บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1624: เงาแห่งทวยเทพ

ตอนที่ 1624: เงาแห่งทวยเทพ

สายลมหนาวยะเยือกสะท้านทั่วฟ้าดิน กู่คำรามเยี่ยงมังกรทอดร่าง

ทันใดนั้น เสียงกู่ร้องสะเทือนเก้าชั้นสรวงก็ดังขึ้นพร้อมเงามหึมาบดบังทั่วนภาสวรรค์

เป็นวิหคตัวหนึ่ง

ปีกของมันเป็นเช่นเมฆาเหนือฟ้า ร่างยาวหมื่นจั้งเปี่ยมด้วยรัศมีเซียนเจิดจรัส กรงเล็บสีทองทอประกายเยี่ยงหล่อด้วยทองคำ

ดวงตานั้นเป็นเช่นธารศิลาหลอม สะท้อนแสงศักดิ์สิทธิ์แรงกล้า

เทียบกันแล้ว ขุนเขาทั้งหลายต่างดูเล็กจ้อยไปถนัดตา

ชายชราซึ่งอยู่ไกลออกไปก็กล่าวชมขึ้นว่า “ต้องบอกว่าสัตว์ขนเรียบที่เฒ่าหัวล้านเลี้ยงไว้นี่ใหญ่โตไม่เบา!”

ซูอี้แย้มยิ้ม พญาวิหคเผิงเทียนสลัวนี้ มีหรือวิหคเซียนทั่วไปจะเทียบชั้นได้?

จากคำร่ำลือ วิหคร้ายตัวนี้อ้าปากกลืนดารา กรงเล็บฉีกกระชากอสรพิษมังกรได้ เป็นคู่แค้นวงศาแห่งมังกรทั่วโลกหล้า!

โดยเฉพาะดวงตาแนวตั้งที่ทอประกายของมัน เปิดเผยปริศนาทั่วทั้งโลกหล้านภาสรวง และนำมาซึ่งความรู้ที่ประจักษ์แก่ปริศนาเกินหยั่งคาด!

“เจ้าไปขโมยมันมาจากสุขาวดีมหาดาราได้เช่นไร?”

ซูอี้กล่าวอย่างสนอกสนใจ

นี่คือจิตวิญญาณแท้แห่งสุขาวดีมหาดารา ซึ่งเลอค่าอย่างยิ่ง

“ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ได้ขโมย!”

ชายชรากล่าวอย่างจริงจังประหนึ่งมีชัย “ข้าบอกมันไปว่าหากช่วยข้าเรื่องหนึ่ง ข้าจะหาแม่วิหคเผิงมาเป็นคู่ให้มันในภายหน้า แล้วหัวใจมันก็หมกมุ่นแต่กับเรื่องอย่างว่า ตามข้ามาทันทีเลย”

“ใครใช้ให้ข้ารู้จักเจ้าโจรนี่ดียิ่งเล่า มันน่ะเป็นโจรตัณหากลับมิต่างจากเฒ่าหัวล้านนั่นเลย”

ซูอี้ “…”

พญาวิหคเผิงเทียนสลัวเริ่มลงมือ

ปีกของมันกระพือพั่บ ๆ ขณะลอยอยู่บนเวหา และดวงตาแนวตั้งที่หว่างคิ้วของมันก็เบิกขึ้นอย่างเงียบงัน

นั่นเป็นดวงตาแนวตั้งแบบใดกัน?

มันเป็นเช่นประตูอันมืดมิดสู่เก้าขุมอบาย ลึกล้ำ ไร้อารมณ์และแปลกประหลาด เต็มไปด้วยอักขระวิถีลึกลับปรากฏอยู่ภายใน

เมื่อเนตรแนวตั้งนั้นเบิกออก

ตู้ม!

ฟ้าดินถิ่นนี้พลันสะเทือนสั่น อากาศบิดเบี้ยว มิติเวลาราวถูกย้อนกลับ สายลมยะเยือกทั่วฟ้าดินหยุดนิ่ง

ทุกสิ่งประหนึ่งถูกแช่แข็งเอาไว้

และแสงหนึ่งอันเจิดจรัส แผ่ปราณอันเกินจะหยั่งทราบกวาดผ่านทั่วทั้งฟ้าดิน

มันคือแสงเทียนสลัวที่สามารถหยั่งถึงปริศนาแห่งฟ้าดิน กระทั่งสามารถไขปริศนาแห่งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตบางอย่างได้!

“เฮ้อ สมกับที่เป็นเนตรเทียนสลัว หากข้าควักลูกตาของมันมาหลอมเข้ากับ ‘เหรียญทองแดงพยากรณ์’ ของข้าได้ คงไม่ต่างจากพยัคฆ์ติดปีกเลย”

ดวงตาของชายชราดูรุ่มร้อน

ซูอี้กล่าวด้วยเสียงเนิบนาบ “แต่หากทำเช่นนั้น มันจะทำให้เจ้าประสบหายนะมากกว่านี้แน่ ชะตาฟ้าต้องไม่ถูกแพร่งพราย เรื่องนี้หาใช่เรื่องเล็กไม่”

ชายชราคนนั้นพลันสิ้นวาจา เขาถอนหายใจพลางกล่าวว่า “ยามข้าเดินบนวิถีพยากรณ์นี้ มันก็ไม่ต่างจากการก้าวสู่วิถีอันมิอาจหวนกลับ ไร้หนทางให้ถอยแล้ว”

ขณะสนทนา เสียงกรีดร้องพลันดังขึ้นมา

พญาวิหคเผิงเทียนสลัวที่บินอยู่กลางอากาศกำลังกรีดร้อง ร่างของมันถูกทัณฑ์อัสนีสีเทาขาวประหลาดฟาดใส่ ผนึกมันเอาไว้กับที่

พญาวิหคเผิงเทียนสลัวในขณะนั้นไม่อาจหลุดพ้น ร่างกายของมันดูราวกำลังถูกบดขยี้ เกิดรอยแผลขึ้นทั่วทั้งกาย เส้นขนร่วงโรย

ชายชราตกใจ ก่อนจะทะยานสู่เวหา จากนั้นก็โยนเข็มทิศสีดำชิ้นหนึ่งออกไปทันที

เปรี๊ยะ!

เข็มทิศนั้นแหลกเป็นเศษซาก

เมื่อเผชิญกับอสนีบาตสีเทานั้น มันกลับไม่อาจทานทนประหนึ่งกระดาษที่โดนน้ำฝน

ทว่าชายชราหาสนใจสมบัติไม่ เขาพลันคำรามลั่น ดึงเข็มขัดรัดกางเกงของเขาออกแล้วยกขึ้นโบก

เข็มขัดรัดกางเกงของเขาเป็นผ้าสีดำที่ปกคลุมด้วยลวดลายบิดเบี้ยวแลดูประหลาดอย่างหนาแน่น

เมื่อถูกชายชรายกขึ้น ผ้าสีดำนั้นพลันเปลี่ยนเป็นแส้อัสนีอันดุร้าย ฟาดฟันใส่ทัณฑ์อัสนีสายนั้น

ตู้ม!

เสียงสะเทือนเลือนลั่นดังก้องขึ้นมา

สิ่งที่ชวนหนาวยะเยือกนั้นคือ ทัณฑ์อสนีบาตสีเงินขาวนั้นรุนแรงยิ่ง เพียงแตะเบา ๆ ผ้าดำที่ว่าก็ถูกฉีกเป็นสองเสี่ยง!

“อุบ๊ะ!”

ชายชราเดือดดาลจนสบถลั่น

พญาวิหคเผิงเทียนสลัวเองก็กรีดร้อง “ไอ้แก่ชั่ว เจ้าทำอันใดมิได้เลยหรือ? ไม่เห็นหรือไรว่าข้าจะตายอยู่แล้ว? ใช้สมบัติก้นหีบของเจ้าซะ! เร็วเข้า!”

ซูอี้ขมวดคิ้ว ขณะที่เขากำลังจะลงมือนั้นเอง

ชายชราก็ตะโกนลั่น “อย่าขยับ! อย่ามาพัวพันกับอำนาจเช่นนี้ หาไม่ เจ้าจะถูกเทพที่ไม่รู้จักหมายหัว หายนะได้เกิดไม่จบสิ้นแน่!”

ว่าแล้ว เขาก็กัดฟันกรอด ทะยานขึ้นสู่เวหา วงล้อสำริดที่มีขนาดราวหนึ่งฉื่อที่อยู่ในมือพลันฟาดลงอย่างรุนแรง

ตู้ม!!

ทัณฑ์อสนีบาตสีเทาขาวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง และในที่สุดมันก็ดูจะสู้ไม่ได้และแหลกสลายไป

ทว่าภาพประหลาดพลันบังเกิดขึ้น เมื่อทัณฑ์อัสนีสีเงินขาวแปรเปลี่ยนเป็นพิรุณแสง วงล้อสำริดเก่าคร่ำคร่าก็ปรากฏรอยไหม้นับไม่ถ้วน

ร่างของชายชราเองก็ต้องพิรุณแสงนี้บางส่วน ผิวของเขาจึงถูกแผดเผาจนเป็นรอยกะดำกะด่าง ทำให้ส่งเสียงโหยหวนอย่างเจ็บปวด

ทว่าเขาก็รอดมาได้

หลังจากพญาวิหคตัวนั้นได้รับการช่วยเหลือ มันก็เปลี่ยนขนาดเหลือเพียงหนึ่งฉื่อ โซซัดโซเซก่อนจะยืนตั้งหลักได้บนอากาศ

ทว่าเนตรแนวตั้งของมันกลับหลั่งโลหิต!

เป็นภาพสะเทือนขวัญ!

“บาดแผลเป็นเช่นไรบ้าง?”

ซูอี้ทักถามในทันใด

ชายชราดูจะไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตน เขาฉีกยิ้มตบตักพลางกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “สำเร็จแล้ว! ข้าว่าแล้วเชียวว่าเมื่อคนผู้นี้จะหวนคืนสู่แดนเซียน ความลับการหายไปของเขาโอฬารยุทธ์จะต้องปรากฏขึ้นอย่างแน่นอน!”

กล่าวจบ เขาก็กระอักไอจนตัวโยน ใบหน้าชราซีดขาวไร้สีเลือด แทบหงายหลังร่วงหล่นจากนภา

ชายหนุ่มคว้าร่างของเขาเอาไว้ ขณะรำพึงด้วยถอนใจ “เจ้าตายไป เกรงว่าชีวิตนี้ข้าคงไม่อาจเป็นสุข”

ชายชรากล่าวอย่างอย่างฉุนเฉียว “ไม่ต้องห่วง ในอดีตข้าประสบหายนะมามากมาย โดนอีกสักหนก็ไม่เห็นเป็นไร”

“ข้าไม่แย่ไปกว่าเจ้าหรือ? หากรู้ว่าต้องมาเจอหายนะเช่นนี้ ต่อให้เจ้าหาวิหคเผิงตัวเมียให้ข้าเป็นพัน ๆ ตัว ข้าก็ไม่ยอมมาหรอกเฟ้ย!”

พญาวิหคเผิงเทียนสลัวร้องอย่างรวดร้าวระคนไม่พอใจ เส้นขนของมันปลิดปลิว ร่างดูราวกับถูกเผาจนเกรียม กลายเป็นวิหคไร้ขน ดูน่าเวทนาเป็นพิเศษ

ชายชราอดกลาวมิได้ว่า “เลิกไร้สาระแล้วรีบบอกข้ามาว่าเจ้าเห็นอันใด?”

สายตาของชายหนุ่มเบนมองไปทางพญาวิหคเผิงเทียนสลัวเช่นกัน

พญาวิหคกล่าวอย่างเศร้าสร้อย “ข้าบาดเจ็บสาหัสเพียงนี้ เจ้ายังมีกะใจไปสนเรื่องอื่นอีกหรือ? เจ้าเฒ่าชั่วนี่มิเห็นใจกันเอาเสียเลย!”

ป้าบ!

ชายชราตบกะโหลกอีกฝ่ายอีกหน แล้วกล่าวอย่างเดือดดาล “ข้าทำลายสมบัติลับสองชิ้นเพื่อช่วยเจ้า ซ้ำ ‘กระดานเทพครอบสวรรค์’ ยังเสียหาย ตัวข้าก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัส เจ้ายังเอาแต่สนใจตัวเองอยู่อีกหรือ?”

พญาวิหคเผิงเทียนสลัวพลันนิ่งไป ก่อนจะรำพึงว่า “คบคนพาลพานพาไปหาผิด เหตุใดข้าต้องหลงคารมเจ้าเมื่อกาลก่อนด้วยหนอ?”

ขณะที่ชายชรายังไม่ทันลงมือ มันก็รีบเล่าสิ่งที่เพิ่งเห็นด้วย ‘เนตรเทียนสลัว’ ของมัน

“ก่อนหน้านี้ ข้าตรวจสอบที่นี่ และจู่ ๆ ก็เห็นร่องรอยอำนาจอันประหลาดลึกลับ แต่ก่อนจะทันได้มีปฏิกิริยาใด ข้าก็เหม่อลอยเยี่ยงต้องมายาเสียแล้ว”

เค้าความหวาดกลัวปรากฏขึ้นในดวงตาของพญาวิหคเผิงเทียนสลัว “ในแดนมายานั้น ข้าเห็นธารสายยาวทอดตัวผ่านสุญญะ ไพศาลไร้จุดจบ”

“และข้าก็เห็นว่าเหนือธารสายยาวนั้นมีบุคคลมากมายยืนอยู่!”

“มีสตรีผู้หนึ่งขี่หลังหงส์เพลิง โอบล้อมด้วยทะเลเพลิงอันไร้สิ้นสุด”

“หนึ่งบุรุษยืนเหนือหมู่เมฆา สะท้อนดารานับร้อยล้านเบื้องหลัง”

“หลวงจีนร่างผอมมีสามเศียรหกกร เหยียบย่างเหนือทะเลโลหิตภูผาซากศพ ถือพุทธนครอันศักดิ์สิทธิ์กว้างใหญ่ไว้ในมือ”

“ยังมีชายในชุดคลุมนักพรตเต๋าซึ่งดูเหมือนชายหนุ่มนั่งอยู่บนดาบไม้อีกผู้หนึ่ง เมื่อดวงตาของเขากวาดมองมา ก็เห็นปราณดาบอันไร้ขอบเขตเป็นประกายเหนือนภา!”

เมื่อกล่าวถึงตรงนั้น ร่างของพญาวิหคก็สั่นเทิ้ม “สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือตัวตนในความมืด ข้าเห็นหน้าตาของเขาไม่ชัด ทว่ารอบกายของเขารายล้อมด้วยอักขระกฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนเยี่ยงวงแหวนศักดิ์สิทธิ์จากกฎสวรรค์คุ้มกันอยู่”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูอี้และชายชราก็มองหน้ากัน พวกเขาคาดเดาได้แล้วว่าธารสายยาวนั้นต้องเป็นธารสายยาวแห่งยุคสมัยอย่างแน่นอน

และตัวตนเหนือธารสายยาวแห่งยุคสมัยนั้นต้องเป็นเทพกลุ่มหนึ่ง!

สัจธรรมนี้ทำให้พวกเขาทั้งคู่ล้วนครั่นคร้าม ยืนยันได้ในที่สุดว่าการอันตรธานของเขาโอฬารยุทธ์นั้นเกี่ยวเนื่องกับเทพจริง ๆ!

พญาวิหคเผิงเทียนสลัวกล่าวว่า “มันน่ากลัวมาก! เมื่อข้าเห็นผู้ที่ยืนอยู่ในเงามืดเพียงชั่วพริบตาเดียว วิญญาณของข้าก็แสนรวดร้าวราวกับถูกเผาไฟ”

“ขณะที่ข้ากำลังจะทนไม่ไหวนั้นเอง ร่างในความมืดก็พูดขึ้นกะทันหันว่า ‘เจ้ายังมิตายจริง ๆ’ ออกมา”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ พญาวิหคก็พึมพำอย่างสับสน “พูดอันใดเพ้อเจ้อดีแท้ หากตาย ข้าจะเห็นภาพเหล่านี้ด้วยเนตรเทียนสลัวได้เช่นไร? เจ้าว่าจริงหรือไม่?”

ชายชราเหลือบมองเขาและกล่าวว่า “ดูเหมือนการอนุมานก่อนหน้านี้ของข้าจะถูกต้อง การหายไปของเขาโอฬารยุทธ์เป็นฝีมือของทวยเทพ และนี่คือเหยื่อล่อที่เตรียมไว้ให้เจ้า เมื่อเจ้ากลับแดนเซียนมาแล้วมาหาเหยื่อนี้ พวกเทพก็จะรู้ตัวแล้วหมายหัวเจ้า!”

‘เจ้ายังมิตายจริง ๆ’!

คำพูดนี้ย่อมหมายถึงายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขา จอมราชันอนันตรัตติกาลผู้หวนคืนจากวัฏสงสาร!

ชายชรารู้ดี

ประโยคนี้เองที่ทำให้เขาอนุมานสัจธรรมส่วนหนึ่งได้!

ทว่าซูอี้รู้ดีว่า ‘เจ้า’ ที่ว่านั้นไม่ใช่เพียงกล่าวถึงหวังเย่ แต่น่าจะสื่อถึงอดีตชาติอีกสองร่างของเขาด้วย!

เพราะเขาเคยพบกับข้ารับใช้เทพที่มีนามว่าหมีเจิน ณ วิถีหมื่นมหันตภัยในเขตหวงห้ามดาราหยกที่จักรดาราตงเสวียนมาก่อน

คนผู้นี้รับใช้อยู่ภายใต้พุทธเจ้าแผดตะเกียง

และในยามนั้น ก็ได้ทราบจากหมีเจินว่าอดีตชาติทั้งสองร่างของเขาตายจากการรุมโจมตีของเหล่าเทพ

หนหนึ่งเกิดขึ้นบนธารยาวแห่งยุคสมัย

หนหนึ่งเกิดขึ้นใน ‘เขตเทพชะตาสรวง’!

และยามนั้นเองที่ซูอี้ตระหนักรู้ว่า แม้ในอดีตชาติจะถูกทวยเทพสังหารมาแล้วสองหน เขาก็มิได้ตายไปจริง ๆ

สิ่งนี้ย่อมเกี่ยวพันกับดาบเก้าคุมขัง!

และเหล่าเทพก็ดูจะรู้แล้วเช่นกันว่าเขาเวียนวัฏฝึกฝนใหม่ และเพื่อทำลายเขาให้สิ้นซาก พวกนั้นจึงร่วมมือกันป่วนกฎเกณฑ์ในแดนเซียน กวาดล้างทุกคนที่น่าสงสัยมาตลอด

ใช้บัญญัติกฎเกณฑ์ก่อหายนะขึ้นในโลกมนุษย์ สะบั้นวิถีจุติสรวง หยุดไม่ให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเป็นเซียนขึ้นโดยสิ้นเชิง!

ทั้งยังส่งทูตสวรรค์ลงมาตรวจหาอำนาจวัฏสงสารอีกด้วย!

ทวยเทพกระทำการทั้งหมดนี้เพื่อปิดกั้นวิถีเวียนวัฏของเขา ผู้ถือครองวัฏสงสาร!

ด้วยเหตุนี้ เทียบกับตัวเขายามสามารถประชันกับเทพได้ ตัวเขาในยามนี้… จึงอ่อนแอลงทุกครายามเวียนวัฏ

ภูมิดาราฟ้าดินถูกทำลาย ‘วิถีสู่สวรรค์’ ไปนับแต่โบราณ

ณ จักรวาลพร่างดาว วิถีจุติสรวงแหลกสลายไปในหายนะ

ณ แดนเซียนเบื้องบน หายนะอวสานเซียนซึ่งครั้งหนึ่งเคยกวาดล้างทั่วทั้งโลกหล้า ไม่ว่าจะเป็นเหตุพลิกผันใด ที่ว่ามาต่างก็มีเงาแห่งทวยเทพอยู่เบื้องหลัง!

ยามชายหนุ่มถูกโจมตีจากพุทธเจ้าแผดตะเกียงในอดีตเหนือธารยาวแห่งมิติเวลานั้นเอง เขาก็ถูกสตรีลึกลับที่มีนามว่าลั่วเหยาช่วยเอาไว้

และยามนั้น ลั่วเหยาผู้ทรงอำนาจเพียงพอประชันเทพก็เรียกซูอี้เป็น ‘พี่ชายร่วมวิถี’ อย่างนอบน้อม!