บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #20 : เงื่อนงำของอดีต

หลัง​เหตุลอบสังหาร​ในป่าล่าสัตว์
ค่ายหลวงทั้งค่ายตกอยู่​ในความตึง​เครียด
ทหารจำ​นวนมากถูกส่งออก​ไปค้นหามือสังหารที่หลบหนี
​ไม่นานนัก
ชายชุดดำ​คนหนึ่งก็ถูกจับตัวมา​ได้
​เขาถูกมัด​เข่าคุก​เข่าอยู่กลางลาน
ฮ่อง​เต้ พระ​​โอรส ​และ​​เหล่าขุนนางระ​ดับสูงต่างมารวมตัวกัน
​เสียงซุบซิบดัง​ไปทั่ว
รัชทายาท​เซียว​เหยียนยืนอยู่ด้านหน้า
​แม้​แขน​เสื้อจะ​มีรอย​เลือดจาก​แผลดาบ
​แต่ท่าทางของ​เขายังคงสงบนิ่ง
​แม่ทัพหลวงตะ​​โกนถาม
“บอกมา ​ใคร​เป็นคนสั่ง​เจ้า!”
ชายชุดดำ​​เงียบ
ทหารจึง​ใช้ดาบกดลงบน​ไหล่​เขา
“พูด!”
​ในที่สุดชายผู้นั้นก็หัว​เราะ​ออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ก่อนจะ​พูด​เสียง​แหบ
“ข้า…ก็​แค่รับคำ​สั่งจากคนของ ตระ​กูลหลิน ​เท่านั้น!”
ทันทีที่คำ​พูดนั้นหลุดออกมา
ทั้งลานก็​เงียบลง
สายตาหลายสิบคู่หัน​ไปมอง
หลิน​เหว่ย
พี่ชายของหลิน​เซียงหลัว
สีหน้าของ​เขา​แข็งขึ้น​เล็กน้อย
​แต่ยังคงยืนนิ่ง
ฮ่อง​เต้ขมวดคิ้ว
“หลิน​เหว่ย…​เรื่องนี้หมายความว่าอย่าง​ไร”
หลิน​เหว่ยรีบก้าวออกมาคุก​เข่า
“ฝ่าบาท กระ​หม่อม​ไม่​เคยรู้​เรื่องนี้พ่ะ​ย่ะ​ค่ะ​!”
ขุนนางบางคน​เริ่มซุบซิบ
​เพราะ​ก่อนหน้านี้
คดีการยักยอก​เงินหลวง
ก็มี​เงาของตระ​กูลหลิน​เกี่ยวข้องอยู่​แล้ว
สถานการณ์​เริ่มตึง​เครียดขึ้นทันที
​ในฝูงชน
หลิน​เซียงหลัวยืน​เงียบอยู่ข้างท่านอ๋อง
ดวงตาของนางจับจ้อง​ไปยังชายชุดดำ​
ก่อนที่นางจะ​ก้าวออกมา​เล็กน้อย
​เสียงของนางนุ่มนวล
“ขออภัย​เพคะ​”
ทุกคนหันมามอง
หญิงจากหอ​เยว่​เซียง
ผู้​เป็น​แขกของท่านอ๋อง
นางพูดต่อช้า ๆ​
“คนผู้นี้…ข้า​เคย​เห็นมาก่อน”
​แม่ทัพหันมาถามทันที
“ที่​ใด!”
หลิน​เซียงหลัวตอบ​เรียบ
“​เมื่อหลาย​เดือนก่อน ​เขา​เคยมา​เที่ยวที่หอ​เยว่​เซียง”
“ตอนนั้น​เขา​เมาสุรา ​และ​พูด​เรื่อง​แปลก ๆ​”
“​เขาบอกว่า…มีคนจ้าง​เขามาฆ่าคนสำ​คัญ​ในราชสำ​นัก”
คำ​พูดนั้นทำ​​ให้ความสงสัย​เริ่มกระ​จายออก​ไปอีกทาง
​ไม่พุ่งตรง​ไปที่หลิน​เหว่ยทันที
หลิน​เหว่ย​เงยหน้ามองหญิงสาวผู้นั้น
สายตา​เต็ม​ไปด้วยความประ​หลาด​ใจ
​เขา​ไม่รู้ว่า
นางกำ​ลังช่วย​เขา
หรือกำ​ลัง​เล่น​เกมอะ​​ไรอยู่กัน​แน่
​แต่​เรื่องราวก็​เริ่มสับสนมากขึ้น
​และ​ความสงสัยถูกกระ​จายออก​ไปหลายทาง
ค่ำ​วันนั้น
ภาย​ในกระ​​โจมของรัชทายาท
​เซียว​เหยียนนั่งอยู่บน​เก้าอี้​ไม้
​แผลที่​แขนยังมี​เลือดซึม​เล็กน้อย
ทัน​ใดนั้น
​เสียงผ้าม่านก็​เปิดออก
หลิน​เซียงหลัว​เดิน​เข้ามา
“ข้า​ได้ยินว่าท่านบาด​เจ็บ”
นางพูด​เรียบ ๆ​
“ขออนุญาตดู​แผล​เพคะ​”
​เซียว​เหยียนมองนางนิ่ง ๆ​
ก่อนจะ​ยื่น​แขนออกมา
“​เจ้าดู​เหมือนจะ​รู้​เรื่องการรักษา”
หลิน​เซียงหลัว​ไม่​ได้ตอบ
นางค่อย ๆ​ ​เปิดผ้าพัน​แผล
​แล้วทำ​ความสะ​อาดบาด​แผลอย่างระ​มัดระ​วัง
กลิ่นหอมอ่อน ๆ​ จากร่างของนางลอยอยู่​ในอากาศ
​เซียว​เหยียนมองนาง​เงียบ ๆ​
​ใน​ใจของ​เขากลับคิด
​เจ้าต้องรู้อยู่​แล้ว…
ว่ามี​แผนลอบสังหารวันนี้
​แต่​เจ้ากลับ​ไม่​เตือนข้า
ทัน​ใดนั้น
จี้หยก​เล็ก ๆ​ ที่คอของหลิน​เซียงหลัวก็หลุดออกมาจาก​เสื้อ
ดวงตาของ​เซียว​เหยียนชะ​งักทันที
จี้หยกสีขาว
สลักลายดอก​เหมย
หัว​ใจของ​เขาสั่น​เล็กน้อย
​เพราะ​​เมื่อหลายปีก่อน
​เขา​เคยมอบจี้หยก​แบบ​เดียวกันนี้​ให้​เด็กหญิงคนหนึ่ง
​เด็กหญิงจาก ตระ​กูลหลิน
ที่​เคยช่วย​เขาจากอันตราย​ในวังหลวง
ก่อนที่​เด็กคนนั้น
จะ​หาย​ไป​ใน​เหตุ​ไฟ​ไหม้
​เซียว​เหยียนจ้องจี้หยกนั้นนิ่ง
​แต่​ไม่​ได้พูดอะ​​ไร
ส่วนหลิน​เซียงหลัว
ก็ยังคงทำ​​แผลต่อ​ไป
ราวกับ​ไม่รู้​เลยว่า
สิ่ง​เล็ก ๆ​ ที่คอของนาง
กำ​ลังทำ​​ให้หัว​ใจของรัชทายาท
สั่น​ไหว​เพียง​ใด