก พี่สาวข้าจะสู้กับพวกเขาเหมือนคนบ้า ต่อให้หัวแตกเลือดอาบก็จะสู้”

“เจ้าอาจเชื่อไม่ลง แต่ในความทรงจำวัยเยาว์ของข้ามีเพียงความหิว ความหนาว ความลังเลและความหม่นหมองเท่านั้น หากมิใช่เพราะพี่สาวข้าคอยปกป้องคุ้มกัน เกรงว่าข้าคงได้ตายไปนานแล้ว”

กล่าวถึงตรงนั้น ดวงตาของหนุ่มน้อยก็แดงก่ำ “พี่สาวข้าบอกเสมอว่าไม่ว่าจะเจ็บแค้นยากลำบากเพียงใด ข้าต้องรอดชีวิต เพราะมีเพียงการรอดชีวิตเท่านั้น ข้าจึงล้างแค้นให้ตระกูลที่ตายไป และให้เผ่าภูตปี้อั้นของข้าอยู่ยงชั่วกาลได้!”

น้ำเสียงของหนุ่มน้อยปนสะอื้น

เขาก้มหน้าลงราวปฏิเสธให้ซูอี้เห็นความโศกเศร้าบนใบหน้า

หัวใจของซูอี้ปั่นป่วน

เขาคาดไว้แล้วจริง ๆ ว่าฟางหานยามเยาว์ต้องเผชิญเหตุสลดแสนรวดร้าวมากมาย แต่มิคาดเลยว่าจะสิ้นหวังเพียงนี้

กาลก่อน เผ่าภูตปี้อั้นเป็นเผ่าอันสูงส่งเป็นหนึ่งในโลกหล้า บรรพชนของเผ่าปกปักษ์ด่านสวรรค์ชั้นเจ็ดหลายชั่วอายุ หลั่งเลือดสละเนื้อเพื่อแดนเซียน!

ฟางหานดูราวเปิดปากแล้วมิอาจปิดกลับ และต่อมา เขาก็กล่าวถึงอดีตข้างกองไฟท่ามกลางหิมะ

ซูอี้ถือไหสุราฟังอย่างเงียบเชียบ

เขาเห็นได้ว่าหนุ่มน้อยอัดอั้นความหดหู่นี้ไว้เนิ่นนานเกินไป

ระหว่างนั้น ซูอี้ก็ได้รับรู้บางอย่าง

สามปีก่อน ยามฟางหานและพี่สาวเร่ร่อนในป่าหนีหายนะถูกไล่ล่า พวกเขาโชคร้ายถูกขุมกำลังชั่วช้าซึ่งยึดขุนเขาเยี่ยงราชาจู่โจม

ท้ายที่สุด คู่พี่น้องก็ถูกขายเป็นทาสแยกจากกัน

สามปีมานี้ เนื่องด้วยสายเลือดของเขา ฟางหานจึงถูกขายหลายต่อหลายหน ชะตากรรมย่ำแย่อดสู

หากมิใช่ว่าเขาถูกซูอี้ช่วยไว้ในตลาดมังกรดำเมื่อกาลก่อน ฟางหานก็คงยังมิอาจหนีวงจรถูกขายเช่นนี้ได้

เมื่อรู้เช่นนี้ ซูอี้ก็อดรำพึงในใจมิได้

ชาวบ้านแต่เดิมไร้ความผิด ทว่าเพราะครองหยกงามจึงมีความผิด ในสายตาผู้ฝึกตนบางคน ฟางหานผู้เป็นทายาทเผ่าภูตปี้อั้นนั้นเป็นเพียงสมบัติหายากชิ้นหนึ่ง!

เหมือนเช่นบนเรือเมฆาไม่นานนี้ เหตุที่สมุนของฮัวซิงเฉินผู้นั้นจับตัวฟางหานไปก็เป็นเพราะ ‘เชื้อสายปี้อั้น’ ในร่างเขาเช่นกัน

ฟางหานกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ผู้อาวุโส หากช่วยข้าหาพี่สาวได้ ไม่ว่าเจ้าจะดีกับข้าด้วยจุดประสงค์ใด ข้ารับปากว่าในภายหน้าข้าจะตอบแทนบุญคุณให้ มิตายมิเลิกรา!”

สีหน้าของหนุ่มน้อยเปี่ยมความคาดหวัง กระทั่งคำเรียกซูอี้ยังเปลี่ยนจาก ‘เจ้า’ เป็น ‘ผู้อาวุโส’

ซูอี้แค่นยิ้มกล่าว “เจ้าคิดว่าข้าอยากได้รางวัลจากเจ้าหรือ?”

ฟางหานเกาหัว เงียบวจีไป

นั่นสินะ ตัวตนซึ่งทำให้มหาเซียนอย่างราชันวิถีมังกรแดงเทิดทูนเป็นแขกสำคัญ ทำให้ราชันเซียนทั้งหลายตะลึงครั่นคร้าม มีหรือจะสนใจรางวัลจากเขา?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตัวตนผู้นี้เคยสังหารเซียนในโถงหลักเมฆมงคล ละเลงเลือดในหอเมฆาเหมันต์บนเรือเมฆา และยังเคยปราบมารไร้ลักษณ์ในงานชุมนุมเซียนทะเลสาบแว่นฟ้ามาแล้ว!

ชั่วขณะนั้น ฟางหานหงุดหงิดร้อนรนในใจอยู่ไม่น้อย

ทว่าวาจาของซูอี้พลันกล่าวขึ้นอย่างเฉียบคม “แต่ข้าได้รับความปรารถนาของเจ้าไว้แล้ว หากภายหน้าอยากตอบแทนข้าจริง ๆ ก็ฝึกฝนให้ดี อย่าให้นามบรรพบุรุษทั้งหลายในเผ่าภูตปี้อั้นของเจ้าต้องแปดเปื้อน!”

ฟางหานตกตะลึง ดวงตาเรืองประกาย “แปลว่าผู้อาวุโสตกลงหรือ?”

“ต่อให้เจ้าไม่พูด ข้าก็จะไปหาพี่สาวเจ้าอยู่แล้ว”

ซูอี้กระซิบ

ว่าแล้ว เขาก็นำม้วนหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อและเปิดออกอ่าน

ม้วนหยกนี้ ฉู่ไป๋ฉานแห่งหอเทพอัศจรรย์เป็นผู้ให้มา

ก่อนออกจากงานชุมนุมเซียนทะเลสาบแว่นฟ้า ซูอี้ได้เสวนากับฉู่ไป๋ฉานอยู่ครู่หนึ่ง

จากวาจาของฉู่ไป๋ฉาน ซูอี้พอตัดสินได้ว่าเบื้องหลัง ‘หอเทพอัศจรรย์’ ที่ฉู่ไป๋ฉานรับใช้ คาดว่าน่าจะมีเทพบางผู้สนับสนุน!

กล่าวคือ ก่อนยุคอวสานเซียนบังเกิด โลกนี้ไร้ขุมกำลังนามหอเทพอัศจรรย์

เพราะหอเทพอัศจรรย์เป็นขุมกำลังใหม่อันเรืองอำนาจในโลกหล้า มีเทพบางผู้อยู่เบื้องหลัง ยอดฝีมือในสำนักกระจัดกระจายทั่วแดนเซียน เชี่ยวชาญศาสตร์ตรวจสอบรวบรวมข่าวลับทั่วโลกหล้า พวกเขาจึงกุมความลับอันมิเป็นที่ล่วงรู้ในแดนเซียนมากมาย

เพราะเหตุนี้เอง ทำเนียบต่าง ๆ ที่หอเทพอัศจรรย์จัดขึ้นเยี่ยง ‘ทำเนียบเซียนขอบเขตจักรวาล’ และ ‘ทำเนียบเซียนขอบเขตสุญตา’ จึงเป็นที่ยอมรับโดยยอดฝีมือส่วนใหญ่ทั่วแดนเซียน

ม้วนหยกในมือซูอี้ที่ฉู่ไป๋ฉานมอบให้เขานั้นบรรจุทำเนียบรายชื่อเซียนขอบเขตจักรวาลและสุญตาใหม่ล่าสุด

นอกจากนั้นยังมีลวดลายผนึกลับเฉพาะของหอเทพอัศจรรย์บรรจุอยู่ในม้วนหยกด้วย มันสามารถติดต่อกับคนจากหอเทพอัศจรรย์ได้ ขอเพียงจ่ายไหว ชายหนุ่มก็จะสามารถซื้อความลับมากมายจากหอเทพอัศจรรย์

กองเพลิงวูบไหว หิมะโปรยปราย

ซูอี้ทอดร่างบนเก้าอี้หวาย อ่านรายชื่อยอดฝีมือร้อยอันดับแรกใน ‘ทำเนียบเซียนขอบเขตสุญตา’ อย่างสำราญใจ

แต่ละรายชื่อประกอบด้วยนาม ที่มา การฝึกฝน ฝีมือ มรดกสำนักและข้อมูลอื่น ๆ

มีกระทั่งความเห็นจากหอเทพอัศจรรย์

เหมือนเช่นบุคคลอันดับหนึ่งในทำเนียบเซียนขอบเขตสุญตาเป็นสตรีนาม ‘อิ้งซิ่ว’ มาจาก ‘แดนบริสุทธิ์แสงหยกพลิ้ว’ หนึ่งในสามสุขาวดีแห่งเขาปู้โจว

พื้นเพของสตรีผู้นี้งดงาม บริสุทธิ์และสามัญ เป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่ง ‘แดนบริสุทธิ์แสงหยกพลิ้ว’ ด้วยฝีมือของนาง นางสยบเซียนแท้ขอบเขตสุญตาทั่วโลกหล้า ไม่อาจทราบได้ว่าวีรชนทั่วหล้ามากมายเพียงไรต้องละอายต่อตน

ความเห็นจากหอเทพอัศจรรย์ก็ชื่นชมนาง เรียกอิ้งซิ่วเป็น ‘เลอเลิศเหนือใคร สยบสิ้นเซียนแท้’

“อิ้งซิ่ว สตรีผู้นี้เป็นทายาทของอิ้งซานเสวี่ยหรือ?”

ซูอี้ครุ่นคิด

อิ้งซานเสวี่ย ชื่อนี้ฟังดูเหมือนบุรุษ ทว่าแท้จริงนางเป็นสตรี

ก่อนยุคอวสานเซียนปรากฏ นางเป็นเจ้าผู้ปกครองแดนบริสุทธิ์แสงหยกพลิ้ว ขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งวิถีเซียน เหนือวีรชนใด ๆ ในแดนเซียนเช่นกัน

กาลก่อน เพียงนามของอิ้งซานเสวี่ยก็เพียงพอทัดเทียมกับจอมราชันซิงจ้าว หนึ่งในสามราชันปีศาจแห่งทะเลเป่ยหมิงได้

อันที่จริง ยอดฝีมือมากมายในทำเนียบเซียนขอบเขตสุญตาทำให้ซูอี้นึกถึงเรื่องราวมากมาย

ไม่ใช่เพราะซูอี้รู้จักอีกฝ่าย แต่ความสามารถ ที่มา และขุมกำลังเบื้องหลังพวกเขาทำให้ซูอี้รู้สึกคุ้นเคย

เนิ่นนานจากนั้น ซูอี้ก็เก็บม้วนหยกไป ดื่มสุราหมดไห แล้วพ่นพวยควันออกมา

เขาลุกขึ้นเดินออกไปที่ประตูวิหารเต๋า

ฟางหานอดกล่าวไม่ได้ “ผู้อาวุโส จะไปหนใดหรือ?”

“ท่องหิมะยามราตรี เจ้ารอที่นี่แหละ”

ซูอี้ไพล่มือไว้เบื้องหลัง เยื้องย่างทอดน่อง เผชิญหน้าหิมะหนาและเดินสู่ค่ำคืนอันว่างเปล่าเดียวดาย

ฟางหานตะลึงงัน หิมะนี่มีอันใดสวยสดนัก?

ผู้เยาว์ย่อมมิรู้จักชื่นชมความงามแห่งฟ้าดิน

ความคิดของเขาก็หาแตกต่างไม่

ท่ามกลางป่าเขา ซูอี้ก้าวย่างบนหิมะหนาตระเวนสัญจร ท่าทีผ่อนคลาย มึนเมาเล็กน้อย

หิมะโปรยปรายเงียบงัน ทุกสิ่งล้วนขาวโพลน

แม้จะเป็นยามวิกาล ก็ยังยากซ่อนความงามอันบริสุทธิ์ เจิดจรัสชั่วกาล

ในสายตาคนทั่วไป หากไร้แสงไฟคงยากจะประจักษ์ต่อภาพอันตระการตาของหิมะท่วมฟ้าดินในคืนนี้ได้

เอี๊ยด!

ฝีเท้าย่ำลงบนหิมะ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเสนาะหู

ซูอี้ปัดหิมะออกจากบ่า ความคิดจมในภวังค์ คิดในใจว่าเขามิได้ชมทิวทัศน์กลางหิมะเพียงลำพังเช่นนี้นานแล้วจริง ๆ

โลกหล้าไร้ความวุ่นวาย ไร้บุญคุณความแค้น

ในค่ำคืนหิมะโหมนี้ ฟ้าดินเงียบสงัด เดินลำพังด้วยร่างกึ่งเมามาย สติกึ่งจมในภวังค์ มองโลกหล้าอันไพศาล ชมความงามแห่งแดนดิน

ทันใดนั้น เมฆทัณฑ์ก้อนหนึ่งพลันปรากฏขึ้น ณ ส่วนลึกแห่งท้องนภา ปราณหายนะร้ายกาจผุดพราย

แดนดินในระยะสามพันลี้ล้วนถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศกดดันอย่างประหลาด

กระทั่งหิมะอันพรั่งพรูจากนภายังดูตื่นกลัว ชะงักค้างกลางหาว

ฟางหานในวิหารเต๋าอันเสื่อมทรามขนลุกขนพองแทบมิอาจหายใจ

เหล่าสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ทั่วฟ้าดินล้วนหมอบราบกับพื้น ตัวสั่นเทางุนงงสิ้นหวัง

อำนาจร้ายกาจของทัณฑ์อสนีบาตนั้นทำให้กระทั่งบัญญัติกฎเกณฑ์ทั่วฟ้าดินสามพันลี้นี้ได้รับผลกระทบจนหยุดนิ่ง บรรยากาศเป็นเช่นวันพิพากษา

ซูอี้ขมวดคิ้ว

นี่คือหายนะบรรลุเซียน พิสูจน์เต๋าสู่วิถีเซียน!

ผู้ฝึกตนขอบเขตจุติมงคลใด ๆ ต้องแสนปรีดายามพบมันเป็นแน่แท้

เพราะถึงอย่างไร หากผ่านมันไปได้ พวกเขาก็จะจุติสรวงบรรลุเซียน เข้าสู่วิถีเซียนได้สำเร็จ!

นี่เป็นสิ่งที่ผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนในขอบเขตจุติมงคลเฝ้าฝัน

ทว่าซูอี้ไม่ชอบใจเล็กน้อย

คืนนี้เขามีเวลาว่าง เป็นอิสระอย่างหาได้ยาก กำลังอารมณ์ดีอยู่เชียว มิคาดเลยว่าจะถูกรบกวนโดยหายนะบรรลุเซียนอันปรากฏขึ้นอย่างไร้ปี่ไร้ขลุ่ยเช่นนี้

“ไป! อย่ามาทำลายการพักผ่อนของข้า ให้ข้าชมหิมะหนาคืนนี้ดี ๆ ซะ”

ซูอี้โบกแขนเสื้อ

เงาดาบสายหนึ่งทะยานเวหา ฟาดฟันสู่ส่วนลึกแห่งท้องนภา

ประกายดาบไหววูบ

แล้วเมฆทัณฑ์ทั่วนภาก็ถูกกระชากออก

และยามนั้น…

เขาผู้มาชมหิมะในคืนนี้ก็สะบั้นหายนะบรรลุเซียนด้วยหนึ่งดาบ!!