บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #1 : เงาพิณหลังม่านแดง
“ผู้คนในเมืองหลวงต่างพูดกันว่า
หญิงงามแห่งหอเยว่เซียงมีเสียงพิณที่สะกดหัวใจบุรุษทั้งเมือง
แต่ไม่มีผู้ใดรู้เลยว่า
ใต้เสียงพิณนั้น…ซ่อนคมมีดที่กำลังรอวันล้างแค้น”
ยามค่ำคืนของเมืองหลวงไม่เคยเงียบงัน
โคมแดงนับร้อยแขวนเรียงรายตามถนนสายหลัก เสียงหัวเราะและดนตรีดังลอดออกมาจากหอคณิกาใหญ่แห่งหนึ่ง
หอเยว่เซียง
สถานที่ที่บุรุษทั่วเมืองหลวงต่างอยากมาเยือน
เล่ากันว่า ที่นี่มีหญิงงามมากมาย แต่สิ่งที่ทำให้หอเยว่เซียงโด่งดังที่สุด
กลับไม่ใช่ความงามของหญิงใด
หากเป็นเพราะ
หญิงลึกลับผู้หนึ่ง
ไม่มีใครรู้ชื่อจริงของนาง
ไม่มีใครเคยเห็นใบหน้าของนาง
ผู้คนเรียกนางเพียงว่า
“บุปผาหอมหลังม่าน”
คืนนี้หอเยว่เซียงแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
ม่านไหมสีแดงโปร่งถูกปล่อยลงมาปิดเวที
เสียงพิณค่อย ๆ ดังขึ้น
ท่วงทำนองแผ่วเบา แต่กลับสะกดผู้ฟังทั้งหอให้เงียบสนิท
หลังม่านไหม เงาร่างของหญิงสาวค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
อาภรณ์ยาวพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหวของนาง
แม้มองเห็นเพียงเงาร่างเลือนราง
แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ผู้คนหลงใหล
เสียงพิณของนางงดงามจนราวกับสามารถดึงหัวใจผู้ฟังออกมาได้
และในขณะเดียวกัน
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ก็ลอยกระจายอยู่ในอากาศ
ไม่หวานจนเลี่ยน
ไม่แรงจนเกินไป
แต่เป็นกลิ่นที่ทำให้ผู้ที่ได้สัมผัสแล้ว…ไม่มีวันลืม
เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นในหมู่แขก
“ได้ยินว่าหญิงผู้นี้ไม่เคยเปิดหน้าให้ใครเห็น”
“แต่กลิ่นหอมของนางไม่เหมือนผู้ใด”
“บางคนถึงกับบอกว่าเป็นกลิ่นหอมติดตัวมาตั้งแต่เกิด”
ท่ามกลางเสียงพูดคุยเหล่านั้น
ชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่มุมห้องอย่างเงียบงัน
ชุดของเขาเรียบง่ายราวกับบัณฑิตธรรมดา
แต่ดวงตากลับเฉียบคมกว่าคนทั่วไป
เขาคือ
เซียวเหยียน
รัชทายาทแห่งแคว้น
คืนนี้เขาปลอมตัวมาเพราะเหตุผลเพียงอย่างเดียว
สืบคดี
ในช่วงเดือนที่ผ่านมา มีข่าวลือว่าหอเยว่เซียงเกี่ยวข้องกับเครือข่ายข่าวลับของขุนนางบางกลุ่ม
จึงทำให้เขาต้องมาดูด้วยตนเอง
แต่ในขณะที่เสียงพิณยังคงบรรเลง
กลิ่นหอมอ่อน ๆ กลับลอยเข้ามาใกล้ขึ้น
เซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
สายตาของเขามองไปยังม่านไหมบนเวที
กลิ่นนั้น…
มาจากหญิงลึกลับหลังม่าน
ทันใดนั้น
เสียงพิณหยุดลง
ทั้งหอตกอยู่ในความเงียบงัน
ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังขึ้นรอบทิศ
แต่ในชั่วขณะนั้นเอง
หลังม่านไหม
ดวงตาของหญิงสาวค่อย ๆ เงยขึ้น
แม้ใบหน้าจะถูกผ้าคลุมบดบัง
แต่สายตาของนางกลับเย็นสงบอย่างประหลาด
สายตานั้นกวาดมองแขกในหออย่างเงียบงัน
ราวกับกำลังเลือกเหยื่อ
มุมหนึ่งของห้อง
สายตาของนางหยุดลงเพียงเสี้ยววินาที
ชายหนุ่มในชุดบัณฑิตกำลังมองเวทีมาด้วยสายตาเยือกเย็น
แต่นางไม่ได้สนใจเขานานนัก
เพราะสำหรับนาง
คนผู้นั้นเป็นเพียงแขกคนหนึ่งเท่านั้น
หญิงสาวค่อย ๆ ก้มศีรษะลง
ปลายนิ้วแตะสายพิณอีกครั้ง
เสียงดนตรีแผ่วเบาดังขึ้น
แต่ครั้งนี้
แววตาของนางกลับลึกยิ่งกว่าเดิม
หลายปีที่ผ่านมานางเฝ้าฝึกฝน
รอเพียงวันหนึ่ง
วันที่คนในอดีตจะเริ่มก้าวเข้ามาในหอเยว่เซียง
และเมื่อวันนั้นมาถึง
เกมแก้แค้นของนาง
ก็จะเริ่มต้นขึ้น
YOU MAY ALSO LIKE
