บุตรสาวของนางร้ายหวนคืนสู่ตำแหน่งฮองเฮา - บทที่ 37

ฉลองชัยชนะแบบฉบับฮ่องเต้หลี่เฉิน

หลี่เฉินไม่ชอบฟังบุรุษอื่นพูดจาล่วงเกินภรรยา เขาจับทวนยาว
แน่น ตวัดไปยังแม่ทัพแคว้นเสวียทันที บุรุษสองคนต่อสู้ เดี๋ยวหลบหลีก
บ้าง เดี๋ยวรุกบ้าง ครานี้ฮ่องเต้ไม่อยากรั้งรอ เขาจะฆ่าอีกฝ่ายทิ้ง
หลังจากนั้นกองทัพแคว้นเสวียย่อมใช้เวลาฟื้นฟูอีกนาน คงไม่มีหน้า
ล่วงเกินแคว้นอื่นอีก

ซ่งย่วนหยวนเห็นพระสวามีต่อสู้สุดกำลัง หญิงสาวควบคุม
บังเหียนม้าประชิดแม่ทัพแคว้นเสวียจากด้านหลัง หยิบกระบี่แหลมคม
ใช้สายตามองจุดที่จะสามารถตัดศีรษะอีกฝ่าย หลี่เฉินจึงให้ความ
ร่วมมือซ่งย่วนหยวนเป็นอย่างดี ชายหนุ่มหลอกล่อแม่ทัพแคว้นเสวียให้
เสียสมาธิโดยกวัดแกว่งทวนยาวต่อสู้ เพื่อดึงความสนใจศัตรู

ซ่งฮองเฮาสูดลมหายใจเขาลึก ในที่สุดก็ใช้มือข้างหนึ่งที่จับ
บังเหียนม้าควบเข้าใกล้แม่ทัพแคว้นเสวีย ยามเขากำลังใจจดจ่อกับ
ฮ่องเต้หลี่เฉิน หญิงสาวง้างกระบี่เต็มวงแขน แล้วตัดศีรษะศัตรูอย่าง
เฉียบขาด
456

คมกระบี่ตัดโดนส่วนสำคัญ โลหิตหลั่งไหลออกจากลำคอชาย
หนุ่ม แม่ทัพแคว้นเสวียดวงตาเบิกกว้าง อ้าปากหมายจะหายใจ ทว่าไม่
ทันการเสียแล้ว เพียงพริบตาเดียว ร่างสูงกำยำก็ร่วงหล่นจากหลังอาชา
สู่พื้น ร่างกายเกร็งกระตุกติดกัน ก่อนจะแน่นิ่ง ลมหายใจและสติดับสิ้น
สูญ

หลี่เฉินควบม้าเข้าไปใกล้ซ่งย่วนหยวน เอ่ยชมนางจากใจ
“หยวนเอ๋อร์เก่งมาก”

ซ่งย่วนหยวนเก็บกระบี่ที่อาบย้อมโลหิตเข้าฝัก ส่งยิ้มจากปาก
และดวงตาแก่เขา “หม่อมฉันเคยบอกจะเคียงข้างฝ่าบาท ทุกคำล้วนคือ
ความจริงเพคะ”

ฮ่องเต้หนุ่มตระหนัก บัดนี้ตนคือบุรุษที่โชคดีที่สุด ฮ่องเต้ไม่ว่ากี่
รัชสมัย ฮองเฮามักปกครองวังหลังอย่างเดียว บางครั้งอาจช่วยจักรพรรดิ
ออกว่าราชกิจบ้าง แต่ไม่เคยมีใครกล้าออกสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่สักราย
นางคือฮองเฮาคนแรกในแคว้นโตวหลี่ หลังจากนี้เขาจะให้เสนาบดีกรม
ราชวงศ์จารึกไว้ในประวัติของแว่นแคว้น ประกาศความดีต่อชนรุ่นหลัง

แม่ทัพแคว้นเสวียสิ้นชีพในสนามรบ กองทัพแคว้นเสวียยอมรับ
ความพ่ายแพ้ ทหารแคว้นเสวียที่ยังมีชีวิตถูกควบคุมตัวกลับค่ายทหาร
457

แคว้นโตวหลี่ ขังไว้เพื่อเจรจาต่อรอง หากฮ่องเต้แคว้นโตวหลี่ยอมลง
นามสงบศึก ไม่รุกรานแคว้นโตวหลี่อีก ฮ่องเต้หลี่เฉินยินดีส่งทหารกลับ

ซ่งย่วนหยวนเป็นคนขอร้องฮ่องเต้หลี่เฉินเอง ทหารที่ยังเหลือ
รอดคือชะตาพวกเขา ในเมื่อยังมีชีวิต ก็สมควรได้รับโอกาสกลับไปหา
ครอบครัว

ทหารบางคนเลือกความต้องการมิได้ พวกเขาเป็นทหารเพราะ
ถูกบีบบังคับจากราชสำนักแคว้นเสวีย จำต้องเข้าสนามรบอย่าง
หวาดกลัว หากนางพอจะช่วยได้ ก็ยินดีส่งพวกเขากลับ

หากฮ่องเต้แคว้นเสวียยอมลงนามสัญญา ภายภาคหน้าสอง
แคว้นไม่มีสงครามร่วมกันอีกอย่างแน่นอน

รัตติกาลมืดมิดวันต่อมา ค่ายทหารดินแดนเหนือจัดงานเลี้ยง
เฉลิมฉลองชัยชนะ หลังฮ่องเต้แคว้นเสวียลองลงนามสัญญา ไม่ขอ
รุกรานแคว้นโตวหลี่

บรรยากาศครึกครื้นด้วยแสงสี เนื่องด้วยมีการแขวนโคมไฟ
ประดับหลากหลายรูปแบบ พลทหารต่างตั้งวงดื่มสุรา กินอาหาร สุข
สำราญใจมากทีเดียว
458

ทว่าซ่งย่วนหยวนทำได้เพียงนั่งจิบชาบริเวณหน้ากระโจม
สำหรับพักผ่อน แววตาเหงาหงอยเซื่องซึม เพราะนางถูกพระสวามีห้าม
ปราม! เขาบอกว่ายามนางดื่มสุราแล้วเมา ค่อนข้างพยศและจัดการยาก

ทว่าเขาที่นั่งเคียงข้างนางกลับเทสุราลงจอก ยกเข้าปากรวด
เดียวพลางเงยหน้าชื่นชมดวงดาวระยิบระยับบนท้องนภา ซ่งย่วนหยวน
หงุดหงิด ย่นจมูกใส่เขาครั้งหนึ่ง

“ฝ่าบาทยังดื่มได้ เหตุใดไม่ให้หม่อมฉันดื่มบ้างเพคะ”

หลี่เฉินอมยิ้ม วางจอกสุราบนโต๊ะ เพราะเขาอยากมีเวลา
ส่วนตัวกับซ่งย่วนหยวน จึงสั่งราชองครักษ์จัดพื้นที่หน้ากระโจม บัดนี้
เขาและนางนั่งบนผ้าที่ปูรองบนพื้น โดยมีโต๊ะตัวเตี้ยตั้งไว้สำหรับวาง
อาหาร สุรา รวมถึงน ้าชา

“ข้าคอแข็ง แต่หยวนเอ๋อร์คออ่อน”

“หม่อมฉันก็อยู่กับฝ่าบาทมิใช่หรือเพคะ หากเมา ย่อมมี
พระองค์คุ้มครอง” ซ่งย่วนหยวนกะพริบตาปริบ ๆ มองพระสวามีตาแป๋ว
พลางขยับร่างกายเข้าใกล้เขา แนบแก้มกลมยุ้ยบนแผงอก ถูไปถูมาออด
อ้อนคลอเคลีย
459

ท่าทางเหมือนแมวของฮองเฮา ฮ่องเต้หลี่เฉินหัวใจอ่อนยวบ
เขาหยิบกาสุราเทลงจอกแล้วยื่นให้นางทันใด “จอกเดียวนะ”

ซ่งย่วนหยวนฉีกยิ้มกว้าง เผยฟันขาว “เพคะ” นางรับจอกสุรา
มาจากพระสวามี ยกเข้าปากช้า ๆ รสชาติขมปร่าคราแรกทำเอาเกือบ
พ่นออกมา แต่เมื่อลองกลั้นใจ ความรู้สึกขมค่อย ๆ หายไป เหลือเพียง
รสชาติถูกปาก

ของมึนเมาไหลลงคอคนดื่มไม่เก่ง เมื่อกินจนหมด
สติสัมปชัญญะซ่งย่วนหยวนพลันเลือนราง ไม่รู้เหตุใดวันนี้ฮ่องเต้หลี่เฉิน
หล่อเหลาเป็นพิเศษ นางมองแล้วใจเต้นแรง ชวนตกหลุมรักซ ้าแล้วซ ้า
เล่า

หญิงสาวไม่เหลือความเหนียมอาย ขยับขึ้นนั่งบนตักแกร่ง ยก
แขนคล้องคอเขา “พ่อหนุ่มคนนี้ช่างรูปโฉมดี ไม่รู้ภายใต้อาภรณ์ รูปร่าง
จะเป็นเช่นไร…”

หัวใจชายหนุ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ส่วนใหญ่ตนมักเป็นฝ่ายรุก
ซ่งย่วนหยวน แต่เมื่อนางเป็นฝ่ายรุกบ้าง เขาเกือบจะทนไม่ไหว อยาก
อุ้มนางเข้าไปด้านในด้วยกัน ก่อกวนแนบชิดหลายครั้ง
460

“หากอยากรู้ เหตุใดไม่ลองถอดเสื้อผ้าข้าเล่า” แววตาหลี่เฉิน
เจ้าเล่ห์ ยิ้มกรุ้มกริ่มมองร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอด ยามนี้แก้มสองข้างนาง
ขึ้นสีแดงระเรื่อ ปรือตามองเขาด้วยท่าทางน่ารัก มิอาจใจแข็งได้แล้วจริง
ๆ

เขาช้อนอุ้มนางด้วยสองแขน ก้าวเข้าไปในกระโจม หลังจากวาง
ซ่งย่วนหยวนบนเตียงแล้ว ก็จัดการปลดเปลื้องอาภรณ์นางอย่าง
ชำนิชำนาญ หญิงสาวหัวเราะคิกคักสนุกสนานด้วยฤทธิ์สุรา นอนนิ่ง
ปล่อยให้เขากระทำตามใจ

หลี่เฉินจัดการถอดเสื้อผ้าซ่งย่วนหยวนออกจนหมด สายตาคม
กวาดไล่มองความงามเย้ายวน ไม่ว่าจะเป็นอกอวบอิ่ม ไล่มายังหน้า
ท้องแบนราบ เอวคอดกิ่วเย้ายวน ไหนจะส่วนลึกลับกลางกายสาวที่
กำลังเชิญชวนเข้าไปสำรวจในกาย ชายหนุ่มรู้สึกหลงใหลนางยิ่งกว่า
ตอนไหน

ระหว่างที่ฮ่องเต้มัวแต่มองฮองเฮา คนตัวเล็กกว่าก็ขยับกายลุก
นั่ง ผลักเขานอนลงบนเตียงแทน จัดการเปลื้องผ้าพระสวามีออกด้วย
ตนเอง

หลี่เฉินตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัว
461

ซ่งย่วนหยวนใช้เวลาไม่นานก็โยนเสื้อผ้าฮ่องเต้ลงบนพื้น หญิง
สาวจับจ้องมองเขาแววตาเป็นประกาย กวาดสายตาสำรวจรูปร่างพระ
สวามีอย่างสนอกสนใจ

มือเล็กขาวเนียนละเอียดวาดบนแผงอกแกร่ง ลูบไล้อยู่เช่นนั้น
แผ่วเบา ก่อนจะลูบต ่าลงบนกล้ามเนื้อส่วนหน้าท้อง “แน่นมาก”

หญิงสาวยิ้มเต็มความภาคภูมิใจ บุรุษใบหน้าหล่อเหลา รูปร่าง
ดี แน่นไปทุกส่วนผู้นี้เป็นของนางผู้เดียว คนอื่นในใต้หล้าก็ห้ามแตะต้อง
และหากเขานอกใจนางเมื่อใด อย่าหวังจะมีส่วนนั้นไว้สืบพันธุ์!

พูดถึง ‘ส่วนนั้น’ ซ่งย่วนหยวนกลืนน ้าลายลงคอคำใหญ่ ดวงตา
กลมโตมองต ่าลง หยุดมองอย่างพินิจพิจารณา ใบหน้าจากแดงอยู่แล้วก็
แดงยิ่งขึ้น

หญิงสาวยื่นมือสองข้างกอบกุมอย่างใจกล้า จู่ ๆ นางก็อยากทำ
เหมือนในตำรา ทว่าเพียงครู่เดียวก็ส่ายศีรษะไปมาเพราะลังเล

หลี่เฉินนอนนิ่งอยู่นาน เมื่อซ่งย่วนหยวนจับความเป็นบุรุษเพศ
ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “หยวนเอ๋อร์ เจ้าทำสิ่งใด”

คนตัวเล็กกว่ายิ้มกว้าง กล่าวเสียงสดใส “หม่อมฉันอ่านตำรา
ภาพวังวสันต์ มีวิธีการทำให้บุรุษมีความสุข จึงอยากลองเพคะ”
462

ฮ่องเต้หนุ่มหน้าแดง รู้สึกเขินอายเมื่อจินตนาการสิ่งที่นางกำลัง
จะทำ มันจะรู้สึกดีเพียงใดกัน เขาอยากรู้นัก

ซ่งย่วนหยวนไม่กล่าวต่อ อ้าปากครอบครองส่วนแข็งขืนชูชัน
ขยับขึ้นลงเงอะงะ เริ่มจากจังหวะเนิบช้า ค่อย ๆ ไต่ระดับทวีความเร็วขึ้น
นิ้วมือนิ้วเท้าฮ่องเต้งอเกร็งไม่เป็นท่าทาง เขาหลับตาพริ้มด้วยความซ่าน
เสียว

หลี่เฉินรู้สึกดีไม่น้อย นี่สินะการร่วมรักกับสตรีที่ตนรัก เมื่อนาง
ปรนเปรอปรนนิบัติ ความสุขแทบจะเอ่อล้นออกจากอก ซ่งย่วนหยวน
เพิ่งทำให้ครั้งแรก เขารู้สึกว่ามันดีมากเหลือเกิน

ฮ่องเต้หนุ่มอารมณ์พวยพุ่งขีดสุด ในจังหวะนางขยับปากถี่รัว
เขาก็มิอาจอดกลั้นสิ่งที่กักเก็บภายใน พ่นธารน ้าเหนียวขุ่นเต็มปากนาง
เปล่งเสียงครางทุ้มต ่า

ซ่งย่วนหยวนขยับกายออกจากแท่งเนื้อตรงหน้า หลี่เฉินรีบลุก
ขึ้นนั่ง หยิบผ้าแล้วเช็ดปากให้นาง เขาเป็นห่วง กลัวซ่งย่วนหยวนรู้สึกไม่
ดีกับสิ่งนี้

หลังจากพระสวามีเช็ดปากให้ หญิงสาวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “ดี
หรือไม่เพคะ อื้อ…”
463

ซ่งย่วนหยวนถูกผลักลงบนเตียงแทนการตอบรับ ริมฝีปากหยัก
ประกบลงบนฝีปากเล็กบางสีแดง พระสวามีจุมพิตนางอย่างดุดันเร่า
ร้อน ลมหายใจถูกพรากไปด้วย คล้ายวิญญาณจะออกจากร่าง

หญิงสาวอ่อนระทวยในอ้อมกอดอบอุ่น นางยกแขนโอบรัด
ลำคอ บดเบียดร่างกายขึ้นไปหาเขาขณะถูกจูบ อกอิ่มเสียดสีกับแผงอก
แกร่ง สองสามีภรรยาบังเกิดอารมณ์กำหนัด อยากเติมเต็มซึ่งกันและกัน

หลี่เฉินค่อย ๆ ถอนจุมพิตเชื่องช้า จากนั้นก็ก้มครอบครองอก
อวบแทน พร้อมไล่นิ้วมือไปหยุดบริเวณกลางบุปผางาม ส่งเข้าไปเตรียม
ความพร้อมแก่นาง ซ่งย่วนหยวนปรือตามองพระสวามี เปล่งเสียงคราง
ด้วยความเสียวซ่าน

เขาส่งเข้ามาถี่รัวขึ้น กระทั่งน ้าหวานในกายสาวเปียกชุ่มนิ้วมือ
ค่อยถอนออกมาแล้วส่งความแข็งขืนเข้าไปแทนที่

ซ่งย่วนหยวนสะดุ้งตัวโยน เผลอตอดรัดเขาครั้งหนึ่ง หลี่เฉินขบ
กรามแน่น ทอดถอนใจทรมาน “หยวนเอ๋อร์ ผ่อนคลาย….”

ซ่งย่วนหยวนไม่ได้ตั้งใจ นางรู้สึกดีจึงเผลอทำเช่นนั้น หญิงสาว
รีบปฏิเสธ “หม่อมฉันเปล่าเพคะ”

“รู้หรือไม่คนปากแข็งต้องโดนอะไร”
464

“อ๊ะ”

ซ่งย่วนหยวนเผลอครางกระเส่าเมื่อเขาส่งแท่งเนื้อเข้ามาจนสุด
ทาง นางยอมรับว่าจุก ด้วยของเขาไม่ใช่เล็ก ๆ ทว่ามันใหญ่โตเกินจะรับ
ไหว ยังดีที่พระสวามีปรนเปรอเตรียมความพร้อมแล้ว นางจึงไม่รู้สึกเจ็บ
เหมือนครั้งแรกของสตรี

ฮ่องเต้มองคนงามใต้ร่าง ดวงตาระยิบระยับแพรวพราว ก่อนจะ
เริ่มขยับสอดประสานกับนางอย่างลึกซึ้ง เขาอยากขอบคุณโลกนี้ที่สร้าง
ซ่งย่วนหยวน ขอบคุณบิดามารดานางที่เลี้ยงดูเป็นอย่างดี เด็กตัวอ้วน
กลมเมื่อก่อนเติบโตเป็นโฉมสะคราญ ไม่มีใครเปรียบ รวมถึงขอบคุณ
นางด้วย ซ่งย่วนหยวนคือสตรีงดงามจากภายในสู่ภายนอกอย่างแท้จริง

หากถามว่าเขารักนางมากแค่ไหน ตลอดทั้งชีวิตก็มิอาจบรรยาย
ความรักที่มีจนหมดสิ้น รู้เพียงว่าเขาจะไม่ทำให้นางเสียใจ ไม่ทำให้นาง
ผิดหวัง ไม่เหลือบแลสตรีอื่น ไม่รับใครหน้าไหนเข้าวังหลังสักราย

ซ่งย่วนหยวนไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยตบตีแย่งชิงกับสตรีอื่นเพื่อดึง
ความโปรดปรานจากเขาเฉกเช่นรัชสมัยฮ่องเต้พระองค์อื่น

หากมีฎีกาถวายเรื่องรับสนมอีก เขาไม่ลังเลที่จะลดตำแหน่งขุน
นางผู้นั้น ทำโทษเป็นเยี่ยงอย่างเพื่อไม่ให้คนอื่นทำตาม
465

ซ่งย่วนหยวนเกิดความรู้สึกเบาหวิว ราวกับล่องลอยขึ้นสู่ที่สูง
ยามความเป็นบุรุษเพศขยับเข้าออกในกายสาว ความสยิวแล่นปราดทั่ว
แผ่นหลังและท้องน้อย จึงส่ายร่อนแอ่นสะโพกขึ้นไป ขยับกายพร้อมกัน
กับเขา

หลี่เฉินโน้มใบหน้าลงกดจูบริมฝีปากแดงขณะสองสิ่งยังคงสอด
ประสาน ไล่งับตามริมฝีปากที่นุ่มหยุ่น พยายามอ่อนโยนกับนางมาก
ที่สุด เขาอยากให้นางจดจำรสรักทุก ๆ ครั้ง ตราตรึงในใจมิเคยลบเลือน

หลังจุมพิตจนพอใจ ชายหนุ่มจึงขยับกายออกจากหญิงสาว
ประสานสายตาลึกซึ้ง แล้วขยับเอวรุนแรง ใบหน้างามเหยเกมองเขาตา
ปรือพร้อมกัดริมฝีปาก เสียงเนื้อกระทบเนื้อปลุกเร้าอารมณ์ทั้งคู่เดือด
พล่าน บทรักบรรเลงตามคนตัวโตกว่ากำหนด ส่วนที่ถูกแท่งเนื้อขนาด
ใหญ่ผลุบเข้าผลุบออกเกิดเสียงลามกเฉอะแฉะ

ความรู้สึกสามีภรรยาพุ่งทะยานเกือบถึงจุดสูงสุด หลี่เฉินผ่อน
แรงแล้วขยับสะโพกช้า ๆ แต่เน้น ๆ ในจังหวะสุดท้ายก็ส่งเข้าไปถี่รัว
กระทุ้งแก่นกายหนักหน่วง ซ่งย่วนหยวนสั่นระริก แทบจะทานทนไม่ไหว
หญิงสาวตวัดเรียวขาโอบรัดเอวสอบ พลางขยำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่เพื่อ
466

ระบายความซ่านเสียว หัวสมองขาวโพลน หลุดลอยไปในห้วงสวาทอัน
ร้อนฉ่า

กระโจมสั่นไหวตามจังหวะขยับโยกของเตียงนอน ในช่วง
สุดท้ายหลี่เฉินตรึกตรองเข้าไปอย่างหนักแน่น ปลดปล่อยความต้องการ
ทุกหยาดหยด ร่างเล็กกรีดร้องพร้อมกับเนื้อตัวเกร็งกระตุก เสร็จสมตาม
อารมณ์หมายด้วยกัน

ทว่าบทรักจบลงครั้งหนึ่ง ฮ่องเต้หลี่เฉินยังรู้สึกไม่เพียงพอ เขา
อุ้มซ่งย่วนหยวน เดินจนทั่วกระโจมพลางขยับความแข็งขืนเข้าออก
เสียงครวญครางดังไม่หยุดหย่อน พวกเขาสอดประสานหยินหยางตลอด
ทั้งคืน เมื่อจบลงครั้งที่สอง หลี่เฉินยังพาซ่งย่วนหยวนกลับไปบนเตียง
ทำรักนางจากด้านหลัง ท่วงท่าเช่นนี้ทำให้เห็นบั้นท้ายกลมกลึงแจ่มชัด
กระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนในกายชายหนุ่ม เขาจึงส่งแท่งเนื้อเข้าไปพร้อม
กับตีสะโพกเบา ๆ ด้วยความมันเขี้ยว

ร่างกายซ่งย่วนหยวนสั่นระริก ใบหน้าแดงก ่าเพราะชมชอบ นาง
ครางเรียกเขาเสียงหวาน จวบจนพระสวามีปลดปล่อยน ้ารักในกายนาง
อีกครั้ง
467

ทั้งค ่าคืนนี้ซ่งย่วนหยวนแทบไม่ได้นับว่าเขาเอารัดเอาเปรียบ
มากมายเพียงใด ฮ่องเต้กล่าวอย่างเจ้าเล่ห์ ร่วมรักในกระโจมหลายครั้ง
เพราะฉลองชัยชนะ ย่อมพิเศษ กินเวลานานกว่าที่ผ่านมา
สาบานว่าพรุ่งนี้เป็นต้นไป นางจะไม่ใจอ่อนให้เขาอีกแล้ว

หวังว่าพรุ่งนี้ นางจะลุกขึ้นและไม่ปวดเอว!

468