บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1634: ศึกเซียนมารเดิมพันชีวิต

ตอนที่ 1634: ศึกเซียนมารเดิมพันชีวิต

………………..

ตอนที่ 1634: ศึกเซียนมารเดิมพันชีวิต

เพียงสองหมัดก็เอาชนะเนี่ยเวยรุ่ยได้?

ทางฝั่งหอตำราภูผาขจี ทุกผู้ล้วนตะลึงใจลอย

ก่อนหน้านี้ เนี่ยเวยรุ่ยเอาชนะราชันเซียนไปแล้วยี่สิบสามคน ใครเล่าจะยังไม่รู้ว่าสุดยอดราชันเซียนแห่งหอตำรากระท่อมสนผู้นี้ร้ายกาจเพียงใด?

ทว่ายามนี้ เมื่อเผชิญเซียนขอบเขตจักรวาลอย่างซูอี้ เนี่ยเวยรุ่ยกลับรับสองหมัดไว้ไม่ได้!

“ปรากฏว่ายามอยู่ในงานชุมนุมเซียนทะเลสาบแว่นฟ้า การสังหารลี่เฟิงหานแห่งเผ่ามารไร้ลักษณ์นั้นเป็นเพียงใช้มีดชำแหละโค หาใช่การสำแดงอำนาจแท้จริงไม่”

ดวงตาของเมิ่งซินกวนเบิกกว้าง ตะลึงงันกับที่

“เขา… เขา… ทำได้เช่นไร?”

ทางฝั่งหอตำรากระท่อมสน ทุกผู้ล้วนตกตะลึงเกินเชื่อ

ในโลกนี้ ไฉนจึงมีเซียนผู้ท้าทายสวรรค์เช่นนี้อยู่ได้?

ฝุ่นควันบางลง

ขณะที่คนทุกผู้มัวตะลึง เนี่ยเวยรุ่ยได้ลุกขึ้นจากพื้นแล้ว

เส้นผมของนางสยายกระเซิง ใบหน้างดงามซีดขาว มุมปากของนางมีโลหิตหยาดหยด มงกุฎดอกฝ้ายบนหัวถูกฉีกขาดไปเนิ่นนาน ดูสะบัดสะบอมยิ่ง

เนี่ยเวยรุ่ยสูดหายใจลึก ๆ ขณะกล่าวกับซูอี้ “ไฉนจึงไม่ชกหมัดที่สาม?”

ซูอี้ว่า “ไร้ความจำเป็น”

เนี่ยเวยรุ่ยว่า “แต่ข้าอยากลอง!”

สีหน้าของนางเปี่ยมความมุ่งมั่น

ซูอี้ครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นจึงพยักหน้าน้อย ๆ “ได้ ข้าจะสนองให้”

ว่าแล้ว แขนเสื้อของเขาก็พลิ้วสะบัด ห้านิ้วกำเข้าหากันอย่างเงียบเชียบ

ตู้ม!

ปราณอันทรงพลังทั่วฟ้าดินพลันหลอมรวมกันที่หมัดของซูอี้ แดนดินรอบข้างแหลกสลายดังลั่น ราวกับมิอาจต้านทานพลังของหมัดนี้ได้

ขณะนี้ ซูอี้ดูไม่ต่างจากเทพผู้อยู่เหนือจักรวาล ปราณอันหนาแน่นยิ่งใหญ่ฉาบบนกำมือเยี่ยงหมู่ดาราเคลื่อนคล้อยเกินคณานับ

อำนาจน่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้เหล่าราชันเซียนจากหอตำราภูผาขจีและหอตำรากระท่อมสนสูดหายใจเฮือกอย่างพรั่นพรึง!

แม้หมัดนี้จะยังไม่ชกออก อำนาจเช่นนี้ก็นับว่าน่าหวาดหวั่นขวัญหนีกว่าสองหมัดก่อนหน้าของซูอี้แล้ว!

ราชันเซียนทั้งหลายที่นี่ล้วนรู้สึกว่าหัวใจถูกบีบรัด ยากหายใจได้คล่อง

ส่วนตัวตนอย่างเมิ่งซินกวนนั้น ดวงตาของเขาปรือปิดมิอาจทนมอง ร่างย้อมด้วยเหงื่อกาฬเย็นเยียบ

“นี่… เป็นอำนาจที่เซียนขอบเขตจักรวาลมีได้จริง ๆ หรือ?”

ม่านตาของเนี่ยเวยรุ่ยหดตัว หัวใจกระตุกแรง บังเกิดความกระสับกระส่ายเกินควบคุม สังหรณ์บอกนางว่าหากกล้ารับตรง ๆ ไม่เพียงไร้ทางชนะ ยังมีแต่ต้องตายอีกด้วย!

ทว่าท้ายที่สุด นางก็กัดฟันกรอด ดวงตาฉายประกายกร้าว โคจรอำนาจสุดกำลัง

นางองอาจห้าวหาญราวมิกลัวความตาย

จากนั้นจึงทะยานเข้ามา หัตถ์หยกขาวกระจ่างฟาดฟันเยี่ยงดาบ

ยามนั้น กฎเกณฑ์ราชันเซียนเกินใดเทียบควบแน่นขึ้น เจิดจรัสเยี่ยงดาบสวรรค์เคลื่อนนภา!

เคล็ดวิชา ‘คมมีดใจปราชญ์’!

“ความคิดและความกล้าของสตรีผู้นี้ไม่เลว”

ดวงตาของซูอี้เผยเค้าความประหลาดใจ

เขาชกออกไปโดยไร้ลังเล

ทั่วฟ้าดินดูประหนึ่งมีธารดาราทะลวงฝั่ง เคลื่อนคล้อยตามหมัดของซูอี้

การโจมตีของเนี่ยเวยรุ่ยพลันถูกกระทบอย่างหนัก ทำให้นางรู้สึกราวอยู่ท่ามกลางสมุทรดาราไร้ขอบเขต ทนรับเกลียวคลื่นอันแผ่จากดาราเกินคณานับ

อำนาจทำลายล้างน่าสะพรึงกลัวซัดสาดเป็นระลอกราวคลื่นสมุทร เพียงพริบตา การโจมตีของนางก็แหลกสลาย

ร่างของนางเองก็จมลงในอำนาจหมัดอันน่าสะพรึงกลัว ปลิวกระเด็นเยี่ยงถูกหมู่ดาวเคลื่อนชน

“มิคาดเลยว่า ข้าฝึกฝนมาไกลจนไม่อาจแพ้พ่ายในขอบเขตเดียวกันแล้ว แต่กลับต้องมาตายด้วยมือชายหนุ่มในขอบเขตจักรวาล…”

เนี่ยเวยรุ่ยสิ้นหวัง รอยยิ้มเยาะตนเองปรากฏบนใบหน้า ทว่าเพียงพริบตา คำเย้ยนั้นก็ต้องชะงักไป

สีหน้าของนางแปรเป็นตกตะลึง

เพราะนางพบว่าหมู่ดาราเกินคณานับเหล่านั้นพลันแปรเปลี่ยนเป็นพิรุณแสงพร่างพรมสลายหาย ธารดาราอันกวาดทั่วฟ้าดินก็หายไปเช่นกัน

ไกลออกไป เสียงของซูอี้ดังแว่วมาถึงโสต “ยามใดก็ตามที่หอตำรากระท่อมสนสร้างเกียรติประวัติผลงานล้ำไปกว่าหอตำราภูผาขจีในศึกมารนอกแดนได้ ข้ารับปากจะเป็นผู้ส่งดาบปลายมนตระการเที่ยงและระฆังใจแน่วแน่ให้กับหอตำรากระท่อมสนของเจ้าด้วยตนเอง และข้ามิเคยผิดวาจา”

เนี่ยเวยรุ่ยตะลึง

ทุกผู้ ณ แดนนี้เองก็นิ่งค้าง แล้วเผยสีหน้าคิดคำนึงขึ้นทันที

ครู่ต่อมา จ้าวอวิ๋นเฟิงพลันกล่าวขึ้นอย่างละอาย “เราทั้งหลายยังมัวแต่สู้กันเองเพื่อสมบัติชิ้นสองชิ้น ทว่าวิสัยทัศน์ของสหายน้อยมุ่งมั่นแสวงหาความสงบแก่โลกหล้าอยู่เนิ่นนาน จิตใจอันห้าวหาญเช่นนี้ทำให้เราคนเฒ่าแสนละอาย คนแซ่จ้าวได้รับบทเรียนแล้ว!”

ว่าแล้ว จ้าวอวิ๋นเฟิงก็คำนับต่ำ ๆ แก่ซูอี้

ยามนี้เขาคำนับอย่างจริงใจ พฤติกรรมของเขาเคร่งขรึมจริงจังเป็นพิเศษ

และคนอื่น ๆ ในหอตำราภูผาขจีต่างก็สะเทือนใจลึกล้ำ พากันคำนับตาม ๆ กัน

“ข้าได้รับบทเรียนแล้ว!”

วาจาอันพร้อมเพรียงเป็นเสียงเดียวสะท้อนทั่วนภาเหนือหอตำราภูผาขจี

เมื่อเนี่ยเวยรุ่ยและคนอื่น ๆ จากหอตำรากระท่อมสนเห็นเช่นนี้ พวกเขาก็อดรู้สึกปนเป สีหน้าคลุมเครือซับซ้อนมิได้

เขาเป็นเพียงเซียนขอบเขตจักรวาลผู้หนึ่ง ทว่าหลังชนะประลอง อีกฝ่ายกลับใส่ใจความสงบสุขแห่งโลกเซียน หมายตาการเผชิญหน้าเผ่ามารนอกแดน ความกล้าหาญและวิสัยทัศน์ของเขาทำให้พวกตนรู้สึกละอายนัก

“สามหมัดและวาจาในวันนี้ของท่าน ข้าจะจำไว้ในใจและขอตัวลาก่อน”

เนี่ยเวยรุ่ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกหัตถ์หยกของนางขึ้นคำนับซูอี้ แล้วจึงพาคนอื่น ๆ จากหอตำรากระท่อมสนหันหลังจากไป

ทว่าไม่ทันไร เนี่ยเวยรุ่ยก็พลันนึกบางอย่างขึ้นได้ และกล่าวขึ้นว่า “หากเข้าใจไม่ผิด สามหมัดก่อนหน้านี้ของท่านมิใช่อำนาจที่แท้จริง ถูกหรือไม่?”

ทันทีที่วาจาเหล่านี้ถูกกล่าว คนทุกผู้ก็ตกตะลึงหันมองซูอี้เป็นตาเดียว

“ถูกต้อง”

ซูอี้กล่าวอย่างตรงไปตรงมา “แท้จริงแล้ว ข้าเชี่ยวชาญวิถีดาบที่สุด”

คนทุกผู้ “…”

ความตกตะลึงเกินบรรยายแผ่ซ่านขึ้นในใจทุกผู้ราวหย่อมหญ้างอกเงย

ไม่ใช้วิถีดาบ เพียงสามหมัดก็เอาชนะเนี่ยเวยรุ่ยอยู่หมัด หากเขาใช้วิถีดาบขึ้นมา ชายหนุ่มในขอบเขตจักรวาลผู้นี้จะเผยอำนาจน่าสะพรึงกลัวเช่นไร?

“สหายเต๋าไม่มีทางเป็นเช่นผู้ร้ายกาจท้าทายสวรรค์ ไร้เทียมทานในโลกหล้าตามเขาว่ากันเป็นแน่แท้ ข้าสังหรณ์ว่าภายหน้า ในโลกเซียนนี้ สหายเต๋าจะไปถึงจุดสูงสุดได้แน่ และข้าจะรอให้วันนั้นมาถึง!”

ยังไม่ทันสิ้นคำ เนี่ยเวยรุ่ยและพรรคพวกของนางก็เคลื่อนกายหายจากไป

……

คืนนั้น เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่านำโดยจ้าวอวิ๋นเฟิงแห่งหอตำราภูผาขจีก็จัดงานเลี้ยงต้อนรับซูอี้อย่างอบอุ่น

ระหว่างงานเลี้ยง ทุกผู้ล้วนเสสรวลเฮฮาชื่นมื่น

วันนี้ พวกเขาได้ประจักษ์เซียนขอบเขตจักรวาลผู้หนึ่งพิชิตสิบสองหอภูผาขจี ลั่นระฆังยี่สิบสี่หน กลายเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งผู้เอาชนะสิบสองหอภูผาขจีนับแต่ยุคอวสานเซียน และสร้างสถิติใหม่เอี่ยมอันมิเคยปรากฏแต่แรกเริ่ม!

สถิตินี้ย่อมกล่าวได้ว่า ‘ไร้ผู้ใดทำได้มาก่อน และไร้ผู้ใดบรรลุในภายหลัง’ มีเพียงหนึ่งเดียวในฟ้าดิน!

และวันนี้ ชายหนุ่มคนเดียวกันนั้นก็ปราบเนี่ยเวยรุ่ย ราชันเซียนสูงสุดแห่งหอตำรากระท่อมสนด้วยเพียงสามหมัด ช่วยให้หอตำราภูผาขจีของพวกเขารักษาสมบัติพิเศษ ‘ดาบปลายมนตระการเที่ยง’ ไว้ได้อย่างมั่นคง!

ดังนั้นในงานเลี้ยงวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าหรือผู้ใดในงานล้วนเผลอใจถือซูอี้เป็นแขกพิเศษผู้สำคัญและน่ายกย่องสูงสุด

ระหว่างงานเลี้ยง ในที่สุดซูอี้ก็ได้รู้เรื่องภายในบางอย่างเกี่ยวกับการตกต่ำของหอตำราภูผาขจี

กล่าวโดยสรุปคือ สาเหตุที่ ‘หอตำราภูผาขจี’ ซึ่งเคยเป็นสำนักขงจื๊อดั้งเดิมอันดับหนึ่งในโลกเซียนต้องตกต่ำนั้น เกี่ยวพันกับเผ่ามารนอกแดน!

นับแต่ก่อนยุคอวสานเซียนมาถึง หอตำราภูผาขจีมีกฎข้อหนึ่งให้ศิษย์หอตำราทุกผู้ต้องไปเผชิญศึกกับเผ่ามารนอกแดนที่เก้าด่านสวรรค์หลังบรรลุเซียน

นี่คือกฎเหล็กซึ่งยังคงยืนยงจนปัจจุบัน

กระทั่งในยุคอวสานเซียนอันบังเกิดหายนะร้ายแรง หอตำราภูผาขจีก็ยังยึดมั่นในกฎเหล็กข้อนี้เสมอมา

จนกระทั่งหอตำราภูผาขจีกลายมาเป็นขุมกำลังปรปักษ์ที่เผ่ามารนอกแดนเกลียดชังที่สุด

ในยุคอวสานเซียน โลกเซียนปั่นป่วนรวนเร เผ่ามารนอกแดนฉวยโอกาสนี้บุกรุกเข้ามา มิเพียงเหยียบย่ำตำหนักอนันตรัตติกาลที่หวังเย่สร้าง ยังก่อความเสียหายร้ายแรงแก่หอตำราภูผาขจีอีกด้วย

ขณะนั้น หอตำราภูผาขจีเกือบถูกทำลาย และแม้จะรอดมาได้ มรดกโบราณในหอตำราบางส่วนก็สูญหายไป

เหมือนเช่นหนึ่งในสี่คัมภีร์โบราณ ‘คัมภีร์ดาวฤกษ์ไร้ประมาณ’ ซึ่งหายไปยามนั้นด้วย

จนกระทั่งปัจจุบัน หอตำราภูผาขจีเสียหายหนักหนา อำนาจของมันตกต่ำเกินกว่าจะเทียบกับหอตำรากระท่อมสนและหอตำราสัตย์ซื่อยุติธรรมได้แล้ว

สิ่งที่ทำให้ซูอี้ตื้นตันคือ แม้อำนาจจะหดหาย แต่ทุกวันนี้หอตำราภูผาขจีก็ยังส่งยอดฝีมือไปประจำยังเก้าด่านสวรรค์แห่งโลกเซียนตลอดมา มิเคยขลาดกลัว!

เผยหงจิ่ง ผู้นำปัจจุบันของหอตำราภูผาขจีก็ยังพิทักษ์ด่านสวรรค์ชั้นเจ็ด ณ ชายแดนทวีปกกพิสุทธิ์อยู่ตราบปัจจุบัน!

ทั้งหมดนี้ย้ำเตือนซูอี้ถึงอาจารย์ของเขาในอดีตชาติ หลี่หนานตู้ ชายชราร่างผอมผู้สง่างามซึ่งพิทักษ์ด่านสวรรค์ชั้นหกตราบชีวิตหาไม่

เมื่อรู้เช่นนี้ ซูอี้ก็เป็นฝ่ายยกจอกสุราขึ้นกล่าว “สุราจอกนี้ ดื่มเพื่อเป็นเกียรติแก่เหล่าสหายจากหอตำราภูผาขจี!”

ทุกผู้ล้วนดื่มฉลองด้วยกัน

เหตุใดหอตำราภูผาขจีจึงถูกผู้ฝึกตนสำนักขงจื๊อยกย่องเป็น ‘สำนักขงจื๊ออันดับหนึ่ง’ ทั่วโลกหล้า?

มิใช่เพราะครอบครองสองสมบัติดาบปลายมนตระการเที่ยงและระฆังใจแน่วแน่ และมิใช่เพราะหอตำราภูผาขจีเก่าแก่ทรงพลัง

แต่เป็นเพราะนับแต่โบราณ หอตำราภูผาขจีนั้นถือคติ ‘สร้างชีวิตให้ผู้คน สืบสานภูมิปัญญาแห่งปราชญ์ เบิกความสงบสุขแก่โลกหล้า’ เป็นความรับผิดของพวกเขาเสมอมา!!

เพราะเหตุนี้ หลังเอาชนะเนี่ยเวยรุ่ยได้เมื่อครู่ ซูอี้จึงกล่าววาจาออกไปเช่นนั้น

หอตำรากระท่อมสนอยากจะเป็นผู้นำสำนักขงจื๊อในโลกหล้า?

ย่อมได้!

ไปฆ่าศัตรูที่เก้าด่านสวรรค์ สั่งสมผลงานเกียรติภูมิให้ล้ำหน้าหอตำราภูผาขจีแต่โบราณให้ได้เสียก่อนสิ!

หาไม่ ก็ไร้สิ่งใดต้องพูดกัน

เมื่อสิ้นงานเลี้ยง ทันใดนั้นก็มีผู้รีบร้อนมาส่งสาส์นจากเผยหงจิ่ง ผู้นำของหอตำราภูผาขจี

หลังอ่านเนื้อหาสาส์นลับฉบับนั้น บรรยากาศในงานเลี้ยงพลันมืดหมองตึงเครียด

“ศึกเซียนมารเดิมพันชีวิตเริ่มขึ้นอีกแล้ว”

สีหน้าของจ้าวอวิ๋นเฟิงดำคล้ำ “ครานี้ ข้าไม่อาจทราบได้เลยว่าด่านสวรรค์ชั้นเจ็ดจะต้องเสียนักรบระดับราชันเซียนไปอีกมากเพียงใด และผู้นำหอตำราก็ส่งสาส์นให้หอตำราภูผาขจีส่งราชันเซียนไปเข้าร่วมศึกเดิมพันชีวิตนี้เพิ่มอีก”

วาจาของเขาทำให้ทุกผู้รอบข้างรู้สึกแสนหนักอึ้ง สีหน้าปรากฏความหม่นหมอง

บางผู้อดรำพึงมิได้ “สามพันปีมานี้ เกิดศึกเซียนมารเดิมพันชีวิตขึ้นแปดหน และด่านสวรรค์ชั้นเจ็ดเราก็ชนะเพียงหน ขณะที่อีกเจ็ดครั้งเราต่างพ่ายยับเยิน หอตำราภูผาขจีเราเสียราชันเซียนไปถึงเจ็ดท่านในศึกเซียนมารเดิมพันชีวิตแล้ว!”

สามพันปีมานี้ ราชันเซียนตายไปเจ็ดคน!

นี่เป็นความเสียหายหนักหน่วงต่อขุมกำลังมหาเซียนใด ๆ!

บางผู้กล่าวอย่างเดือดดาล “แต่ไม่ว่าอย่างไร เราก็ต้องไป จะปล่อยให้พวกสุนัขเผ่ามารนอกแดนคิดว่าเราหอตำราภูผาขจีร้างผู้คนมิได้!”

ทันทีที่วาจาเหล่านี้ถูกกล่าว ทุกผู้ก็พยักหน้า

ยามนี้ ซูอี้กล่าวขึ้นอย่างงุนงง “ทุกท่าน ใครบอกข้าได้บ้างว่าศึกเซียนมารเดิมพันชีวิตนี้มันเรื่องอันใดกัน?”