บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1806-1810

ตอนที่ 1,806: เรือลอยฟ้าอันน่าเคลือบแคลง

สองร่างนั้นเป็นหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรี

ฝ่ายสตรีสวมชุดผ้าลินินที่เรียบง่ายและไร้เครื่องประดับ ทว่านางกลับดูงามล้ำแลสูงส่ง โดยเฉพาะขาเรียวตรงดุจหยก ซึ่งทำให้นางยิ่งดูงามสง่า

ฝ่ายบุรุษนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่ ที่เอวเหน็บมีดยาว สีหน้าเย็นชาแข็งกร้าว

นั่นก็คือ บุตรีแห่งสวรรค์ซีหนิงกับผู้ติดตามของนาง ‘ฝานจุย’

เมื่อเห็นซูอี้ยืนอยู่บนเรือท้องแบนที่อยู่ห่างออกไป ซีหนิงก็ดูโล่งใจขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด

ชายหนุ่มกล่าวอย่างประหลาดใจ “ไฉนพวกเจ้าจึงมาที่นี่กัน?”

ฝานจุยตอบด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก “คุณหนูของข้ากังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเจ้า นางเพิ่งพ้นอันตรายมาได้ จึงรีบรุดมาโดยเร็วที่สุด”

ซูอี้เข้าใจทันที

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าซีหนิงสัมผัสได้แล้วว่าฉินเจี้ยนซูน่าจะทำบางอย่างกับเขา จึงรีบมายังเขตทะเลวังวนโลหิต

ทว่าพวกนางมาช้าไป

“สหายเต๋าได้พบฉินเจี้ยนซูหรือไม่?”

หญิงสาวอดถามมิได้

เขาพยักหน้าและเล่าถึงศึกซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันก่อนโดยสังเขป

หลังจากฟังจบ คิ้วงามของซีหนิงก็เลิกขึ้นเล็กน้อย คู่เนตรวูบไหวอย่างน่าประหลาด

ฝานจุยตกตะลึง “เจ้า… ฆ่าบ่าวเฒ่าข้างกายฉินเจี้ยนซู ‘เสวี่ยคุ่ยอิ๋น’ ได้หรือ? เป็นไปได้เช่นไร นางเป็นยอดฝีมือในระดับแกนรวมศูนย์เชียวนะ…”

ซูอี้คร้านเกินกว่าจะอธิบายรายละเอียด จึงกล่าวเพียงว่า “นางประสบกับหายนะเทพ”

ฝานจุยกล่าวอย่างตกใจว่า “แล้วฉินเจี้ยนซูก็ทำเพียงมองเนี่ยนะ? คนผู้นั้นเป็นผู้ฝึกตนถึงระดับสุดลึกล้ำขั้นสมบูรณ์ มีไพ่ตายสมบัติลับสารพัด ไฉน…”

โดยไม่รีรอให้เขาพูดจบ ซีหนิงก็กล่าวขัดเสียงเย็น “เรื่องธรรมดามิใช่หรือ ฉินเจี้ยนซูมิกล้าเผยอำนาจแท้จริงเพื่อได้ขึ้นเป็นเทพในภายหน้าไง”

ธรรมดา?

ก็แย่แล้ว!

ฝานจุยรู้ดีว่าแม้จะไม่เผยอำนาจเต็มที่ แต่ความแข็งแกร่งของฉินเจี้ยนซูกับเสวี่ยคุ่ยอิ๋นล้วนสามารถสังหารตัวตนระดับมหายุทธ์ได้อย่างง่ายดาย

หลี่เสวียนจวินผู้นี้ อย่างมากก็แค่มหาเซียนผู้หนึ่ง จะเอาสิ่งใดไปสู้กับพวกเขาได้?

เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำอยู่แน่นอน!

ทว่าเขาก็มิได้กล่าวอันใด

ในเมื่อเขามองออก แล้วคุณหนูหรือจะไม่เข้าใจ?

ทว่าคุณหนูกลับไม่เอ่ยอันใด ซ้ำยังมีเจตนาปกป้องหลี่เสวียนจวินผู้นี้ ทำให้ฝานจุยตระหนักว่าการพูดมากไปรังแต่จะทำให้นางหงุดหงิดเสียเปล่า ๆ

ทว่าในใจเขากลับลอบระแวงอีกฝ่ายขึ้นมาแล้ว

ชายหนุ่มผู้สามารถฆ่าเสวี่ยคุ่ยอิ๋นได้ หากมีเจตนาแอบแฝงต่อเขาและคุณหนู ความอันตรายก็สูงลิบ!

“ในเมื่อสหายเต๋าไม่มีบาดแผลอันใด เราไปเกาะขอนวิเวกกันเลยดีหรือไม่?”

ซีหนิงเอ่ยถามเสียงเบา

“นั่นแหละสิ่งที่ข้าจะทำ”

ซูอี้กล่าวพร้อมกับแย้มยิ้ม “หากมิถือสา จะขึ้นเรือมากับข้าก็ได้นะ”

หญิงสาวพยักหน้า “เช่นนั้นข้าก็มิเกรงใจแล้ว”

แล้วทั้งสามคนก็ขึ้นเรือและลอยจากไปทันที

ระหว่างทาง ซีหนิงนั่งที่ท้ายเรือ เรือนผมพลิ้วสยาย เพียงนั่งเฉย ๆ ก็ให้บรรยากาศราวนางเซียนผู้ไร้มลทินและงดงามตระการตา

ซูอี้เองก็นั่งอยู่ที่นั่น หนึ่งมือถือไหสุรา เอนร่างพิงขอบเรือ แลดูผ่อนคลายสบายใจ

สิ่งนี้ทำให้ฝานจุยผู้กำลังขับเรืออยู่หงุดหงิดไปชั่วขณะ เจ้าเด็กนี่มองว่าเขากลายเป็นคนขับเรือไปแล้วชัด ๆ! ความเกรงใจหามีไม่!

ทว่าเขาก็ทำได้เพียงบ่นในใจ

ทันใดนั้น ซีหนิงก็กล่าวว่า “ราวเจ็ดวันก่อน ข้าได้เห็นเรือสมบัติลำหนึ่งใกล้ ๆ ‘เกาะพันอสูร’ ซึ่งคล้ายกับเรือลอยฟ้าในข่าวลือมากเลยนะ”

ซูอี้ประหลาดใจ “จริงหรือ?”

ซีหนิงตวัดนิ้วขึ้นไปบนอากาศ

ทันใดนั้น ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

เป็นภาพทะเลอันวังเวง เมฆาดำหนาทึบ และเรือที่มีความยาวราวหนึ่งจั้งสีดำลำหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางทะเลใต้เมฆาดำคล้ำ

เรือลำนั้นปกคลุมด้วยปราณฮุ่นตุ้นอันเกินเข้าใจ ดูเลือนรางเสียจนไม่อาจเห็นรายละเอียดของเรือได้

ทว่าซูอี้เห็นได้ราง ๆ ว่ามีร่างหนึ่งนั่งอยู่บนเรือลำนั้น!

ทว่าร่างนั้นถูกปกคลุมด้วยปราณฮุ่นตุ้นตั้งแต่หัวจรดเท้า พอเห็นเค้าโครงเล็กน้อย ทำให้ไม่อาจตัดสินได้ว่าเป็นคนหรือไม่

น้ำเสียงอันไพเราะเยี่ยงลำนำสวรรค์ของซีหนิงขับขาน “ยามนั้นข้าได้เห็นมันเพียงชั่วครู่ แล้วเรือน้อยลำนั้นก็หายไปในทะเลที่อยู่ใกล้กับเกาะพันอสูร ข้าออกสืบเสาะไปทั่วแต่ก็มิพบร่องรอย”

ฝานจุยกล่าวเสริมขึ้นมาว่า “ด้วยอำนาจและเคล็ดวิชาของคุณหนู ต่อให้ตัวตนระดับสุดลึกล้ำคิดจะหนีไปต่อหน้านาง นางก็จะสามารถพบร่องรอยเบาะแสแน่นอน ทว่าเรือน้อยลำนั้นกลับหายไปอย่างไร้เบาะแส แสดงให้เห็นว่าสมบัติชิ้นนี้ทรงพลังเพียงใด”

ซูอี้พยักหน้า “สหายเต๋าเห็นหรือไม่ว่าเรือน้อยลำนั้นมีความพิเศษอย่างไร?”

หญิงสาวครุ่นคิดและกล่าวว่า “ปราณของมันพิเศษยิ่ง ยามข้าเห็นมันจากไกล ๆ ก็รู้สึกประหลาดในใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับเป็นความมุ่งร้าย”

“มุ่งร้าย?”

ซูอี้ผงะ

“ใช่ มันแปลกนะ” คิ้วงามของซีหนิงขมวดเล็กน้อย “ข้ากระทั่งรู้สึกว่าเรือนั่นเหมือนจะมองทะลุตัวตนของข้าได้”

ซูอี้ “…”

เรื่องนี้ลึกลับยิ่ง

เขาถามต่อว่า “เจ้าบอกได้หรือไม่ว่ามีผู้ใดอยู่บนเรือลำนั้น?”

สายตาของซีหนิงดูแปลกพิกล “เจ้าเห็นคนเช่นนั้นหรือ แต่ยามข้าเห็นเรือลำนั้น ข้ากลับจับสังเกตผู้ใดมิได้เลย”

ว่าแล้ว นางก็ชี้ไปที่ภาพ “ภาพนี้ข้าใช้สมบัติลับชิ้นหนึ่งเก็บมาได้ ข้าเองก็ประหลาดใจเช่นกันเมื่อเห็นว่ามีบางสิ่งอยู่บนเรือลำนั้น”

ซูอี้เลิกคิ้ว

เรือน้อยลำหนึ่งแผ่ปราณฮุ่นตุ้นหนาแน่น มิเพียงหลบลี้การไล่ตามของซีหนิงได้ กระทั่งบุคคลบนเรือยังดูเหมือนจะซ่อนจากสายตาของนางได้อีกด้วย!

สัญญาณผิดปกติเหล่านี้เพียงพอแสดงชัดว่าเรือลำนี้หาธรรมดามิได้

‘หากเช่นนั้น เรือลำนี้ก็อาจจะเป็นเรือลอยฟ้าจริง ๆ…’

ซูอี้ครุ่นคิดพลางลูบคาง

ครึ่งปีก่อน เรือลอยฟ้าปรากฏขึ้นในเขตทะเลวังวนโลหิต และเจ็ดวันก่อน เรือลอยฟ้าก็ปรากฏขึ้นใกล้ ๆ กับเกาะพันอสูร มันกำลังทำอันใดอยู่?

“หลังกลับจากซากปรักหักพังวังมังกร ข้าจะออกเดินทางรอบ ๆ ทะเลบูรพาดูว่าจะได้พบมันหรือไม่”

ชายหนุ่มตัดสินใจ

เขาจิบสุราและถามขึ้น “ก่อนหน้านี้ ข้าได้ยินฉินเจี้ยนซูบอกว่าสถานการณ์ของพวกเจ้าย่ำแย่ ถึงขั้นอาจจะประสบอุบัติเหตุ เป็นเรื่องจริงหรือ?”

ซีหนิงส่ายหน้าปฏิเสธ “อย่าสนใจเลย ปัญหาเล็กน้อยเอง”

ทว่าใบหน้าของฝานจุยกลับแฝงความกังวล “คุณหนู ผู้น้อยทราบว่าท่านไม่อยากให้สหายเต๋าหลี่เข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ แต่การเดินทางสู่ซากวังมังกรในครั้งนี้ สหายเต๋าหลี่ก็จะร่วมมือกับเรา ข้าว่าเขาควรจะได้รับรู้ด้วยนะขอรับ”

ซีหนิงพลันเงียบไป

ซูอี้ตระหนักแล้วว่าอีกฝ่ายน่าจะประสบปัญหาอยู่จริง ๆ!

“บอกมาเถอะ บางทีข้าอาจช่วยเจ้าได้”

เขาหันกล่าวกับซีหนิง

“ให้ข้าพูดเถอะ”

ฝานจุยกล่าว “บอกไว้ก่อนว่าเรื่องต่อจากนี้มิน่าพิสมัย หลังฟังจบแล้ว เจ้าค่อยตัดสินใจก็ได้ว่าจะร่วมมือกับเราหรือไม่ แน่นอนว่าต่อให้เจ้ากลัวการเข้าไปพัวพันกับปัญหาและเลือกที่จะแยกทาง เราจะไม่ทำให้เจ้าต้องลำบาก”

ซูอี้แย้มยิ้ม เพราะเขาหาหวาดกลัวไม่!

“ว่ามาเถอะ” ชายหนุ่มว่า

ผู้ติดตามหนุ่มเหลือบมองคนข้างกาย และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมิได้หยุดเขา จึงกล่าวขึ้นว่า “ต้นเหตุของเรื่องนี้ง่ายมาก หนึ่งในศัตรูคู่อาฆาตของคุณหนูก็จะเข้าร่วมในปฏิบัติการบุกซากวังมังกรครั้งนี้ด้วย”

ศัตรูคู่อาฆาต?

ซูอี้ครุ่นคิด “คนผู้นี้แข็งแกร่งมากหรือ?”

สีหน้าของฝานจุยตึงเครียดขึ้น “เจ้าเป็นคนจากแดนเซียน ย่อมไม่เข้าใจเรื่องภายในโลกแห่งเทพหรอก ข้าบอกเจ้าได้เพียงว่าในหมู่บุตรแห่งเทพที่มาในแดนเซียนหนนี้ คนผู้นี้กล่าวได้ว่า ‘ไร้เทียมทาน’!”

“เมื่อนานมาแล้ว คนผู้นี้มีโอกาสในการบรรลุเป็นเทพ แต่กลับมิชอบคุณภาพที่ธรรมดาของกฎแห่งยุคสมัย จึงเลือกที่จะสละสิทธิ์”

“ในโลกแห่งเทพ ความแข็งแกร่งในระดับสุดลึกล้ำของคนผู้นี้กล่าวได้ว่าอยู่ในระดับสูงสุด เปล่งประกายเฉิดฉายใน ‘ศึกวิถีสุดลึกล้ำ’ หนที่เก้า เป็นที่สนใจของทวยเทพมากมาย”

กล่าวถึงตรงนี้ สีหน้าของฝานจุยก็เครียดขึง เห็นได้ว่าเขาครั่นคร้ามบุตรแห่งสวรรค์ผู้ไร้เทียมทานคนนี้นัก

ซูอี้กล่าวอย่างสนใจ “เขาคือใครหรือ?”

ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก ๆ และกล่าวว่า “เขาคือทายาทขององค์เทพชิงตี้ เชื้อสายตระกูลชิงโบราณในโลกแห่งเทพ ชิงเซียว!”

พรวด!

สุราที่ซูอี้เพิ่งจิบถูกพ่นพรวดออกมาทันที สีหน้าของเขาดูตกตะลึงพรึงเพริด

นึกอยู่ว่าใคร ที่แท้ก็เป็นเจ้าคนที่ฝืนปรากฏตัวในแดนเซียนแห่งโลกเร้นลับคุนอู๋เองหรือ?

ซูอี้ยังจำได้อย่างแม่นยำว่า ยามเผชิญหน้ากับชิงเซียว เขาก็สังหารได้เพียงแค่ไป๋หลิ่วผู้เป็นข้ารับใช้ข้างกาย และชิงเซียวก็ทำได้เพียงสะกดกลั้นไม่ยอมเผยอำนาจที่แท้จริงยามต่อสู้กัน

ชั่วขณะนั้น เขากระทั่งสงสัยว่าชิงเซียวที่ฝานจุยเอ่ยถึงกับชิงเซียวที่เขาพบเป็นคนคนเดียวกันจริงหรือ?

คนเช่นนี้คู่ควรกับคำว่า ‘ไร้เทียมทาน’ แน่หรือ?

ทั้งยังเคยเจิดจรัสเฉิดฉายใน ‘ศึกวิถีสุดลึกล้ำ’ ด้วย?

“สหายเต๋าหลี่ เกิดอันใดขึ้นหรือ?” ฝานจุยขมวดคิ้ว เขาพูดอยู่แท้ ๆ แต่เจ้าคนผู้นี้กลับพ่นสุราออกมาเต็มปาก ช่าง… มิสุภาพเอาเสียเลย!

“มิเป็นอันใดหรอก”

ชายหนุ่มโบกมือ “เล่าต่อเถิด”

ทว่าฝานจุยกลับหมดความสนใจที่จะเล่าต่อแล้ว จึงพูดว่า “แค่เจ้าจำไว้ก็พอว่าคนผู้นี้กับคุณหนูของข้าเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน ในปฏิบัติการบุกซากวังมังกรนี้ คนผู้นั้นเกณฑ์กำลังจากแดนเซียนมากลุ่มหนึ่ง ทรงพลังอย่างยิ่ง บุตรแห่งสวรรค์จินจู๋หลิวกับบุตรีแห่งสวรรค์ชิงอู่ก็ร่วมมือกับเขาอยู่”

ซูอี้พยักหน้า

ไม่น่าเล่า ฝานจุยจึงดูหวาดกลัวนัก หากชิงเซียวกับกลุ่มบุตรแห่งสวรรค์เหล่านี้ร่วมมือกัน ก็มิอาจประเมินฝีมือต่ำไปได้จริง ๆ

“หากเจ้ากลัว ก็จะแสดงจุดยืนมิเข้าพัวพันยามนี้ได้นะ”

สายตาที่จ้องมองซูอี้ของฝานจุยคมกริบดุจอสนีบาต “คุณหนูของข้าจะมิโทษเจ้า ข้าก็จะมิว่าอันใดเช่นกัน”

ซูอี้ขมวดคิ้วก่อนจะสอบถามอีกเล็กน้อย “เหตุใดเจ้าต้องคิดว่าข้าจะต้องกลัวด้วย?”

ฝานจุยพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ภายในแดนเซียนทุกวันนี้ เมื่อได้ยินว่าจะต้องไปเผชิญหน้ากับชิงเซียวและบุตรแห่งสวรรค์ทั้งหลาย จะมีผู้ไม่รู้สึกหวาดกลัวในใจได้หรือ?

ซีหนิงซึ่งเงียบมาตลอดกล่าวขึ้นอย่างเคร่งขรึม “ฝานจุยไร้เจตนาร้าย หวังว่าสหายเต๋าจะมิถือสา”

ชายหนุ่มกล่าวขึ้น “ดูสิ เราทั้งหลายลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ เหมือนคำกล่าวที่ว่า ‘ลงเรือลำเดียวกัน บากบั่นฝ่าฟันมรสุมร่วมกัน’ เลย”

ซีหนิงนิ่งไป ดวงตาเย็นชาของนางอ่อนโยนลง “ทำเช่นนี้มีแต่จะเป็นปัญหาแก่เจ้า คุ้มค่าแล้วหรือ?”

ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับยิ้มบาง “เหตุใดเรื่องราวในโลกหล้าจึงต้องหยั่งความคุ้มค่าทั้งหมดด้วย? อย่าห่วงเลย ปัญหาในสายตาพวกเจ้า ในความคิดข้า มันมิใช่ภัยคุกคามมากนักหรอก!”

ซีหนิงผงะไป คู่เนตรชวนฝันกระจ่างเยี่ยงน้ำใสกระเพื่อมไหวที่ก้นนที

ฝานจุยเองก็อดมิได้ที่จะมองซูอี้ในมุมมองใหม่

ตอนที่ 1,807: กระทำการยอดเยี่ยมจริง ๆ

เกาะขอนวิเวก

เกาะใหญ่อันอยู่ ณ ส่วนลึกแห่งทะเลบูรพา

คลื่นคลั่งสาดซัดมาไกล ๆ กระทบสาดฟองเยี่ยงน้ำตกลงบนแนวโขดหิน เกิดเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นเยี่ยงสายฟ้า

บนเกาะมีผู้คนมากมายมารอแล้ว

พวกเขาแยกกันเป็นกลุ่ม ๆ ตามฝ่ายของตน กระจายอยู่ทั่วเกาะ

ผู้ทรงอำนาจระดับมหาเซียนมากมายจากขุมกำลังยักษ์ใหญ่อย่างวังเซียนฟ้ามรกตแห่งทะเลบูรพา บรรพตลอยฟ้าและศาลาเซียนเผิงไหลก็รวมอยู่ที่นี่

นอกจากนั้นยังมีผู้อาวุโสจากชนเผ่าโบราณในทะเลบูรพาอย่างเผ่าวิญญาณกระทิงขุยหนิว เผ่าภูตปาเสอรวมอยู่ ผู้ฝึกตนซึ่งอ่อนแอที่สุดล้วนเป็นมหาเซียนขอบเขตอัศจรรย์ขั้นต้น

คงมิใช่เรื่องเกินจริงหากสุ่มเลือกคนที่นี่มาสักคน แล้วเป็นผู้แข็งแกร่งทรงอำนาจ สะเทือนทั่วทะเลบูรพานี้ได้ทั้งสิ้น

ทว่ายามนี้ ยอดฝีมือทั้งหลายต่างกลบปราณเร้นคม ดูแสนสุภาพไร้ตัวตนอย่างยิ่ง

เพราะจุดสนใจสูงสุดคือเหล่าบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์จากโลกแห่งเทพ!

บุตรแห่งสวรรค์ชิงเซียว จินจู๋หลิว กงหยางอวี่และคนอื่น ๆ ต่างห้อมล้อมด้วยมหาเซียนจากบรรพตลอยฟ้า ศาลาเซียนเผิงไหล วังเซียนฟ้ามรกตและขุมกำลังใหญ่อื่น ๆ

ดุจหมู่ดาราล้อมจันทร์ บุตรแห่งสวรรค์ทั้งหลายดูเฉิดฉายไม่ธรรมดายิ่งกว่ากัน

อันที่จริง ฐานะของบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์เหล่านี้มิใช่ความลับอีกต่อไป เป็นที่รู้โดยทั่วกันในหมู่ตัวตนอาวุโสจากขุมกำลังใหญ่ทั่วทะเลบูรพา

ความลับเช่นนี้ย่อมซุกซ่อนมิได้…

เหตุผลนั้นง่ายมาก เพราะเมื่อบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์เหล่านี้ปรากฏกายยังแดนเซียน พวกเขาล้วนมีขุมกำลังใหญ่เป็นผู้อัญเชิญ

แม้จะปิดข่าวได้ ก็มิอาจเลี่ยงหลบสายตาเหล่าผู้ทรงอำนาจซึ่งรู้สถานการณ์ภายในได้

……

ยอดฝีมือระดับมหายุทธ์ ‘จิ่งเฉิง’ และมหาเซียน ‘จิ่งหงอวี่’ จากเผ่าภูตวาฬยักษ์ก็รวมอยู่ในหมู่พวกเขำ

“ผู้อาวุโสสูงสุด เตรียมการฝั่งนั้นพร้อมแล้วหรือขอรับ?”

จิ่งหงอวี่กล่าวเสียงต่ำอย่างเคร่งขรึม

หนนี้ นอกจากตัวตนสูงสุดจากขุมกำลังใหญ่ทั่วทะเลบูรพา ยังมีขุมกำลังทรงพลังจากทั่วแดนเซียนเข้าร่วมด้วยเช่นกัน!

ทว่าเมื่อเข้าสู่ซากวังมังกร ขุมกำลังฝั่งทะเลบูรพาและยักษ์ใหญ่ในแดนเซียนเหล่านั้นจะแยกกันลงมือ

ยามนี้ จิ่งเฉิงและจิ่งหงอวี่รับหน้าที่พายอดฝีมือจากขุมกำลังใหญ่ในทะเลบูรพาไปยังซากวังมังกร

จิ่งเฉิงว่า “อย่าห่วงเลย”

เขามิได้อธิบายใด ๆ

ผู้คนตายเพราะทรัพย์ นกตายเพราะอาหาร ตลอดกาลนานมาไม่เพียงปุถุชนในโลกหล้า ผู้ฝึกตนเย้ยสวรรค์เองก็มีมิใช่หรือ?

โอกาสนี้ ณ ซากวังมังกรนั้นดึงดูดใจผู้คนมากมาย เรียกสายตาอันโลภมากหลายต่อหลายคู่ และเมื่อไปถึงซากวังมังกรโดยแท้จริง พวกเขาก็ล้วนมีชะตาต้องเผชิญหายนะนองเลือดเกินคาดเดา

จิ่งเฉิงรู้เรื่องนี้ดี

เขายังแน่ใจด้วยว่าฝ่ายอื่น ๆ ก็เข้าใจดีเช่นกัน

ทว่า…… ไร้ผู้ใดยอมถอย

นี่คือศึกชิงโอกาส ชี้วัดชะตา

ในฐานะผู้ริเริ่มปฏิบัติการนี้ เผ่าภูตวาฬยักษ์วางแผนล่วงหน้า ตระเตรียมการสารพัดไว้เนิ่นนาน และมั่นใจว่าพวกตนจะไม่กลายเป็นลูกไล่ในศึกชิงโอกาสนี้!

“สหายเต๋าจิ่งเฉิง เราต้องรอนานเพียงไรจึงออกเดินทาง?”

ไกลออกไป คนผู้หนึ่งเอ่ยถาม

รีบร้อนอยากไปตายเพียงนั้นเชียวหรือ?

จิ่งเฉิงลอบยิ้มขณะกล่าวอย่างนุ่มนวล “ยามนี้ มีเพียงซีหนิงและสหายเต๋าหลี่เสวียนจวินที่ยังมาไม่ถึง เมื่อพวกเขามาสมทบ เราจะออกเดินทางกัน”

……

ขณะเดียวกัน ชิงเซียว จินจู๋หลิว กงหยางอวี่ บุตรและบุตรตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายต่างประชุมหารือกัน

“หลังเข้าถึงซากวังมังกร ควบคุมจิ่งเฉิงและจิ่งหงอวี่ก่อน”

ชิงเซียวไพล่มือไว้เบื้องหลัง ดวงตากวาดมองทุกคนอย่างเยือกเย็นและกล่าวว่า “ทำเช่นนี้ ต่อให้พวกเขาจะมีเจตนาแฝง พวกเขาก็ยังต้องร่วมมือกับเราแต่โดยดี”

คนอื่น ๆ ล้วนพยักหน้า

เผ่าภูตวาฬยักษ์เข้าไปสำรวจโอกาสในซากวังมังกรหลายต่อหลายหน และยังเป็นผู้รู้สถานการณ์ภายในซากวังมังกรดีที่สุด

หากอีกฝ่ายมีแผนร้ายระหว่างปฏิบัติการนี้ขึ้นมา ปัญหาจะยุ่งยากจริงแท้

นอกจากนั้น หากสามารถควบคุมคนทั้งสองนี้ได้ก่อน มันจะเป็นผลดีต่อการกระทำต่อจากนั้น อย่างน้อยพวกเขาก็จะได้โอกาสยามแย่งชิงกับผู้อื่นบ้าง!

“เรื่องนี้ให้พี่จินจัดการ เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

ชิงเซียวกล่าวกับจินจู๋หลิว

“เรื่องเล็กน้อย” จินจู๋หลิวตอบตกลงด้วยรอยยิ้ม

ชิงเซียวเข้าประเด็นที่สองทันที “นอกจากนั้น เรายังต้องควบคุมตัวตนที่มีนามว่าหลี่เสวียนจวินให้ได้ คนผู้นี้คือบุคคลเดียวที่เข้าใจอักขระลับวังมังกร มีเขาอยู่ก็จะช่วยเราแก้ปริศนาวังมังกรได้มากมาย”

กงหยางอวี่ขมวดคิ้ว “คนผู้นี้เป็นบริวารของซีหนิง การกำราบคงทำได้มิง่าย”

เขาแอบเหลือบไปทางฉินเจี้ยนซูผู้เงียบมาตลอดโดยมิตั้งใจ!

ไม่กี่วันก่อน บุตรแห่งสวรรค์เหล่านี้ร่วมมือกับชิงเซียวเข้าปราบซีหนิงเพื่อเปิดโอกาสให้ฉินเจี้ยนซูไปจับตัวคนชื่อหลี่เสวียนจวิน ณ เขตทะเลวังวนโลหิต

แต่ใครเล่าจะคาดคิดว่าฉินเจี้ยนซูจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

กระทั่งบ่าวเฒ่าเสวี่ยคุ่ยอิ๋นยังตกตายอย่างอนาถโดยหายนะเทพ ผลลัพธ์นี้ทำให้ทุกคนรู้สึกมิพอใจเล็กน้อย

แต่พวกเขาก็ล้วนเห็นชัดว่าฉินเจี้ยนซูเองก็เจ็บหนัก และหลังกลับมาจากเขตทะเลวังวนโลหิต เขาก็เงียบวจีหดหู่มาตลอด

พวกเขาเองก็เคยไถ่ถามสถานการณ์กับฉินเจี้ยนซู

ทว่าฉินเจี้ยนซูไม่ได้กล่าวอันใดมาก บอกเพียงว่าจะประเมินฝีมือหลี่เสวียนจวินต่ำไปมิได้ กระทั่งยอดฝีมือระดับมหายุทธ์ก็ยังยากปราบเขาลงได้

อันที่จริง มีหรือฉินเจี้ยนซูจะยอมประกาศความอัปยศยิ่งใหญ่เช่นนี้ออกมา?

ฉินเจี้ยนซูสูดลมหายใจลึก ๆ สะกดความแค้นคับอกไว้ และกล่าวด้วยเสียงลุ่มลึก “ข้าคิดว่าหากจะจัดการหลี่เสวียนจวินผู้นั้น พวกเจ้าระวังตัวไว้ให้มากดีกว่า”

ชิงเซียวพยักหน้า “หลังเข้าไปในซากวังมังกร ข้าจะลงมือพร้อมแม่นางชิงอู่เพื่อขวางซีหนิงไว้ ส่วนเจ้ากับพี่ชายร่วมวิถีกงหยางไปจัดการหลี่เสวียนจวินผู้นั้นด้วยกัน”

เขาตบบ่าฉินเจี้ยนซูและกล่าวว่า “ถึงยามนั้น สหายเต๋าฉินอย่าเพิ่งเดือดดาลสังหารหลี่เสวียนจวินเลย เพราะถึงอย่างไรเขาก็ยังมีประโยชน์ยิ่งต่อการกระทำหลังจากนี้ของเรา หลังจากนั้น สหายเต๋าจะฆ่าจะแกงคนผู้นี้ก็เชิญ”

มุมปากฉินเจี้ยนซูกระตุก

เขาไม่ได้บอกใครว่าตัวตนนามหลี่เสวียนจวินผู้นี้ร้ายกาจรับมือยากเพียงไร และยังมิได้บอกด้วยว่าเขาลำบากลำบน โกรธเคืองไร้หนทางเพียงไรยามศึก ณ เขตทะเลวังวนโลหิต

และเพราะเช่นนั้น เมื่อเขาได้ยินชิงเซียวพูดเนิบ ๆ ว่าจะให้ตนเองและกงหยางอวี่ไปจัดการหลี่เสวียนจวินด้วยกัน ปฏิกิริยาแรกของฉินเจี้ยนซูก็คือต้องการปฏิเสธ

เขาถอนใจกล่าว “พี่ชิง ข้าเกรงว่าคงมิอาจสะกดกลั้นความแค้นต่อหลี่เสวียนจวินได้ เปลี่ยนให้คนอื่นไปจัดการคนผู้นี้กับพี่กงหยางเถอะ”

แม้จะกล่าวเช่นนี้ หัวใจของเขาก็รู้สึกไม่ดีนัก

ในฐานะบุตรแห่งสวรรค์ผู้ภาคภูมิ เขากลับมิกล้าสู้เพราะความครั่นคร้าม เป็นความอัปยศสำหรับเขาโดยแท้

แต่เหตุผลบอกให้เขาต้องปฏิเสธไม่สู้

หาไม่…… ฉินเจี้ยนซูส่ายหน้า มิคิดถึงมันอีก

เห็นเช่นนี้ ชิงเซียวก็เข้าอกเข้าใจและกล่าวว่า “ได้ เจ้าและข้าจะไปขวางซีหนิง ให้แม่นางชิงอู่ร่วมมือกับพี่กงหยางไปจัดการกับหลี่เสวียนจวิน”

ชิงอู่และกงหยางอวี่ล้วนพยักหน้าตกลง

ฉินเจี้ยนซูลอบถอนหายใจอย่างมิอาจบรรยาย ทันใดนั้น เขาอดรู้สึกละอายในใจไม่ได้ ไฉนเขาจึงรู้สึกโล่งใจเพราะการนี้กัน?

นี่มัน… ความอัปยศโดยแท้!!

หัวใจของฉินเจี้ยนซูสับสนอย่างยิ่ง แสนหดหู่จนเขาดูเงียบขรึมมากยิ่งขึ้นตามกาล

ทุกผู้ต่างไม่เข้าใจชัดถึงการเปลี่ยนแปลงในใจฉินเจี้ยนซู

ต่อจากนั้น ชิงเซียวก็กล่าวถึงเรื่องที่สาม “ในปฏิบัติการ ณ ซากวังมังกรหนนี้ นอกจากเราแล้ว ยังมีตัวตนเช่นเราคนอื่น ๆ อยู่อีก”

“พวกเขาร่วมมือกันกับขุมกำลังยักษ์ใหญ่แห่งแดนเซียน เราจะได้เจอพวกเขาแน่ขณะเข้าสู่ซากวังมังกร จึงต้องเตรียมการล่วงหน้า…”

ขณะที่กล่าวถึงตรงนี้ รอบข้างก็พลันแตกฮือ ขัดจังหวะสนทนาของพวกชิงเซียว

“บุตรีแห่งสวรรค์ซีหนิงมาแล้ว!”

“ชายหนุ่มในชุดนักพรตผู้นั้นคือหลี่เสวียนจวินผู้เชี่ยวชาญอักษรลับวังมังกรหรือ?”

…ระหว่างเสียงลือเซ็งแซ่ สายตาของทุกผู้บนเกาะขอนวิเวกก็มองไปยังจุด ๆ เดียวโดยพร้อมเพรียงกัน

ไกลออกไปในสมุทร เรือท้องแบนลำหนึ่งล่องล้อคลื่นลม มีคนสามคนอยู่บนนั้น

ซึ่งก็คือซูอี้ ซีหนิง และฝานจุย

จิ่งเฉิงแห่งเผ่าภูตวาฬยักษ์ออกมาทักทายด้วยรอยยิ้มทันที “สหายเต๋าทั้งสาม เรากำลังรอพวกเจ้าอยู่เลย!”

ไม่นานนัก พวกซูอี้ก็ก้าวลงจากเรือท้องแบนมาสู่เกาะขอนวิเวก

บางทีอาจเป็นเพราะเขาสามารถถอดความอักษรลับวังมังกรได้ แม้ซูอี้จะทำตัวเงียบเชียบ ก็ยังเป็นที่สนใจมากมาย

“หลี่เสวียนจวิน!”

สีหน้าของฉินเจี้ยนซูพลันดำคล้ำ ความแค้นทั้งใหม่เก่าคละคลุ้งในใจ โกรธเกลียดแทบอยากฉีกร่างกลืนกินทั้งเป็นเสียเดี๋ยวนี้

เนตรงามของชิงอู่วูบไหว กล่าวเสียงเบาหวิว “การฝึกฝนขอบเขตอัศจรรย์ขั้นต้น? หลี่เสวียนจวินผู้นี้มิเพียงรับมือยาก แต่ยังซุกซ่อนการฝึกฝนไว้อย่างเห็นได้ชัด!”

“ต้องเป็นเช่นนั้นแน่”

จินจู๋หลิวกล่าว “หาไม่ มีหรือฝั่งพี่ฉินจะถูกกดดันจนต้องใช้อำนาจฝึกฝนระดับแกนรวมศูนย์จนจบที่ต้องหายนะเทพตกตายอย่างอนาถ?”

ทันใดนั้น ฉินเจี้ยนซูก็เหมือนถูกใครสักคนทิ่มแทงหัวใจอย่างรุนแรง เดือดดาลแทบสบถสาปแช่ง ไฉนต้องพูดเรื่องนี้ออกมาด้วย!?

คิ้วของชิงเซียวขมวดหากัน “แปลกจริง ไฉนข้าจึงรู้สึกคุ้นกับเจ้าคนผู้นี้ชอบกล?”

คุ้นเคย?

ทุกคนนิ่งไปอย่างงุนงง

กงหยางอวี่คลี่ยิ้มกล่าว “เรื่องนี้ง่ายมาก ให้ข้าพินิจหน้าจริงของเขาก่อน บางทีอาจได้เบาะแสก็ได้”

ว่าแล้ว ดวงตาของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นลึกล้ำเยี่ยงวังวน อักขระประหลาดสีม่วงปรากฏขึ้นจับจ้องไปทางซูอี้ที่เพิ่งมาถึงเกาะขอนวิเวก

วิชาสุญตาม่วงสืบสวรรค์!

เคล็ดวิชาสูงสุดแสนอัศจรรย์ เมื่อใช้โดยอำนาจสายเลือดของกงหยางอวี่ มันก็เพียงพอต่อการสืบตัวตนผ่านมายาปลอมแปลงใด ๆ ได้!

ทันใดนั้น ซูอี้ซึ่งอยู่ห่างออกไปพลันเงยหน้าขึ้นสบราวทำนายไว้ และยามนี้เอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างเย็นเยียบ

“บังอาจ!”

มีเพียงสองคำ ทว่าพวกมันบรรจุอำนาจมหาวิถีไว้ ยามกระทบโสต ทุกผู้ต่างมิรู้สึกถึงสิ่งอื่นใด

ทว่ายามกระทบโสตกงหยางอวี่ จิตวิญญาณของเขาก็สะท้านสะเทือน ศีรษะปวดแปลบทรมาน ดวงตาเห็นดาราพร่างพราย

‘วิชาสุญตาม่วงสืบสวรรค์’ ที่เขาเพิ่งใช้ออกมาถูกกระทบจนต้องหยุดลง

“กงหยางอวี่ ใครกันมอบความกล้าให้เจ้าใช้เคล็ดวิชาสืบคนรอบกายข้า?”

คู่เนตรพร่างประกายของซีหนิงเย็นเยียบ บรรยากาศสูงส่งปรากฏความยิ่งใหญ่กดดัน

ซูอี้อดเหลือบมองซีหนิงใหม่มิได้ ไม่คิดเลยว่าหญิงงามสะกดใจเช่นนี้จะมีบรรยากาศยิ่งใหญ่ทรงพลังเพียงนี้ยามฉุนโกรธ

ยิ่งกว่านั้น นางยังหยุดกงหยางอวี่ไว้ ไม่ให้ตรวจสอบเขาได้แต่แรกเริ่ม

วิธีการอันอหังการทรงพลังนี้ทำให้ซูอี้ลอบชื่นชม

สตรีผู้นี้กระทำการยอดเยี่ยมจริง ๆ!

ยากนักที่จะที่ไม่ชื่นชม!

ตอนที่ 1,808: ประตูมังกร

การที่จู่ ๆ ซีหนิงก็เดือดดาลออกตัวปกป้องซูอี้ทำให้ทุกคนที่นี่ต่างประหลาดใจ

บรรยากาศพลันเปลี่ยนเป็นตึงเครียดอย่างเงียบเชียบ

ผู้แข็งแกร่งบางคนซึ่งเดิมพยายามใช้เคล็ดวิชาหรือสมบัติสืบใบหน้าจริงของซูอี้ต่างทิ้งความคิดและไม่กล้าก่อกวนอีก

และสายตามากมายก็มองไปยังชิงเซียว กงหยางอวี่ จินจู๋หลิวและคณะเป็นตาเดียว

นับแต่มารวมตัวกัน พวกเขาก็ได้ยินมาแล้วว่าบุตรสวรรค์ชิงเซียวและซีหนิงเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน!

“ซีหนิง เจ้าจะอหังการไปแล้ว”

กงหยางอวี่หน้าดำคล้ำ กล่าวออกมาเสียงเย็น “คนข้างกายเจ้าเปลี่ยนรูปลักษณ์ซ่อนหน้าจริง ข้าแค่สงสัยว่าตัวตนของเขามีปัญหาหรือไม่ ตรวจสอบมิได้หรือไร?”

ซีหนิงกล่าวเสียงเรียบ “ไม่คิดบ้างหรือว่าข้าใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างฆ่าเจ้าได้?”

“เจ้า…”

กงหยางอวี่ขมวดคิ้ว

“มิเชื่อหรือ?”

ซีหนิงเดินไปหา ดวงตาพร่างพราวเย็นเยียบ จิตสังหารแผ่คลุ้งบนร่าง “เชื่อหรือไม่ หากข้าโกรธเคืองลงมือจริง ๆ ต่อให้ชิงเซียวลงมือ เขาก็คุ้มกันชีวิตสุนัขอย่างเจ้ามิได้?”

เหล่าผู้ฟังต่างเงียบสนิท ไม่อาจบอกได้ว่ามีผู้เปลี่ยนสีหน้ามากมายเพียงไร

ไร้ผู้ใดคาดคิดว่าบุตรีแห่งสวรรค์ผู้มีอุปนิสัยสงบเสงี่ยมจะดุร้ายได้เพียงนี้!

นางข่มขู่บุตรแห่งสวรรค์ผู้หนึ่งต่อหน้าสาธารณชน!!!

เรื่องน่าสะพรึงกลัวสูงสุดคือ ยามเรียวขาเพรียวตรงคู่นั้นเยื้องย่าง จิตสังหารก็พวยพุ่งสู่โลกา ตรึงร่างกงหยางอวี่อย่างหนักแน่น เห็นได้ชัดว่านางพร้อมลงมือทุกเมื่อ!

กงหยางอวี่สัมผัสได้ชัดเจนเช่นกัน

จิตสังหารจากซีหนิงนั้นหาซุกซ่อนไม่ ทำให้เขาสัมผัสถึงแรงกดดันมหาศาลปะทะหน้า

บ่าวเฒ่ารับใช้กงหยางอวี่กล่าวเสียงเย็น “ท่านซีหนิง ท่านข่มขู่นายน้อยของข้าเช่นนี้ จะรังแกกันเกินไปแล้วนะ!”

ซีหนิงยกหัตถ์หยกขึ้นวาด

ฉัวะ!!!

บ่าวเฒ่ามิทันหลบ ใบหน้าของเขาถูกตบฉาดจนฟันหลุดร่วง แก้มยุบร่างหมุนติ้ว ๆ จนร่วงลงไปกองกับพื้น

เหตุการณ์นี้กล่าวได้ว่าช่างน่าอับอาย

เกิดเสียงสูดปากขึ้นในบริเวณ สายตาบางคู่ที่มองมายังซีหนิงเผยเค้าความพรั่นพรึง

สตรีผู้นี้อหังการอย่างแท้จริง!!

ซูอี้มองเงาร่างอันหยิ่งทะนงของซีหนิง มิอาจซุกซ่อนความชื่นชมจากใจในแววตาได้อีก

ทุกคนที่นี่ล้วนแล้วแข็งแกร่ง บุตรธิดาแห่งสวรรค์เนืองแน่นเช่นไม้ในป่าใหญ่

ทว่าด้านการวางตัว ซีหนิงล้ำเลิศเกินใคร!

“เจ้าทำผิดก่อน แต่ยังกล้ามาเห่าหอนตรงหน้าข้า กงหยางอวี่ เจ้าคิดเห็นเช่นไรที่ข้าสั่งสอนบริวารเจ้า?”

ดวงตาของซีหนิงเย็นเยียบ จับจ้องยังกงหยางอวี่

กงหยางอวี่โกรธจัด สีหน้าบึ้งตึง

ขณะที่เขากำลังจะกล่าวบางอย่าง ชิงเซียวพลันกล่าวขัดเสียก่อน “ซีหนิง ไม่ใช่ว่าเจ้าบาดเจ็บหนัก ณ ทะเลบูรพาเมื่อไม่กี่วันก่อนยามเผชิญหน้ากันมิใช่หรือ ไฉนต้องไปพาลใส่ผู้อื่นด้วย?”

ตู้ม!

อำนาจหนักหนาเกินเข้าใจแผ่ออกจากร่างของชิงเซียว

เผชิญหน้ากับซีหนิงจากไกล ๆ ทำให้บรรยากาศทั่วทิศตึงเครียดขึ้นมาทันตา!

“ได้สิ เจ้ากับข้าต่อสู้ชี้วัดเป็นตายที่นี่เลยจะเป็นไรไป?”

ซีหนิงกล่าวลอย ๆ “พวกคนฝ่ายเจ้าจะลงมือด้วยกันเลยก็ได้ ดูซิว่าข้าซีหนิงคิดจะถอยหรือไม่”

ทุกคนล้วนตะลึง

ช่างไร้เมตตา! ประกาศสงครามโดยมิสนเป็นตาย!

สีหน้าของชิงเซียวยากตีความ

จินจู๋หลิว กงหยางอวี่ ฉินเจี้ยนซูและคนอื่น ๆ เองก็หน้าดำคล้ำ แน่นอน พวกเขาหากลัวเกรงซีหนิงไม่ แต่พวกเขากังวลว่าหากฉีกหน้าออกรบกันจริง ๆ พวกเขาทั้งหมดจะต้องหายนะเทพกันสิ้น!

เพราะถึงอย่างไร ใครเล่าจะสะกดการฝึกฝนได้ในศึกเดิมพันชีวิต?

เมื่อเปิดเผยการฝึกฝนแท้จริงออกมา หายนะเทพได้หมายหัวพวกเขาแน่ ๆ!

แล้วจะมีสักกี่คนที่รับผลกระทบได้?

มิต้องพูดถึงว่าพวกเขาล้วนมายังซากวังมังกรกันหนนี้ ยังไม่ทันได้เริ่มปฏิบัติการ แล้วใครจะยอมมาสู้กับซีหนิง?

“กระไรนี่ มิกล้าหรือ?”

ริมฝีปากสีกุหลาบของซีหนิงยกยิ้มล้อเลียน “เข้าใจแล้ว ดูเหมือนพวกเจ้าจะมีคนมาก แต่ที่แท้ก็แค่ขยะกองหนึ่ง”

ดวงตาของชิงเซียวพลุ่งพล่านด้วยจิตสังหาร เดือดดาลอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าเขาก็ยิ้มเยาะออกมาทันที “ซีหนิง ข้าพอจะเดาได้แล้วว่าเจ้าคิดเช่นไร ก็แค่เพราะตระหนักว่าสถานการณ์มิสู้ดี จึงทำทีเหมือนจะต่อสู้ ให้พวกข้าต้องหายนะกันไปเองสิท่า”

เขาสูดลมหายใจลึก ๆ สงบสีหน้าตนลง “แต่ในเมื่อเจ้ามิกลัวตาย ข้าชิงเซียวต้องกลัวหรือ? หากกล้าจริง เจ้ากล้าตัดสินกันหลังเข้าซากวังมังกรหรือไม่?”

“ได้”

ซีหนิงตอบตกลงโดยไม่คิด

ยามนี้ จิ่งเฉิงรีบร้อนเข้ามาเกลี้ยกล่อม “ทุกท่าน เราจะไปยังซากวังมังกรกันเดี๋ยวนี้แล้ว หากล่าช้า เกรงว่าจะส่งผลต่อการค้นหาโอกาสของทุกท่าน ถูกผู้อื่นนำหน้าไปก่อนได้นะ”

หัวใจทุกคนหนาวเยือก

พวกเขาย่อมเข้าใจความนัยของจิ่งเฉิง

‘ผู้อื่น’ ที่ว่านั่นก็คือยอดฝีมือจากขุมกำลังยักษ์ใหญ่แห่งแดนเซียนทั้งหลาย หากปล่อยให้คนเหล่านั้นนำหน้าจริง คงไร้ผู้ใดรับได้แน่นอน

“ในเมื่อทุกคนพร้อมหน้า เช่นนั้นไปกันเถอะ”

ชิงเซียวกล่าวเสียงทุ้มลึก

“ได้!”

จิ่งเฉิงรีบรับคำ และเขากับจิ่งหงอวี่ก็ละล่องเวหานำทางสู่ทะเลไกลออกไป

คนอื่น ๆ ติดตามไปเบื้องหลัง ซีหนิง ซูอี้ และฝานจุยก็อยู่ในขบวนด้วย

ทว่าน้อยคนนักจะกล้าเข้าใกล้พวกเขา ทุกคนล้วนหลบไปไกลโดยมิรู้ตน

ซีหนิงหาสนใจไม่

ซูอี้เองก็เช่นกัน

มีเพียงสีหน้าของฝานจุยเจือความเศร้าเล็กน้อย

ยามนี้ คุณหนูออกหน้าปกป้องหลี่เสวียนจวินอย่างดุดัน เกือบฉีกหน้าต่อสู้กันตรง ๆ เป็นการปลุกจิตสังหารของพวกชิงเซียวโดยสมบูรณ์

มิต้องคิดก็รู้ว่าเมื่อไปถึงซากวังมังกร พวกชิงเซียวจะล้างแค้นเอาคืนแน่นอน!

“สหายเต๋าหลี่ เจ้าก็เห็นแล้วว่าคุณหนูถือเจ้าเป็นคนของนาง แต่เจ้ายังซุกซ่อนที่มา มันไม่… เกินสมควรไปหน่อยหรือ?”

ฝานจุยกล่าว

มุมมองของเขาต่อซูอี้นั้นซับซ้อน ทั้งระแวงและชื่นชม

เขาระแวงตรงที่ซูอี้มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นมากมาย เขาจึงมิอาจอยู่เฉยไร้ระแวงได้

สิ่งที่เขาชื่นชมคือ ซูอี้ไม่เพียงเชี่ยวชาญอักษรลับวังมังกร แต่ยังสามารถทำให้ฉินเจี้ยนซูบาดเจ็บยับเยินเหนือเขตทะเลวังวนโลหิตได้ ความแข็งแกร่งเกินธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด

แต่เพราะเช่นนี้ ฝานจุยจึงกังวลว่าซูอี้จะมีจุดประสงค์แอบแฝงหรือไม่!

ซูอี้เหลือบมองฝานจุยและกล่าวว่า “คุณหนูของเจ้าน่าจะเดาตัวตนของข้าได้แล้ว ในเมื่อนางไม่รู้สึกผิดแปลก ไฉนเจ้าต้องกังวลด้วย?”

แล้วเขาก็นำไหสุราขึ้นมายกดื่ม

ฝานจุยผงะไป คุณหนูเดาตัวตนของอีกฝ่ายได้แล้วหรือ? เขาเอ่ยปากไถ่ถามซีหนิงทันที

เมื่อซีหนิงได้ยิน นางก็ทำเพียงแค่นเสียงในลำคอ มิได้กล่าวคำพูดอื่นใด

ครึ่งชั่วยามต่อมา เหนือทะเลอันขมุกขมัวแห่งหนึ่ง

จิ่งเฉิงและจิ่งหงอวี่หยุดฝีเท้า

บุคคลแรกนำคันฉ่องสำริดบานหนึ่งออกจากแขนเสื้อและโยนออกไป

วูบ!

คันฉ่องสำริดเรื่อเรืองแสงศักดิ์สิทธิ์สีขาวดุจหิมะ กวาดไปทั่วฟ้าดิน

ทุกคนต่างหยีตาลง สัมผัสได้ชัดเจนว่ามีอำนาจมิติลึกลับสายหนึ่งปรากฏขึ้นในบริเวณสมุทรนี้ แปรเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลา

ภายใต้อิทธิพลของอำนาจมิตินี้ ท้องนภาพลันมืดสลัว สารพัดร่องรอยบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนสุญญะ

จากนั้น ภาพหนึ่งในฟ้าดินเหนือทะเลก็แปรเปลี่ยนอย่างมหันต์ ทะเลคลั่งเดือดพล่าน ท้องนภาจมลงอย่างต่อเนื่อง

สุญญะตรงหน้าหดตัวไม่หยุดยั้ง จนกระทั่งควบแน่นเป็นประตูบานหนึ่ง!

ประตูบานนั้นเชื่อมนภาจรดผืนสมุทร พิรุณแสงแห่งมิติเวลาอันตระการพิศวงปรากฏขึ้นรายล้อม แปลงเปลี่ยนเป็นมังกรทิพย์ขดตัวให้เห็นเลือนราง

“นี่…”

หัวใจทุกคนอดเต้นกระตุกมิได้

“ที่แท้ก็เป็นศาสตร์ทับซ้อนมิติ ใช้อำนาจมิติเวลาเข้าช่วยจึงเปิดประตูสู่โลกเร้นลับนี้ได้!”

ดวงตาของซีหนิงเรืองประกาย “นี่เป็นวิธีการอันมีเพียงเทพที่ควบคุมได้ หากแน่ใจแล้วว่าประตูบานนี้นำสู่ซากวังมังกร มันก็หมายความว่าในหมู่บรรพชนวังมังกรต้องมีตัวตนวิถีเทพอยู่… เทพมังกร!”

ซูอี้ครุ่นคิด

เขากำลังสงสัยว่าจะสามารถใช้อำนาจ ‘ข้ามเขตแดน’ ของพฤกษาหมื่นภูมิบุกเข้าออกจากแดนดินหลังประตูนี้ได้หรือไม่

“ทุกท่าน นี่คือ ‘ประตูมังกร’ ทางเข้าวังมังกรทะเลบูรพา!”

จิ่งเฉิงกล่าวขึ้น “แม้วังมังกรจะล่มสลายไปตั้งแต่ยุคสุดวิเวก ประตูมังกรลึกลับนี้และซากวังมังกรก็ยังคงอยู่ในโลกหล้า!”

ว่าแล้ว เขาก็ชี้ไปยัง ‘ประตูมังกร’ อันเชื่อมนภาจรดน่านน้ำ และกล่าวว่า “หากเข้าประตูนั้นไป พวกท่านก็จะเข้าไปยังซากวังมังกรอันเปรียบเช่นโลกอันเก่าแก่โบราณได้ ในอดีตที่เผ่าของข้าเข้าไปในนี้หลายต่อหลายหน สิ่งที่เราพบก็เป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น”

เขาเบนสายตามองทุกคนรอบข้าง กล่าวด้วยรอยยิ้ม “แน่นอน หนนี้เมื่อสหายเต๋าทั้งหลายมาด้วยกัน เราจะต้องสามารถขุดค้นพบโอกาสเกินคาดคิดได้มากมายแน่นอน”

หลังเว้นช่วงเล็กน้อย จิ่งเฉิงก็กล่าวว่า “แต่ข้าต้องเตือนพวกท่านไว้ ว่าเมื่อเข้าไปในประตูมังกรนี้ ทุกสิ่งจะแปรเปลี่ยนในพริบตา อำนาจกฎเกณฑ์ในวังมังกรร้ายกาจรุนแรงอย่างยิ่ง หากตัวตนใต้ระดับมหาเซียนเข้าไปจะตกตายแน่นอน และตัวตนเหนือระดับมหายุทธ์จะถูกสะกดข่มตอบโต้อย่างร้ายแรง”

ทุกคนดูสงบ ไร้ความประหลาดใจ พวกเขารู้เรื่องนี้ตั้งแต่ในงานประมูลแล้ว

“นอกจากนั้น หลังเข้าสู่ประตูมังกร ทุกท่านจะปรากฏยังบริเวณรอบนอกซากวังมังกรกระจายตัวกันไปตามอำนาจการแปรผันแห่งมิติเวลา”

จิ่งเฉิงกล่าวต่อ “เมื่อไปถึง พวกท่านควรรวมตัวกันลงมือโดยเร็วที่สุดจะดีกว่า”

ทันใดนั้น หลายคนก็ขมวดคิ้ว เรื่องนี้ พวกเขามิเคยได้ยินมาก่อน

“มิเป็นไรหรอก เรื่องนี้หามีผลต่อแผนของเราไม่ เมื่อไปถึง ให้ทุกคนรวมตัวกันก่อน แล้วค่อยทำตามแผนเดิม”

ชิงเซียวรีบบอกกล่าว “จำไว้ว่าเป้าหมายแรกคือจับตัวจิ่งเฉิงและจิ่งหงอวี่ให้ได้ก่อน แล้วค่อยหาโอกาสไปลงมือกับซีหนิงและหลี่เสวียนจวิน!”

“ได้!”

ทุกคนต่างตอบรับ

ขณะเดียวกัน เสียงของจิ่งหงอวี่ก็ดังขึ้นกะทันหันในโสตของซูอี้

“สหายเต๋าหลี่ หากไปถึงซากวังมังกร หากพบอันตรายใดอันเกินหยุดยั้ง เจ้าติดต่อเราได้นะ”

“ถึงยามนั้น ไม่ว่าเจ้าจะอยู่หนใด แค่ขยี้แผ่นป้ายนี้ ข้าจะไปพบเจ้าโดยเร็วที่สุด”

ว่าแล้ว จิ่งหงอวี่ก็ส่งป้ายหยกแผ่นหนึ่งให้ซูอี้

ซูอี้มิได้ปฏิเสธ รับป้ายหยกแผ่นนั้นมา

แน่นอน เผ่าภูตวาฬยักษ์ไม่ได้ทำเช่นนี้ด้วยน้ำใจ แต่เป็นเพราะเขาอ่านอักขระลับวังมังกรได้!

คนอื่น ๆ เองก็สังเกตเห็นภาพนี้และมีสีหน้าแตกต่างออกไป

แต่ไร้คำพูดใดถูกกล่าว ทุกคนต่างรู้ว่าเมื่อเข้าไปในซากวังมังกรได้โดยแท้จริงหลี่เสวียนจวินผู้สามารถอ่านอักขระลับวังมังกรได้ย่อมกลายเป็นอาหารอันโอชะที่ทุกคนประชันแย่งชิง!

ตอนที่ 1,809: ต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่ง

ไม่นานนัก จิ่งเฉิงก็นำทุกคนเข้าสู่ประตูมังกรพร้อม ๆ กับจิ่งหงอวี่ ร่างของทั้งสองหายวับไปทันใด

หลังเห็นเช่นนี้ คนอื่น ๆ เองก็ลงมือ

“ซีหนิง ข้าจะตั้งตารอพบเจ้าที่ซากวังมังกรนะ”

ดวงตาของชิงเซียวเหลือบมองซีหนิงอย่างเย็นเยียบ แล้วเขากับจินจู๋หลิว กงหยางอวี่ และคณะก็ทะยานสู่ประตูมังกรไกลออกไป

ไม่นานนักก็เหลือเพียงสามคน ซูอี้ ซีหนิง และฝานจุย

“สหายเต๋า เจ้ารู้สึกหรือไม่ว่าการสำรวจซากวังมังกรหนนี้เหมือนเป็นแผนสังหารที่เตรียมไว้ล่วงหน้า?”

ซีหนิงถามขึ้นกะทันหัน

ซูอี้พยักหน้า “ทุกคนล้วนมีเจตนาร้าย เพื่อชิงโอกาสในซากวังมังกร พวกเขาย่อมต้องฆ่าฟันกันอย่างมิอาจเลี่ยง”

หลังเว้นช่วงเล็กน้อย ดวงตาของเขาก็มองประตูมังกรอย่างล้ำลึก และกล่าวว่า “คนอื่น ๆ เองก็น่าจะรู้เรื่องนี้เช่นกัน หากจะมีผู้ใดวางแผนล่วงหน้าได้ ผู้ต้องสงสัยสูงสุดก็คือเผ่าภูตวาฬยักษ์นั่นแหละ”

ซีหนิงกล่าว “อย่างไรก็ระวังตัวด้วย”

ซูอี้แย้มยิ้ม “เจ้าก็เช่นกัน”

ขณะเสวนา พวกเขาเองก็เข้าไปในประตูมังกรเช่นกัน ยามนี้ ยอดฝีมือในปฏิบัติการนี้ทั้งหมดก็เข้าสู่ซากวังมังกรกันหมดแล้ว

และโลกหล้าแห่งนี้ก็บังเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมหันต์

อำนาจมิติทับซ้อนปรากฏขึ้นท่วมประตูมังกรอันสูงตระหง่านเชื่อมฟ้าดินนี้เยี่ยงคลื่นถมทะเล

เพียงพริบตา สรรพสิ่งก็คืนสู่ปกติ

คลื่นลมโถมพัด ท้องนภากว้างไกล ไร้ร่องรอยใด ๆ ว่าประตูมังกรเพิ่งปรากฏขึ้นที่นี่

ทว่าทันใดนั้น แสงสีเทาก็วูบไหวปรากฏ สร้างเป็นรูปหนังสือเล่มหนึ่งกลางอากาศ

หนังสือเปิดออกเงียบเชียบ ปรากฏหน้ากระดาษว่าง ๆ หน้าหนึ่ง และข้อความบรรทัดหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ‘ม่านถูกเปิดออกแล้ว ยามผลกรรมพันเกี่ยว ความเป็นความตายจะถูกตัดสินด้วยเปลวเพลิงและโลหิต’

‘จุดจบของเรื่องนี้ ข้าจะเป็นผู้ลิขิต’

ฉัวะ!

เกิดเหตุอันคุ้นเคยขึ้นอีกหน รอยร้าวนับไม่ถ้วนบังเกิดบนหน้ากระดาษ เผยเค้าลางมอดไหม้จวนเจียน

‘บัดซบ สิ่งผิดปกติอันมิอาจควบคุมด้วยกฎแห่งผลกรรมโผล่มาอีกแล้ว!’

‘เพราะเหตุใดกัน?’

‘ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร อย่าให้ข้าจับได้เชียว!’

ไม่นานนัก วาจาอันเหมือนระบายอารมณ์นี้ก็ถูกขีดฆ่าลบหายไป

และคำว่า ‘ผู้ลิขิต’ ในย่อหน้า ‘จุดจบของเรื่องนี้…’ ก็ถูกเปลี่ยนเป็น ‘สักขี’

แล้วรอยร้าวบนหน้าหนังสือก็หายไป จากนั้น หนังสือลึกลับนี้ก็กลายเป็นเส้นแสงสีเทาหายวับไป

แต่ไม่นานนัก ห่างออกไป เรือลำน้อยเปี่ยมด้วยปราณฮุ่นตุ้นพลันปรากฏขึ้นมายังน่านน้ำนี้อย่างเงียบเชียบ

เรือลำนี้ยาวเพียงจั้ง ทั่วลำปกคลุมด้วยปราณฮุ่นตุ้นหนาแน่นเช่นหมอก

มีเงาร่างหนึ่งปรากฏที่ท้ายเรืออย่างคลุมเครือ มิอาจมองเห็นได้ชัดเจน

เรือลำนั้นลอยละล่องเหนือท้องสมุทรชั่วครู่หนึ่งราวกับกำลังหาบางอย่าง และครู่ต่อมามันก็ละล่องหายลับไป

……

ณ ซากวังมังกร บริเวณรอบนอก

ระหว่างทิวเขาแห่งหนึ่ง รอบข้างแดงก่ำดุจโลหิตราวถูกพิรุณโลหิตซัดสาดทั่วขุนเขาอันเหี่ยวเฉานี้

บนผาเปื้อนเลือดแห่งหนึ่งมีต้นท้อประหลาดหยั่งรากอยู่

ต้นท้อนี้สูงเพียงจั้ง เป็นสีทองแดง บนกิ่งก้านไร้ใบมีเมฆหมอกสีแดงเวียนวน และปลายกิ่งบนสุดมีลูกท้ออัคคีผลหนึ่งห้อยอยู่

ลูกท้ออัคคีลูกนี้ขนาดไม่ใหญ่ เพียงกำปั้นหนึ่งเท่านั้น ทว่าพื้นผิวของมันกลับเรืองรองด้วยพิรุณแสงแดงฉานดุจตะวันดวงน้อย

เห็นได้อย่างคลุมเครือว่าท้ออัคคีนี้เหมือนกำลังหายใจ ดูดซับหมอกสีแดงบนอากาศรอบข้างอย่างต่อเนื่อง!

“ต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่ง?”

ไกลออกไป ซูอี้มองต้นท้อนี้แล้วอดประหลาดใจมิได้

ต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งนี้ดูสูงเพียงจั้ง ทว่าแท้จริงแล้วแสนอัศจรรย์นัก!

เพราะวัตถุศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้จะเติบโตหนึ่งชุ่นในทุกหมื่นปี! และไม่ออกผลจวบจนสูงได้สามฉื่อ

กล่าวคือ ต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามแสนปีกว่าจะหยั่งรากเติบโตจนออกผลได้!

และต้นท้อตรงหน้าเขานี้ก็สูงมากแล้ว! ซูอี้ไม่ต้องใช้เวลาครุ่นคิดก็ทราบได้ว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นเมื่อล้าน ๆ ปีก่อน ณ ยุคสุดวิเวก!

“ข้าโชคดีเพียงนั้นเลยหรือ?” ซูอี้กระซิบ

เขาเพิ่งเข้ามาในซากวังมังกร แล้วก็บังเอิญมาโผล่ในดินแดนสีเลือดอันแร้นแค้นนี้ ประสบเข้ากับต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งโดยมิต้องเสียเวลาสำรวจ

โชคเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกราวเห็นชิ้นเนื้อร่วงจากสวรรค์

ไม่ใช่ว่าซูอี้มิเคยพบสมบัตินี้มาก่อน ทว่าต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งนี้หายากจริงแท้ ก่อนยุคอวสานเซียนมาถึง มันเคยเป็นสมบัติเลิศล้ำแห่งฟ้าดิน พบได้แต่ไม่อาจครอบครองในสายตาตัวตนขอบเขตมหาศาล!

ในอดีตชาติของเขา หวังเย่เคยเห็นเพียงบันทึกเกี่ยวกับต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งจากในคัมภีร์ต่าง ๆ กล่าวกันว่าวัตถุนี้มีอำนาจที่มาของ ‘เพลิงทิพย์หวนสะพรั่ง’ ซึ่งมิเพียงสามารถช่วยตัวตนขอบเขตมหาศาลหล่อหลอมกฎเกณฑ์วิถีเซียนได้เท่านั้น ยังทำให้มหาอำนาจระดับแกนรวมศูนย์สร้าง ‘ประกายเพลิงขอบเขตมหาศาล’ ได้ด้วย!

หัวใจของวิถีระดับแกนรวมศูนย์คือการสร้าง ‘ประกายเพลิงมหาวิถี’ ขึ้น หากเพลิงไม่ดับมอด วิญญาณก็จะยังคงอยู่!

เพราะมีประกายเพลิงขอบเขตมหาศาลอยู่นี้เอง ตัวตนระดับแกนรวมศูนย์จึงสร้างโลกเร้นลับมหาวิถีของตนได้!

และ ‘เพลิงทิพย์หวนสะพรั่ง’ ในผลจากต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งนี้ก็ควรค่ากล่าวขานว่าเป็น ‘ประกายเพลิงขอบเขตมหาศาล’ ชั้นหนึ่งโดยแน่แท้!

ดังนั้น การที่ซูอี้พบสมบัติเช่นนี้ทันทีที่มาถึงซากวังมังกร เขาจึงแสนประหลาดใจ

ขณะครุ่นคิด ซูอี้ก็ทะยานเวหาเข้าไปใกล้

“อำนาจกฎแห่งฟ้าดินในวังมังกรนี้แตกต่างจากโลกภายนอกจริงแท้ มันแน่นหนารุนแรงยิ่งนัก หากตัวตนใต้ระดับมหาเซียนเข้าไปจะตกตายแน่นอน และตัวตนเหนือระดับมหายุทธ์จะถูกสะกดข่มตอบโต้อย่างร้ายแรง”

“มิน่าจิ่งเฉิงจึงบอกว่าตัวตนใต้ระดับมหาเซียนลงมามีแต่ต้องตาย แค่อำนาจในฟ้าดินนี้ ตัวตนใต้ระดับมหาเซียนก็มิอาจต่อกรได้แล้ว”

ระหว่างทาง ซูอี้เยื้องย่างไม่รีบร้อน

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอำนาจกฎเกณฑ์ในซากวังมังกรนี้ประหลาดและพิเศษยิ่ง

แม้การฝึกฝนของเขาจะอยู่ในขอบเขตอัศจรรย์ขั้นต้น ยามเคลื่อนกายเหนือนภา เขาก็ยังรู้สึกติดขัดราวเดินในปลักโคลน

มันมาจากการกดข่มแห่งกฎสวรรค์ทั่วฟ้าดิน!

นอกจากนั้น ในกฎสวรรค์นี้ยังมีปราณทำลายล้างอันแปลกประหลาดยิ่งแฝงอยู่ด้วย คล้ายคลึงกับกฎแห่งยุคสมัยในมือทวยเทพนัก

สิ่งนี้ทำให้ซูอี้ตระหนักว่าจิ่งเฉิงกล่าวได้ถูกต้อง เมื่อตัวตนเหนือระดับมหายุทธ์มา พวกเขาจะถูกอำนาจทำลายล้างประหลาดนั่นโจมตีแน่นอน!

กระทั่งตัวตนระดับมหายุทธ์ยังต้องระวังมิให้ถูก ‘อำนาจสวรรค์’ ประหลาดนี้โจมตี

“จากที่ซีหนิงว่า ‘ประตูมังกร’ ซึ่งเป็นทางเข้าสู่วังมังกรนี้ถูกสร้างขึ้นโดยเทพจากวังมังกรอย่างชัดเจน ซึ่งหมายความว่าบรรพชนของวังมังกรต้องมีอำนาจกฎแห่งยุคสมัยบางอย่างในมือ!”

“หากตีความเยี่ยงนั้น ก็ไม่น่าแปลกใจแล้วหากจะมีอำนาจทำลายล้างเช่นนี้ในกฎสวรรค์รอบซากวังมังกร”

ซูอี้ครุ่นคิด

‘หายนะเทพ’ ที่ปรากฏในยุคอวสานเซียนนี้ ท้ายที่สุดก็คืออำนาจกฎแห่งยุคสมัยที่ทวยเทพร่วมกันออกโรง!

และเช่นกัน อำนาจทำลายล้างประหลาดในกฎสวรรค์แห่งซากวังมังกรนี้ก็กล่าวได้ว่าเป็น ‘หายนะเทพ’ เพราะทั้งสองคล้ายกันเหลือเกิน! เป็นกฎแห่งยุคสมัยเหมือนกันด้วย!

“ดูเหมือนต้องระวังตัวไว้แล้วสิ บรรพชนของวังมังกรต้องมีเทพคุ้มกันอยู่ ทว่าพวกเขาก็ถูกทำลายราบคาบในยุคสุดวิเวก คาดการณ์ได้เลยว่าหายนะที่พวกเขาประสบต้องเหนือธรรมดาแน่แท้”

ขณะซูอี้ครุ่นคิด เขาก็มาถึงยังผาแห่งนั้นได้โดยไร้อุปสรรค

ทว่ายามเขาอยู่ห่างจากต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งเพียงสิบกว่าจั้ง คิ้วของซูอี้ก็ขมวดเล็กน้อย และชะงักไปกะทันหัน

ไร้อันตราย!

กระทั่งแดนดินถิ่นใกล้ยังไร้สัตว์ร้ายใด ๆ กบดาน ไร้อันตรายควรค่าให้ใส่ใจใด ๆ

ผิดปกติเกินไปแล้ว!

โอกาสใด ๆ ล้วนมาพร้อมหายนะทั้งสิ้น นี่คือการสอดประสานระหว่างโชคและเคราะห์

ยิ่งโอกาสหายาก หายนะที่ต้องเผชิญยิ่งร้ายกาจ

ทว่ายามนี้ รอบข้างต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งนี้กลับไร้ร่องรอยอันตราย ทำให้ซูอี้รู้สึกเกินจริงเล็กน้อย

ตู้ม! ทันใดนั้น เสียงคำรามเลื่อนลั่นก็ดังขึ้น

พร้อมกันนั้น ศรดอกหนึ่งอันปกคลุมด้วยเพลิงอสนีเจิดจรัสก็แหวกนภามาปรากฏเบื้องหลังซูอี้ พุ่งโจมตีอย่างดุดัน

วูบ! ซูอี้เคลื่อนกายหลบไปไกลเหนือเวหา

ศรนั้นสะบั้นผาแหลกลาญ กระทั่งต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งก็ร่วงลงไปกับมัน

และทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นคว้าต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งไว้เยี่ยงภูตพราย เป็นชายในชุดยาวผู้มีจอนผมขาวเยี่ยงหิมะผู้หนึ่ง

หลังเขาได้ต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งไป เขาก็เคลื่อนหนีไปห่าง ๆ ทันทีและหันมายิ้มให้ซูอี้ “ขออภัย สมบัติแห่งฟ้าดินนี้เป็นของเรา”

ซูอี้มองปราดเดียวก็ทราบว่าชายในชุดยาวผู้นี้เป็นมหาเซียนขอบเขตอัศจรรย์ขั้นสมบูรณ์จากเผ่าภูตปาเสอ!

“หลี่เสวียนจวิน นี่คือศึกชิงโอกาส ในเมื่อเราได้สมบัตินี้ก่อน ไม่ว่าเจ้าจะเต็มใจหรือไม่ เจ้าก็ต้องยอมรับมัน”

ขณะเดียวกัน อีกทิศหนึ่ง ชายชราชุดเทาผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้น พร้อมคันศรสำริดขนาดใหญ่

ศรซึ่งลอบโจมตีซูอี้เมื่อครู่มาจากมือคนผู้นี้

ทว่าขณะซูอี้เคลื่อนหลบ ชายในชุดยาวก็ฉวยโอกาสลงมือชิงต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งไป พวกเขาร่วมมือกันอย่างรู้ใจ

“ไปกันเถอะ” ชายในชุดยาวแย้มยิ้มให้ชายชราชุดเทาแล้วหันหลังจากไป

“ช้าก่อน”

ซูอี้กล่าวเตือน “พวกเจ้าไม่คิดหรือว่าต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งนั่นผิดปกติ?”

ชายในชุดยาวผงะไปแล้วอดเสสรวลมิได้ “ข้าว่าเพราะเจ้ามีปัญหามากกว่า จริงอยู่ที่เราฉวยโอกาสนี้ไป แต่เรามิอยากขัดแย้งกับเจ้าหรอกนะ ข้าแนะนำว่าเจ้าอย่าเข้ามายุ่งดีกว่า!”

ว่าแล้ว เขาก็เคลื่อนกายจากไปกับชายชราชุดเทา

ทว่าไม่ทันไร เหตุพลิกผันก็บังเกิด

ชายในชุดยาวเดิมทีตั้งใจจะเก็บต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งไป ทว่าทันใดนั้น หมอกสีแดงก็ระเบิดออกมาจากต้นท้อ กลบร่างของชายในชุดยาวไปทันที

“เร็วเข้า ช่วยข้าด้วย!!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาจากปากชายในชุดยาว “มีวิญญาณร้ายจะชิงร่างข้า!! ไม่นะ!”

ร่างของเขาดิ้นพล่าน แยกเขี้ยวปัดป่ายกรงเล็บราวกับอยากดิ้นให้หลุด ใบหน้าบิดเบี้ยวราววิญญาณดุร้าย

ชายชราชุดเทาถือคันศรสำริดใหญ่ตื่นตะลึงขนลุกขนพอง และแทนที่จะเข้าช่วย เขากลับเผ่นถอยไปไกล

“เห็นไหมเล่า มีปัญหาจริง ๆ ด้วย” หนึ่งเสียงรำพึงอย่างเวทนา แล้วร่างของซูอี้ก็ปรากฏขึ้นบนอากาศมิห่างไปนัก

ตอนที่ 1,810: อำนาจแห่งผลกรรม

หมอกสีแดงฉานหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของชายในชุดยาวอย่างบ้าคลั่ง

ใบหน้า ผิวกาย กระทั่งเส้นผมของเขาล้วนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเยี่ยงเพลิงผลาญ

กระทั่งดวงตาของเขาก็ทอประกายแดงชาด

“อย่า!”

ชายในชุดยาวกรีดร้องอย่างขื่นขม สีหน้าท่าทางบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมานของเขาทำให้ชายชราชุดเทาผู้ถือคันศรสำริดใหญ่รู้สึกเย็นวาบเมื่อมองจากไกล ๆ

เกิดอันใดขึ้นกันแน่?

คิ้วของซูอี้ก็ขมวดหากันเช่นกัน

มหาเซียนขอบเขตอัศจรรย์ขั้นสมบูรณ์นั้นห่างไกลจากขอบเขตมหาศาลเพียงก้าว ทว่ายามนี้ เขาเหมือนกับถูกต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งชิงไปเสียแล้ว!

ช่างน่าเหลือเชื่อ

ทันใดนั้น ชายในชุดยาวก็เชิดหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงก่ำจับจ้องชายชราชุดเทาผู้ถือคันธนูสำริดใหญ่

“เจ้า… ก็อยากชิงต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งของข้าไปเช่นกันหรือ?”

เขาดูดุดันอย่างยิ่ง เส้นผมสยาย ใบหน้าเหี้ยมเกรียม เปลี่ยนเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง

ชายชราชุดเทาสูดลมหายใจเฮือกแล้วทำท่าจะเผ่นหนี

“ไม่ว่าจะเป็นใคร ขอเพียงกล้าคิดอยากได้ต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งของข้า พวกมันต้องตาย!!”

ทันใดนั้น ชายในชุดยาวก็แผดเสียงร้องคำราม ก่อนจะพุ่งทะยานออกไป

ตู้ม!

เขาฟาดมือไปบนอากาศ แล้วเพลิงสีชาดก็แปรเปลี่ยนเป็นตรวนทิพย์นับพันปกคลุมท้องนภา ผนึกทางหนีของชายชราชุดเทาไว้

และเมื่อมือซึ่งแบอยู่กำแน่น ตรวนทิพย์นับพันก็ประสานเยี่ยงตาข่ายใหญ่พันรอบชายชราคนนั้นเอาไว้

“เปิด!!”

ชายชราชุดเทาร้องลั่น ก่อนจะใช้คันธนูสำริดฟาดเข้าใส่โดยตรง

ทว่ามันกลับไร้ผล เพียงชั่วพริบตา เขาก็ถูกตรวนทิพย์นับไม่ถ้วนตรึงร่างเอาไว้ เพลิงศักดิ์สิทธิ์สีชาดปะทุจากเส้นตรวน แผดเผาร่างของเขาสู่ธุลี ดับสูญในพริบตา

มหาเซียนขอบเขตอัศจรรย์ขั้นปลายจากเผ่าภูตปาเสอผู้หนึ่งตกตายลงอย่างน่าอนาถ!

ตั้งแต่ต้นจนจบ การดิ้นรนทำได้เพียงเล็กน้อย

คิ้วของซูอี้ขมวดน้อย ๆ

ดูเหมือนชายในชุดยาวผู้นี้จะถูกชิงร่างไปแล้ว!

และผู้ชิงร่างนั้นก็เป็นไปได้ว่าจะเป็นตัวตนขอบเขตมหาศาล หาไม่คงมิทรงพลังถึงเพียงนี้

“เจ้าเองก็หนีมิรอดเช่นกัน!”

บนพื้น ชายในชุดยาวหันขวับกลับมา คู่เนตรสีชาดจับจ้องซูอี้จากไกล ๆ

ก่อนชายหนุ่มจะทันได้พูด เขาก็ทะยานเข้ามาโจมตีอย่างบ้าคลั่ง

ตู้ม!

ตรวนทิพย์สีชาดนับพันปรากฏขึ้นหมายจะพันธนาการชายหนุ่ม

ซูอี้แค่นเสียงอย่างเย็นชา จากนั้นก็ทำท่ากระชากบนอากาศ

ตรวนทิพย์สีชาดเหล่านั้นต่างแหลกสลายในชั่วพริบตาราวทำจากกระดาษ

ทว่าน่าแปลกนัก พิรุณแสงสีชาดที่เปล่งออกจากตรวนกลับปลดปล่อยปราณประหลาดปกคลุมพื้นที่รอบกายซูอี้ในชั่วอึดใจถัดมา

วูบ!

อำนาจมหาวิถีพิทักษ์ร่างของซูอี้ถูกกัดกร่อน แสงสีชาดสายหนึ่งคืบคลานเข้าไปหาเขา

ม่านตาของชายหนุ่มหดเล็กน้อย จากนั้นจึงโคจรวิถีเต๋าทั่วทั้งร่างเพื่อบดขยี้และขจัดร่องรอยสีชาดนั้นออกไป

พลังนี้คืออันใดกัน?

คำสาป บาปกรรม หรือวิญญาณแค้น?

ไม่ใช่ทั้งนั้น!

เส้นแสงสีชาดนั้นสามารถกัดกร่อนอำนาจมหาวิถีระดับมหาเซียนได้ง่าย ๆ และเป็นครั้งแรกที่ซูอี้ได้พบพานมันตลอดหลายชาติภพผ่านมา

ตู้ม!

โดยไม่รีรอให้อีกฝ่ายครุ่นคิด ชายในชุดยาวพลันคว้ามือไปบนอากาศ หอกศึกสีชาดปรากฏขึ้นในมือ จากนั้นก็ทะยานเข้าโจมตีอย่างดุดัน

เพียงอำนาจจากการกระทำนั้นก็เกินกว่ามหาเซียนจะทำได้!

ซูอี้ขมวดคิ้วแล้วตั้งรับตรง ๆ ด้วยหนึ่งหมัด สลายหอกศึกสีชาดเล่มนั้น ก่อนที่หมัดของเขาจะฟาดเข้าใส่หน้าอกของชายชุดยาวราวไร้อุปสรรคใดขวางได้

เปรี้ยง!!!

ร่างของชายในชุดยาวกระเด็นถอย พร้อมกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดสาหัส เนื่องจากมีโลหิตหลั่งไหลจากหน้าอกที่ยุบตัว

ก่อนอีกฝ่ายจะทันตั้งหลักได้ ซูอี้ก็พุ่งเข้ามาคว้าคอคนผู้นั้นไว้ แล้วส่งอำนาจจากฝ่ามือกระแทกร่างของอีกฝ่ายอย่างจัง

ร่างของชายคนนั้นถูกฉีกกระชาก โลหิตสาดกระเซ็นทันที

ทว่ายามนี้ เงาสีแดงฉานเงาหนึ่งพลันพุ่งออกมาใส่ซูอี้ซึ่งอยู่ในระยะประชิด

ชายหนุ่มตบหลังมือเข้าใส่ เงาสีแดงพลันกระเด็นไปทันที

และในเวลานี้ เขาก็ได้เห็นรูปลักษณ์ของอีกฝ่ายถนัดตา เขาเป็นร่างวิญญาณที่มิใช่ทั้งคนและผี ปกคลุมด้วยหมอกสีชาดสั่นกระเพื่อมตลอดเวลา ใบหน้าคลุมเครือไม่อาจเห็นชัด ปราณบนร่างประหลาดและดุร้ายยิ่ง

“แปลกจริง ดูอย่างไรก็วิญญาณเฮี้ยน แต่มันก็ไม่เหมือนในเวลาเดียวกัน…”

ซูอี้ขมวดคิ้ว

เท่าที่เขารู้ เงาร่างสีแดงนี้เป็นเหมือนพลังงานประหลาดซึ่งแฝงร่างวิญญาณดุจปรสิต

สรุปก็คือ เงาสีแดงนั้นถูกอำนาจประหลาดช่วงชิงร่างไป!

เหลือเชื่อจริงๆ

“ฆ่า!”

เงาร่างสีชาดโจมตีเข้ามาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่งราวไร้เหตุผล

ซูอี้กดฝ่ามือลง

เปรี้ยง!

ชั่วอึดใจต่อมา เงาสีชาดก็ถูกตรึงบนเวหา จึงไม่อาจขยับไหวได้อีก

ซูอี้ตั้งใจจะทดสอบอีกฝ่ายอย่างจริงจัง จึงมิได้ลงมืออย่างไร้ความปรานี และเมื่อตรึงอีกฝ่ายได้แล้ว เขาก็แยกจิตสัมผัสสายหนึ่งทะลวงเข้าหว่างคิ้วของคู่ต่อสู้ราวคมดาบ

ตู้ม!!

เพียงชั่วพริบตาเดียว อำนาจประหลาดอันร้ายแรงก็ไหลตามจิตสัมผัสของซูอี้เข้าสู่ห้วงความนึกคิดของเขา

“ต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งต้นนั้น ข้าคือผู้ปลูก ต่อให้ข้าตายไป ผู้ใดก็ขโมยมิได้! ต่อให้เป็นเทพก็ไม่!!”

“ความโลภคือรากเหง้าแห่งหายนะ? บ้าบอ! เดิมทีมันก็เป็นของข้าอยู่แล้ว โลภอันใด?”

“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”

…เสียงคำรามเยี่ยงคนบ้าปรากฏขึ้นในอำนาจประหลาดนั้น หมอกสีชาดเริ่มแผ่กระจายในห้วงความนึกคิดของซูอี้

ความโลภคือรากเหง้าแห่งหายนะ!

หัวใจของชายหนุ่มตกตะลึง

เขาจำปริศนาวังมังกรที่ตนเองเป็นคนถอดรหัสได้ และในหมู่พวกมันก็มีประโยคนี้อยู่

นอกจากนั้นยังมีประโยคขาด ๆ หาย ๆ อย่างโชคเคราะห์ล้วนไร้ตัวตน มีเพียงมนุษย์กล่าวขานตนเอง ผลแห่งความดีและชั่วตามติดเยี่ยงเงาอยู่ด้วย

ยามนั้น บุตรีแห่งสวรรค์ซีหนิงคาดเดาได้ว่าการล่มสลายของวังมังกรน่าจะเกี่ยวข้องกับบันทึกผลกรรม ซึ่งเป็นหนึ่งในเก้าความลับแห่งจักรวาล!!

หรืออำนาจประหลาดบนเงาสีชาดนี้จะเป็นอำนาจแห่งผลกรรม?

เมื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ หัวใจของซูอี้ก็กระตุกวูบ เขาโคจรอำนาจเคล็ดพลังเวิ้งล้ำลึก แล้วจิตสัมผัสของเขาที่ควบแน่นดุจดาบก็กวาดไปทั่วห้วงความนึกคิด

เปรี้ยง!

หมอกสีชาดนั้นถูกลบไปทันใดเยี่ยงประสบคู่ปรับ!

และอำนาจประหลาดที่แผ่เข้าสู่ห้วงความนึกคิดของซูอี้ก็ดูเหมือนตื่นกลัว ก่อนจะเผ่นหนีออกไปในทันที

แต่มีหรือจะหนีพ้น?

ชายหนุ่มใช้เคล็ดพลังเวิ้งล้ำลึกเปลี่ยนห้วงความนึกคิดของเขาให้พัฒนาเป็นจิตวิญญาณธรรมลักษณ์ไร้ประมาณ ซึ่งอาบด้วยแสงวิถีลึกลับสีเข้ม ลบล้างอำนาจประหลาดนั้นไปในชั่วพริบตา!!

“ได้ผลจริง ๆ!”

ซูอี้ใจชื้น

ในหมู่อำนาจมหาวิถีมากมายที่เขาเชี่ยวชาญ เคล็ดพลังเวิ้งล้ำลึกนั้นเป็นปริศนาที่สุด หาโดดเด่นหรือด้อยไปกว่าวัฏสงสารไม่

เคล็ดพลังมหาวิถีนี้เป็นของขวัญที่ ‘ชาติแรก’ กลั่นขึ้นจากธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตาเพื่อมอบให้แก่เขา ซึ่งมันสามารถตัดบ่วงผลกรรมและห้ามชะตาได้!

ก่อนหน้านี้ ตัวตนในชาติแรกได้มอบเคล็ดพลังเวิ้งล้ำลึกนี้เพื่อให้เขาไม่ได้รับผลกระทบจากอดีตชาติของตนยามปลุกอำนาจมหาวิถีอดีตชาติขึ้นมา

ทว่า ตอนนี้ซูอี้ประจักษ์แล้วว่าเคล็ดพลังเวิ้งล้ำลึกนี้แข็งแกร่งมากเสียจนสามารถชำระหมอกสีแดงอันคาดจะเป็นอำนาจผลกรรมได้โดยง่าย!

‘บันทึกผลกรรมถือครองอำนาจแห่งผลกรรม เคล็ดพลังเวิ้งล้ำลึกตัดผลกรรมห้ามชะตาได้ หมายความว่าหากบันทึกผลกรรมอยู่ในซากวังมังกรจริง ข้าจะสามารถกำราบมันได้หรือ?’

ซูอี้ครุ่นคิด

ภายในซากวังมังกร หนังสือเล่มหนึ่งซึ่งลอยอยู่เหนือแท่นโบราณพลันสั่นสะท้าน ข้อความบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า

‘ไฉน… ข้าจึงรู้สึกถึงจิตมุ่งร้ายลึกล้ำได้กันหนอ?’

อึดใจต่อมา หนังสือเล่มนั้นก็หายวับไป

ในขณะนี้ ซูอี้เริ่มชำระล้างเงาสีแดงซึ่งถูกตรึงอยู่แล้ว!

มือขวาของเขายื่นออกไป ปลายนิ้วที่ปกคลุมด้วยเคล็ดพลังเวิ้งลึกลับกดลงบนเงานั้น

ตู้ม!

เงาสีแดงนั้นเหมือนถูกแผดเผา เพียงชั่วพริบตา รัศมีสีแดงบนร่างนั้นก็เลือนหาย เหลือเพียงร่างเงาวิญญาณซึ่งแทบจะโปร่งใสอยู่แล้ว

เมื่อมองดี ๆ อีกฝ่ายเป็นชายซึ่งดูเฒ่าชรา

เขาหัวเราะลั่นอย่างยินดียิ่ง “อิสระ ในที่สุดข้าก็เป็นอิสระจากการจองจำของ ‘อุปสรรคผลกรรม’ แล้วโว้ย! ฮ่า ๆๆ! ฮ่า ๆๆๆ!”

ก่อนซูอี้จะทันไหวตัว เงาวิญญาณอันแทบโปร่งใสของชายชราก็แปรเปลี่ยนเป็นพิรุณแสงสลายหายไป

“อุปสรรคผลกรรม?”

ดวงตาของชายหนุ่มวูบไหว และเขาพอจะเดาเหตุผลได้บ้างแล้ว

ชายชราผู้นี้น่าจะเป็นตัวตนขอบเขตมหาศาลผู้หนึ่งก่อนตกตาย ทว่าเขากลับถูกอำนาจผลกรรมเปลี่ยนเป็นเสี้ยววิญญาณที่ไม่ใช่ทั้งผีและคน สิงสถิตติดอยู่ในต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งต้นนั้น

ผลกรรมที่ว่านั้นย่อมมีที่มาที่ไป หากไร้สิ่งใดอื่น ต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งซึ่งเขาปลูกเองกับมือนั่นก็น่าจะเป็นที่มาของผลกรรมของเขา!

“สิ่งที่อาวรณ์ที่สุดในชีวิตกลับกลายเป็นกรรมตามติด และในที่สุดก็กลายเป็นเสี้ยววิญญาณดุจหายนะผลกรรม บ้าคลั่งกระหายการฆ่า ไม่ใช่ทั้งผีทั้งคน โศกเศร้าทรมาน น่าสงสาร”

ซูอี้รำพึงเบา ๆ

เหตุการณ์นี้ทำให้เขาประจักษ์ตั้งแต่ก้าวแรกว่าสมบัติลับแห่งจักรวาลอย่าง ‘บันทึกผลกรรม’ น่ากลัวเพียงใด มันกล่าวได้กระทั่งว่าชวนขนหัวลุก!

ต้องทราบว่าสรรพชีวิตในโลกหล้า ไม่ว่าจะเป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่หรือปุถุชนในวังวนเกิดแก่เจ็บตาย ใครบ้างไร้บ่วงผลกรรมพัวพัน?

บุญคุณความแค้น ความรักความชัง… ทุกผู้ล้วนมีเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา ไม่ว่าผู้ใดบนผืนพิภพล้วนมีผลกรรมตามติดตราบอวสาน!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าบันทึกผลกรรมสามารถใช้ผลกรรมเหล่านี้สร้างเป็นหายนะสังหารได้!

แน่นอนว่าทุกปัญหาย่อมมีทางแก้

ผู้ฝึกตนเดินบนวิถีท้าทายสวรรค์ แม้จะมีอุปสรรคผลกรรมมากมาย ทว่าผู้แข็งแกร่งก็สามารถต้านทานและสะบั้นมันได้!

ในสายตาของซูอี้ ความพิสดารของบันทึกผลกรรมน่าจะเป็นเพราะมันสามารถใช้กฎแห่งผลกรรม บงการเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาในสันดานมนุษย์เพื่อก่อหายนะได้!

แน่นอน นี่เป็นเพียงการคาดเดาของเขาเท่านั้น หากจะหาว่ามีปริศนาซุกซ่อนในบันทึกผลกรรมมากมายเพียงใด เขาก็ทำได้เพียงต้องหามันให้พบก่อนเท่านั้น

จากนั้นซูอี้ก็หันไปมองต้นท้อเพลิงหวนสะพรั่งซึ่งหลงเหลืออยู่ในสนามรบ

เพียงเอื้อมมือคว้า พฤกษาต้นนั้นก็ทะยานเข้าสู่มือ

วัตถุศักดิ์สิทธิ์นี้กล่าวได้ว่าเป็นสมบัติหายากอันเปี่ยมด้วยปราณเพลิงทิพย์หวนสะพรั่งหนาแน่น โดยเฉพาะลูกท้ออัคคีบนกิ่ง ซึ่งมีแดงสดเยี่ยงดวงตะวันยอแสง

สิ่งนี้ทำให้ซูอี้อดไม่ได้ที่จะใจเต้นแรงและครุ่นคิด

นี่ยังเป็นบริเวณรอบนอกของวังมังกร แต่ก็มีสมบัติล้ำเลิศแห่งฟ้าดินเช่นนี้อยู่ ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าจะมีสมบัติอะไรซุกซ่อนอยู่ภายในวังมังกรทะเลบูรพาอันกล่าวว่าเป็นขุมสมบัติหายากในตำนานโบราณนี้!