บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ดับตอนที่ #16 : บทเรียนเล็ก ๆ ของคุณหนูตระกูลหลิน
หอเยว่เซียงในค่ำคืนนั้นครึกครื้นกว่าทุกวัน
หลังข่าวลือเรื่อง “หญิงพิณแห่งวังหลวง” แพร่กระจายออกไป
ขุนนางและบัณฑิตจำนวนมากต่างพากันมาที่นี่
แม้แต่
คุณหนูตระกูลหลิน
ก็มาเช่นกัน
หลินซูเหยาและหลินซูเม่นั่งอยู่ในห้องรับรองชั้นสอง
ใบหน้าของทั้งสองยังคงหยิ่งยโส
แม้จะอยู่ในหอคณิกา
แต่ก็วางท่าราวกับเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่สุดในที่แห่งนี้
หลินซูเม่ยแค่นเสียง
“ข้าอยากเห็นนักว่า หญิงจากหอคณิกาที่ทำให้วังหลวงตะลึงนั้นจะเก่งสักเพียงใด”
หลินซูเหยายิ้มเย็น
“ก็แค่หญิงที่ใช้เสน่ห์ล่อลวงบุรุษ”
ในขณะเดียวกัน
หลังม่านอีกฝั่งของห้อง
หลินเซียงหลัวกำลังนั่งฟังทุกคำพูดอย่างเงียบงัน
ริมฝีปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย
“ชิงเยว่”
นางเอ่ยกับสาวใช้เบา ๆ
“เตรียมของที่ข้าบอกไว้หรือยัง”
สาวใช้พยักหน้า
“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”
ไม่นานนัก
เสียงพิณก็ดังขึ้นในห้อง
หลินเซียงหลัวนั่งอยู่หลังม่าน
ปลายนิ้วเรียวดีดสายพิณเบา ๆ
เสียงดนตรีไพเราะจนแขกทั้งห้องเงียบลง
หลินซูเหยาขมวดคิ้ว
“เสียงพิณนี่…”
ก่อนที่นางจะพูดจบ
เสียง ฟู่— เบา ๆ ก็ดังขึ้น
ทันใดนั้น
แมลงตัวเล็กสีแดงจำนวนหนึ่งก็บินออกมาจากกระถางดอกไม้บนโต๊ะ
“ว้าย!”
หลินซูเม่ยกรีดร้องทันที
แมลงพวกนั้นบินวนรอบตัวนาง
เกาะตามแขนเสื้อและผม
แขกหลายคนเริ่มหัวเราะ
“คุณหนูหลินกลัวแมลงหรือ”
หลินซูเหยาพยายามปัดออก
แต่ยิ่งปัดก็ยิ่งวุ่นวาย
ในความชุลมุน
ถ้วยชาบนโต๊ะถูกปัดตก
สุราหกเลอะเสื้อผ้าของทั้งสอง
ภาพของคุณหนูผู้สูงศักดิ์
ที่กำลังกรีดร้องและสะบัดแขนหนีแมลง
ทำให้ทั้งห้องหัวเราะกันลั่น
ในขณะนั้นเอง
ประตูห้องก็เปิดออก
หลินเหว่ย เดินเข้ามา
เขาหยุดนิ่งทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
น้องสาวทั้งสองกำลังวิ่งวุ่น
เสื้อผ้าเลอะเทอะ
ไร้ภาพลักษณ์คุณหนูโดยสิ้นเชิง
แขกหลายคนถึงกับหัวเราะจนตัวโยน
หลินเหว่ยขมวดคิ้ว
“เกิดอะไรขึ้น!”
หลินซูเม่ยรีบวิ่งไปหลบหลังพี่ชาย
“พี่ใหญ่! แมลง!”
หลินเหว่ยปัดแมลงออกอย่างรำคาญ
แต่สายตาของเขากลับหยุดลง
เมื่อได้ยินเสียงพิณจากหลังม่าน
ท่วงทำนองนั้นสงบนิ่ง
ราวกับเจ้าของเสียงไม่ได้รับผลกระทบจากความวุ่นวายเลยแม้แต่น้อย
หลินเซียงหลัวดีดสายพิณอีกครั้ง
เสียงสุดท้ายดังขึ้น
แล้วทุกอย่างก็เงียบลง
แมลงที่บินวุ่นวายเมื่อครู่
หายไปหมดแล้ว
หลินซูเหยากัดฟันแน่น
นางรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนเล่นงาน
แต่ก็หาหลักฐานไม่ได้
ในขณะที่หลินเซียงหลัวค่อย ๆ ลุกขึ้นจากหลังม่าน
ดวงตาของนางมองไปยังพี่สาวทั้งสอง
ภายใต้ผ้าคลุม
รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้น