บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #11 : กลีบดอกไม้ใต้สายน้ำ
หลังงานแสดงดนตรีในสวนโบตั๋นจบลง
ฮองเฮาทรงมีรับสั่งให้จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ต่อในศาลาริมสระน้ำ
โคมไฟสีทองถูกจุดเรียงราย
สะท้อนเงาไหวระยับบนผิวน้ำใส
ขุนนางและคุณหนูจากตระกูลต่าง ๆ นั่งสนทนากันอย่างครึกครื้น
เสียงหัวเราะและเสียงถ้วยชากระทบกันเบา ๆ ดังคลอไปทั่วศาลา
หลินเซียงหลัวนั่งอยู่เงียบ ๆ ด้านหนึ่ง
ผ้าคลุมบางยังคงปิดใบหน้าของนาง
แต่กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ลอยอยู่รอบตัว
ยังคงทำให้ผู้คนหลายคนแอบหันมอง
ดวงตาของนางมองผ่านผู้คนไป
ก่อนจะหยุดลงที่
ตระกูลหลิน
หลินซูเหยาและหลินซูเม่ยกำลังยืนสนทนาอยู่ริมสระน้ำ
สีหน้าของทั้งสองยังเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
เพราะในวันนี้
หญิงจากหอคณิกากลับกลายเป็นจุดเด่นของงาน
หลินเซียงหลัวมองภาพนั้นอย่างเงียบงัน
ก่อนจะยกถ้วยชาเล็ก ๆ ขึ้นจิบ
แล้วเอ่ยกับสาวใช้ข้างกายเบา ๆ
“ชิงเยว่…”
“ถึงเวลาหรือยัง”
สาวใช้พยักหน้าเล็กน้อย
ไม่นานนัก
เสียงเอะอะก็ดังขึ้นริมสระ
“ว้าย!”
หลินซูเม่ยร้องเสียงดัง
ทันใดนั้น
พื้นหินที่เปียกน้ำจากกลีบดอกไม้ก็ทำให้นางลื่น
ร่างของนางเซถอยหลัง
ก่อนจะตกลงไปในสระน้ำดัง ซ่า!
เสียงผู้คนร้องตกใจดังขึ้นทั่วศาลา
“คุณหนูหลินตกน้ำ!”
ขุนนางหลายคนรีบลุกขึ้น
หลินเหว่ยรีบวิ่งเข้าไปทันที
“ซูเม่ย!”
เขารีบสั่งคนให้ช่วยนางขึ้นจากน้ำ
ชุดแพรสีชมพูเปียกโชกแนบลำตัว
สภาพของหลินซูเม่ยดูน่าอับอายอย่างยิ่ง
เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นรอบ ๆ
“คุณหนูตระกูลหลินตกน้ำกลางวังหลวง…”
“ช่างขายหน้าจริง ๆ”
หลินซูเหยากัดฟันแน่น
ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความโกรธ
ในขณะที่หลินเซียงหลัวมองภาพนั้นจากอีกฝั่งของศาลา
สายตาของนางสงบนิ่ง
ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวข้องกับนางเลย
แต่ในใจของนาง
กลับเย็นเยียบ
นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
ในขณะเดียวกัน
สายตาหลายคู่เริ่มมองมายังหญิงลึกลับจากหอเยว่เซียง
หลินเหว่ยเองก็เผลอมองมาทางนาง
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมากับสายลม
ทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
ความรู้สึกคุ้นเคยแปลกประหลาดนั้น
กลับมาอีกครั้ง
แต่ในขณะเดียวกัน
อีกสายตาหนึ่งก็กำลังมองนางอยู่เช่นกัน
อ๋องเซียวจิ่น
เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้านาง
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏที่มุมปาก
“คุณหนูจากหอเยว่เซียง…”
“วันนี้เจ้าทำให้ทั้งวังตะลึงจริง ๆ”
หลินเซียงหลัวก้มศีรษะเล็กน้อย
“ท่านอ๋องกล่าวเกินไปแล้วเพคะ”
เซียวจิ่นมองนางอย่างพิจารณา
ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ
“หญิงที่มีทั้งเสียงพิณ งดงาม และยังอยู่ในหอเยว่เซียง…”
“คงมีประโยชน์ไม่น้อย”
คำพูดนั้นทำให้หลินเซียงหลัวเงียบไปเล็กน้อย
ในสายตาของเขา
นางเป็นเพียงเครื่องมือ
แต่ก่อนที่ใครจะพูดอะไรต่อ
เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นด้านหลัง
เซียวเหยียนเดินเข้ามาพอดี
รัชทายาทมองภาพตรงหน้า
อ๋องกำลังยืนใกล้หญิงจากหอคณิกา
ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย
ในใจเกิดความรู้สึกแปลกประหลาด
เขาไม่แน่ใจว่าเป็น
ความระแวง
หรือ
ความไม่พอใจ
สายลมอ่อนพัดผ่านศาลา
กลีบดอกโบตั๋นปลิวผ่านระหว่างทั้งสามคน
ราวกับเกมบางอย่าง
กำลังเริ่มเคลื่อนไหว
อย่างเงียบงัน
YOU MAY ALSO LIKE
